ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΥΠΟΛΗΨΙΑ...

Οι κυβερνήτες των τελευταίων 10ετιών δεν ήταν οι καλύτεροι.

Δεν είχαν έμπνευση, όραμα, απότυχαν ή δεν θέλανε να είναι υπεράνω κάθε συμφέροντος και υποψίας, να προσδώσουν κύρος στην ολοένα υποβαθμιζόμενη Ελληνική κοινωνία.

Με τις πρακτικές τους ενθάρρυναν και νομιμοποιούσαν την ανηθικότητα και την ελεεινότητά μας και δικαίωναν την ανευθυνότητα. Και εδικαιολογούνταν με το να λένε αυτή είναι η Ελλάδα. Μας έκαναν τελικά παρίες της Ευρώπης

Φτάσαμε στο σημείο που οι καθαρές κουβέντες για να ευδοκιμήσει η δυνατότητα ενός δημοσίου διαλόγου είναι δυσδιάκριτες.

Το επιτελείο των τροϊκανών αντιλαμβανόμενο την ανυπαρξία εκούσιας συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για τη συνομολόγηση της πραγματικότητας της υπερχρεωμένης χώρας μας, επεμβαίνει στην οικονομική μας υποτίμηση, αλλά και στην ίδια την εθνική κυριαρχία...

Η ανυποληψία που έχουν οι Ευρωπαίοι για μας έχει φτάσει σε σημείο που οι Ελληνες ντρεπόμαστε γι' αυτό.

Και δεν μιλάω μόνο για τις ξένες ηγεσίες αλλά και για τον απλό κόσμο στο εξωτερικό που βομβαρδίζεται από τις αρνητικές ειδήσεις για την Ελλάδα.

Εμείς απλώς διαμαρτυρόμαστε όταν η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ανεπίτρεπτα κατά τας υποδείξεις των Ευρωπαίων δανειστών μας, ανέχεται τις προκλήσεις των, τον εξευτελισμό της εθνικής μας αξιοπρέπειας και το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας.

Και εξοργιζόμαστε γιατί μας παραπληροφορεί ότι μάχεται για τη σωτηρία μας, ενώ αδυνατεί ν' αντιτάξει έστω και την παραμικρή αντίδραση και στο τέλος να σύρεται στην λύση της (πολύ δύσκολα επιτυγχανόμενης όπως φαίνεται) συναίνεσης...

Οι δανειστές μας διεκδικούν με θρασύτητα να πρωταγωνιστούν καθοριστικά στην πολιτική ζωή του τόπου, να μας υπαγορεύουν συμφωνίες, χωρίς να ξέρουμε τι κρύβεται πίσω απ' τα ψιλά γράμματα και τους αστερίσκους.

Να φτιάχνουν κυβερνήσεις, να τις διατηρούν ή και να τις ρίχνουν όταν δεν πειθαρχούν στις επιταγές τους. Αγόμεθα και φερόμεθα τις τελευταίες μέρες από τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί και τον Ολι Ρεν...

Που βλέποντας τα όσα διαδραματίστηκαν τη νύχτα της Κυριακής, όπου συνετελέσθη η αναγκαστική δικομματική συναίνεση με χίλια ζόρια, ζητούν γραπτές εγγυήσεις για όσα προτιθέμεθα να πράξουμε.

Αν πράγματι υπάρχει η πρόθεση από τους ανύπαρκτους ηγέτες με τα μικροκομματικά πείσματα και τερτίπια, όπως η ίδια η εικόνα τους δείχνει στους πάλαι ποτέ κουτόφραγκους...

ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ...

Ενώ η Ελληνική οικονομία κινδυνεύει και οι παραδοχές των δυο μεγάλων κομμάτων για το «δέον γενέσθαι» βρίσκονται πλησιέστερα από οποιαδήποτε άλλη εποχή, αυτά δεν συνενώνουν τις δυνάμεις τους για να εφαρμοστεί όσο γίνεται πιο γρήγορα η πολιτική που πρεσβεύουν ότι πρέπει να ασκηθεί για τη σωτηρία της χώρας.

Αν και η πλειονότητα των πολιτών την επιθυμεί για να βγούμε από τις συμπληγάδες, οι πολιτικοί μας, αυτοί που μας έριξαν εκεί, μείζων και ελάσσων αντιπολίτευση δεν την επιθυμεί για δικούς τους λόγους.

Αναρωτιέται κανείς γιατί μια κυβέρνηση με τον επαρκή αριθμό των 156 βουλευτών έχει ανάγκη την συναίνεση της αντιπολίτευσης προκειμένου να παράξει έργο.

Μάλλον είναι απλό: Δεν έχει την πολιτική δύναμη. Δυο άνθρωποι άπειροι στους νέους τους ρόλους ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών υπέγραψαν ένα μνημόνιο υπό το άγχος της χρεοκοπίας, χωρίς να εξετάσουν αν οι όροι του θα απέβαιναν συντριπτικοί για τη χώρα και θα μας οδηγούσαν στην άβυσσο.

Η κυβέρνηση παρόλη την ευρωστία των κοινοβουλευτικών αριθμών, νιώθει πολιτικά ανήμπορη και διοικητικά ανίκανη, να επιτελέσει το σκληρό έργο που έχει αναλάβει και το οποίο πλέον έφτασε στον σκληρό πυρήνα των αποφάσεων που θα πρέπει ληφθούν: Περαιτέρω περικοπές, αποκρατικοποιήσεις ΔΕΚΟ, απολύσεις στον Δημόσιο Τομέα.

Στην κατάσταση που είμαστε μας έφεραν δύο πράγματα: οι πολιτικοί που φάγανε τεράστια ποσά και η μαύρη οικονομία. Τα δύο κό΅΅ατα που ευθύνονται διαχρονικά για τη ση΅ερινή κατάσταση, δυσκολεύονται να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και το πολιτικό κόστος που φοβούνται ότι θα είχε μια τέτοια σύμπραξη.

Οι δανειστές μας δίνουν τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών τους, αυτό είναι μια πραγματικότητα, ανεξαρτήτως τι γνώμη έχει κανείς για το μνημόνιο, για την αποπληρωμή του χρέους και τη στάση πληρωμών, και δεν θέλουν τα λεφτά τους να πάνε στον βρόντο κι αυτή τη φορά.

Βλέπουν ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει το πρόγραμμά της για μια σειρά λόγους: Διοικητικό έλλειμμα του πρωθυπουργού, απειρία του υπουργού Οικονομικών, αντίθεση ή έστω απογοήτευση του κομματικού μηχανισμού, «διχοτόμηση» στους κόλπους του υπουργικού συμβουλίου, σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, αν και υπάρχουν αντιμνημονιακοί που φέρουν εις πέρας το έργο που τους ανατέθηκε και μνημονιακοί οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν.

Βλέπουν επίσης έναν θάλλοντα λαϊκισμό της Αριστεράς και μια αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία εξαγγέλλει ωραίες αλλά ίσως ανεπίκαιρες οικονομικές θεωρίες και η οποία επιτίθεται με ρυθμούς και τέμπο που ταίριαζαν στους μακάριους καιρούς, όταν εύκολα δανειζόμασταν και σπαταλούσαμε, ή οικειοποιούμασταν οι αρμόδιοι πολιτικοί διαχειριστές και οι φίλοι τους επιχειρηματίες, τα χρήματα κατά το δοκούν.

Αποδεικνύεται ξεκάθαρα ότι αυτό που ενδιαφέρει τον κάθε τυχάρπαστο πολιτικό, δεν είναι η σωτηρία της χώρας σε κρίσιμες ώρες, αλλά ο καιροσκοπισμός, τα εφήμερα ψηφοθηρικά κέρδη και ο εαυτούλης τους. Μα κανείς τους δεν έχει αντιληφθεί ότι η απαξίωση του Ελληνικού λαού απέναντί τους βαίνει αυξανόμενη και ότι το παρόν ελληνικό πολιτικό σύστημα με την τακτική του οδεύει προς το τέλος του;

Ήδη η κοινωνική ειρήνη μετά την ανατροπή του κοινωνικού ιστού από τα σκληρά οικονομικά μέτρα κινδυνεύει να διαταραχθεί ανεπανόρθωτα. Πολύ περισσότερο, μετά τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα με νεκρούς και τραυματίες στο κέντρο της Αθήνας.

Η παρέμβαση στα εσωτερικά τη χώρας είναι δεδομένη αλλά και το διακύβευμα μεγάλο. Το πρόβλημα γίνεται βαρύ πλέον και στους ώμους του Σαμαρά που ηγείται κόμματος που μπορέι να βρεθεί κυβέρνηση σε περίπτωση προσεχών εκλογών. Η τρόικα ίσως εκβιαστικά τον θέσει προ σημαντικών διλημμάτων, τα οποία θα τον αναγκάσουν σε επί τόπου στροφή πολιτικής.

Φαίνεται πως είναι καταγραμμένη στο DNA μας η μη συναίνεση.
Το πρόβλημα όμως δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς αλλά τους πάντες σε αυτή τη χώρα. Πρέπει να σκεφτούμε ποια είναι τα πράγματα που μας ενώνουν και ποια μας χωρίζουν...

Στην Ελλάδα ακόμη και τα αυτονόητα που οφείλουμε να κάνουμε από μόνοι μας, πρέπει να μας τα επιβάλουν οι ξένοι...

Για όποιον το παίρνει προσωπικά: Δεν θίγουν εσάς, στα πολιτικά κόμματα αναφέρονται και από αυτά ζητούν πιο υπεύθυνη στάση.

ΕΥΡΕΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ...

Η Ελληνική κοινωνία δεν μεταβάλλεται από τη μια στιγμή στην άλλη με κάποιες μόνο θεαματικές κινήσεις και εικονική αλλαγή προσώπων. Χρειάζεται ριζική αλλαγή της πολιτικής νοοτροπίας και αποφάσεις που βασίζονται σε αμοιβαίες συμφωνίες.

Η συναίνεση επιβάλλεται σε τούτο τον τόπο που πλήττεται από χρόνιες πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Η διακυβέρνηση του τόπου δεν θέλει μόνο νέα πρόσωπα αλλά δραστικές πολιτικές που να στοχεύουν στον πολίτη και φυσικά όχι μετά από χρόνια. Ο λαός που έχει υπομείνει πολλά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αξιώνει καινοτόμες αλλαγές εδώ και τώρα και όχι λόγια που τις περισσότερες φορές μένουν ανεκπλήρωτα...

Η νέα κυβέρνηση δίνει ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής και ο κόσμος υπολογίζει ποια θα είναι η συνέχεια.

Μπορεί όντως ο νέος πρωθυπουργός να έχει την θέληση να αλλάξει νοοτροπίες, όμως οι αλλαγές αυτές δεν γίνονται από έναν ή τρεις ανθρώπους σε ένα κόμμα...
Συγκροτεί ένα υπουργικό συμβούλιο με νέα και άφθαρτα πρόσωπα, στέλνοντας το ηχηρό μήνυμα ότι απομονώνει τους τσιφλικάδες της εξουσίας και καταργεί τα κατεστημένα του "πολιτικού μαγαζιού".

Έχει να αντιμετωπίσει πολλά και σημαντικά προβλήματα. Η λύση τους δεν είναι υπόθεση κάποιων εβδομάδων ή μηνών αλλά θα προκύψει μέσω της ανατροπής κατεστημένων συμπεριφορών και νοοτροπιών που έχουν εγκλωβίσει την ελληνική κοινωνία σε κάποιες στάνταρ πολιτικές διακυβέρνησης από τα ως τώρα κόμματα.
Όμως η ελληνική κοινωνία δεν μεταβάλλεται από την μια στιγμή στην άλλη, με κάποιες μόνο θεαματικές κινήσεις.

Ούτε κανείς είναι τόσο σοφός που να μπορεί να προγνώσει όλες τις κοινωνικές ασθένειες, βρίσκοντας παράλληλα το αντίδοτό τους. Οι μεγαλύτεροι πολέμιοι του Πρωθυπουργού είναι ο κομματικός μηχανισμός και η ανωριμότητα της κοινωνίας, μια ελληνική κοινωνία που έχει ήδη βουλιάξει και βρεθεί στον πάτο χωρίς να μπορεί κανείς να ξέρει με ποιο τρόπο θα αναδυθεί στην επιφάνεια. Οι όποιες αλλαγές βέβαια είναι θεμιτές και σε κοινωνικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο.

Ο νέος πρωθυπουργός με κινήσεις ανανέωσης των προσώπων δίνει το πρώτο μήνυμα και παραδίδει τα πρώτα μαθήματα διακυβέρνησης του τόπου.

Το νέο κλίμα που επιχειρεί να δημιουργήσει, αξιώνει μεγαλύτερες συναινέσεις και κοινές πολιτικές, παρά αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση και σύγκρουση για την σύγκρουση. Για να αλλάξει το όλο σκηνικό απαιτούνται βαθιές αλλαγές στην συμπεριφορά των κομματικών στελεχών και ειδικά σε μία κατεύθυνση περισσότερο δημοκρατική.

Χρειάζεται ολοένα και περισσότερη εφαρμογή αμοιβαίων συμφωνιών με στόχο την πρόοδο της χώρας.

Τα πρόσωπα από την άλλη μπορεί να κάνουν τη διαφορά, όμως δεν λύνουν τα προβλήματα.

Και αυτό πρέπει να το γνωρίζει ο νέος πρωθυπουργός που επιθυμεί την καταλυτική αλλαγή.

Μακάρι οι λύσεις που θα δοθούν στα προβλήματα της χώρας μας να αποδειχτούν τόσο εύκολες εκ των υστέρων, έστω κι αν δεν τις σκέφτηκε καμιά άλλη κυβέρνηση μέχρι τώρα.

Διαφορετικά θα μιλάμε απλώς για το θεαθήναι και όχι για την ουσία...