ΣΧΕΔΙΟ "ΑΘΗΝΑ"...

Τις επόμενες ημέρες θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε πολλά σχετικά με το σχέδιο "Αθηνά" για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, θα δούμε και πολλές αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες που χάνουν τμήματα και φοιτητές, επομένως μια σημαντική πηγή εσόδων και σίγουρα θα βγούνε πάλι στους δρόμους να φωνάζουν.

Κατακερματισμένος και αλλοπρόσαλλος είναι ο υφιστάμενος χάρτης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τόλμησαν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο και να πουν ότι τα τελευταία 30 - 40 χρόνια όλα τα κόμματα ευθύνονται για το αίσχος των ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Κάθε βουλευτής ή υπουργός ίδρυε κι ένα τμήμα, ένα ΤΕΙ ή ένα πανεπιστήμιο στον τόπο καταγωγής του πουλώντας στους ψηφοφόρους του τη μεγάλη του επιτυχία.

Κάθε χωριό είχε και ΤΕΙ και κάθε ραχούλα και στρατόπεδο, η άλλη μεγάλη πληγή. Και για όλα αυτά πλήρωναν τα κορόιδα, οι έλληνες πολίτες...

Είναι φανερό ότι τα ρουσφετολογικά κριτήρια υπερίσχυαν των ακαδημαϊκών και όλοι ήταν ευχαριστημένοι: οι τοπικές κοινωνίες έβλεπαν το real estate, τις καφετέριες και τα σουβλατζίδικα να ακμάζουν, οι εισακτέοι είχαν την ευκαιρία στην αλησμόνητη φοιτητική ζωή, οι γονείς τους νόμιζαν ότι τα παιδιά τους ήταν στο ελληνικό Harvard κι επίσης δικαιολογούνταν θέσεις διδασκόντων και διοικητικού προσωπικού.

Μια κατάσταση βολική για όλους. Εκτός από την αξιοπιστία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Τα 26 Πανεπιστήμια και 16 ΤΕΙ που υπάρχουν σήμερα θα γίνουν 20 και 12 αντίστοιχα, χωρίς να περιορισθεί σημαντικά ο συνολικός αριθμός των εισακτέων. Οι 63 πόλεις που φιλοξενούσαν τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα γίνουν 51. Πλην του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τα αθηναϊκά πανεπιστήμια (Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Γεωπονικό, Πάντειο, Χαροκόπειο) θα ενοποιηθούν σε ένα ομόσπονδο πανεπιστήμιο με την επωνυμία «Αδαμάντιος Κοραής». Συγχωνεύσεις θα γίνουν και στα Πανεπιστήμια της περιφέρειας και σε ΤΕΙ.  

Τα κριτήρια που μπήκαν για το σχέδιο «Αθηνά» ήταν κυρίως οικονομικά, γεωγραφικά και ακαδημαϊκά.

Οικονομικά γιατί αναζητείται εξοικονόμηση πόρων από τις συγχωνεύσεις και τις οικονομίες κλίμακας που προσδοκούνται, γεωγραφικά γιατί τηρήθηκαν φαντάζομαι κάποιες ισορροπίες και ακαδημαϊκά γιατί επιχειρείται συγχώνευση ομοειδών αντικειμένων.

Κάποιες μικρο-αλλαγές στηριζόμενες όμως σε αντικειμενικά κριτήρια ίσως είναι σωστό και δίκαιο να γίνουν, γιατί όλο και κάτι μπορεί να έχει ξεφύγει. Αρκεί να υπάρχει ειλικρινής διάθεση συνεννόησης κι από την πλευρά του υπουργείου και των Πανεπιστημιακών.

Ο μεγάλος όμως κίνδυνος είναι να επικρατήσουν οι τοπικές πολιτικές και ρουσφετολογικές σκοπιμότητες, συνδυασμένες με τη διακαή επιθυμία διατήρησης των οφίτσιων και τελικά το όλο εγχείρημα να ξεφουσκώσει.

Αλλαγές και μεταρρυθμίσεις χωρίς αντιδράσεις δεν υπάρχουν. Από τους συνήθεις αντιδρώντες ανέμελους φοιτητές, συντεχνίες καθηγητών και υπαλλήλων των ιδρυμάτων, μέχρι βλαχοδήμαρχους, νοικοκύρηδες φοιτητόσπιτων, καφετζήδες, ντελίβερι και χασισεμπόρους των πανεπιστημιου-πόλεων που θα "θιγούν"...

Ας κοιταχτούμε όμως στον καθρέφτη κι ας είμαστε ειλικρινείς: το καθεστώς αυτό των 42 ιδρυμάτων σε 63 πόλεις δεν ήταν βιώσιμο. Κάτι έπρεπε να γίνει.

Κάποιοι άνθρωποι θα ξεβολευτούν, θα μετακινηθούν σε άλλα κτίρια, θα υπάρξει αρχικά μια αναταραχή, μια μεταβατική κατάσταση.  Δεν μπορεί να σκοντάφτουμε στη μετακίνηση από το ένα κτίριο στο άλλο ή από τον επάνω όροφο στον κάτω, ούτε από κοντικές πόλεις.

Οι αλλαγές που θέλει η χώρα δεν αφορούν πάντα τους "άλλους"...

Όταν φτιάξουμε παιδεία ανταγωνιστική με την Ευρώπη, τότε ας κάνουμε ξανά αυτήν την κουβέντα.

Το στοίχημα είναι σίγουρα φιλόδοξο, αλλά η επίτευξη του είναι στο χέρι μας!

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΑΠΕΙΘΕΙΑ...

Μετά την ψήφιση του νόμου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, οι Σύγκλητοι με ανακοινώσεις τους και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι με δηλώσεις τους διαβεβαιώνουν ότι "θα υπερασπιστούν το Σύνταγμα και θα διαφυλάξουν τη συνταγματική λειτουργία των Ιδρυμάτων καταργώντας στην πράξη τις αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου"...

Οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι διαβεβαιώνουν ότι θα αγωνιστούν για να μην εφαρμοστεί ο νόμος Διαμαντοπούλου που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή με εξαιρετική πλειοψηφία κομμάτων και βουλευτών;

Δηλαδή οι εκπαιδευτικοί της ανωτάτης βαθμίδας εκπαίδευσης, που όταν αναλαμβάνουν καθήκοντα ορκίζονται πίστη στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, ανακοινώνουν τώρα ότι θα παραβούν απροκάλυπτα τον όρκο τους και οι Εισαγγελείς της χώρας τους παρακολουθούν ασυγκίνητοι χωρίς να επεμβαίνουν;
Μέχρι πρότινος η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου καθόριζε πότε μια κατάληψη είναι ποινικό αδίκημα με τα γνωστά αποτελέσματα, αφού ποτέ δεν γινόταν τίποτε ακόμη κι αν εξωπανεπιστημιακοί τα έκαναν γυαλιά καρφιά.

Μέχρι πριν απο λίγες μέρες οι πρυτάνεις ήταν η αιτία όλου του κακου με τις καταλήψεις διότι δεν επέτρεπαν την αστυνομία να μπει στο πανεπιστήμιο. Φτάνει το διαχρονικό κρυφτούλι της αποφυγής της ευθύνης.

Και οι καθηγητές που διδάσκουν Συνταγματικό Δίκαιο, θα μάθουν στους νέους φοιτητές τους και στην κοινωνία ότι, αρμόδια για να νομοθετεί δεν είναι μόνο η Βουλή, αλλά και η μάζωξη της τάδε σχολής και η συνέλευση του δείνα τμήματος; Και οι δικαστές που θα έχουν διδαχτεί δίκαιο από αυτούς τους καθηγητές, με ποιο νόμο θα δικάζουν όσους θα παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους και αυτοδικούν κατά των αντιδίκων τους;

Λένε δηλαδή στους φοιτητές τους ότι αρμόδια να κρίνουν την αντισυνταγματικότητα ή μη των νόμων, δεν είναι τα δικαστήρια της χώρας αλλά οι καταλήψεις κάποιων σχολών; Ποιοι τους παρακινούν μετά να υπακούουν στους νόμους και το Σύνταγμα;
Kαι οι φοιτητές ή καλύτερα οι κομματικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια βλέπουν τη δύναμή τους και τη διαπραγματευτική τους ισχύ να συρρικνώνεται με τον νέο νόμο και αντιδρούν. Οι νεολαίοι της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ μπορεί να νιώθουν προδομένοι από τα κόμματά τους.

Κι αυτό που δεν μπορεί να το κάνει η ιδεολογία μπορεί να το κάνει το κοινό συμφέρον, δηλαδή να ενώσει ετερόκλητες ομάδες. Από την άλλη οι νεολαίοι των αριστερών σχημάτων βρίσκουν πεδίο δόξης λαμπρό. Οι καταλήψεις ήταν πάντα για αυτούς η απάντηση σε οποιαδήποτε ενέργεια αλλαγής και εντατικοποίησης των σπουδών για να ξερκαρτάρει το πανεπιστήμιο από τους άχρηστους που μπήκαν τυχαία.

Δεν ενδιαφέρονται όμως όλοι οι φοιτητές γι αυτά τα προνόμια, δεν τα απολαμβάνουν άλλωστε όλοι αυτά. Οι φοιτητές που δεν ανήκουν πουθενά ή ενδιαφέρονται απλά να σπουδάσουν, παρακολουθούν προς το παρόν αμήχανα και αποστασιοποιημένα.

Είναι από όλους παραδεκτό ότι οι καταλήψεις δεν κάνουν κακό στην κακή κυβέρνηση και το νόμο της. Κάνουν κακό στους φοιτητές που θέλουν να δώσουν εξετάσεις και καίγονται και στους νέους φοιτητές που δεν μπορούν να εγγραφούν και κινδυνεύουν να χάσουν εξάμηνο πριν καν μπουν στη σχολή τους.

Θα αρχίσουν να νοιάζονται μόνο εάν και εφόσον το πράγμα φτάσει στο απροχώρητο κι αρχίσουν να χάνονται εξεταστικές περίοδοι και εξάμηνα...

ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ...

Τα κριτήρια επιλογής σχολών την εποχή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, έχουν διαφοροποιηθεί από αυτά του παρελθόντος και σχετίζονται πρώτα και κύρια με το βαλάντιο της οικογένειας του φοιτητή και την αυριανή προοπτική για εργασία...

Ο τόπος της έδρας της σχολής και διαμονής για μερικά χρόνια, ήταν ένα από τα κριτήρια που απέκτησαν αυξημένη βαρύτητα για την Ελληνική οικογένεια.

Παιδιά τα οποία με τις μονάδες που συγκέντρωσαν θα μπορούσαν να εγγραφούν σε σχολές από αυτές που θεωρούνται, ακόμη, προνομιακές (Νομική, Πολυτεχνείο, Ιατρική) που θα έπρεπε να ζήσουν μακριά από το σπίτι των γονιών τους, απέρριψαν για οικονομικούς λόγους αυτές τις επιλογές.

Ένας άνεργος γονιός, ένας κουρεμένος μισθός ή μια ανεμική σύνταξη δεν μπορούν να αντέξουν ένα δεύτερο νοικοκυριό σε άλλη πόλη για το γιο ή την κόρη που πρέπει να σπουδάσει εκεί. Επιπλέον οι προτιμήσεις των σχολών που δήλωσαν οι υποψήφιοι, δείχνει απομάκρυνση από τις σχολές όπου η προσδοκία αποκατάστασης δεν είναι πλέον το ίδιο ζωηρή όπως άλλοτε (π.χ. στις παιδαγωγικές, λόγω μείωσης των διορισμών στην εκπαίδευση) πράγμα που οδήγησε σε πτώση των βάσεων, σε αντίθεση με τις στρατιωτικές σχολές όπου η πτώση ήταν σαφώς μικρότερη.

Αυτά και άλλα δείχνουν ότι οι νέοι δεν πάνε πλέον στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση για να σπουδάσουν την επιστήμη που αγαπούν και ονειρεύτηκαν να υπηρετήσουν, αλλά για να εκπαιδευτούν σε ένα τομέα ο οποίος θα τους εξασφαλίσει την μεγαλύτερη δυνατότητα πρόσβασης σε μια δουλειά.

Πόσα σπίτια και πόσα οικόπεδα έχουν "σκοτωθεί" μπιρ παρά για χαμένα χρόνια σπουδών δωρεάν παιδείας για να φτιαχτούν διπλωματούχοι σουβλατζήδες, ψήστες, τυλιχτές, ντελιβεράδες κοκ.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι το εκπαιδευτικό και πολιτικό σύστημα, δεν τους στηρίζει σε αυτό που επιθυμούν να κάνουν στη ζωή τους, αλλά τους οδηγεί σε ότι τους τύχει με τα μόρια ενός Η/Υ που βγάζει τα αποτελέσματα και κατατάσσει σε σχολές, μέχρι σημείου που για έναν ή μία που καταφέρνει και "μπαίνει" στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να μη λέμε "πέτυχε", αλλά "έτυχε" και μπήκε.

Χρειαζόμαστε παντού ικανούς τεχνοκράτες, αλλά όχι από τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα και που ελπίζω τώρα να αλλάξουν τουλάχιστον σε επίπεδο νοοτροπίας.

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ...

Είναι γεγονός ότι ο όρος "καθηγητής πανεπιστημίου" έχει αρχίσει να φθείρεται τα τελευταία χρόνια, έχει χάσει την αίγλη που είχε παλιά. Βλέπουμε μια προσπάθεια απαξίωσης των διδασκόντων στα πανεπιστήμια, τους "πανεπιστημιακούς" ή "καθηγητές" ή μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Επιστημονικό Προσωπικό) όπως είναι ο ακριβής τους τίτλος...

Κι αν αναρωτιέστε τι επιτέλους κάνει ένας πανεπιστημιακός καθηγητής για να δικαιολογεί τον βαρύγδουπο τίτλο του, να πούμε ότι τρία είναι τα βασικά του καθήκοντα:τα εκπαιδευτικά, τα ερευνητικά και τα διοικητικά.

Έχει από έξι ως δώδεκα περίπου ώρες την εβδομάδα μάθημα στο αμφιθέατρο ή στο εργαστήριο, με ότι αυτό συνεπάγεται σε σχετική προετοιμασία. Ετοιμάζει και διορθώνει τις ασκήσεις, τις προόδους και τα θέματα που δίνει στους φοιτητές του.
Αναλαμβάνει την καθοδήγηση διπλωματικών εργασιών (από μία έως πέντε τον χρόνο) που σημαίνει απασχόληση τουλάχιστον 1-2 ωρών την εβδομάδα για κάθε μία. Υπάρχει και η ρουτίνα των εξετάσεων τρείς φορές το χρόνο, όπου βάζει τα θέματα και διορθώνει τα πολυάριθμα γραπτά. Εκτός από τα προπτυχιακά, προσθέστε για πολλά μέλη ΔΕΠ και αντίστοιχες υποχρεώσεις στα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Συγχρόνως, πρέπει να κάνει έρευνα και να την δημοσιεύει σε επιστημονικά περιοδικά γιατί αυτά είναι τα διαπιστευτήριά του στο διεθνές ερευνητικό περιβάλλον και αποτελούν ίσως το σημαντικότερο κριτήριο για την εξέλιξή του. Πρέπει να συμμετέχει σε συνέδρια για να έρχεται σε επαφή με τις νεότερες εξελίξεις και να αναπτύσσει συνεργασίες. Πρέπει να κρίνει επιστημονικά άρθρα που του στέλνουνε τα διάφορα επιστημονικά περιοδικά προκειμένου να δημοσιευτούν. Πρέπει να ετοιμάζει και να υποβάλει ερευνητικές προτάσεις προκειμένου να εξασφαλίζει ουσιαστικά χρηματοδότηση για τους ερευνητές - υποψήφιους διδάκτορες οι οποίοι τον/την βοηθούν στην έρευνα αλλά και στο εκπαιδευτικό έργο.

Αν τελικά εγκριθούν οι προτάσεις, κάτι που γίνεται όλο και σπανιότερα στις μέρες μας όπου η χρηματοδότηση για την έρευνα είναι με το σταγονόμετρο (μισοβουλωμένο μάλιστα ), πρέπει να ετοιμάζει εκθέσεις, αναφορές να συμμετέχει σε συναντήσεις κλπ. Κι εκτός από αυτά υπάρχουν και τα διοικητικά καθήκοντα τα οποία επωμίζεται ένα μεγάλο μέρος των μελών ΔΕΠ και είναι το αναπόφευκτο τίμημα του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Μπόλικη δουλειά και κάποιες φορές ψυχοφθόρα μέσα στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινωνία.

Συμπερασματικά, ο πανεπιστημιακός καθηγητής μπορεί να μην έχει τυπικό 8ωρο και να μην κτυπάει κάρτα αλλά πολλές φορές δουλεύει και σπίτι και ουκ ολίγες φορές κλείνεται μέσα και τα Σαββατοκύριακα. Το θέμα είναι ότι πέρα των ελάχιστων απαιτήσεων όπως η παρουσία στο αμφιθέατρο, ο καθένας μπορεί να βάζει τον πήχη της φήμης και της εξέλιξης του όσο ψηλά θέλει...

Τα κακά παραδείγματα που μπορεί να ακούμε δεξιά και αριστερά είναι η εξαίρεση που δυστυχώς όμως δίνει την αφορμή να αμαυρωθεί η συνολική εικόνα του έργου των πανεπιστημιακών. Το θέμα είναι αφενός να απομονώνονται έτσι ώστε να μην διαιωνίζονται πρακτικές που είναι κατακριτέες και αφετέρου να μην επιχειρούνται στο όνομά τους άτσαλες γενικεύσεις.

Θα ενέπνεε περισσότερο την κοινωνία μια πολιτεία που προβάλει τα αστέρια των πανεπιστημίων κι όχι τα παράσιτα.

Η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών είναι μέρος της λύσης κι όχι του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι καιρός να γίνουν και η λύση του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, διεκδικώντας ενεργητικό ρόλο και από σιωπηλή πλειοψηφία να γίνει ενεργή πλειοψηφία στο χώρο δουλειάς και καριέρας τους.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ...

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι η πλειονότητα των νέων που σπουδάζει σήμερα στα ελληνικά ΑΕΙ - ΤΕΙ, προβληματίζεται σοβαρά με την Παιδεία που τους παρέχεται.

Η αγωνία για το μέλλον, η ελάχιστη σύνδεση του πτυχίου τους με την αγορά εργασίας, η απογοήτευση για τη χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση που παίρνουν, η δυσπιστία απέναντι στις φοιτητικές (κομματικές) παρατάξεις κ.λπ., είναι μερικά απ' τα βασικά συμπεράσματα μιας πρόσφατης τηλεφωνικής έρευνας του Υπουργείου Παιδείας.

Εκτός από την αρνητική στάση των κομματικών φοιτητικών ομάδων για την εν γένει λειτουργία των ΑΕΙ, στα αρνητικά που επισημαίνονται στην έρευνα είναι και οι ελλείψεις σε υποδομές, η αδιαφορία πολλών εκ των διδασκόντων για φοιτητές και αντικείμενο διδασκαλίας, η διαλυτική επίδραση των συνεχών καταλήψεων, ο αναποτελεσματικός τρόπος διοίκησης των Πανεπιστημίων κ.λπ.

Τα Πανεπιστήμια σύμφωνα με την έρευνα χρειάζονται ριζική αλλαγή.
Οχι απλά άλλη μια μικρή "μεταρρύθμιση" σε κάποιον τομέα.

Να υπάρξει δηλαδή πραγματική ελευθερία έκφρασης έξω από κομματικά φερέφωνα, μαχητικότητα αλλά και έρευνα, αμφισβήτηση αλλά και θέσεις, γνώση αλλά και αξιοπιστία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι ερωτηθέντες φοιτητές απαιτούν άμεσες αλλαγές στη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση και μάλιστα με οποιοδήποτε κόστος, δείχνουν δε να αδιαφορούν απέναντι στο ενδεχόμενο κοινωνικής αντίδρασης, με το κλείσιμο κάποιων αχρείαστων Σχολών και Τμημάτων...

Εν πάσει περιπτώσει, από την έρευνα αποδεικνύεται ότι το σημερινό Ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν είναι σε καμιά περίπτωση αυτό που θέλουν οι φοιτητές. Απλά είναι αυτό που δυστυχώς επιβάλλουν μερικές μειοψηφίες που "δημοκρατικώ τω τρόπω" και συνεπικουρούμενες έξωθεν του Πανεπιστημίου ή έσωθεν, κυριαρχούν!

Η πλειοψηφία των φοιτητών και η ίδια η κοινωνία απαιτεί ένα νέο, ζωντανό, μη κομματοκρατούμενο, αποδοτικό Πανεπιστήμιο με κύρος σπουδών κι ανταγωνιστικό ώς προς τα διεθνή πρότυπα.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΑΝΕΥ ΒΑΣΗΣ...

Μεγάλη πτώση των βάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ-ΤΕΙ φέρνει η κατάργηση του "10" αναφέρουν οι ειδήσεις της μέρας.

Η κατάργηση της βάσης του 10 αποτελεί μια εξαιρετικά κακή απόφαση. Σε μία περίοδο δημοσιονομικής κρίσης η κυβέρνηση διατηρεί σε λειτουργία πανεπιστημιακές σχολές, οι οποίες είναι προφανές ότι δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης, αντί να προχωρήσει άμεσα σε ένα γενναίο πρόγραμμα καταργήσεων και συγχωνεύσεων.

Πέραν τούτου όμως, εμπεδώνει μία πολύ κακή κουλτούρα στη νεολαία, αυτή της ήσσονος προσπάθειας.

Χαράς ευαγγέλια όμως για τους απανταχού σουβλατζήδες, πιτσαδόρους, καφετζήδες και ιδιοκτήτες γκαρσονιερών και δυαριών. Κάθε πόλη και ΑΕΙ, κάθε χωριό και ΤΕΙ. "Φοιτητής" με 3,4,5 μέσο όρο.

Ολοκληρώνεται έτσι με τον καλύτερο τρόπο η προλεταριοποίηση των αποφοίτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μέσω της υπερπροσφοράς πτυχιούχων, πολλοί δε των οποίων άνευ γνώσεων.

Οι μακροχρόνιες επιπτώσεις αυτής της επιλογής θα ειναι τρομακτικές για την κοινωνία. Αλίμονο στην χώρα που καταστρέφει τις προοπτικές των παιδιών της με τις μεγαλύτερες δυνατότητες, βάζοντας τα στον σωρό με τα υπόλοιπα που θα μπορούσαν να γίνουν καλοί επαγγελματίες κάπου αλλού, μα όχι αναγκαία και επιστήμονες.

Η συνειδητή απο όλες τις κυβερνήσεις της τελευταίας 20ετίας υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίζεται.

Ένας μορφωμένος και σκεπτόμενος πολίτης δεν εξυπηρετεί τα σχέδια τους γιατί δεν ελέγχεται εύκολα.

Αντίθετα ένας άνθρωπος λίγο μπερδεμένος, λίγο κακομοίρης, λίγο πεινασμένος κλπ. άγεται και φέρεται σε μια αγορά ευέλικτης εργασίας. Ε, ας τον παραμυθιάσουν και με ένα πτυχίο χωρίς αντίκρυσμα, να ανεβάσουν λιγάκι και την ψυχολογία του.

Έτσι κι αλλιώς ο απόφοιτος της υποβαθμισμένης σχολής δεν θα πάρει καμιά καλοπληρωμένη δουλειά στη Goldman Sachs ούτε σε άλλο διεθνή κολοσσό, δεν θα γίνει διπλωμάτης καριέρας, βουλευτής, ούτε φυσικά πρόκειται να απειλήσει τα δικά τους παιδιά στην αυριανή αγορά εργασίας. Άσε που για κάποια χρόνια δεν πρόκειται να καταγράφεται σαν άνεργος στον ΟΑΕΔ, αφού θα "φοιτά" κάπου.

Ακόμη δύο στοιχεία για περαιτέρω προβληματισμό:Η "ανάπτυξη" της περιοχής που με ρουσφέτι απέκτησε επιτέλους τριτοβάθμια σχολή ύστερα από "αγώνες", με έξοδα την οικογένειας κάθε εκάστου φοιτητή, για να αισχροκερδούν ιδιοκτήτες ακινήτων με ενοίκια στα ύψη + ικανό ποσό μηνιαίως ώστε να ξαπλώνουν με τις ώρες σε εκατοντάδες καφετέριες στην σειρά άπλυτοι μαλλιάδες αδέσποτοι και να παραγγέλουν πίτσες κατ' οίκον αφού δεν μπορούν τίποτα άλλο, να συντηρούν μερικές δεκάδες καταγώγια μπαράκια και ν' ανθίσουν οι βίζιτες από άφραγκες σε γενναιόδωρους ώριμους...

Τα φροντιστήρια πανεπιστημιακών μαθημάτων των οποίων ο τζίρος (στις πόλεις με ΑΕΙ-ΤΕΙ) συναγωνίζεται αυτόν των φροντιστηρίων προετοιμασίας. Ένα χαρτί χωρίς αντίκρυσμα είτε λόγω μειωμένης προσφοράς εργασίας είτε, το συνηθέστερο δυστυχώς, λόγω ανεπάρκειας του κατόχου του, είναι όνειδος πρωτίστως για την κοινωνία.

Το κράτος όφειλε (κι εδώ οι ευθύνες δεν είναι αποκλειστικώς χρώματος πρασίνου) να αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο σύστημα τεχνολογικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης με πλήρως κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα, στο οποίο θα κατευθύνονταν στην ηλικία των 15 ετών όποιοι έπρεπε κατά την κρίση των καθηγητών τους.

Αυτό γίνεται στις οργανωμένες κοινωνίες.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΦΟΙΤΗΤΕΣ...

Δεν είναι λίγοι oι "υποψήφιοι φοιτητές" που την επόμενη κιόλας μέρα από την ανακοίνωση των βάσεων και πριν την εγγραφή τους στο τμήμα και τη σχολή που πέρασαν, έφυγαν από τον τόπο κατοικίας τους και πήγαν στην Αθήνα ή σε άλλο τόπο - έδρα ΑΕΙ - ΤΕΙ, για να βρουν σπίτι.

Τώρα Σεπτεμβριάτικα είναι συνηθισμένη εικόνα νεαρών, να τριγυρνούν στους άγνωστους ακόμη για αυτούς δρόμους και να ψάχνουν επισκεπτόμενοι πολλά σχετικά σπίτια, ώσπου να βρουν εκείνο που θα τους ταιριάξει για τα επόμενα φοιτητικά τους χρόνια...

Συνήθως είναι μαζί κι ένας από τους δυο γονείς τους. Κοιτάζουν καλά-καλά τις Μικρές Αγγελίες των εφημερίδων σημειώνοντας τα "Ενοικιάζεται" μ΄ ένα μολύβι στο χέρι, και με την κούραση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.

Πρόκειται για τους καινούριους πρωτοετείς φοιτητές που μετά την πρώτη μεγάλη χαρά της εισαγωγής τους σε κάποια σχολή, αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα του ακαδημαϊκού πολίτη, σε ξένο τόπο, σε ξένο περιβάλλον.
Μακριά από το σπίτι τους.

Κάποιες χιλιάδες νέοι φοιτητές - πελάτες προστίθενται κάθε χρόνο στους υπάρχοντες παλαιούς φοιτητές που είτε συνεχίζουν είτε καθυστερούν να τελειώσουν τις σπουδές τους. Σταθερή πηγή εσόδων για κατόχους ακινήτων στην περιοχή, που μαζί με ιδοκτήτες καφετεριών - πιτσαριών - εστιατορίων - βιβλιοπωλείων - χαρτικών - pc - κάνουν ότι μπορούν για τα μικροσυμφέροντα τους, πιέζοντας ως και πολιτικούς για ίδρυση σχολών ή τουλάχιστον παραρτημάτων στον τόπο τους...

Ιδίως η ενοικίαση σπιτιού από φοιτητές βρίσκεται κυριολεκτικά στο έλεος της αγοράς, της εκμετάλλευσης και των καλών προθέσεων των ιδιοκτητών. Αλλά συνάμα το θέμα της ενοικίασης σπιτιού σε φοιτητές είναι ένα από τα πιο σοβαρά κοινωνικά προβλήματα: άγχος, σπατάλη χρόνου, κούραση, ακρίβεια, ζέστη, ταλαιπωρία κ.ά. είναι μερικά μόνο τα χαρακτηριστικά των ημερών πριν την έναρξη των μαθημάτων.

Και είναι μόνοι τους σε αυτήν την προσπάθεια για στέγαση, μιας και οι κατά τόπους φοιτητικές εστίες έχουν περιορισμένο αριθμό θέσεων. Με τις τιμές ιδιαίτερα αυξημένες, όταν πρόκειται για μικρά σπίτια "κατάλληλα για φοιτητές", συνήθως χτισμένα επι τούτου και σε μέρη κοντά στις σχολές ή με εύκολη πρόσβαση σε συγκοινωνία με προορισμό εκεί.

Υπάρχει άραγε κάποια συνεργασία ας πούμε πχ με την Π.ΟΜ.ΙΔ.Α, ώστε να διευκολύνονται οι φοιτητές σε νέο τόπο στην εξεύρεση σπιτιού;