ΤΟ ΚΑΛΛΙΩ (Ο ΥΜΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΜΑΚΑ)...

Το καημένο το Καλλιώ, πως πικραναστενάζει,

αφού ο μαμάκας που έκανε, ολημερίς φωνάζει:

"Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, γ@μΩ το π@να@κί@

αφού γυναίκα δε θα βρω, άμα ευκαιρήσεις τράβα μου εσύ μια μ@λ@κι@"

Μπρέ μούσκαρε πως με λαλείς κι ίντα μ' ανακατώνεις,

οψές τα εξήντα πάτησες κι ακόμη θα καυλΩνεις;

"Μαμά, μαμά, μαμά, μαμά, γ@μΩ το π@να@κί@

αφού γυναίκα δε θα βρω, άμα ευκαιρήσεις τράβα μου εσύ μια μ@λ@κι@"

Στην γειτονιά που μένω, αυτά ακούω από κάποιο σπίτι χρόνια τώρα, όταν κάθομαι στο μπαλκόνι μου.

Πέρα για πέρα αληθινή - δραματική ιστορία αν και δοσμένη επιγραμματικά εδώ, με χιουμοριστικό έμμετρο.

Καημοίς της όποιας μάνας που θα καταλήξει στα γεράματα με έναν τέτοιο γιό, όπως θα φέρει τούμπα η ζωή πρώιμα όνειρα κι επιθυμίες...

ΓΡΙΑΣ ΜΑΝΑΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΚΕΨΗ...

Ένας γιός της σημερινής εποχής, μετά το θάνατο του πατέρα του έβαλε τη γερόντισσα μάνα του σ ένα ίδρυμα.

Πολυάσχολος καθώς ήταν "ξεχνούσε" να την επισκεφτεί για μερικά χρόνια, ώσπου μια μέρα ειδοποιήθηκε πως πρέπει να την επισκεφτεί επειγόντως, γιατί τώρα πεθαίνει...

Όταν έφτασε και την είδε, τη ρώτησε αν ήθελε να κάνει κάτι τελευταίο γι αυτήν.

Κι αυτή του ζήτησε ν' αγοράσει στο ίδρυμα ένα air condition γιατί έκανε υπερβολική ζέστη και καινούργια ψυγεία, για να μην χαλάει το φαγητό που τους δίνουν...

- Καλά τώρα μου το λες μάνα, μετά από τόσο καιρό;

- Εγώ παιδί μου έχω συνηθίσει στις κακουχίες και στην πείνα. Δεν πειράζει! Εσένα σκέφτομαι, όταν γεράσεις, μήπως τα παιδιά σου σε βάλουν σ αυτό το ίδρυμα!!!

ΜΑΝΑ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ...

Δεύτερη Κυριακή του Μάη, η Γιορτή της Μητέρας, αύριο...

Μην ξεχαστούμε. Οι μανάδες μας όπου κι αν είναι περιμένουν μια μας χειρονομία, μια ευχή, ένα λουλούδι εκ μέρους μας...

Η πιο Μεγάλη και Ιερή Καπετανιά για τη Γυναίκα, ήταν και παραμένει πάντα η καπετανιά της Μάνας.
Η Μάνα, που γεννά το Μέγα Καπετάνιο του κόσμου:Τον άνθρωπο.
(Από το βιβλίο του μητροπολίτη Ειρηναίου Γ. Γαλανάκη "Γυναίκες της Κρήτης").

ΜΗ ΦΥΓΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ...

Μεγαλωμένο δίπλα στη θάλασσα, ναυτικός ήθελε να γίνει το παιδί με το που τελείωσε το σχολείο.

Δήλωσε τη ΣΝΔ στον Πειραιά, μα όταν το κάλεσαν να πάει για το αθλητικό τέστ, η μάνα εσκεμένα δεν το άφησε να είναι στην ώρα του, με την αστεία δικαιολογία μην φύγει από το σπίτι και μην το πάρει η θάλασσα, έτσι αποκλείστηκε.

Ούτε στην ακαδημία του ΕΝ το άφησε να πάει τουλάχιστον, που ήταν και κοντά τους δίπλα σε μεγάλο λιμάνι και θα κοιμόταν στο σπίτι τα βράδια μετά που θα το τάιζε το μανόγαλο...

Έτσι έχασε την ευκαιρία της ζωής του το παιδί να διαπρέψει στο τομέα που ήθελε, αφού δεν είχε λιγότερη ευφυϊα και ζήλο από τους άλλους που έμπαιναν στις παραπάνω σχολές, δεν είναι δα και η αφρόκρεμα της Ιατρικής και της Νομικής.

Έχασε την ευκαιρία να γίνει στέλεχος του ΠΝ γιατί όχι και ναύαρχος, ή έστω αρχιπλοίαρχος του Λάτση ή άλλου πλοιοκτήτη με σούπερ τάνκερ, να βγάζει δικά του λεφτά από νωρίς, να ταξιδέψει παντού στον κόσμο, να κάνει ζηλευτή καριέρα, να ανοίξει τα μάτια και τους ορίζοντες του, να ζήσει  ζωή όπως τη ήθελε και να αποσυρθεί με ένα καλό κομπόδεμα από νωρίς...

Αντιθέτως η περιορισμένη ευφυϊα της μάνας έστειλε το παιδί να γίνει ραδιοτεχνίτης σε ονομαστή μέση σχολή όπως ήταν η τάση τότε στην εκπαίδευση όπως σήμερα τα διάφορα ΙΕΚ, να μάθει να φτιάχνει ράδια και τηλεοράσεις. Και αρίστευσε κι εδώ με ελάχιστη προσπάθεια, όπως όπου κι αν πήγαινε, κάτι φυσικό όντας πολύ καλύτερος από τους άλλους κέφαλους που έστελναν σε τέτοιες τεχνικές σχολές.

Τι να το κάνει όμως; Να φτιάχνει ράδια και τηλεοράσεις στο πατάρι του σπιτιού του, όχι για μια ζωή, μα όσο υπήρχαν στις συσκευές οι λυχνίες και τα τρανζίστορ που χαλούσαν συχνά κι άλλαζαν εύκολα, γιατί με τις νέες τηλεοράσεις LCD και Plasma, άντε να βρει άκρη ο παλαιός τεχνικός και ο πιθανός πελάτης μπορεί να πάρει άλλη καλύτερη με αμέτρητες δόσεις πριν παλιώσει η πρώτη συσκευή...

Έτσι ικανοποιήθηκε η επιθυμία της μάνας να μην φύγει ποτέ το παιδί από το σπίτι και να μην το πάρει η θάλασσα...

Έμεινε για πάντα κοντά της και πέρασαν τα καλύτερα του χρόνια μάταια και χαμένα κυριολεκτικά, για την άγνοια της μάνας...

Που να πάει τώρα πια όντας άνεργος, σε μεγάλη ηλικία και με ξεπερασμένες - άχρηστες γνώσεις, ένας πρώην τεχνικός μέσης σχολής χωρίς πολλές ευκαιρίες για να έχει κάνει κομπόδεμα για επενδύσεις ή κερδοφόρες επιχειρήσεις που δεν τον θέλει κανένα αφεντικό ούτε για απλό εργάτη;

Να κάθεται να τον βλέπει η μάνα του στα τελευταία της να λιώνει στο σπίτι χωρίς λεφτά, γυναίκα και οικογένεια, χωρίς κανένα μέλλον ν' αξίζει να το ζήσει, να μοιράζονται 200 - 250 τα ευρώ της μικρής σύνταξης της, να καταριέται ο ένας τον άλλο, αυτή για το κατάντημα κι αυτός όταν θυμάται τις πρώην λαμπρές προοπτικές...

Ένα χτύπημα στο θυμικό έρχεται κάθε που βλέπει το ξεπεσμένο άθελα του παιδί, άλλους που δεν ήταν πουθενά καλύτεροι από αυτό, να μεγαλώνουν και να τερματίζουν την δουλειά που ήθελε να κάνει  με τίτλους κι αξιώματα, πλούσιοι κι αναγνωρισμένοι, οικογενειάρχες κι άρχοντες κι αυτό να πηγαίνει προς το περιθώριο της ζωής μόνο κι έρμο...

Ποιός είπε πως οι μητρικές ή οικογενειακές συμβουλές καριέρας είναι πάντα για καλό;

Ο ΜΠΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ...

Αφού ξύπνησε κατά τις 11.00 πμ και πήρε το έτοιμο πρωινό του, ο 150 οκάδων κόπελος που κοντεύει 30άρης μπούλης της μαμάς που δηλώνει  "άνεργος" εσαεί, ετοιμάζεται να φύγει για την καφετέρια που αράζει κάθε μέρα με τους όμοιους του τεμπελχανάδες και φτάνοντας στην πόρτα παραγγέλει της μάνας του:

- Μαμά, τώρα που θα φύγω πήγαινε να καθαρίσεις τα παράθυρα στο δωμάτιο μου, δεν μπορώ να δω πια έξω...

- Γιατί τέτοια ώρα, ρωτά η μάνα τον μπούλη, αφού θα τα καθάριζε έτσι κι αλλιώς μέσα στη μέρα, τα είχε εντοπίσει να είναι άπλυτα εδώ και μέρες, όταν τα άνοιγε για να αεριστεί το σπίτι κάθε που ξυπνούσε ο μπούλης...

- Τώρα που θα λείπω από το σπίτι μαμά να το κάνεις, σε αγαπώ πολύ και δεν θέλω να σε βλέπω να κουράζεσαι άλλο για μένα!

ΧΩΡΙΣ ΧΡΕΩΣΗ: ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

Η μητέρα είναι ο πολυτιμότερος άνθρωπος στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Η αγάπη, η έγνοια και η προσφορά της, είναι μεγαλύτερες και από τον ίδιο τον ουρανό.

Η γιορτή της μητέρας είναι μια υπέροχη γιορτή. Είναι η γιορτή της αυτοθυσίας, της αγάπης χωρίς όρους, της μοναδικής αγκαλιάς στον κόσμο που δεν ζητάει τίποτε σε αντάλλαγμα για όλα όσα δίνει στο παιδί της.

Κάθε χρόνο που γιορτάζει η μάνα, είναι ίσως η σπουδαιότερη από τις μη θρησκευτικές γιορτές, αν και η μητέρα σαν έννοια και σαν ύπαρξη, έχει την υπέρτατη ιερότητα για κάθε παιδί. Ο Θεός έφτιαξε τη μητέρα, γιατί δεν μπορεί να βρίσκεται παντού!

Αφιερώνω λοιπόν την παρακάτω υπέροχη ιστορία σε όλες τις μητέρες.

Μια φορά κι ένα καιρό ένα απόγευμα, μια μητέρα ενώ ετοίμαζε το δείπνο, το αγοράκι της ήρθε στην κουζίνα και της έδωσε ένα χαρτί που είχε γράψει. Αφού σκούπισε τα χέρια της στην ποδιά της, το διάβασε.

Να τι είχε γράψει:

Επειδή κούρεψα το γρασίδι, €5.
Επειδή έφτιαξα το κρεβάτι μου αυτή την εβδομάδα, €1.
Επειδή πήγα στο μπακάλη, €5.
Επειδή έπαιξα με το αδελφάκι μου όταν συ πήγες για ψώνια, €2.
Επειδή έβγαλα έξω τα σκουπίδια, €1.
Επειδή ο έλεγχος του σχολείου ήταν καλός,€5.
Κι επειδή συγύρισα την αυλή, €2.

Στήθηκε λοιπόν εκεί μπροστά της και περίμενε. Η μητέρα τον κοίταξε και χίλιες αναμνήσεις άστραψαν στο νου της. Πήρε το ίδιο χαρτί, το γύρισε απ' την ανάποδη, κι ορίστε τι του έγραψε :

Για τους εννιά μήνες που σε κουβαλούσα και μεγάλωνες μέσα μου, Χωρίς Χρέωση.

Για όλες τις νύχτες που έμενα κοντά σου, που στεκόμουν στο προσκεφάλι σου όταν ήσουν άρρωστος και προσευχόμουν για σένα, Χωρίς Χρέωση.

Για το χρόνο και τα δάκρυα και τα έξοδα όλα αυτά τα χρόνια, Χωρίς Χρέωση.

Για τις γεμάτες φόβους νύχτες και τις έγνοιες για το αύριο, Χωρίς Χρέωση.

Για τις συμβουλές, τις γνώσεις και τα έξοδα του σχολείου σου, Χωρίς Χρέωση.

Για τα παιχνίδια, το φαγητό, τα ρούχα και για το σκούπισμα της μύτης σου, Χωρίς Χρέωση.

Γιε μου, αν τα σουμάρεις όλα αυτά για να δεις πόσο κοστίζει η αγάπη μου, Χωρίς Χρέωση.

Μόλις τέλειωσε το διάβασμα το παιδί, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα. Την κοίταξε καλά και της είπε: «Μαμά, και βέβαια σ' αγαπάω πολύ!».

Μετά πήρε το στυλό και με μεγάλα γράμματα έγραψε Ε Ξ Ω Φ Λ Η Θ Η.

Ας είναι καλά όλες οι μητέρες του κόσμου. Τιμήστε τις και ευγνωμονήστε τις.

Το ίδιο θα κάνω κι εγώ σήμερα. Γιατί της χρωστώ ό,τι είμαι κι ό,τι ελπίζω να γίνω!

(Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη "Ιστορίες που αξίζει να λες!")

ΠΡΩΤΑ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΑΓΑΠΩ...

Την Κυριακή 8 Μαίου οι μανάδες όλου του κόσμου έχουν την τιμητική τους.

Η Γιορτή της Μητέρας, παγκόσμια γιορτή, έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα, σύζυγος του Κρόνου μητέρα του Δία και όλων των ολύμπιων θεών και που ήταν η θεά της γονιμότητας.

Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907-1908 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.

Με το πέρασμα των χρόνων η Γιορτή της Μητέρας έχασε τον παραδοσιακό της χαρακτήρα και το νόημα με το οποίο ξεκίνησε. Και από μια γιορτή που καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η έννοια της μητρότητας μετατράπηκε σε μια εμπορική και διαφημιστική γιορτή που απαιτεί ακόμη και δώρα αξίας, εξυπηρετώντας τα καταναλωτικά ένστικτα των ανθρώπων...
Πάντα όμως θα υπάρχει κάτι παό την καρδιά μας για τη μάνα, όπως ενδεικτικά αυτές οι λίγες μαντινάδες που δεν κοστίζουν, μόνο λίγη έμπνευση:

Πρώτα τη μάνα μου αγαπώ
κι ύστερα όλα τ' άλλα
γιατί ήπια από το στήθος της
το πρώτο μου το γάλα.

Σαν τη στοργή που έβρισκα
στης μάνας μου τα χέρια
δεν πρόκειται να βρω ποτέ
όσα κι αν κάνω ταίρια.

Χαρά στη μάνα που γεννά
και στα κρυφά δακρύζει
γιό που να βάζει την τιμή
θεμέλιο και να χτίζει.

Πάντα τη δύσκολη στιγμή
φωνάζεις βρε τη μάνα.
γιατί είναι η μόνη που αγαπά
χωρίς να θέλει πράμα.

Όταν πεθάνει ο δυστυχής
δεν παίζουνε καμπάνα
και μοιρολόγια δεν ακούς.
μόνο αν έχει μάνα.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΕΣ ΠΑΝΑΓΙΕΣ...

Παμπάλαιες, νεωτεριστικές, μεγαλοπρεπείς, λιτές, θαυματουργές, στη θάλασσα ή ψηλά στο βουνό, ερημικές ή πολυπάτητες, οι εκκλησίες της Παναγίας γιορτάζουν ανάλογα με τα τοπικά έθιμα και τα παραδοσιακά προϊόντα του κάθε τόπου.

Από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη, σε βουνά, πόλεις, χωριά και νησιά, κάποια Παναγιά παρηγορεί, εμψυχώνει και γαληνεύει όποιον της γυρεύει βοήθεια.

Στις Παναγίες του Αιγαίου αναβιώνει κάθε χρόνο το "Πάσχα του καλοκαιριού", ένα χαρμόσυνο πένθος και ένα προσκύνημα που μαγνητίζει τα πλήθη.

Και με μια αίσθηση από την Ελληνική αρχαιότητα να πλανάται στην ατμόσφαιρα, από τα θρησκευτικά πανηγύρια δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι μουσικές και οι γεύσεις, σαν μια γνώριμη από το παρελθόν θυσία στο Θείο.

Τον Δεκαπενταύγουστο, χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Μεγαλόχαρης για να αποθέσουν τη δική τους ικεσία στη χάρη της...

Και τούτη τη μάνα, τη μια και μοναδική, γιορτάζει ο χριστιανικός κόσμος, με τη μεγαλύτερη κατάνυξη και λαμπρότητα.

ΜΑΥΡΑ ΕΣΩΡΟΥΧΑ...

Ένας τύπος εντελώς μαμάκιας, αποφασίζει να παντρευτεί, μετά την απαραίτητη συναίνεση της μαμάς βεβαίως...

Η γυναίκα του που τον αγαπούσε γιατί ήταν καλός και πιστός, του μαγειρεύει κάθε μέρα, μα όταν αυτός γυρίζει από το γραφείο και δοκιμάζει το φαγητό λέει:

- Καλό το φαγητό που μαγείρεψες, γυναίκα, αλλά της μαμάς είναι καλύτερο!

Η γυναίκα του σιδερώνει τακτικά αλλά όταν αυτός γυρίζει από το γραφείο λέει:

- Καλά σιδερώνεις γυναίκα, αλλά η μαμά μου τα ρούχα τα κολλάριζε!

Η γυναίκα του συγυρίζει το σπίτι αλλά όταν αυτός γυρίζει από το γραφείο λέει:

- Ωραία έχεις τακτοποιήσει το σπίτι, αλλά η μαμά μου όταν συγύριζε το διακοσμούσε κιόλας...

Τα παίρνει κι η γυναίκα του μια μέρα, πάει σε ένα μαγαζί και αγοράζει σέξι μαύρα εσώρουχα, ζαρτιέρες, στριγκ κ.λ.π.

Σκέφτεται θα τα φορέσω, θα ανάψω κεριά, θα βάλω απαλή μουσική και θα τον περιμένω. Τι στο καλό, θα την ξεχάσει τουλάχιστον για απόψε τη μάνα του...

Με το που γυρίζει ο τύπος από το γραφείο βλέπει τα φώτα στο σπίτι κλειστά, και τη γυναίκα του με τα μαύρα εσώρουχα και τρελαίνεται...

- Γιατί φοράς μαύρα; Έπαθε τίποτα η μάνα μου;

Ο ΜΙΜΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ...

Δεν μπορούσε δίχως την μάνα του ο Μίμης. Κυριολεκτικά δεν κουνούσε χωρίς αυτή, πουθενά δεν πήγαινε χωρίς τη συνοδεία της.

Έτσι τον είχε μάθει βέβαια από μικρό κοπέλι, που τον πήγαινε στο σχολείο και τον έφερνε πάντα το μεσημέρι, πιασμένο από το χέρι σφιχτά...Για να περάσει με ασφάλεια τον κεντρικό δρόμο που χώριζε τα σπίτια μας από το συγκρότημα των σχολείων, δημοτικών και γυμνασίων της οδού Κοραή που περάσαμε αρκετά χρόνια της ζωής μας...

Η δική μου με πήγαινε στην αρχή μερικές φορές, όταν ήμουν στην πρώτη τάξη και μετά μ' άφηνε μόνο να περνώ τον δρόμο που πάντα είχε (κι έχει) πολλή κίνηση, αφού ενώνει την πόλη με το αεροδρόμιο.

Ας ήμουν μερικά χρόνια μικρότερος του, δεν ζήλευε που δεν μπορούσε να περάσει απέναντι, αντίθετα με κορόϊδευε που πήγαινα μόνος, χωρίς ενήλικη συνοδεία...

Η μάνα του επέμενε να τον συνοδεύει στο σχολείο κρατώντας του το χέρι μέχρι τα 15 του που τελείωσε το γυμνάσιο. Εξετάσεις έδινε ο Μίμης να πάρει το χαρτί του και αυτή περίμενε απόξω για νοερή συμπαράσταση στο "παιδί" και να το πάρει μετά πίσω στο σπίτι να μην ξεστρατίσει σαν εμένα που από τα 11 πόριζα από το σπίτι και πήγαινα όπου ήθελα, στην αρχή κοντινά και στη συνέχεια όλο και μακρύτερα...

Έτσι συνήθισε κι αυτός και ήθελε να είναι μαζί και να συμβουλεύεται γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, μάλιστα αρκετά μεγαλύτερες του...

Μια τέτοια παντρεύτηκε αργότερα όταν θέλησε να "νοικοκυρευτεί". Δεν έψαξε μακριά, μια χωρισμένη γειτόνισσα του πήρε, με τις ευλογίες και την έγκριση της μαμάς βέβαια, που πρέπει να χάρηκε πως ο γιός της πήρε "μεστή γυναίκα και σοβαρή, όχι νιάνιαρο που δεν ξέρει τι θέλει"...

Τώρα ποιός δεν ξέρει τι χάνει Μίμη, άλλη υπόθεση. Άλλο fifteen κι άλλο fifty...Διαφορετικό είναι να (με) φλερτάρουν 15χρονα ξεπεταγμένα κι άλλο να (σε) νταντεύουν 50άρες κατ' ελάχιστον σαβουρόγριες, που έχουν χάσει προ πολλού όποια φρεσκάδα είχαν κάποτε (τα μαθητικά μας χρόνια εμάς). Μόνη σου δικαιολογία ότι σου θυμίζει (κι αναπληρώνει) τη μάνα σου...

Γελοίο θέαμα να κρατιούνται αγκαλιά όταν πηγαίνουν βόλτα στο ενετικό λιμάνι κι αστείο για τους θαμώνες καφε-ζαχαροπλαστείων (εκεί καθίζουνε, σε ποιά νεανική καφετέρια να πάνε με τη γριά) να τον ταίζει αυτή παγωτό στο στόμα με το ίδιο κουταλάκι, μπροστά τους...

Ή να πάνε σε συγκεκριμένο μαγαζί με ρούχα και να να δεί η πονηρή Βίκυ πως του διαλέγει σώβρακο και πουκάμισο του γούστου της η μάνα του, να ρίχνει γέλιο με το κιλό κατόπιν, τι περιμένει αλήθεια, κατανόηση και συμπάθεια από το sexy girl;

Μάλλον θ' αναρρωτιέται τι διάολο κάνουν μαζί στο κρεββάτι, αφού ούτε να τεκνοποιήσει μπορεί η συμβία με τις ρυτίδες και την κυτταρίτιδα, ούτε και καμιά σεξοβόμβα ήταν στην εποχή της, μετριότητα που ούτε καν φρόντιζε τον εαυτό της ήτανε πάντα, μόνο αυτός την είδε ελκυστική, δεν ξέρω με ποιά μάτια...

Ούτε τι έχουν πια να περιμένουν και οι δυο, αφού κι αυτουνού το βιολογικό ρολόι φαίνεται πως προσαρμόστηκε και προχώρησε αρκετά μπροστά, δίνοντας του εξωτερικά παρόμοια εμφάνιση και χάρη, γρηγορότερα από ότι σε άλλους της ηλικίας του.

ΜΑΜΑ Σ' ΑΓΑΠΩ! ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ...

Η ανθρώπινη καρδιά πολλές φορές μοιράζεται σε πολλά, πολλές φορές ασήμαντα, φθαρτά και φθοροποιά.

Οι σημερινές συνθήκες ζωής και συνυπάρξεως, άλλαξαν και μετέτρεψαν τους ρόλους και στέρησαν πολλούς από αγάπη, από στοργή, από τρυφερότητα, από μέριμνα και συναισθηματικό σύνδεσμο...

Ένα απ' αυτά τα θύματα είναι και τα παιδιά αρχής γενομένης από τη γέννησή τους ακόμη. Και τούτο γιατί η μητέρα είναι "υποχρεωμένη" να εργάζεται και να λείπει τις περισσότερες ώρες, από το σπίτι και το παιδί, το τρυφερό αυτό πλασματάκι, να στερείται το χάδι, τα φιλιά, την αγκαλιά και την αναντικατάστατη φροντίδα και θαλπωρή της μαμάς του.

Με την ευκαιρία της μεθαυριανής γιορτής της μητέρας, μια ιστορία που τα λέει όλα:
Ηταν δεν ήταν ενός έτους ο μικρούλης. Η μάνα του συζητούσε με κάποια κυρία και ήταν τόσο απορροφημένη, που δεν έδωσε σημασία στο μικρό χεράκι που της τραβούσε το μανίκι. Ο μικρός έσκυψε και ξανατράβηξε το χέρι της μαμάς του, χωρίς όμως να λάβει ανταπόκριση...

Ανασηκώθηκε τότε μια - δύο φορές, βγάζοντας παραπονιάρικες φωνούλες, μήπως και πετύχει να εισπράξει την προσοχή και το χαμόγελό της. Μάταιος ο κόπος...

Η τρίτη του προσπάθεια έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα:

Μια τσιρικτή φωνή κι ένα εκνευρισμένο πρόσωπο που έσκυψε απειλητικά προς το μέρος του, δύο χέρια που τον απώθησαν στην πλάτη του καροτσιού κι ένα παράπονο:

- Τί να σου πω, πολύ γκρινιάρης μου βγήκε ο μικρός μου...

Το καροτσάκι με το πολύτιμο φορτίο του απομακρύνθηκε βιαστικά και άδοξα.
Το βλέμμα όμως του μικρού, καθώς κοιτούσε τη μανούλα του να μουρμουρίζει ήταν εκκωφαντικά σιωπηλό. Βοούσε το δικό του παράπονο...



"Μαμά, κοίταξέ με λίγο, είμαι το μικρό σου αγοράκι, η χαρά σου όπως έλεγες τόσες φορές τους πρώτους μήνες της ζωής μου. Τότε σε κοιτούσα μόνο, αναγνώριζα στο πρόσωπό σου τη φωνή της μαμάς μου που άκουγα μέσα σου στους 9 μήνες...

Η μυρωδιά σου με γέμιζε ασφάλεια καθώς με κρατούσες τρυφερά!

Μαμά, μεγαλώνω... Αρχίζω και σου λέω τα πρώτα λογάκια μου, απλώνω τα χέρια μου, αφήνω φωνούλες ενθουσιασμού στα παιχνίδια μου... Με ακούς; Με βλέπεις; Νιώθεις πόσο σε έχω ανάγκη;

Οι δουλειές, οι υποχρεώσεις, οι συζητήσεις, οι έξοδοι σε απασχολούν, σ' ενδιαφέρουν, σε κουράζουν, μα εγώ μεγαλώνω... Καταλαβαίνεις;

Ολα αυτά θα επαναληφθούν, εκτός από την παιδική μου ηλικία.

Θέλω να με πάρεις αγκαλίτσα και να παίξουμε με τα δάκτυλά μας, να με ακουμπήσεις τρυφερά στο μάγουλό σου και να πούμε τραγουδάκια, να κάτσεις δίπλα μου σαν να μην υπάρχουν ούτε έννοιες, ούτε δουλειές και να μου δείχνεις χρωματιστές εικόνες στα βιβλία.

Μαμά, εγώ πάντα θα περιμένω, πότε θ' αφήσεις τις δουλειές να περιμένουν για μένα... Και θα είμαι τότε τόσο χαρούμενος... Δεν είμαι γκρινιάρης, οι περιστάσεις με αναγκάζουν να γίνω, μήπως κλέψω πιο πολλή ώρα απ' την αγάπη σου...

Μαμά, σ' αγαπώ! Δος μου το χρόνο σου!"

ΜΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ...

Ήταν η γιορτή της μητέρας και η δασκάλα σ' ένα δημοτικό σχολείο, έβαλε τα παιδιά να γράψουν έκθεση με θέμα:

"Μάνα είναι μόνο μία".

Γράφει ο Χρήστος:

Μια φορά είχα πέσει από την κούνια, και ήρθε η μαμά μου και με γιάτρεψε...
Μάνα είναι μόνο μία!

Γράφει η Βασούλα:
Μια μέρα είχα χτυπήσει το πόδι μου, και πόναγα, και τότε ήρθε η μαμά και με φίλησε, και μου το έδεσε, και δεν πόναγα πια! Και τότε είπα:
Μάνα είναι μόνο μία!

Γράφει ο Πετράκης:
Μια φορά ήμουν σπίτι και η μαμά έπαιζε πόκα με τις φίλες της, και μου φωνάζει:
- Πετράκη, πιάσε τρεις μπύρες Πάω, ανοίγω το ψυγείο, κοιτάζω μέσα και λέω:
- Μάνα, είναι μόνο μία!
**************************************************
Κι ένα ιστορικό ανέκδοτο

Ο ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ εργαζόταν πολλές ώρες ασταμάτητα και είχε ανάγκη μετά να ξεκουραστεί. Για να δείξει λοιπόν στον υπηρέτη του ότι δεν έπρεπε να τον ενοχλήσει κανείς του έλεγε:
- Αν έρθει ο συμβολαιογράφος μου και σου πει ότι κληρονόμησα μια τεράστια περιουσία να του πεις ότι λείπω. Ακόμα και φωτιά να πιάσει το σπίτι να μη με ξυπνήσεις. Αν έρθει όμως η μητέρα μου από τον άλλο κόσμο μην της πεις τίποτε. Αυτή δε θα θελήσει να μ' ενοχλήσει. Ξέρει να περιμένει!