ΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΒΛΙΟ...

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή, προέρχεται από 2 νέες καθηγήτριες και δείχνει πως ο χώρος της παιδείας χρειάζεται ένα γεναίο ξεσκαρτάρισμα, που όσο γρηγορότερα και βαθύτερα γίνει, τόσο καλύτερα για όλους τους εμπλεκόμενους θάναι.

Βιβλιοθήκη - πρότυπο αποφάσισε να φτιάξει στο γυμνάσιο - λύκειο μιας κωμόπολης των Χανίων η διεύθυνση Β΄ θμιας εκπαίδευσης του νομού, μετά από σχετική δωρεά κάποιου κατοίκου της περιοχής.

Μα δεν ζήτησε τη γνώμη και τη βοήθεια των καθηγητών του σχολείου για τα βιβλία που θα περιείχε. Αντίθετα έφερε 2 καθηγήτριες με απόσπαση για όσο θα κρατούσε η διαδικασία δημιουργίας, που κράτησε  όσο μια σχολική χρονιά όλως τυχαία. Μια απο αυτές έμεινε άλλη μια χρονιά ως ειδική βιβλιοθηκάριος, μιας και η διεύθυνση έκρινε πως μόνο κείνη μπορούσε να έχει τέτοια θέση...

Τέλος πάντων η  ολοκαίνουρια βιβλιοθήκη ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε για χρήση, μα πάντα με την αυστηρή επίβλεψη της "βιβλιοθηκάριου", που λειτουργούσε σαν να ήταν προσωπική περιουσία της τα βιβλία και δεν επέτρεπε ελεύθερη πρόσβαση ούτε στους καθηγητές ούτε στους μαθητές του σχολείου.

Είχε τα κλειδιά του χώρου πάντα μαζί της, μόνο όποτε βρισκόταν εκεί μπορούσαν να μπούνε και να δούνε κάποιο βιβλίο, πάντα εκεί μέσα στην βιβλιοθήκη ή το πολύ - πολύ στην τάξη και ποτέ δεν δανειζόταν σε κανέναν για να βγεί παραέξω για μελέτη λίγων ημερών έστω.

Μια νεαρή καθηγήτρια φιλόλογος χρειάστηκε ένα βιβλίο αρχαίων σχετικό με την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή για το μάθημα της, που της επέτρεψε η άλλη να το πάρει στην τάξη μόνο για την διάρκεια της διδακτικής ώρας και να το επιστρέψει αμέσως, με το χτύπημα του κουδουνιού.

- Είναι σπάνιο βιβλίο, της είπε, δυσκολευτήκαμε να το βρούμε, κοστίζει κι 100 ευρώ, να το προσέχεις σαν τα μάτια σου, την είχε προειδοποιήσει...

- Δεν επαρκεί ο χρόνος, λέει η νέα καθηγήτρια στην παλιά, δεν με αφήνετε να δουλέψω όπως θέλω στην τάξη μου, πρέπει να δώσω και φωτοτυπίες στα παιδιά...

- Βγάζεις και γλώσσα μικρή; Θέλεις να πω στον Β... (προϊστάμενος της Β΄θμιας εκπαίδευσης τότε) να σε πετάξει στα Σφακιά; (Όπου θα ήθελε τουλάχιστον 2 ώρες το πρωί να πάει με το αμαξάκι της σε κακοτράχαλο δρόμο κι άλλες τόσες να γυρίσει το απόγευμα, ενώ εκεί που ήταν έκανε 20΄στην εθνική, ενώ και τα ορεισίβια Σφακιανά κοπέλια ήταν άλλο πράμα).

Έτσι έδωσε τέλος στην διένεξη και γύρισε στην τάξη της...

Η μια ώρα - 40 λεπτά φυσικά δεν έφτανε για να προχωρήσουν στο μάθημα και μια μαθήτρια που ήθελε πολύ να γίνει φιλόλογος και της άρεσαν τα αρχαία, με μπαμπά τοπικό επιχειρηματία με πολλά λεφτά, είπε να ψάξει να αγοράσει ένα τέτοιο για δικό της και να το φέρνει και στην τάξη στη διάθεση των συμμαθητών της για φωτοτυπίες...

Με τον πατέρα της πήγαν στην πόλη - πρωτεύουσα του νομού, στο πιο κεντρικό βιβλιοπωλείο και ρώτησαν αν μπορούν να το βρούνε...

- Πανεύκολα, είπε ο βιβλιοπώλης και τους έδειξε ένα ράφι γεμάτο με τέτοια "σπάνια" βιβλία...

- Πόσο θα κοστίσει ένα τέτοιο βιβλίο, ρωτά ο πατέρας...

- Είναι λίγο ακριβό, αφού είναι μόνο για καθηγητές και μαθητές, κάνει 15 ευρώ. Αν πάρετε κάμποσα αρκετοί μαθητές θα σας τα αφήσω μόνο 10...

- Δεν κάνει 100 ευρώ, όπως κείνο στο σχολείο της κόρης μου, που το προσέχουν ούτε να τσαλακωθεί γιατί είναι σπάνιο...

- Τι λέτε κύριε, 100 ευρώ για σχολικό βιβλίο - βοήθημα, ποιός θα το έπαιρνε; Και δεν είναι σπάνιο, ο εκδότης θα μου στείλει όσα αντίτυπα του ζητήσω αμέσως, για τα σχολεία τα έφτιαξε κι όχι για συλλογές...

Ο πατέρας της μαθήτριας που πολιτευόταν κιόλας στις δημοτικές εκλογές στον τόπο του και γνώριζε πρόσωπα και καταστάσεις, κατάλαβε αμέσως τα πάντα.

- Ω τον κερατά τον Β...., είπε, δική του δουλειά είναι και ανέφερε οργισμένος το όνομα του τότε προϊστάμενου της Β΄θμιας εκπαίδευσης του νομού, αυτός τα έκανε όλα για να φάνε με την παρέα του μέρος από την δωρεά του Δ...

Στην πραγματικότητα είχανε φάει μεγάλο μέρος της δωρεάς, αυτός, οι αποσπασμένες καθηγήτριες που "έστησαν" τη βιβλιοθήκη και κάποιοι άλλοι μιλημένοι της παρέας του, ψάχνεται αν συμμετείχε και ο διευθυντής του σχολείου, πάνε μερικά χρόνια τώρα κι ακόμη δεν μίλησε κανεις με αποδείξεις, μα στα γραφεία μέχρι και τα καφενεία όλοι τώρα πια συζητούν το όνομα του.

Ενός απόφοιτου μιας σχολής τεχνιτών, που ξέροντας λίγα για το μέτρο και το κατσαβίδι, μα κάνοντας συνεχή τάματα στον άη - Μαλακογιάννη του ρουσφετιού, εγκατέλειψε νωρίς την Τεχνική Εκπαίδευση που δεν οδηγούσε πουθενά κι έφτασε εντέλει να γίνει στέλεχος και διευθυντής της Β΄ βάθμιας. Χωρίς διοικητικές ικανότητες και κρίση να παίρνει αποφάσεις, μα μπορώντας να "συμμορφώνεται με τας υποδείξεις" άνωθεν, πολύ πρόθυμα...

ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΚΑΙ ΑΚΑΙΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ...

Η απεργία αποτελεί ένα μέσο εκβιασμού από τους εργαζομένους κάποιας επιχείρησης ή μίας υπηρεσίας εναντίον της εργοδοσίας για την κατάκτηση κάποιου δικαιώματος ή την υλοποίηση κάποιου αιτήματος, αυτό είναι γνωστό.

Ανήθικη καθίσταται η απεργία όταν οι εργαζόμενοι δεν προτάσσουν το δίκαιο των αιτημάτων τους για να πετύχουν τον σκοπό τους αλλά προτάσσουν την ανάγκη τρίτων ατόμων που δεν έχουν σχέση με τις διεκδικήσεις τους.

Το θέμα της απεργίας της ΟΛΜΕ είναι ακόμα μια κατάσταση που ζούμε στην Ελλάδα της παρακμής στην οποία την οδήγησαν οι συντεχνίες και τα μικροκομματικά συμφέροντα. Μόνο που το πρόβλημα εμφανίζεται πολύ πιο έντονο γιατί αφορά το μέλλον χιλιάδων παιδιών.

Η απειλούμενη απεργία των εκπαιδευτικών ΜΕ στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή δεν καθίσταται ανήθικη μόνο από τον εκβιασμό που ασκείται στους φετινούς υποψηφίους (που βρίσκονται αντιμέτωποι με την παράταση της κόλασης των πανελλαδικών) αλλά και από το είδος του αιτήματος, που προτάσσεται ως άλλοθι, που είναι η αύξηση κατά δύο ώρες την εβδομάδα των ωρών διδασκαλίας.

Πραγματικά είναι να απορεί κανείς με τους συνδικαλιστές-καθηγητές που θεωρούν άξιο επιχείρημα για μια απεργία με τέτοιο κόστος, την αύξηση του ωραρίου κατά δύο ώρες την εβδομάδα. Που γίνεται ακόμα πιο ανάξιο αν συγκρίνουμε τις ώρες εργασίας των Ελλήνων εκπαιδευτικών με αυτές Ευρωπαίων συναδέλφων τους.

Ας ελπίσουμε οτι αποτελεί η όλη εξαγγελία της απεργίας ένα συνδικαλιστικό πυροτέχνημα, που προσπαθεί με τον φόβο χιλιάδων νέων να εκβιάσει την κυβέρνηση για την ικανοποίηση αυτού του πραγματικά γελοίου αιτήματος.

Δυστυχώς όμως και αυτή η εξαγγελία αποτελεί απο μόνη της ένα βαρύ ηθικό παράπτωμα, απαράδεκτο και κοινωνικά κατακριτέο...

Αυτού του τύπου οι συνδικαλιστικές συμπεριφορές καιρός είναι να τελειώσουν δια παντός, για τον απλούστατο λόγο ότι η κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει. Είναι ο νόμος της φύσης αυτός. Όταν θα υπάρξουν πραγματικές ανάγκες τότε θα υπάρξει ξανά υγιής συνδικαλισμός που θα πείσει για την αναγκαιότητα ουσιαστικών διεκδικήσεων κι όχι στενά συντεχνιακών μικρoσυμφερόντων, ώστε να γίνει αποδεκτός από όλο το κοινωνικό σύνολο...

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ...

Είναι γεγονός ότι ο όρος "καθηγητής πανεπιστημίου" έχει αρχίσει να φθείρεται τα τελευταία χρόνια, έχει χάσει την αίγλη που είχε παλιά. Βλέπουμε μια προσπάθεια απαξίωσης των διδασκόντων στα πανεπιστήμια, τους "πανεπιστημιακούς" ή "καθηγητές" ή μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Επιστημονικό Προσωπικό) όπως είναι ο ακριβής τους τίτλος...

Κι αν αναρωτιέστε τι επιτέλους κάνει ένας πανεπιστημιακός καθηγητής για να δικαιολογεί τον βαρύγδουπο τίτλο του, να πούμε ότι τρία είναι τα βασικά του καθήκοντα:τα εκπαιδευτικά, τα ερευνητικά και τα διοικητικά.

Έχει από έξι ως δώδεκα περίπου ώρες την εβδομάδα μάθημα στο αμφιθέατρο ή στο εργαστήριο, με ότι αυτό συνεπάγεται σε σχετική προετοιμασία. Ετοιμάζει και διορθώνει τις ασκήσεις, τις προόδους και τα θέματα που δίνει στους φοιτητές του.
Αναλαμβάνει την καθοδήγηση διπλωματικών εργασιών (από μία έως πέντε τον χρόνο) που σημαίνει απασχόληση τουλάχιστον 1-2 ωρών την εβδομάδα για κάθε μία. Υπάρχει και η ρουτίνα των εξετάσεων τρείς φορές το χρόνο, όπου βάζει τα θέματα και διορθώνει τα πολυάριθμα γραπτά. Εκτός από τα προπτυχιακά, προσθέστε για πολλά μέλη ΔΕΠ και αντίστοιχες υποχρεώσεις στα μεταπτυχιακά προγράμματα.

Συγχρόνως, πρέπει να κάνει έρευνα και να την δημοσιεύει σε επιστημονικά περιοδικά γιατί αυτά είναι τα διαπιστευτήριά του στο διεθνές ερευνητικό περιβάλλον και αποτελούν ίσως το σημαντικότερο κριτήριο για την εξέλιξή του. Πρέπει να συμμετέχει σε συνέδρια για να έρχεται σε επαφή με τις νεότερες εξελίξεις και να αναπτύσσει συνεργασίες. Πρέπει να κρίνει επιστημονικά άρθρα που του στέλνουνε τα διάφορα επιστημονικά περιοδικά προκειμένου να δημοσιευτούν. Πρέπει να ετοιμάζει και να υποβάλει ερευνητικές προτάσεις προκειμένου να εξασφαλίζει ουσιαστικά χρηματοδότηση για τους ερευνητές - υποψήφιους διδάκτορες οι οποίοι τον/την βοηθούν στην έρευνα αλλά και στο εκπαιδευτικό έργο.

Αν τελικά εγκριθούν οι προτάσεις, κάτι που γίνεται όλο και σπανιότερα στις μέρες μας όπου η χρηματοδότηση για την έρευνα είναι με το σταγονόμετρο (μισοβουλωμένο μάλιστα ), πρέπει να ετοιμάζει εκθέσεις, αναφορές να συμμετέχει σε συναντήσεις κλπ. Κι εκτός από αυτά υπάρχουν και τα διοικητικά καθήκοντα τα οποία επωμίζεται ένα μεγάλο μέρος των μελών ΔΕΠ και είναι το αναπόφευκτο τίμημα του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Μπόλικη δουλειά και κάποιες φορές ψυχοφθόρα μέσα στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινωνία.

Συμπερασματικά, ο πανεπιστημιακός καθηγητής μπορεί να μην έχει τυπικό 8ωρο και να μην κτυπάει κάρτα αλλά πολλές φορές δουλεύει και σπίτι και ουκ ολίγες φορές κλείνεται μέσα και τα Σαββατοκύριακα. Το θέμα είναι ότι πέρα των ελάχιστων απαιτήσεων όπως η παρουσία στο αμφιθέατρο, ο καθένας μπορεί να βάζει τον πήχη της φήμης και της εξέλιξης του όσο ψηλά θέλει...

Τα κακά παραδείγματα που μπορεί να ακούμε δεξιά και αριστερά είναι η εξαίρεση που δυστυχώς όμως δίνει την αφορμή να αμαυρωθεί η συνολική εικόνα του έργου των πανεπιστημιακών. Το θέμα είναι αφενός να απομονώνονται έτσι ώστε να μην διαιωνίζονται πρακτικές που είναι κατακριτέες και αφετέρου να μην επιχειρούνται στο όνομά τους άτσαλες γενικεύσεις.

Θα ενέπνεε περισσότερο την κοινωνία μια πολιτεία που προβάλει τα αστέρια των πανεπιστημίων κι όχι τα παράσιτα.

Η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών είναι μέρος της λύσης κι όχι του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Είναι καιρός να γίνουν και η λύση του προβλήματος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, διεκδικώντας ενεργητικό ρόλο και από σιωπηλή πλειοψηφία να γίνει ενεργή πλειοψηφία στο χώρο δουλειάς και καριέρας τους.

ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Αλέκου Σακελάριου από το 1959, που πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ένα χρόνο αργότερα το 1960.

Ένας νεαρός φτωχός καθηγητής διορίζεται ως φιλόλογος σε ένα ιδιωτικό σχολείο θηλέων και έρχεται αντιμέτωπος με τις μαθήτριες που είναι κακομαθημένα πλουσιοκόριτσα, μέχρι να γνωρίσει τον έρωτα με την πιο άτακτη του σχολείου...

ΤΟ ΞΥΛΟ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ from PANOS PANOPOULOS on Vimeo.

ΚΟΤΣΑΝΕΣ ΜΑΘΗΤΩΝ...

Τα παραθέτω ασχολίαστα όπως γράφτηκαν και υπάρχουν ήδη δημοσιευμένα, αφιερωμένα στους σύγχρονους μαθητές και καθηγητές:

-Εσπεριδοειδή σαν τα πορτοκάλια είναι και τα μαντολίνια, αλλά πιο μικρά και με φλούδα που βγαίνει εύκολα (γυμνάσιο Αθήνας)

-Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε συχνά (γυμνάσιο Πάτρας)

-Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικό, μισός γυναίκα και μισός άλλοπράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή του (γυμνάσιο Θεσπρωτίας)

-Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη της Αλεξάνδρειας (γυμνάσιο Αθήνας)

-Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες, γι αυτό δεν έχουν βρει οι αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

-Όταν ο Οδυσσέας γύρισε πίσω στην Ιθάκη, βρήκε τους είκοσι ανεμιστήρες και την Πηνελόπη να τους δουλεύει στο φουλ (γυμνάσιο Θήβας)

-Ο Λεωνίδας και οι (300) Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε πολυπληθέστεροι σε αριθμό (γυμνάσιο Αθήνας)

-Την Οδύσσεια της έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης. (γυμνάσιο Λαμίας)

-Η γυναίκα του Τσάρου λεγότανε Τσάρα. Η κόρη του τσατσάρα. Ο γιος του Νουρέγιεφ (γυμνάσιο Αθήνας)

-Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα της Σιβηρίας (γυμνάσιο Καρδίτσας)

-Η Παραφίνη ήτανε η θεά που προστάτευε τα Χερουφίμια και τα Σεραφίμια. (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά - αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση. (απ'το ίδιο διαγώνισμα Θρησκευτικών, γυμνάσιο Κορίνθου)

-Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λίπτον Τι. (γυμνάσιο Αθήνας)

-Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε (γυμνάσιο Καλαμάτας)
-Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Η σοβιέτα είναι που φοράνε οι Ρωσίδες. Στη Σερβία φοράνε σερβιέτες. (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο. (γυμνάσιο Αθήνας)

-Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό.
Παθητική φωνή: Ο λαγός με κυνηγάει. (γυμνάσιο Κορίνθου)

-Οι βιταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες.. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

-Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ, συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα του Σατανά. (λύκειο Ξάνθης)

-Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με να μπα και δύο να. (γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

-Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3 φώκιες. (γυμνάσιο Αθήνας)

-Το 31 είναι πολύ κακός τζόγος. Ο πατέρας μου μας είπε ότι μια φορά 31 άνθρωποι παίζανε 31 και ήρθανε 31 μπάτσοι και τους έβαλαν 31 μέρες φυλακή και μετά 31 δικαστές τους εδικάζανε 31 μέρες και τους τιμώρησαν με 31 χρόνια φυλακή. Κάναμε πως το πιστέψαμε για να μη γίνει φασαρία. ( από διαγώνισμα στην Ιστορία,γυμνάσιο Καρδίτσας)

-Ερώτηση: "Τι γνωρίζετε για τις εικονομαχίες;"
Απάντηση: "Εικονομαχίες ήταν οι μάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες. Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε και τις εικόνες". (γυμνάσιο Αθήνας)

-"Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας νόμπελ". (γυμνάσιο Αργοστολίου)

-Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες". (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

-Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες, αλλά Κουστωδίες". (γραπτό υποψηφίου για την Σχολή Αστυνομίας)

Κι ακόμη εκείνο το "μηδέν στο πηλίκιο" μαθητευόμενου ηγέτη!

Η ΡΕΓΓΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ...

Στην δεκαετία του '80 δεν κάνανε ακόμη καταλήψεις στα σχολεία της μέσης εκπαίδευσης, μα δεν λείπανε οι πλάκες και μάλιστα αρκετά χοντρές σε καθηγητές που δεν γουστάρανε οι μαθητές...

Μια τέτοια πλάκα έγινε σ' ένα τεχνικό λύκειο κι έμεινε στην ιστορία της εκπαιδευτικής κοινότητας, επειδή ούτε είχε ξαναγίνει, ούτε ακούστηκε να επαναληφθεί μέχρι σήμερα...

Υπήρχε ένας καθηγητής που σχεδόν μισούσε τους μαθητές, ανεξαρτήτως τάξης κι ειδικότητας, είτε τους έκανε μάθημα είτε όχι. Για αυτόν όλοι ήταν ταραξίες και σαν μαθητές τεχνικού λυκείου αποτελούσαν την "πλέμπα της εκπαίδευσης, που δεν έπαιρναν τα γράμματα κι ήρθαν μπάς και ξετελέψουν σε καμιά ειδικότητα και δουλέψουν τεχνίτες.

Μια χειμωνιάτικη μέρα που είχε μάθημα τελευταία ώρα, ένας μαθητής που τον είχε συνέχεια στην μπούκα, αποφάσισε να ψήσει μια ρέγγα στην τάξη, λίγο πριν εισέλθει ο εν λόγω καθηγητής για μάθημα...

Σε συννενόηση με άλλους αγόρασαν μια ρέγγα από τον γειτονικό μπακάλη, την έδεσε από το κεφάλι και τη ουρά με 2 κομματάκια σπάγκο και στην συνέχεια σκίζοντας ένα από τα βιβλία του, μάλλον αυτό που δίδασκε δήθεν ο καθηγητής όταν ερχόταν, έβαλε φωτιά κι άρχισε να την ψήνει...

Την κρατούσε πάνω από την μικρή φλόγα που έβγαζαν οι καιόμενες σελίδες και στριφογυρίζοντας τον στριμένο από πριν σπάγκο, η ρέγγα σιγοψηνόταν όπως έπρεπε, αφήνοντας όμως στον αέρα την χαρακτηριστική της μυρωδιά που όσο πικάντικη ήταν σε μια κουζίνα ανακατεμένη με αυτήν μιας φασολάδας, στην τάξη έμοιαζε αταίριαστη κι ερχόταν σαν βρώμα σε όποιον περνούσε απέξω ή έμπαινε μέσα ξαφνικά..

Αργούσε ο καθηγητής να έρθει για μάθημα στην τάξη, η ρέγγα ψήθηκε ιδανικά και όπως ήταν φυσικό άνοιξε την όρεξη αυτουνού που την κρατούσε στη φωτιά και δυο αλλονών που την τροφοδοτούσαν με σελίδες να καίει. Τη μοιραστήκανε λοιπόν και τη φάγανε κι όπως ήταν μεσημεριανή ώρα, τους ήρθε κουτί ο μεζές.

Καθάριζαν ταυτόχρονα τα αποκαούδια και τις μουτζούρες από το πατωμα με τις εναπομείναντες σελίδες του βιβλίου και τα πέταξαν όλα μακριά, έξω από το παράθυρο. Μόλις είχανε τελειώσει και σκουπίζανε τα μουστριά τους, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε ο καθυστερημένος καθηγητής βιαστικός στη τάξη να παραδώσει μάθημα. Η μυρωδιά παντού έντονη μα η ρέγγα πουθενά αφου φαγώθηκε. Λύσσαξε να γαυγίζει, ούρλιαζε κυριολεκτικά μέχρι να βγάλει αφρό, τα γέλια των μαθητών δεν σταματούσαν...

Πήγε και στο γραφείο του διευθυντή, τον έφερε στην τάξη να δεί αυτοπροσώπως, μα δεν βρέθηκε πουθενά το πειστήριο του "εγκλήματος", μόνο η μυρωδιά απόμεινε να το θυμίζει.

Τιμωρία δεν υπήρξε. Ο Νώντας ο χοντρός που την έφερε, την έψησε και την έφαγε μαζί με τους φίλους του, θυμάται ακόμη πόσο διασκέδασε με την όλη φάση τότε, και περήφανος τη διηγείται όποτε έχει ευκαιρία. Υπενθυμίζοντας πως τότε είχανε κι έναν μεζέ με το κρασί τους και δεν έπεφταν κάτω από ξερή κατάχρηση, όπως πριν λίγες μέρες ένας κόπανος κάπου σε κάποιο υπό κατάληψη (για χαβαλέ και μόνο) λύκειο.

Αθώα η πλάκα του και διασκεδαστική, περιπαίξανε τον φωνακλά καθηγητή και δεν χάθηκε και η υπόλοιπη ώρα του μαθήματος, που την έκανε ανεχόμενος την μυρωδια και τα γέλια. Όπως και τις 2 επόμενες μέρες που πέρασαν μέχρι να καθαρίσει η τάξη...