ΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ...

Ο Φίλιππος αναγκάζεται να πάει σε ιδιωτική σχολή να γίνει μάγειρας και το σχολείο θα το τελειώσει σε νυχτερινό. Ο Κώστας περιμένει υπομονετικά να περάσουν τα τρία βαρετά χρόνια του Λυκείου να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του και η Νεφέλη βοηθάει στο μικρό ξενοδοχείο της οικογένειας, διαβάζοντας περιστασιακά, ίσα-ίσα να μη μείνει στην ίδια τάξη..

Αυτές οι τρεις περιπτώσεις είναι και οι πιο αισιόδοξες γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των μέτριων μαθητών δεν έχει καν προοπτική μετά το σχολείο. Απλά σέρνονται πίσω από ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στο Γενικό Λύκειο, για το οποίο αδιαφορούν εντελώς.

Στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει να τους προσφέρει ούτε γενική μόρφωση, ούτε εξειδίκευση σε κάποια ειδικότητα που έχουν ταλέντο.

Στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών που παρακολουθούν τα ΕΠΑΛ και τις ΕΠΑΣ δεν ξεπερνά το 25%. Αντίθετα στη Γερμανία, Τσεχία, Αυστρία και Ελβετία, αγγίζει το 70%. Στην Ελλάδα η ανεργία καλπάζει, ενώ αυτές οι τέσσερις χώρες έχουν τα μικρότερα ποσοστά στην Ευρώπη.

Δυστυχώς η παραπάνω διαπίστωση είναι δραματική για το μέλλον μιας χώρας που ελπίζει στην αλλαγή του κλίματος στην οικονομία. Από ποιους περιμένουμε να δουλέψουν στην πρωτογενή οικονομία, σε ποιοτικές υπηρεσίες, σε νέες υποδομές;

To ζήτημα έπρεπε να ταρακουνήσει το υπουργείο. Χρόνια τώρα οι υπεύθυνοι αδιαφορούν υποκριτικά για την κατάσταση και στα δύο Λύκεια.

Στο Γενικό το 60% των μαθητών δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

Από την άλλη στα Τεχνικά, επικρατεί ένα ανοργάνωτο, παραβατικό περιβάλλον, που αποτρέπει τους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους. Έτσι λοιπόν έχουμε τη σουρεαλιστική εικόνα, όπου οι μαθητές περνούν αδιάφοροι χιλιάδες ώρες της ζωής τους, για να επιλέξουν στο τέλος έναν δρόμο χωρίς ειδίκευση, χωρίς ενδιαφέρον και χωρίς σταθερή προοπτική...

Γέμισε η Ελλάδα από προδομένους ανθρώπους που έζησαν την εφηβεία τους μέσα στη βαρεμάρα και τις ψεύτικες υποσχέσεις, για μια θέση ανώτερου υπαλλήλου με γραφείο και χαρτοφύλακα.

Τσίμπησαν όλοι στο μότο των καθηγητών «είναι έξυπνος αλλά δεν διαβάζει ...»! Τι να διαβάσει; Δεν είναι φτιαγμένος γι' αυτά που του ζητάνε. Αλλού είναι ικανός και τον αναγκάζουμε να μάθει το «λύω» και τους «μιγαδικούς»! Κι όταν δεν μπορεί, τον απορρίπτουμε ως ανεπαρκή...

O υπουργός πρέπει να τρέξει την καινούρια πρόταση για το τεχνικό σχολείο, άμεσα. Είναι απαραίτητες οι εξετάσεις για το Γυμνάσιο αλλά και για το Λύκειο. Οι πρώτες ας είναι πολύ επιεικείς γιατί οι ηλικίες είναι μικρές αλλά για το Λύκειο πρέπει να είναι πολύ αυστηρές, ώστε να γίνεται  σωστά ο διαχωρισμός.

Παράλληλα είναι απαραίτητος ένας οργανωμένος επαγγελματικός προσανατολισμός. Το τεχνικό σχολείο πρέπει να εξελιχθεί σταδιακά στον σημαντικότερο εκπαιδευτικό θεσμό. Χρειάζονται εργαστήρια, εξειδικευμένοι καθηγητές που θα συντονίζουν τα προγράμματα και οπωσδήποτε πειθαρχία και στόχευση. Το σημαντικότερο όμως, είναι το άνοιγμα στην αγορά εργασίας και τα συνδεδεμένα πανεπιστήμια. Είναι πολύ χρήσιμο να συμμετέχουν στα εργαστήρια, επαγγελματίες της περιοχής που θα είναι ενταγμένοι στο project του διευθυντή. Καθόλου κακό δεν θα ήταν να βρεθούν και χορηγοί που θα ενισχύουν τη λειτουργία του σχολείου. Ακόμα η ίδρυση πρότυπων τεχνικών σχολείων θα έδινε τεράστια ώθηση στην παραγωγή ταλέντων σε ό,τι έχει σχέση με καινοτομίες και νέες τεχνολογίες...

Όσο για τις πραγματικά περιθωριακές περιπτώσεις ορισμένων μαθητών, είναι κοινωνική ανάγκη το ζήτημα να απασχολήσει ειδικούς, με σκοπό την ένταξή τους σε συλλογικό περιβάλλον.

Πρέπει να σπάσουμε τη φούσκα των ψευδαισθήσεων και να προσγειωθούμε. Δεν μπορούνε να κάνουνε όλοι δουλειές γραφείων, ούτε να διοικούνε τους άλλους. Κάποιοι, οι περισσότεροι μάλλον, πρέπει να γίνουνε τεχνικοί ή χειρόνακτες και να χτίσουνε πάνω σ΄αυτό, την οποιαδήποτε θεωρητική τους κατάρτιση.

Μέχρι τώρα η ανευθυνότητα του πολιτικού συστήματος έπαιξε θέατρο και μας κορόιδεψε.
Γι' αυτό χάσαμε την αίσθηση της πραγματικότητας και τον προσανατολισμό μας. Γι' αυτό ανοίγουμε μαγαζιά και τα κλείνουμε χρεωμένοι. Γι' αυτό δηλητηριάζουμε τη γη, πεθαίνοντας από καρκίνο και παρακαλώντας για επιδοτήσεις. Γι' αυτό βολοδέρνουμε σαν προλετάριοι πίσω από επίδοξους σωτήρες.

Είναι καιρός πια η πολιτική εξουσία να καταλάβει πως είναι καλύτερο να διοικεί συλλογικότητες που παράγουν, παρά φαντασμένους αρχοντοχωριάτες, που έχουν συνεχώς το χέρι απλωμένο, επειδή δεν έμαθαν να πιάνουν το σφυρί, τον τόρνο, το μέτρο, τον μαλά, το κατσαβίδι...

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ...

Μ' αυτή την προσδοκία έπιασε δουλειά πριν χρόνια ο Τίτος, κατά τα φοιτητικά του χρόνια.

Δουλειά που έβλεπε να προσφέρεται σε αφθονία μέσω δεκάδων μικρών αγγελιών, την απαρχή της άνοιξης των delivery που και σήμερα ευημερούν.

Αποστολή του να κουβαλεί πίτσες, σουβλάκια κι άλλα εδέσματα "της ώρας" σε όσους/ες τεμπελχανάδες τα παραγγέλλουν, μη θέλοντας να μαγειρέψουν ή έστω να συρθούνε μέχρι το μαγαζί να βοσκηθούνε εκεί.

Σαν φοιτητής του ήρθε βολική η προσωρινή απασχόληση σε ελεύθερες ώρες του, έβγαζε αρκετά χωρίς να απαιτούνται ιδιαίτερα προσόντα, είχε και τυχερά από κάποιους μαλάκες που αφού χρυσοπλήρωναν τα αποψυγμένα κρεατικά και πίτσες που κατέφταναν επίτηδες ζεστά στην ώρα τους για μάσημα, γιατί αλλιώς λίγο ν' αργήσει επανέρχονταν στην προτέρα τους κατάσταση, χαρούμενοι που έκαιγε ακόμη η κούτα τους όταν την παραλάμβαναν, του άφηναν τα ρέστα.

Μα ποτέ δεν αργούσε ο Τίτος, έστω κι αν παραβίαζε κόκκινα φανάρια σε σταυροδρόμια, έμπαινε αντίθετα σε μονοδρόμους, ή έκανε χιλιόμετρα τρέχοντας κάτω από βροχή με το φορτωμένο μηχανάκι του.

Ήταν το αγαπημένο παιδί του μαγαζιού, το κακό ήταν που γρήγορα συνήθισε αυτήν την κατάσταση του γρήγορου κέρδους...

Και πτυχίο πήρε κανονικά ο Τίτος από τη σχολή του και την στρατιωτική θητεία του εκπλήρωσε πλήρως. Μα όταν ήρθε η ώρα να δουλέψει, ελεύθερος από όλες του τις υποχρεώσεις, πάλι την ίδια απλή δουλειά προτίμησε να κάνει.

Αυτό είχε συνηθίσει να κάνει, αυτό μπορούσε, σε αυτό είχε προυπηρεσία που ζητούσαν σε κάποιες θέσεις...
Κατέληξε πάλι να κουβαλεί παραγγελίες σε ένα μαγαζί αλλουνού.

Μπορούσε να ανοίξει ένα γραφείο με το πτυχίο του, μα "που να κάθομαι να κάνω μελέτες κι υπολογισμούς τώρα, άκυρες αν κάνω κάποιο λάθος, που να κυνηγώ πελάτες, να ταξιδεύω συχνά...μπορώ να έχω τα ίδια έσοδα με λίγες ώρες δρομολόγια κάθε βράδυ, άσε και τα τυχερά που κανείς δεν δίνει αλλού".

Είχε και τη ευκαιρία του να γίνει ιδιοκτήτης του μαγαζιού που δούλευε όταν το αφεντικό του προσπάθησε να το πουλήσει φτηνά λόγω ανταγωνισμού, "τι να μπλέξω τώρα με επιχειρήσεις, υπαλλήλους κι εφορία, εδώ έχω την κεφαλή μου ήσυχη" αποφάνθηκε πάλι κι έτρεξε πρώτος να δουλέψει απλός υπάλληλος διανομής για τον επώνυμο ανταγωνιστή, όταν το μικρομάγαζο έκλεισε οριστικά...

- Καλύτερα να έχω βασικό μισθό κι έξτρα έσοδα από δώρα και τυχερά, να εισπράττω έστω και περιορισμένα σαν υπάλληλος αλλουνού χωρίς να σκέφτομαι όμως, παρά να κάνω κάτι δικό μου, να τραβώ το κόστος και το ρίσκο του, ν' αγωνιώ για το αύριο, αυτές οι λέξεις συνοψίζουν τη φιλοσοφία του.

Δεν μπορώ να καταλάβω ή να χωνέψω πως κάποιος που σαν νέος είχε όνειρα και φιλοδοξίες, πέρασε σε μια σχολή κι έκανε πλάνα για το μέλλον του, τα θυσίασε όλα για χάρη μερικών κακοψημένων αλλαντικών πάνω σε μια ζύμη τραγανή ή αφράτη...

Που ούτε δοκίμασε ποτέ ν' αυτοσχεδιάσει έστω βελτιώνοντας λίγο το προϊόν, το παραλαμβάνει και το μεταφέρει απλά σε μια κλειστή κούτα και είναι κι ικανοποιημένος από αυτή του την ασχολία ή έτσι λέει τουλάχιστον σε παλιούς γνωστούς.

Επειδή εγώ αυτοσχεδιάζω δημιουργικά και τις κρύες βροχερές νύχτες του χειμώνα δημιουργώ τις δικές μου πρωτότυπες, γευστικές και θρεπτικότερες πίτσες, μην καταδεχόμενος ως τώρα ακόμη να παραγγείλω κατ' οίκον έτοιμες τυποποιημένες όσο επώνυμες κι αν είναι, δεν μπορώ να έχω την απάντηση του.

Μα αν εσείς περιμένετε delivery και τον δείτε, ρωτήστε τον...

Θα τον γνωρίσετε γιατί ακόμη αν και πέρασαν πια τα νεανικά του χρόνια και η προσωρινή του απασχόληση έγινε μόνιμη κι έμμονη, πάντα καταφτάνει αμέσως!

ΑΝΕΡΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ...

Έρευνες της Γ.Σ.Ε.Ε. δείχνουν πως υπάρχει μεγάλη ανεργία ανάμεσα στις γυναίκες, δεν βρίσκουν λέει εύκολα απασχόληση.
Εγώ που κυκλοφορώ συνέχεια έξω, σαν άνθρωπος της ελεύθερης αγοράς και Σύμβουλος ανθρώπων, άλλα βλέπω.

Θέλω τα σχόλια των γυναικών αναγνωστριών μου, αφού διαβάσουν πρώτα το παρακάτω κείμενο:

Η κομμώτρια μου είναι γυναίκα. Βλέπω να υπάρχουν και μερικές δεκάδες ακόμη κομμωτήρια, φίσκα σε κοπέλες εργαζόμενες (και πελάτες / πελάτισσες επίσης, όλη μέρα, μην λέτε πως βγάζετε λίγα!).
Η λογίστρια μου είναι γυναίκα, με 3 ακόμη θηλυκούς βοηθούς.
Η οφθαλμίατρος μου και η οπτικός που έφτιαξε τα γυαλιά μου είναι νέες γυναίκες, όλες οι νοσοκόμες στα νοσοκομεία επίσης.
Όταν αγοράζω ρούχα, συχνά, από πολλά κι επώνυμα μαγαζιά, μόνο κοπέλες με εξυπηρετούν. Όταν θέλησα να αλλάξω φερμουάρ σε ένα δερμάτινο μπουφάν μου (10ετίας, αθάνατο), γυναίκα το πέρασε.
Σε μαγαζιά με παπούτσια το ίδιο. Φωτοτυπίες κοπέλα μου έβγαζε.
Σε μαγαζιά με καλλυντικά, ινστιτούτα αισθητικής, είδη δώρων κλπ μόνο γυναίκες συναντά όποιος μπαίνει, (από τέτοια δεν ξέρω εγώ ακόμη).
Το σπίτι μου το έχει μελετήσει γυναίκα μηχανικός και γυναίκα αρχιτέκτονας το σχεδίασε.
Στο σχολείο είχα 4 δασκάλες και 2 δασκάλους, καθηγήτριες πολλαπλάσιες των αντρών.
Στα Αγγλικά για ενήλικες στην Via Lingua, κοπέλες από όλον τον κόσμο λίγο πάνω από τα 20, άρτι αποφοιτήσαντες από κολέγια και πανεπιστήμια, με διδάσκουν (αυτή υπάρχει ΜΟΝΟ στα Χανιά και σε ελάχιστα ακόμη μέρη, μην την ψάχνετε άδικα οι άντρες...).
Στα super market's οι γυναίκες είναι στα ράφια και τα ταμεία, οι άντρες κάνουν τις αγγαρείες στην αποθήκη ή οδηγούν φορτηγά σε στενούς δρόμους.
Σε ξενοδοχεία που πάω μόνο γυναίκες βλέπω, στην reception ή τις υπηρεσίες.
Σε ταξιδιωτικά γραφεία, σε ναυτιλιακές εταιρείες, στο σινεμά, γυναίκες μου δίνουν εισιτήρια.
Σε εκθέσεις που βλέπω, κυρίως γυναίκες καλλιτέχνες εκθέτουν τα έργα τους
Να μην πούμε τώρα για τα ακριβά εστιατόρια, τα μπάρ, τα καφενεία, τις καφετέριες και τις ψησταριές ακόμη που βρίθουν από καλλίγραμμα τσουλάκια να σερβίρουν και σαβούρες στις κουζίνες και τους νεροχύτες.
Τα μοντέλα είναι κυρίως κοπέλες και πούστηδες (gay σήμερα).
Η προσωπική μου τσιγγανούλα που φιλοδωρώ πότε - πότε είναι είναι ωραίο και πονηρό κοριτσάκι, δεν έχω δώσει ποτέ τίποτα σε κανέναν σιχαμένο αρσενικό γύφτο.
Η γραμματεία στην εταιρεία που είμαι, στελεχώνεται από γυναίκες.
Στην Forever που συμμετέχω, η πλειονότητα των συνεργατών είναι γυναίκες, ιδιαίτερα δραστήριες ορισμένες.
Από τις τράπεζες με ενημερώνουν πάντα γυναίκες για τα νέα προϊόντα τους.
Κάποιες βλαμμένες γίνονται μπατσίνες ή καραβανούδες όλων των βαθμίδων. Άλλες πουτάνες παντρεύονται γιούς πλούσιων και τρώνε τα λεφτά που μάζευαν χρόνια οι μπαμπάδες.

Παρά την τόση έντονη θηλυκή παρουσία παντού, επιμένετε ακόμη πως βιώνετε ανεργία;

Τι ζηλεύετε που δεν έχετε κατακτήσει ως σήμερα, να πάτε στα μηχανουργεία μέσα στα λάδια, τις αναθυμιάσεις και τις μουτζούρες ή να ποδαριάζετε σε σκαλωσιές στις οικοδομές με όλους τους καιρούς, από τις ελάχιστες δουλειές που έχετε αφήσει στους άντρες;

Εδώ κυρίες (ιδίως δεσποινίδες) μου θέλω τα σχόλια σας επώνυμα, καλόπιστα και με λογικά επιχειρήματα. Να λυθεί η απορία μου....