ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Όλοι οι πολιτικοί από χθες το βράδυ δηλώνουν όπου δουν κάμερα πως δικαιώθηκαν από την απόφαση του ΣτΕ. Από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι τη ΔΗΜΑΡ το ΣΥΡΙΖΑ και όλους τους άλλους...

Πως γίνεται τώρα αυτό; Μπορεί να συμβαίνει πραγματικά; Σαφώς και όχι. Όμως αυτή είναι η απάτη, την οποία νομίζουν ότι θα καταπιούν για μία ακόμη φορά αμάσητη οι πολίτες.

Πολλοί βέβαια θα την καταπιούν, υπάρχουν όμως και αρκετοί που πλέον τους έχουν πάρει χαμπάρι.
Στην πραγματικότητα λοιπόν, σε κανέναν από αυτούς δεν καίγεται καρφάκι αν μπει ή δε μπει λουκέτο στην ΕΡΤ ή αν θα απολυθούν ή όχι 2500 εργαζόμενοι.

Το μόνο μα το μόνο που τους ενδιαφέρει πραγματικά είναι ποιος θα έχει τα περισσότερα πολιτικά οφέλη ή τις λιγότερες δυνατές απώλειες από αυτές τις εξελίξεις.

Το πρόβλημα είναι ότι σε ένα διάλογο υπάρχουν θέσεις & αντιθέσεις. Το ορθολογικό είναι να καταλήγουμε στις συνθέσεις. Αυτό χαρακτηρίζει και τη ποιότητα στη λειτουργία μιας δημοκρατικής διακυβέρνησης σε μια κοινωνίας. Αυτό σε τελευταία ανάλυση αποτελεί και το μεγάλο έλλειμμα στο τρόπο λειτουργίας της δημοκρατίας μας μετά την μεταπολίτευση.

Πολλοί βέβαια από εσάς (ανάλογα με το τι ψηφίζετε), θα ταυτιστείτε με τη μία ή την άλλη θέση.
Όλο αυτό με την ΕΡΤ (νάταν και το μοναδικό!) μας έφερε μπροστά στην αναβλητικότητα που έχουμε ως κοινωνία να πάρουμε σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον μας.

Η αξιολόγηση δεν έχει προχωρήσει σε κανένα τομέα του δημόσιου βίου και τώρα φτάσαμε στο σημείο να κόβουμε κεφάλια δικαίων και αδίκων. Την ευθύνη γι αυτήν την αναβλητικότητα όμως δεν την έχουν μόνο τα κόμματα που κυβερνούν αλλά κυρίως η αντιπολίτευση που λέει πάντα στην Ελλάδα "όχι σε όλα" και οι συνδικαλιστές του δημοσίου που ποτέ δεν άφησαν να προχωρήσει τίποτα στο δημόσιο.

Τώρα θα κληθούμε άλλη μια φορά όλοι να πληρώσουμε τον λογαριασμό γιατί δεν φροντίσαμε να κάνουμε καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση πουθενά...

ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΒΙΑΣ;

Επικίνδυνες διαστάσεις παίρνουν πλέον τα κρούσματα της βίας στη χώρα μας, μετά και το προχθεσινό  τρομοκρατικό χτύπημα στα γραφεία της Ν Δ στη Συγγρού.

Προηγήθηκαν λίγες μέρες νωρίτερα τα χτυπήματα σε σπίτια πέντε δημοσιογράφων και στο σπίτι του αδερφού του κυβερνητικού εκπροσώπου.

Τα ερωτηματικά για το τι κρύβεται πίσω από αυτές τις επιθέσεις πολλά. Ο προβληματισμός για το πού βαδίζουμε μεγάλος. Όποιοι και να είναι οι δράστες, η ευκολία με την οποία πραγματοποιήθηκε το εξωφρενικό αυτό εγχείρημά τους αλλά και η απάθεια με την οποία το υποδέχθηκε η ίδια η κοινωνία ως συμβάν (ασχέτως από τις "καταδίκες" και τις "φιλοσοφικες" συζητήσεις περί της προέλευσης και των στόχων των αυτουργών του), θα έπρεπε να μας κάνει ιδιαίτερα σκεπτικούς και ανήσυχους ως πολίτες αυτής της χώρας.

Και η κόντρα μεταξύ κυβέρνησης - ΣΥΡΙΖΑ να δυναμιτίζεται όλο και περισσότερο, σε μία περίοδο κρίσιμη για την Ελλάδα..

Ετσι βρίσκουν 'τροφή' τα ξένα Μ.Μ.Ε. να κάνουν λόγο για ενίσχυση της πολιτικής αβεβαιότητας.
Για παράδειγμα υπάρχουν δημοσιεύματα για δυσαρέσκεια των Αμερικανών για την ενίσχυση της γερμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα. Όπως επίσης και για το ενδεχόμενο ανατροπής του ενεργειακού χάρτη στην περιοχή με ενίσχυση της Ρωσικής παρουσίας.

Ακόμη το δημοσίευμα της Νιου Γιορκ Τάιμς  στο οποίο σημειώνεται ότι «οι πυροβολισμοί στα γραφεία της ΝΔ δεν προκάλεσαν τραυματισμούς, αλλά εντείνουν την πολιτική αντιπαράθεση»...
Ο ένας (Γλέζος) λέει ότι είναι παρακρατικοί που είναι συγγενείς της Νέας Δημοκρατίας. Βολεύει άλλωστε η κακιά Δεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε επίσης ότι δεν υπήρξε επίσημη τρομοκρατία και παρακράτος από την επίσημη Αριστερά. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή. H 17Ν και ο ΕΛΑ ήταν ακροδεξιές οργανώσεις; Η τρομοκρατια στην Ελλαδα ηταν και ειναι κομμουνιστικη...

Από την άλλη η Χρυσή Αυγή μιλά για αποπροσανατολισμό, η ΝΔ βάλλει κατά του ΣΥΡΙΖΑ και γενικά ένας αχταρμάς. Η ουσία της υπόθεσης όμως είναι ότι έχουμε ένα σοβαρό γεγονός που έχει πολλές ερμηνείες. Και πρέπει να αφήσουμε κατά μέρους τους πολιτικούς διαγκωνισμούς και να σκεφτούμε που πάει αυτή η χώρα.

Κάποιοι τη θέλουν αιχμάλωτη; Μήπως επιχειρούν να σταματήσουν την όποια προσπάθεια γίνεται για έξοδο της χώρας από την κρίση; Μήπως άραγε στήνεται ένα σκηνικό εκφοβισμού του πολιτικού προσωπικού για να επιτευχθεί αυτό που δεν έγινε; Δηλαδή η πολιτική και οικονομική χρεοκοπία που θα βολέψει όσους θέλουν να αγοράσουν την Ελλάδα κοψοχρονιά;

Μεσούσης μία περιόδου με μεγάλα εσωτερικά ζητήματα να παραμένουν ανοικτά, όπως π.χ. αυτό της λίστας Λαγκάρντ και την Ευρώπη να παρακολουθεί στενά τα τεκταινόμενα και συνεχώς να υπενθυμίζει ότι  πρέπει να εφαρμόζονται τα συμφωνηθέντα για τις εκταμιεύσεις των δόσεων, ζητώντας ή καλύτερα απαιτώντας εγγυήσεις για πολιτική σταθερότητα, οι τρομοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων ημερών κάθε άλλο παρά τη σταθερότητα αυτή αποδεικνύουν.

Και πέρα από αυτά, αυξάνουν τους φόβους  και τις ανησυχίες του Ελληνικού λαού γύρω από θέματα που αφορούν την ασφάλεια του, αλλά και το ενδεχόμενο επαναφοράς της γνωστής  καραμέλας με μεγάλη πέραση στο εξωτερικό,  ότι «η Ελλάδα κάθε άλλο παρά ασφαλής χώρα είναι», ενόψιν της νέας τουριστικής περιόδου.

Οι απαράδεκτες συμπεριφορές των ηλιθίων και λαϊκιστών πολιτικών, επηρεάζουν και οπλίζουν τα βλήματα αυτά...

ΤΡΟΙΚΑ ΕΔΩ ΚΙ ΑΛΛΟΥ...

Στις Βρυξέλλες επιβεβαιώνεται αυτό που διαπιστώθηκε τις προηγούμενες ημέρες και αφορά την αμετακίνητη στάση των τροικανών.

Οι οποίοι ψυχροί και αμείλικτοι αρνούνται οποιαδήποτε παραχώρηση επιμένοντας στο να φέρουμε το πρόγραμμα εντός τροχιάς και μετά βλέπουμε. Το πώς επιβεβαιώνεται θα το μάθουμε σύντομα...

Οι Ευρωπαίοι και η τρόικα θα πιέζουν για όλο και πιο σκληρά μέτρα για να μην πάρουμε θάρρος και να είμαστε και ευχαριστημένοι αν μας ρίχνουν και κάνα ψίχουλο, εκβιάζοντας μας πριν εκταμιεύσουν την κάθε δόση...

Κι εμείς περιοριζόμαστε να σκεφτόμαστε και ν' αναλύουμε τι θα γίνει αν οι εταίροι μας επιμένουν στην τωρινή τους διάθεση που είναι να συναρτούν την εκταμίευση της επόμενης δόσης με την πρόοδο του προγράμματος που έχουν επιβάλλει.

Αν η κυβέρνηση τούτη τουλάχιστον δεν τολμήσει να χτυπήσει και καμιά φορά το χέρι στο τραπέζι, να μην περιμέμουμε άσπρη μέρα.

Όμως δεν ακούστηκε ως τώρα από κυβερνητικά χείλη η λέξη "επαναδιαπραγμάτευση" (που ήταν του συρμού την προεκλογική περίοδο) τη στιγμή που καλείται να διαχειριστεί ένα χρεοκοπημένο οικονομικό περιβάλλον το οποίο δεν έχει ανάγκη από χρηστή διαχείριση αλλά από μικρές επαναστάσεις. Και παράλληλα στη βουλή το προηγούμενο τριήμερο περίσσευσε ο λαϊκισμός και η υποκρισία από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Οι τροικανοί είναι ικανοί να θέλουν να βγάλουν από την Ελλάδα και λίγα από τα "σπασμένα" της Ισπανίας και της Ιταλίας γιατί αυτές τις χώρες δεν μπόρεσαν να τις βάλουν απόλυτα στο χέρι...

Εν τω μεταξύ βλέπουμε και το εξής παράδοξο: ενώ άλλες χώρες χρησιμοποιούν την έξοδό τους από το ευρώ ως μέσο εκβιασμού στην Ε.Ε για να πετύχουν καλύτερους όρους (Ιταλία, Ισπανία, Φινλανδία), εμείς χρησιμοποιούμε το ίδιο επιχείρημα ως μέσο εκβιασμού των Ελλήνων.

ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ...

Ενώ η Ελληνική οικονομία κινδυνεύει και οι παραδοχές των δυο μεγάλων κομμάτων για το «δέον γενέσθαι» βρίσκονται πλησιέστερα από οποιαδήποτε άλλη εποχή, αυτά δεν συνενώνουν τις δυνάμεις τους για να εφαρμοστεί όσο γίνεται πιο γρήγορα η πολιτική που πρεσβεύουν ότι πρέπει να ασκηθεί για τη σωτηρία της χώρας.

Αν και η πλειονότητα των πολιτών την επιθυμεί για να βγούμε από τις συμπληγάδες, οι πολιτικοί μας, αυτοί που μας έριξαν εκεί, μείζων και ελάσσων αντιπολίτευση δεν την επιθυμεί για δικούς τους λόγους.

Αναρωτιέται κανείς γιατί μια κυβέρνηση με τον επαρκή αριθμό των 156 βουλευτών έχει ανάγκη την συναίνεση της αντιπολίτευσης προκειμένου να παράξει έργο.

Μάλλον είναι απλό: Δεν έχει την πολιτική δύναμη. Δυο άνθρωποι άπειροι στους νέους τους ρόλους ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών υπέγραψαν ένα μνημόνιο υπό το άγχος της χρεοκοπίας, χωρίς να εξετάσουν αν οι όροι του θα απέβαιναν συντριπτικοί για τη χώρα και θα μας οδηγούσαν στην άβυσσο.

Η κυβέρνηση παρόλη την ευρωστία των κοινοβουλευτικών αριθμών, νιώθει πολιτικά ανήμπορη και διοικητικά ανίκανη, να επιτελέσει το σκληρό έργο που έχει αναλάβει και το οποίο πλέον έφτασε στον σκληρό πυρήνα των αποφάσεων που θα πρέπει ληφθούν: Περαιτέρω περικοπές, αποκρατικοποιήσεις ΔΕΚΟ, απολύσεις στον Δημόσιο Τομέα.

Στην κατάσταση που είμαστε μας έφεραν δύο πράγματα: οι πολιτικοί που φάγανε τεράστια ποσά και η μαύρη οικονομία. Τα δύο κό΅΅ατα που ευθύνονται διαχρονικά για τη ση΅ερινή κατάσταση, δυσκολεύονται να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και το πολιτικό κόστος που φοβούνται ότι θα είχε μια τέτοια σύμπραξη.

Οι δανειστές μας δίνουν τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών τους, αυτό είναι μια πραγματικότητα, ανεξαρτήτως τι γνώμη έχει κανείς για το μνημόνιο, για την αποπληρωμή του χρέους και τη στάση πληρωμών, και δεν θέλουν τα λεφτά τους να πάνε στον βρόντο κι αυτή τη φορά.

Βλέπουν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει το πρόγραμμά της για μια σειρά λόγους: Διοικητικό έλλειμμα του πρωθυπουργού, απειρία του υπουργού Οικονομικών, αντίθεση ή έστω απογοήτευση του κομματικού μηχανισμού, «διχοτόμηση» στους κόλπους του υπουργικού συμβουλίου, σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, αν και υπάρχουν αντιμνημονιακοί που φέρουν εις πέρας το έργο που τους ανατέθηκε και μνημονιακοί οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν.

Βλέπουν επίσης έναν θάλλοντα λαϊκισμό της Αριστεράς και μια αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία εξαγγέλλει ωραίες αλλά ίσως ανεπίκαιρες οικονομικές θεωρίες και η οποία επιτίθεται με ρυθμούς και τέμπο που ταίριαζαν στους μακάριους καιρούς, όταν εύκολα δανειζόμασταν και σπαταλούσαμε, ή οικειοποιούμασταν οι αρμόδιοι πολιτικοί διαχειριστές και οι φίλοι τους επιχειρηματίες, τα χρήματα κατά το δοκούν.

Αποδεικνύεται ξεκάθαρα ότι αυτό που ενδιαφέρει τον κάθε τυχάρπαστο πολιτικό, δεν είναι η σωτηρία της χώρας σε κρίσιμες ώρες, αλλά ο καιροσκοπισμός, τα εφήμερα ψηφοθηρικά κέρδη και ο εαυτούλης τους. Μα κανείς τους δεν έχει αντιληφθεί ότι η απαξίωση του Ελληνικού λαού απέναντί τους βαίνει αυξανόμενη και ότι το παρόν ελληνικό πολιτικό σύστημα με την τακτική του οδεύει προς το τέλος του;

Ήδη η κοινωνική ειρήνη μετά την ανατροπή του κοινωνικού ιστού από τα σκληρά οικονομικά μέτρα κινδυνεύει να διαταραχθεί ανεπανόρθωτα. Πολύ περισσότερο, μετά τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα με νεκρούς και τραυματίες στο κέντρο της Αθήνας.

Η παρέμβαση στα εσωτερικά τη χώρας είναι δεδομένη αλλά και το διακύβευμα μεγάλο. Το πρόβλημα γίνεται βαρύ πλέον και στους ώμους του Σαμαρά που ηγείται κόμματος που μπορέι να βρεθεί κυβέρνηση σε περίπτωση προσεχών εκλογών. Η τρόικα ίσως εκβιαστικά τον θέσει προ σημαντικών διλημμάτων, τα οποία θα τον αναγκάσουν σε επί τόπου στροφή πολιτικής.

Φαίνεται πως είναι καταγραμμένη στο DNA μας η μη συναίνεση.
Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς αλλά τους πάντες σε αυτή τη χώρα. Πρέπει να σκεφτούμε ποια είναι τα πράγματα που μας ενώνουν και ποια μας χωρίζουν...

Στην Ελλάδα ακόμη και τα αυτονόητα που οφείλουμε να κάνουμε από μόνοι μας, πρέπει να μας τα επιβάλουν οι ξένοι...

Για όποιον το παίρνει προσωπικά: Δεν θίγουν εσάς, στα πολιτικά κόμματα αναφέρονται και από αυτά ζητούν πιο υπεύθυνη στάση.