ΑΛΛΗ ΜΙΑ "ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ" ΔΕΘ;

Η ΔΕΘ έχει πάψει πια να είναι αυτό που ήταν κάποτε.

Χρόνο με το χρόνο συρρικνώνεται συστηματικά σε μια τοπική εμποροπανήγυρη, την οποία σνομπάρουν επιδεικτικά οι μεγάλοι επιχειρηματικοί παίκτες (ακόμη και οι εγχώριοι), θεωρώντας την ασήμαντη και υπερβολικά ακριβή για να λάβουν μέρος.

Ο διεθνής της χαρακτήρας υπάρχει πια μόνο στον τίτλο, ενώ στην πραγματικότητα, η πιο ηχηρή συμμετοχή, εκτός από τις κρατικές, είναι κάποιες βιοτεχνίες.

Μέσα σε αυτό το κλίμα βαθιάς παρακμής και ενώ η οικονομική κρίση μαίνεται, αναρωτιέται κανείς:
Πάντα γινόταν υπερβολές και τεράστιες δαπάνες στη ΔΕΘ. Γιορτή ήταν πάλαι ποτέ, όταν δένανε τους σκύλους με τα λουκάνικα...

Έρχεται ο πρωθυπουργός στη Μίκρα. Δεν ήθελε υποδοχή, αλλά οι άνθρωποι δεν κράτησαν τον αυθορμητισμό στο σπίτι. Και μία στάση στην Καλαμαριά-ειδικά ο Ανδρέας. Ήταν βλέπεις, «δημοκρατική» η Καλαμαριά. Στο Μακεδονία Παλλάς. Όπως ο Καίσαρας στις επαρχίες. Θα δεχθεί τοπικούς παράγοντες, θα ευλογήσει και θα αφορίσει. Θα υποσχεθεί. Εγκαίνια στο Αλεξάνδρειο, δείπνο στο Μακεδονία Παλλάς, δεξίωση στο παλατάκι, συνέντευξη στη Ρέμβη. Και γύρω συνέχεια τύποι σαν τα κουνούπια. Μέσα στο καλό τους κουστούμι με τον ιδρώτα να ποτίζει το πουκάμισο. Αλλά άξιζε τον κόπο γιατί έκαναν χειραψία με τον υπουργό ή με τον άνθρωπο του υπουργού. Το βράδυ θα τον πάνε στον Πανταζή. Και γκόμενα στο δωμάτιο, αυτός είναι Αθηναίος και η πόλη ερωτική. Το πρωί στα περίπτερα άλλα εγκαίνια με μπουφέδες. Περίεργοι που χαζεύουν. Καφές στον πύργο του ΟΤΕ και μία ποικιλία με μεζέδες στον Ξαρχάκο.μετά σταστα bar της παραλίας πρώτα και στα πάρτι που έδινε ο κάθε βουλευτής ή πολιτευτής στα ανατολικά της πόλης...

Και κάθε χρόνο τα ίδια...

Δεν γίνεται δηλαδή να μην ανέβει για μια φορά ο πρωθυπουργός, να μην εκφωνήσει φέτος δήθεν "βαρυσήμαντες" εξαγγελίες (το γελοίο είναι ότι ότι όλοι οι προηγούμενοι υπόσχονταν κάθε Σεπτέμβρη, ή δεν τα υλοποιούσαν, ή τα έδιναν και στη συνέχεια τα έπερναν πίσω με διαφορα φορολογικά ή άλλα τερτίπια). Τι να πει και τι να μην πει και ο πρωθυπουργός στην ομιλία του; Πώς να μπαλώσει τα πράματα; Κι αν θυμώσει με κάποια κορώνα που θα την πει (την είπε;) για εγχώρια κατανάλωση η τρόικα τι γίνεται τότε; Παίζει ο λύκος με το αρνί;

Κανείς πολιτικός, να μην κάνει τούτη τη φορά πορείες, διαδηλώσεις επί διαδηλώσεων και διαμαρτυρίες επί διαμαρτυριών κι επεισόδια για να έρθει κι αυτή στην ίδια παρέλαση σύσσωμη η αντιπολίτευση την άλλη Κυριακή ανατρέποντας το κλίμα της πρώτης;

Είναι τόσο αδιανόητο να μην ξοδευτούν εκατομμύρια για μετακινήσεις πολιτικών, παρατρεχάμενων, αστυνομίας, δήθεν "αυθόρμητων" επαγγελματιών διαδηλωτών, δημοσιογράφων, ξενύχτια σε σκυλάδικα και λουλουδοπόλεμο;

Θα χαλάσει κάποια μαγική συνταγή αν τα εγκαίνια της ΔΕΘ γίνουν απλά από τον αρμόδιο υφυπουργό και αν δεν έλθει ντε και καλά το πάνω κάτω η Θεσσαλονίκη για ένα ολόκληρο τριήμερο με επιπλέον κόστος για να συνέλθει μετά από αυτό;

Μπορούμε να απαλλαγούμε επιτέλους από αυτήν την άνοστη πολιτική επικάλυψη σε ένα απλό εμπορικό παζάρι ή είμαστε δέσμιοι κάποιας βαριάς εθνικής "παράδοσης" που δεν γνωρίζω;

Ακόμη ένα Σαββατοκύριακο, ακόμη μια Έκθεση της Θεσσαλονίκης, με τις πολλές  απορίες της όποιας σκοπιμότητας - χρησιμότητας αυτού του διημέρου να παραμένουν...

ΕΦΟΔΟΙ Χ.Α. ΣΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ...

Κάθε τοπικό πανηγύρι πια είναι γεμάτο με λαθρομετανάστες μικροπωλητές και ζητιάνους, σε σημείο να νιώθει κανείς επισκέπτης ότι βρίσκεται στο Μπαγκλαντές, στο Πακιστάν ή την Αφρική, καμιά σχέση με τα πανηγύρια μας των παλαιότερων χρόνων, όπου κυριαρχούσε και επικρατούσε άρωμα Ελλάδας.

Κατά τα άλλα δημοτικοί άρχοντες μιλάνε για πάταξη του παρεμπορίου και ορισμένοι αφελείς πανηγύριζαν κιόλας. Όσους νόμους και να βγάλουν δεν θα τους εφαρμόσουν ποτέ και θα βρουν όλους εκείνους τους τρόπους για να νομιμοποιήσουν το παρεμπόριο μέσα από παζάρια, πανηγύρια, λαϊκές αγορές κλπ...

Κανένα μέτρο δεν έχει παρθεί εναντίον αυτών που δεν κατέχουν άδεια μικροπωλητή το μόνο που έχει γίνει είναι μια προβολή στην τηλεόραση που καλεί τους πολίτες να αντισταθούν στο παρεμπόριο.

Τρέχουν όμως τα δικά μας καρακατσουλιά σαν στερημένα και τ' αγοράζουν. Δεν καταλαβαίνουν όλοι αυτοί οι (συνήθως φτωχοκακομοίρηδες) ότι η διακίνηση αυτών των προϊόντων απαγορεύεται ρητά.Τα προϊόντα αυτά (εκτός του ότι εκτελωνίζονται με διάφορες κομπίνες, είναι προϊόντα μαϊμού, υπάρχει φοροδιαφυγή, έχουν βρεθεί σε τραγική κατάσταση οι Έλληνες έμποροι και καταστηματάρχες και ότι χιλιάδες Έλληνες εργαζόμενοι έχουν οδηγηθεί στην ανεργία κλπ), είναι επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία, παρασκευάζονται κάτω πολύ άσχημες συνθήκες, μιλάμε δηλαδή για παιδική εργασία, φυλακισμένες γυναίκες, κλπ.

Το άφησαν οι αρμόδιοι μία, το άφησαν δύο, τώρα η κατάσταση έχει ξεφύγει.

Ώσπου βρέθηκε πάλι η Χ. Α. να ξεκαθαρίσει με τον τρόπο της τέτοιες σιχαμένες καταστάσεις στη Ραφήνα και το Μεσολόγγι όπου πήγαν στα πανηγύρια (εκεί που δεν πάνε οι υπόλοιποι βουλευτές ασυνόδευτοι όπως και σε γειτονιές και πλατείες), μετατράπηκαν σε δημοτικούς αστυνομικούς κι έκαναν ελέγχους για το αν έχουν άδειες οι μετανάστες, έδειραν μερικούς και έσπασαν το εμπόρευμα τους όπως έπρεπε για να σηκωθούν να φύγουν οι "έμποροι". Κατά το ήμισυ πάλι, αφού και ουκ ολίγοι Έλληνες πλανώδιοι αλήτες δεν έχουν άδειες, δεν κόβουν ποτέ απόδειξη και παίρνουν παράνομο εμπόρευμα για να το πουλήσουν. Αυτοί δεν είναι παρεμπόριο, δε ζημιώνουν το κράτος και τους συμπολίτες τους;

Το ερώτημα είναι:σας ενόχλησε ότι επενέβησαν οι της ΧΑ ή ότι στο πανηγύρι υπήρχαν παράνομοι λαθρομετανάστες που εξασκούσαν το γνωστό τους "επάγγελμα", την παράνομη πώληση μιας ποικιλίας λαθραίων προϊόντων;

Αν είστε της εθνομηδενιστικής αριστεράς θα πείτε ότι όλα ήσαν καλά μέχρις ότου επενέβη η ΧΑ. Αν είστε νομιμόφρονες νοικοκυραίοι θα πείτε ότι κάποιος έπρεπε να κάνει τη βρώμικη δουλειά να καθαρίσει το τοπίο από τους παράνομους.

Κι άρχισαν οι συνήθεις αντιδράσεις. Και επίσημες ανακοινώσεις τύπου: "Επίσημη προανάκριση για τα αδικήματα της αντιποίησης αρχής και απρόκλητης φθοράς ξένης ιδιοκτησίας διατάχθηκε απο την ΕΛ.ΑΣ"...

Οι επίσημες προανακρίσεις είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε ή θα παταχθεί το παρεμπόριο και η λαθρομετανάστευση από τους αρμόδιους φορείς ή θα συνεχίσει να επικρατεί το χάος όπως τώρα και το πεδίο ελεύθερο για δράση σε όποιον μπορεί...

Όσο θα ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι Χρυσαυγίτες και όχι με το τι δεν κάνει η συντεταγμένη (λέμε τώρα) πολιτεία, η ΧΑ θα ανεβαίνει συνεχώς. Έτσι αν λειτουργούσε το κράτος, οι δήμοι, η ΕΛ.ΑΣ, δεν θα σκόραρε πόντους η Χ. Α.

Όταν θα κάνει η αστυνομία και οι δημαρχαίοι την δουλειά τους, τότε η ΧΑ θα σταματήσει να φαίνεται σαν σωτήρας στους άλλους μικρεμπόρους. Προς το παρών καρπώνεται εκείνη τα οφέλη της αδιαφορίας τους, για να μην πώ της συνενοχής ορισμένων τους...

Ο κόσμος στην πραγματικότητα θέλει αποτελεσματικό κράτος δηλαδή αστυνομία, υπηρεσίες, κλπ, δεν θέλει παρακρατικούς κάφρους είπε ακροαριστερούς είτε εθνικοσοσιαλιστές, αδιάφορο. Μα δεν βλέπει να κάνει την δουλειά του το κράτος, για να μην μπορεί κανείς να το υποκαταστήσει...

Η ΧΑ θα νικηθεί μόνον όταν λείψουν οι λόγοι που φέρνουν κόσμο κοντά της και όχι με τις αριστερίστικες αναλύσεις καθηγητάδων ή τις υστερικές τσιρίδες των δημοσιογραφούντων και κάποιων λιγδιασμένων παρδαλών κοτσίδων που θα βγούν αύριο να διαδηλώσουν πάλι για το τίποτα...

ΛΑΪΚΗ ΠΑΝΑΓΙΑ...

Σκορπίζει αιώνια το χρυσάφι από το φωτοστέφανο της Παραμυθίας της, Ελεούσα της ζωής του λαού.

Σ' εκείνο τον λαό, του οποίου κλείνει μεσ' το χρυσό Της πουκάμισο τις ανάγκες των βουρκωμένων αιτημάτων, Παντάνασσα και Γρηγορούσα.

Σ' εκείνο τον λαό, που ως φεραυγής χελιδών, σπεύδει να δείξει και ν' ανοίξει τον δρόμο προς το φως!
Οδηγήτρια, Διασώζουσα εν κινδύνω...

Ξημερώνοντας η Μεσαυγουστιάτικη Λαμπρή του καλοκαιριού, του, ο Λαός αυτός της Χριστιανοσύνης, θα διαβεί κατώφλι ιερό...

Την ίδια μέρα θα οδεύσουν κι οι γυναίκες από τις γειτονιές των χωριών μας για να πάνε να θυμιάσουν και να προσκυνήσουν τις Παναγίες στα γυρόχωρα. Κάποιες μάλιστα, έχουν τάσιμο να πάνε ξυπόλυτες!

Όμορφα Αυγουστιάτικα δειλινά. Ομορφες και μεγάλες ώρες, όπως γράφει ο Αγιος Κισάμου - Σελίνου Μητροπολίτης Ειρηναίος, σε παλαιότερο εόρτιο κείμενό του.

Η Γλυκοφιλούσα και Πελαγινή, η Αγιοσορίτισσα και Νικοποιός Μυροβλύτισσα και Μελαχρινή θα σταθεί στο Αγιο Βήμα των εκκλησιών Της, να σκορπίσει πλήσμονα την αύρα της Αγιοσύνης Της, στις προσκυνούσες ψυχές...

Κι η Παναγιά η Δέσποινα η Καθαρομαρία του Σουμελά, θα κρατήσει στον κόρφο της γλυκά τον Τίμιο Λυγμό του Μαρτυρικού Πόντου. Τις προσευχές του, τα προσκυνήματα, τα μεγαλυνάρια του ευλαβικού μουρμουρητού του...

Ούτε λίγο ούτε πολύ 5.500 ονόματα έχει καταγράψει στο βιβλίο του Θεοτοκονύμια ο Ιωάννης Ιωσ. Σηφάκης (Οδυσσέας Ρωμανός). Πέντε χιλιάδες πεντακόσια (να το γράψω και ολογράφως) ονόματα της Θεοτόκου, επωνύμια, ονομασίες, ονοματεπώνυμα, αλληγορικά, συμβολικά, παρωνύμια, επίθετα, δογματικά επωνύμια, θεϊκές προσηγορίες. Από Αγίους, Προφήτες, Αποστόλους, Διδασκάλους, Πατέρες και Υμνωδούς, λογοτέχνες, συγγραφείς, ποιητές και βέβαια απ' τον λαό μας. Χώρια τα τοπικά...

Εκκλησίες αρχοντικές ή ταπεινά ξωκκλήσια, κάβοι Παναγιοσημείωτοι ή Μοναστήρια ιστορικά, θα πλημμυρίσουν λουλούδια και μύρα και Αίνους και Συγκίνηση, για τη Χάρη Της!

Να ψηλαφίσει σεμνά τη ρίζα του θρησκευτικού του Πολιτισμού.

Εκείνου που έθρεψε σταθερά τη λατρεία και τη γαλήνη στην ψυχή του και ενέπνευσε τον λόγο και τη δίψα για την Ομορφιά της Ουσίας και την Ουσία της ομορφιάς. Ροδοσταμίζοντας τη φαντασία και την αγάπη του, όπως στο άχραντο πρόσωπο της πριγκίπισσας των αγγέλων εκφράζεται...

Λιτά τα νηστήσιμα γεύματα των ημερών, με τα φρέσκα κηπευτικά και τα πλούσια φρούτα της εποχής, που δεν έχουν τελειωμό. Το ριφάκι (= κατσίκι) που σφάζουμε παραμονή Δεκαπενταύγουστου, το λέμε από μήνες πριν «Παναγιώτη», γιατί θα καταναλωθεί στα εορταστικά τραπέζια μας της καλοκαιριάτικης αυτής Λαμπρής...

Αυτό που συμβαίνει το Δεκαπενταύγουστο, δεν είναι μόνον ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι  και τα λαϊκά πανηγύρια τα αφιερωμένα στη Χάρη Της, σε νησιώτικες και στεριανές συνάξεις. Είναι μια ευκαιρία για «συναπαντήματα» των πιστών, συγγενών και φίλων. Με κυρίαρχη την κατάνυξη της ημέρας, αλλά και τη χαρμολύπη του καλοκαιρινού «μικρού Πάσχα», όπου ακούς την ανυπέρβλητη σε έκφραση Ελληνική υμνολογία.

Για κάθε Παναγία και μια προσευχή, ένα ποίημα, μια ικεσία...

Οι Παναγίες της Ρωμιοσύνης έχουν τις ιδιαιτερότητές τους, σε κάθε νησί, πόλη ή χωριό. Τα πανηγύρια της ημέρας βρίσκονται μέσα στην αγκαλιά Της, όπως τα θέλει κι ο ποιητής μας:
Η Παναγιά το πέλαγο/ κρατούσε στην ποδιά της
Τη Σίκινο την Αμοργό/ και τ' άλλα τα παιδιά της...

Να δώσει Καλαμιώτισσα κι η Παναγιά η Κανάλα, να μεγαλώσεις γρήγορα σαν τα κορίτσια τ' άλλα...
Χιλιοτραγουδισμένη στη Σίφνο, στην Κύθνο, στην Πάρο σ' όλα τα Κυκλαδονήσια, Αφέντρα θαλασσινή ν' απλώνει το χέρι Της, στον θυμό του Ποσειδώνα...

'Ω Παναγιά μου Τουρλιανή που είσαι μέσ' το δρόμο, αξίωσε στη Χάρη Σου, να 'ρχομαι κάθε χρόνο...
Η ευλαβική αφοσίωση, απλοϊκή και τρυφερή σαν κλωναράκι βασιλικού, για την Παναγία του Τούρλου στη Μύκονο. Δεκαετίες έμεινε στο νερό η εικόνα της Παναγίας Καταπολιανής, μέχρι να επιπλεύσει ξαφνικά στον Τούρλο του Αγίου Στεφάνου.

Πες τση Κερά μου Παληανή, πως μ' έχει τρεζαμένο. Τραγουδεί ο ερωτευμένος στη Μεσαρά και ζητά... τη μεσιτεία της...

Η αγία Μυρτιά στην Αυλή Της, σέμνωμα φλεγόμενον και μη καιόμενον ως η βάτος του Σινά, Παναγιάριον πυρίμαχον και άφθαρτο στην ψυχή του κόσμου.

Κανέλλο, πήγαινε στο νησί Σαλαμίνα! Στο βόρειο τμήμα του, βρίσκεται ένας παλιός και ερειπωμένος ναός. Πήγαινε να τον ξανακτίσεις...
Η Παναγία διαλάμπουσα ως χρυσούν λαμπάδιον στον ταπεινό πιστό, με αυστηρότητα...
Η Παναγία η Απείρανθος η φανερωμένη.
- Πήγαινε σου είπα να κτίσεις την εκκλησία μου!...
Ο Κανέλλος τρέμει την Εντολή και τη θαλασσοταραχή! Πώς θα περάσει απέναντι στη Σαλαμίνα;
- Ρίξε την κάπα σου στη θάλασσα, κάθισε πάνω κι εκείνη θα σε φέρει στο νησί...
Ετσι έχει ο θρύλος της Φανερωμένης της Νεοφανείσας, αναφοράς μέγιστης του νησιού.

Η σχέση  με την Παναγία είναι υπόθεση προσωπική. Το μαρτυρούν τα χιλιάδες ονόματα που δίνονται στους ναούς και τα εκκλησάκια Της. Τι άλλο να δηλώνουν όλα τα ποικιλώνυμα Θεοτοκωνύμια, παρά την «ιδιοποίησή» Της;

Κάθε Παναγία έχει τη δική της ομορφιά και σημειολογία. Κάθε εικόνα Της αναδίδει μια ιδιόμορφη γοητεία που σχετίζεται με την «ωραιότητα της παρθενίας»  και το υπέρλαμπρον το της αγνείας Της μυστήριο των υμνωδών της.

Όλοι τη θέλουμε δική μας, άνθρωπό μας και  «διάμεσο» στον πόνο μας. Όλοι θα βρούμε λίγο χρόνο να δραπετεύσουμε, να πάμε σε κάποια εκκλησία της για να της εξομολογηθούμε τις αγωνίες, τον πόνο, τις προσδοκίες μας και ευχόμαστε την ημέρα της Παναγίας, τουλάχιστον μερικές προσευχές μας να πιάσουν τόπο...

Η Θεο-τόκος, η αενάως Φαινομένη, το Αγλάισμα της Ορθόδοξης Πίστης και η Λατρεμένη Μεσίτρια και καταφυγή της καρδιάς του κόσμου, θα κινήσει με χάρη το χέρι Της. Θα σηκώσει την πορφυρή καλύπτρα της κεφαλής Της, ως φτερούγα πάλλουσα την Αγάπη την άδολη και θα τυλίξει στη θεία
Μέταξα την Ευχαριστία της Χριστιανοσύνης Σύμπασας...

Κι ύστερα θα βυθιστεί ειρηνικά και γαλήνια στον άχραντο Υπνο Της...

TAMATA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ...

Δεκαπενταύγουστος στο τελευταίο τρίτο του καλοκαιριού και η κοίμηση ης Θεοτόκου τιμάται όπως πάντα με τους απανταχού ναούς που φέρουν τ' όνομα της να ξεχειλίζουν από χριστεπώνυμο πλήθος...

Η πίστη προς την Παναγία είναι τόσο ισχυρή που φέρνει πλήθη στις εκκλησιές και χρυσάφι στις εικόνες. Οι άνθρωποι θα προσευχηθούν, θα τάξουν και θα παρακαλέσουν έκαστος και για κάτι.

Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει το μαύρο "ιερό" χρήμα που διακινείται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες για τη χάρη Της. Ίσως ούτε ο ίδιος ο Δημιουργός.

Οι πιστοί συχνά πυκνά αποθέτουν τάματα στις εικόνες της Παναγίας όπως και των λοιπών αγίων, θέλοντας μ' αυτόν τον τρόπο, ή απλώς να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους, ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις να "καλοπιάσουν" και να εξαναγκάσουν με τον τρόπο τους το θείον να υπακούσει στο αίτημά τους.

Εκατοντάδες πάσης φύσεως τιμαλφή, από δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, βραχιόλια και περιδέραια, τάματα κι επιστήθιοι σταυροί έχουν εναποτεθεί ήδη ως αφιερώματα πάνω στις εικόνες της, αφού σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης υπάρχει και μια εκκλησία αφιερωμένη στη Θεομήτορα, με μια εικόνα και εκατοντάδες ιστορίες και θρύλους...

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνται, καταναλώνουν, προσεύχονται, ελπίζουν, μπροστά σε μια εικόνα της παναγίας. Η Παναγία στη συνείδηση του χριστιανικού κόσμου είναι μια μάνα. Μάνα όλου του πιστού κόσμου.

Τώρα πως οι πιστοί αισθάνονται πως δεν αρκεί η πίστη, η προσευχή δεν θα φτάσει μόνη της στον ουρανό; Θέλει και το τάμα της αντάμα. Συνήθως ειδική παραγγελία που απεικονίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες κι απαιτήσεις σε κάποιο θαύμα του συγκεκριμένου πιστού...

Με το να νομίζει όμως πως προσφέροντας σε μια εικόνα χρήματα, κοσμήματα και παντός είδους αντικείμενα, κερδίζει μια θέση στο παράδεισο ή "προωθείται το αίτημα του", στην ουσία ευτελίζει την ιδιότητα της και προσβάλλει τον εαυτό σου.

Μακάρι οι άνθρωποι να καταλάβαιναν πως το μεγαλείο της πίστης βρίσκεται μέσα μας και μόνο, πέρα από εκκλησίες, εορτασμούς, περιφορές "θαυματουργών" εικόνων και παντός είδους πανηγύρια...

ΤΥΧΕΡΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ...

Το 6ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στα Χανιά με πάνω από 60 συμμετοχές θα γίνει το Σ/Κ. Συλλογικότητες, ομάδες, σύλλογοι, κοινωνικοί χώροι και κοινότητες μεταναστών από τα Χανιά και την υπόλοιπη Ελλάδα, θα ενώσουν τις φωνές τους σε αυτή τη γιορτή αντίστασης και αλληλεγγύης...

Οι μέχρι τώρα συμμετοχές είναι οι παρακάτω:

Κοινότητα Τυνησίων, Σύλλογος Φιλιππινέζων, Κοινότητα Αφγανών, Σύλλογος Μαροκινής Κοινότητας στην Ελλάδα, Σύλλογος Σύρων, Κοινότητα Αιγυπτίων, Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό Ιντιφάντα, Στέκι Αλβανών μεταναστών, Κοινότητα Ιορδανών, Κοινότητα Πακιστανών, Ξενώνας Ανωγείων, Κοινότητα Σουδανών, Εφημερίδα «Δρόμος για την Αριστερά», Περιοδικό «Πυξίδα», «Εποχή», «Θέσεις», «Κελί», Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων, Εφημερίδα «Αυγή», Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Εργατική Αλληλεγγύη, «Κίνηση ενωμένοι ενάντια στον ρατσισμό και τη φασιστική απειλή», Αναιρέσεις, «Πριν», Περιοδικό «Αλάνα», Εκδόσεις «Διεθνές Βήμα». Ομάδα βαλκανικής - αντιπολεμικής λογοτεχνίας, Διεθνής Αμνηστία, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα, Δίκτυο κοινωνικής υποστήριξης προσφύγων και μεταναστών, Αντιρρησίες συνείδησης, Κίνηση «Απελάστε τον ρατσισμό», Γιατροί του Κόσμου, Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών, Επιτροπή του Στεκιού για τα συσσίτια της Σπλάντζιας, Ομάδα του Στεκιού για τους άστεγους, Συντονιστικό Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Ρεθύμνου, Πολιτιστικές Ομάδες Πανεπιστημίου Κρήτης, Κοινωνικό Ιατρείο Ρεθύμνου, Ενα καράβι για τη Γάζα, Σαλταδόροι, Κατάληψη Rosa Nera, Παγκληρική Παλλαϊκή Αγωνιστική Κίνηση, dikaioma.gr, Ταξική Πορεία, Αριστερή Ενότητα, Ενωτική Πρωτοβουλία φοιτητών, Περίπτερο ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων, Δράση για την Ελευθερία, Πανελλήνια Ενωση Αδιορίστων Εκπαιδευτικών (παράρτημα Χανίων), Ομάδα δασκάλων του Στεκιού ΑΤΑΞΗΑ, Μαθητική Γωνιά, Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χανίων, ΕΛΜΕ Χανίων, Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πολυτεχνείου, Σύλλογος γονέων παιδιών προσχολικής ηλικίας, Μονογονεϊκές οικογένειες, Αριστερό βήμα διαλόγου, Ομιλος για τη μελέτη της επαναστατικής θεωρίας, ΚΟΙΣΠΕ Χανίων - Κοινωνικός Συνεταιρισμός Περιορισμένης Ευθύνης, Κέντρο Ψυχικής Υγείας, ΚΕΘΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ - Συμβουλευτική Μονάδα Χανίων, Ομάδα αυτοβοήθειας ατόμων με ψυχική εμπειρία Χανίων, Terra Verde, Οικολογική Πρωτοβουλία Χανίων, Φιλοζωικός Σύλλογος Χανίων, Πρωτοβουλία Χανιωτών για το στρατόπεδο Μαρκόπουλου, Πρωτοβουλία κατοίκων Σπίνας, Φλωρίων, Παλαιών Ρουμάτων και Σέμπρωνα, Πρωτοβουλία κατοίκων Καντάνου για τη διάσωση, ανάδειξη και προβολή του ιστορικού φαραγγιού, Αριστερή Παρέμβαση στους δρόμους της πόλης, Δίκτυο κοινοτήτων Χανίων.

Τυχερέ μετανάστη!

Πολλοί μαζεύτηκαν να σε υποστηρίξουν και να σου κάνουν γιορτές και πανηγύρια 2 μέρες.

Από αυτούς άμε να ζητάς φαί και δουλειά, τόσοι που είναι κάτι μπορεί να βρεθεί και για σένα...

Αν τους μείνει χρόνος ανάμεσα στην μεταξύ τους μπουρδολογία για "αγώνες", "επαναστάσεις", "αλληλεγύεις" και "ταξικές" ατέρμονες πορείες...

Πες τους αράπη πως πεινάς όπως διαλαλείς συνέχεια όταν με βλέπεις, να δω ποιός μαλάκας δεν θα φάει να σου δώσει εσένα, έτσι γίνεται όταν το φαί δεν φτάνει για όλους...

Δεν θα μπορέσω να το δώ, δεν θα είμαι εκεί...

Γιατί ενώ καταλαμβάνουν δωρεάν δημόσιο χώρο στο κέντρο της πόλης, θα στήσουν μπλόκα στις εισόδους και θα μου ζητούνε λεφτά για να περάσω μέσα. Επίμονοι θρασείς νεαροί και νεαρές που το έχουνε δει "επαναστάτες" του κώλου, μέχρι αηδίας, να σηκωθώ να φύγω...

Όπως κάνανε και πέρυσι και πρόπερσι κι όλα τα χρόνια του "φεστιβάλ" τους, εκτός από τα πρώτα πρώτα που δεν υπήρχανε αυτοί και το έκανε ο δήμος.

Εσύ που θα μπεις τζάμπα ψάξε να βρείς τι θα ξετελέψει για σένα μετά το διήμερο πανηγύρι (για πάρτη τους)...

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΕΣ ΠΑΝΑΓΙΕΣ...

Παμπάλαιες, νεωτεριστικές, μεγαλοπρεπείς, λιτές, θαυματουργές, στη θάλασσα ή ψηλά στο βουνό, ερημικές ή πολυπάτητες, οι εκκλησίες της Παναγίας γιορτάζουν ανάλογα με τα τοπικά έθιμα και τα παραδοσιακά προϊόντα του κάθε τόπου.

Από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη, σε βουνά, πόλεις, χωριά και νησιά, κάποια Παναγιά παρηγορεί, εμψυχώνει και γαληνεύει όποιον της γυρεύει βοήθεια.

Στις Παναγίες του Αιγαίου αναβιώνει κάθε χρόνο το "Πάσχα του καλοκαιριού", ένα χαρμόσυνο πένθος και ένα προσκύνημα που μαγνητίζει τα πλήθη.

Και με μια αίσθηση από την Ελληνική αρχαιότητα να πλανάται στην ατμόσφαιρα, από τα θρησκευτικά πανηγύρια δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι μουσικές και οι γεύσεις, σαν μια γνώριμη από το παρελθόν θυσία στο Θείο.

Τον Δεκαπενταύγουστο, χιλιάδες πιστών με την ψυχή γεμάτη ελπίδα και κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα, όπου λιτανεύονται οι θαυματουργές εικόνες της Μεγαλόχαρης για να αποθέσουν τη δική τους ικεσία στη χάρη της...

Και τούτη τη μάνα, τη μια και μοναδική, γιορτάζει ο χριστιανικός κόσμος, με τη μεγαλύτερη κατάνυξη και λαμπρότητα.

TOY AΪ - ΓΙΩΡΓΗ ΤΟ ΣΦΟΥΓΓΑΤΟ...

Πανηγύρι βοσκών σήμερα του Αϊ - Γιώργη η γιορτή και με την παρέα την όμορφη, όπου ταιριάζουν οι πανηγυριώτες την κουβέντα τους ανάμεσα στο κρασάκι και τον μεζέ, φάγαμε, χαρήκαμε αλλά και μάθαμε πολλά...

Κάποιος βοσκός, είχε να μας πει το παρακάτω ανέκδοτο:

Στη χάρη τ' Αϊ Γιώργη, οξ' απού το χωριό είν' η γι' εκκλησία του, είχε ταμένο ένα σφουγγάτο, ο μπάρμπα Μανώλης.

Σαν το μαγείρεψε το κολατσιό, πιτήδεια - πιτήδεια η νοικοκερά του, το 'βαλε στην πιατέλα και το πήγε στο μοναστήρι. Τ' άφηκε κατ' απού την εικόνα τ' αγίου, σταυροκοπήθηκε κι έφυγε...

Δυο χωριανοί, συντέκνοι, που περνούσανε το μεσημέρι όξ' απού την εκκλησία, μπήκανε μέσα να προσκυνήσουνε.

Θωρούνε το σφουγγάτο, που μοσχομύριζεν ακόμη και το φάγανε.
Φεύγοντας, ευχαριστημένοι, λένε:

- Ν' αφήσουμε, σύντεκνε, ένα κάτι ντις στον άγιο για το σφουγγάτο;

- Ν' αφήσουμε, συμφωνά κι ο σύντεκνός του...

Αφήνουνε είκοσι δραχμές, μα όξω να βγούνε, δεν εφέγγανε...

Αφήνουνε πενήντα, μα πάλι τα ίδια...

Βάνουνε στη χαραμάδα τσ' εικόνας, από ένα κατοστάρικο κάθα εις τους, και... (ω του θαύματος)... φεύγουνε.

Σαν βγήκανε όξω, σταυροκοπιούνται και λένε:

- Άγιε μου Γιώργη, μεγάλη η χάρη Σου! Καλός και καλός και θαματουργός είσαι, μα τα σφουγγάτα σου, είναι ακριβά, θεοψυχά μας!...

******************************************
Ετούτο το πανηγύρι είναι το πλειά καλύτερο πανηγύρι μας, και η εκκλησούλα του Αγίου είναι κοντά στη γειτονιά μου εμένα και κατέω από κάθα χρόνο πως:

Ο παπάς, δύο τρεις ημέρες, πρωτύτερα πλερώνει ένα άνθρωπο και τονέ πέμπει να φράξη τ' Αγιωργιού τη κούρτα. Τη παραμονή παίρνει κοπέλια του Σχολειού και μεταφέρνει ό,τι πράγματα του χρειγιάζουνται για τη λειτουργία, απού τη μεγάλη εκκλησία.

Οι πανηγυριώτες έρχουνται αποβραδύς μα και το πρωί έρχουνται απού τα κοντινά χωριά. Τη φετεινή χρονέ το πανηγύρι μας εγίνηκε με μεγαλύτερη χαρά, για την ολότητα του χωριού μας.

Ηταν η μέρα που για πρώτη φορά ήρθε αυτοκίνητο στο χωριό μας ύστερα από πολλώ χρόνων αγώνα και δουλειά για την κατασκευή, νιούς πρόχειρου αμαξοτόδρομου. Πρίχου να καλοξημερώση ο παπάς παίζει τη καμπάνα, που είναι κρεμασμένη στο κλάδο μιας ελιάς του Αγίου, γιαμιάς από πάνω απού την εκκλησιά. Μπαίνει στην εκκλησία κι αρχινά το «Ευλογητός ο Θεός».

Πολλές φορές όμως, τσι πλειότερες φτάνουνε εις τον Αγιο οι Μητατάρηδες βοσκοί με τα κουράδια τους. Ούλα τα οζά και οι αίγες του χωριού που βγάνουνε γάλα πρέπει νάρθουνε και ν' αρμεχτούνε στον Αϊ Γιώργη.

Διαβάζει λοιπόν ο παπάς τα πρώτα λόγια και μιτσοί και μεγάλοι οι προσκυνητές φτάνουν ακατάπαυστα. Προσκυνούνε την εικόνα του Αγίου που είναι τοποθετημένη απ' όξω δεξιά τση πόρτας άφτουνε το κερί τους, κι ύστερα πιάνουνε θέσεις στην αυλή, τσ' εκκλησίας, γύρω απ' αυτήν, πάνω απού τα περβόλια και γύρου απ' τη κούρτα.

Ο επίτροπος βγάνει ένα μιτσό στρογγυλό τραπεζάκι, στρωμένο μ' ένα κεντητό τραπεζομάντηλο, και το βάνει κοντά δίπλα, απού την ελιά με τη καμπάνα. Βάνει απάνω στο τραπεζάκι μερικά αρτοφόρια κι ένα ποτήρι νερό με μια ροδαρέ αρισμαρίδες. Ερχεται ο παπάς που βαστά το Σταυρό με το θυμιατήρι. Διαβάζει και κάνει τον αγιασμό του νερού, ύστερα παίρνει το ποτήρι με το νερό βουτά μέσα τη ροδαρέ, ραντίζει τα οζά και τ' αγιάζει τη στιγμή που τελειώνει το άρμεμά τους.

Το άρμεμα των οζώ εις τον Αϊ Γιώργη, κιανείς δεν είναι σε θέση να μου πει από πότες έχει επικρατήσει. Εμείς τόχουμε βρωμένο ετσά απού τσι παλιούς μας, κι εκείνοι πάλι απού τσι πλειά παλιούς, κι αυτωνών των το παραδώκανε οι πλειά πάνω, και κιανείς δεν κατέει να πη, πόσες γενεές, έχει περασμένες ετούτο το έθιμο.

Ετούτο τον καιρό τα οζά είναι ούλα μητατεμένα απάνω στα βουνά του χωριού. Οσο αλλάργο κι αν είναι, τα οζά πρέπει να τα φέρουνε στον Αϊ Γιώργη και τα φέρνουνε.
Ο Αγιος κάνει θαυμάτα και δεν αφήνει ατιμώρητο εκείνο που θα σκεφτεί να μη τα φέρει τα αιγοπρόβατά ντου. Λένε πως τσι δέρνει τσι βοσκούς, και ούλοι φοβούνται το ξύλο ντου...

... Ο πατέρας μου λέει πως ο Μπουγιούκαλος πάλι που ήτανε απού το χωριό κοντά στο δικό μας, τον Καλλικράτη και είχε συζευτάδες στο δικό μας χωριό και το μιτάτο τόχανε στα σύνορα των Μαδάρων των δυό χωριών, είπε πώς δεν τάφερνε λέει εκείνος τα οζά ντου στη Γωνιά τόσο αλλάργο κόσμο, να τ' αργμέγει εις τσ' αγίους.

Στην ίδια ώρα εκείνη φεύγουνε τρεις τράοι προβατάρηδες που τσ' είχανε αρχηγούς και οδηγούς στο κουράδι, προβέρνουνε από μια βουνοκορφή του χωριού μας τη Κεφάλα, απ' όπου φαίνεται ούλο το χωριό, θέτουνε χάμες και ψοφούνε. Σαν τσ' ηύρε ύστερα και τσι τρεις ψοφισμένους τσι λυπήθηκε όπως θα ελυπάτο αν εθώριε ψοφισμένα ούλα ντου τα οζά. Εκατάλαβε πως ήταν θαύμα του Αγίου, για την απόφασή ντου να μην αφήσει τους βοσκούς να πάνε τα οζά, κι έκαμε τάξιμο, όπου κι ανέ τάχη, κι ώστε να ζη και νάχει, να τα πηγαίνει. Κι ως τα που πόθανε κιόλας πριν λίγους χρόνους του Μπουγιούκαλου τα οζά δεν εξαναπουσιάσανε απού τον Αϊ Γιώργη....

Ο παπάς μέσα στην εκκλησιά, με τσι ψαλτάδες, σιγοψέλνουν και συνεχίζουν την λειτουργία τους και κάθα που θα απαρμεχτεί το κάθα κουράδι, βγαίνει ο παπάς για τον αγιασμό των οζώ.

Οι πανηγυριώτες εξακολουθούνε να έρχουνται απού τα γυροχώρια κι απ' αλλού βαστώντας και τα τασίματά τους, συνήθως άρτους.

Ο Μπιτσινής είναι ακόμη γεμάτος οζά που ανημένουνε τη σειρά τους για τ' αρμεκτό...
...Αρμέγουνται και τα τελευταία οζά και φεύγουν. Η καμπάνα χτυπά και γυρίζουν τη λιτανεία, ψάλλοντας.

«Ω, των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής...».

Το «Χριστός Ανέστη...».

Αλλη φορά κοντεύει, άλλη φορά περνά το μεσημέρι, όταν τελειώνει η λειτουργία.
Τσ' άρτους τσ' έχουνε κιόλας κομμένους, και ούλοι οι προσκυνητές παίρνουν το αντίδερο από του παπά τα χέρια, ύστερα παίρνουν άρτο και αρτοφόρια.

Πρίχου να φύγομε απού τον περίβολο τσ' εκκλησίας, κάτω από μια ελιά έχουνε μεταφέρει ένα καζάνι γεμάτο γάλα. Στέκουνε εκειά μερικές κοπελιές με ποτήρια, τα γεμίζουνε γάλα και προσφέρουνε σε ούλους. Κιανείς δεν πρέπει να περάσει χωρίς να πιή, όσο γάλα θέλει. Τα άλλα λαβέντζια το γάλα το μοιράζουνε σε ούλα του χωριού τα σπίθια από λίγες οκάδες στο κάθα σπίτι και όποιοι άλλοι θέλουν, μπορούνε να πάρουνε. Ετσά θωρείς κάθα ένα και βαστά το χρειγιασίδι ντου και σιμώνει στο καζάνι...

(Γεωργ. Ν. Ψυχουντάκη: «Αητοφωλιές στην Κρήτη» σ. 116-121).

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΕΣ ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΗΧΟΙ...

Η μυρωδιά του φρεσκοσβησμένου ασβέστη που αρχή της μεγαλοβδομάδας, Δευτέρα πρωί η μάνα ασβέστωνε μέσα έξω το παλιό μας σπίτι, αφού μάζευε τα πράγματα σε μπόγους και ντάνες έξω στην απλόχωρη αυλή. Μυρωδιά που μεταφερόταν μέσα, έντονη το πρώτο βράδυ αναδυόμενη από τους νωπούς ακόμη τοίχους.

Δυο μέρες κρατούσε το άσπρισμα, αρχίζοντας απέξω και τελειώνοντας μετά από τα τέσσερα μεγάλα δωμάτια πάντα στην κουζίνα, Τρίτη βράδυ πια που η μάνα ξεσκόνιζε τα κάδρα πριν τα κρεμάσει ξανά στους στεγνούς άσπρους τοίχους, κοιτώντας για μια στιγμή την διήμερη δουλειά της ικανοποιημένη...

Για λίγο μόνο, γιατί έπρεπε να ετοιμάσει το μυρωδάτο μείγμα αποβραδίς ν' αναπιάσει, γιατί θα ξημέρωνε Τετάρτη, η μέρα που παραδοσιακά ζύμωνε τις λαμπριάτικες κουλούρες. Πολλές τέτοιες, να χορτάσει η οικογένεια και κάποιοι συγγενείς που μην ξέροντας να ζυμώνουν, αρκούνταν σ' εκείνο το εγκάρδιο "γειά στα χέρια σου" όταν έπαιρναν από το σπίτι την καλά φυλαγμένη δική τους...

Καλά φυλαγμένες ήταν και οι υπόλοιπες, μέχρι το βράδυ της Ανάστασης που θα κόβονταν και θα τρώγονταν. Εκτός από μια, πρόχειρη μικρή κουλούρα, που θυσιάζονταν για τα παιδιά φρεσκοψημένη, για "να μην λιγοψιχούνε Τετάρτη - Πέμπτη (Παρασκευή απαγορευόταν αυστηρά κάθε κατανάλωση πασχαλινού)". Οι μυρωδιές του κόλιαντρου και της χιώτικης μαστίχας όμως απλωνόταν σε όλα τα δωμάτια από κείνο το ψηλό τραπέζι που αναπαυόταν οι σπιτικές κουλούρες, προκαλώντας μικρούς πειρασμούς και προσμονή μέχρι να έρθει η ώρα τους.

Στις οποίες σύντομα προσθέτονταν κι εκείνη των κουλουρακιών σπιτικά ζυμωμένα κι αυτά, καθώς και των μετρημένων κόκκινων αυγών που ολοκλήρωναν τις ζυμωτές ετοιμασίες της Λαμπρής, μαζί με τα μπόλικα καλλιτσουνάκια που ετοίμαζε το μεσημέρι του Σαββάτου και καταναλώνονταν παρευθύς φρέσκα, την Δευτέρα του Πάσχα ελάχιστα την έφταναν.

Ακολουθούσε η προμήθεια κρέατος και φρέσκων σαλατικών, είτε χάρισμα από το χωριό ως ανταπόδωση για την κουλούρα, είτε από το παζάρι της Πέμπτης - Παρασκευής με τα ζωντανά αρνάκια και κατσικάκια που αραδιασμένα στην σειρά βέλαζαν ώσπου να σφαγούν επιτόπου λίγο παραπέρα, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται και με φωνές να ζητά τα πάντα, τα μαγαζιά να κάνουν χρυσές δουλειές όπως έβλεπαν με τα μάτια τους στον πηγαιμό και στην επιστροφή με τα πόδια στο παζάρι, φορτωμένοι τα πράγματα που πήραν οικογενειακώς.

Εκκλησία Πέμπτη βράδυ - Παρασκευή μεσημέρι γύρα σε μερικούς επιτάφιους, βράδυ σε αυτόν της ενορίας και την λιτανεία έπειτα, Σάββατο μεσάνυχτα, Κυριακή μεσημέρι για την δεύτερη Ανάσταση, από το ίδιο δρομάκι πάντα σχολαστικά, με τον ήχο των παπουτσιών στο πλακόστρωτο να προηγείται αυτών της ψαλμωδίας των 12 ευαγγελίων, των παθών, του επιτάφιου, των εγκωμίων στην μακρινή περιφορά καθότι μεγάλη ενορία, το θυμιατό που κρατούσε ο νεωκόρος, τα ψιλά που έπεφταν πρόθυμα στον δίσκο που περιέφερε κάθιδρος προηγουμένως μέσα στον κόσμο στη διάρκεια της λειτουργίας, τα παρατεταμένα "σσσσ" από τις ευλαβείς γιαγιάδες που αγωνίζονταν να καταλάβουν τα ευαγγέλια και τα έψαχναν στην "ιερά σύνοψις" που κρατούσαν μαζί τους όλη την βδομάδα, η επίμονη καμπάνα πένθιμη - χαρμόσυνη δυο μέρες μετά, τα αναμμένα κεριά και παιδικά φαναράκια με την πρέπουσα προσοχή για τον αέρα και τη πλάτη του μπροστινού, το αρωματισμένο ανθόνερο που έραιναν από τα μπαλκόνια όσοι δεν πήγαν στην εκκλησία μα περίμεναν να περάσει ο επιτάφιος από την γειτονιά τους, τα καψαλίδια από τους κάμποσους "Ιούδες" που συναντούσαν καιόμενους στην διαδρομή, τα μοσχοβόλα άνθη που την Παρασκευή τον κοσμούσαν κι όσα περίσσευαν τα έριχνε ο παπάς στον κόσμο την Κυριακή μεσημέρι, χωρίς να έχουν χάσει το άρωμα τους και τα μάζευαν τα παιδιά για τα εικονίσματα, η μυρωδιά της Απριλιάτικης άνοιξης από τα δέντρα και τα λουλούδια στις γλάστρες στον δρόμο κατά την επιστροφή στο σπίτι, τα τσουγκρίσματα των αυγών, το ψημένο κατσικάκι, με το ξύδι στο φρέσκο μαρούλι και κρεμμύδι στην σαλάτα...

Ήχοι και μυρωδιές που αν και δεν ακούγονται ως σήμερα όλοι, υπάρχουν καταχωρημένοι στο υποσυνείδητο των παιδικών χρόνων κι ανασύρονται με το διάβα στα ίδια σοκάκια, εξωραϊσμένα από τον δήμο σήμερα μα πάντα στο ίδιο μέρος...

Ήχοι και μυρωδιές της μεγαλοβδομάδας, που όμως ήθελαν ακόμη μια βδομάδα εδώ για να ολοκληρωθούν τη επόμενη Παρασκευή στο μοναστήρι της Χρυσοπηγής λίγα χιλιόμετρα παραπέρα ικανά να διανυθούν με ποδαρόδρομο στη φύση και στο Νιο Χωριό την Κυριακή με το πρωινό λεωφορείο για το πανηγύρι του Θωμά, παιδική ανάμνηση και συνήθεια της μάνας αυτό, όπου η κατάνυξη και η υμνολογία συνυπήρχε με τις μυρωδιές από τους άρτους, το μαλλί τη γριάς και τους λουκουμάδες στο καροτσάκι και τους ήχους των πλανόδιων εμπόρων με τους αμέτρητους πάγκους στη σειρά, των (διαχρονικών) ζητιάνων, τα άφθονα σουβλάκια και τα κρέατα στη σχάρα, την πρώτη δοκιμή μπύρας σε παιδικά λαρύγγια, του γλυκού - υποβρύχιου βανίλια για καλωσόρισμα στο συγγενικό σπίτι και τα μουσικά όργανα λύρες και λαούτα στην πλατεία με τραγούδια και χορούς για την αποκορύφωση του γλεντιού της Λαμπρής...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΙΕΡΕΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ...

Διάσπαρτες μέσα στο μακρύ Ελληνικό καλοκαίρι, με ρίζες που χάνονται στην παράδοση...

Εκεί όπου μπερδεύονται αρμονικά οι μυρωδιές από τον φρεσκοκομένο άρτο και το λιβάνι με την τσίκνα των σουβλακιών, οι "ιεροί" έρανοι με το πλήθος των μικροπωλητών κι επαιτών, το θρησκευτικό συναίσθημα του απλού λαού με το φολκλόρ και οι ήχοι της ψαλμωδίας ανταγωνίζονται εκείνους των τζιτζικιών στο ζεστό απόγευμα και σούρουπο...

http://www.youtube.com/watch?v=7LBdU_Kp_os

ΙΕΡΕΣ ΕΠΑΙΤΕΙΕΣ...

Υπέρ αποπερατώσεως του ιερού ναού του αγίου....

Βάλτε ότι όνομα θέλετε, μέσα θα είστε. Παντού το ίδιο γίνεται. Με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού επι της ονομαστικής εορτής του αγίου/ας. Παπάδες κι επίτροποι συνεπικουρούμενοι από τις "ευλαβεστάτες" κυράτσες και δεσποινίδες της ενορίας, ασκούν συστηματική επαιτεία...

Διαθέτουν δε πολλά μέσα για την επίτευξη του σκοπού τους, την αρπαγή δηλαδή του οβολού του χριστεπώνυμου πλήθους που συρρέει κατά εκατοντάδες σε ναούς και ξωκλήσια.

Τα επιστρατεύουν όλα μαζί: κεριά, λαμπάδες, τάματα, εικονισματάκια, χειροτεχνήματα των κυριών, σουβλάκια από μερικούς επιτήδειους κυρίους των κυριών, βιβλία με τον βίο του τιμώμενου αγίου, κληρώσεις δώρων, ακόμη και τα οστά του αγίου αν διατίθενται πρόχειρα.

Ακόμη απροσχημάτιστη περιφορά καλαθιών από ομολογουμένως ελκυστικές δεσποινίδες και παιδούλες κι άντε να έχεις καρδιά ν' αρνηθείς να συνεισφέρεις τον πολύτιμο οβολό σου όταν σε κοιτούν επίμονα δυό αθώα και γλυκά ματάκια...

Κι ο ιερός ναός που δεν λέει να αποπερατωθεί χρόνια τώρα...
Παρά τις συντονισμένες προσπάθειες ρασοφόρων και λαϊκών για χάρη του.

Που για να έχουν αποκλειστικότητα στην επαιτεία τους δεν διστάζουν να διώχνουν κατά διαστήματα τους υπόλοιπους μίζερους κι αναξιοπαθούντες που συρρέουν επίσης κατά μπουλούκια, μπας κι αρπάξουν το μερίδιο τους από την πίτα των φιλεύσπλαχνων προσκυνητών, είτε ζητιανεύοντας είτε πουλώντας την δική τους πραμάτεια, μπαλόνια, στυλούς, μπιχλιμπίδια και χαρτομάντηλα.

Εκδιώχνονται από τον χώρο του ναού και του προαυλίου του με εκφράσεις και χειρονομίες που δεν αρμόζουν κανονικά στο παπαδαριό, για να επιστρέψουν λίγα λεπτά αργότερα για να προκαλέσουν πάλι την ιερή οργή άλλου ρασοφόρου που τους αντιλήφθηκε και προσπαθεί εκ νέου να τους απομακρύνει μη και χάσει κανένα δίφραγκο το δικό τους ταμείο, προτρέποντας τους διχασμένους πιστούς από αυτά που βλέπουν ζωντανά μπροστά τους, να κατευθύνουν τις εισφορές τους μόνο εκεί, γιατί λέει τους βλέπει η αγία Μαρίνα...

Δυστυχώς για αυτούς, ήμουν κι εγώ εκεί και βρήκα θέμα...

Τώρα να ευχαριστήσω την αγία για την έμπνευση της στιγμής αν και δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με τα θεουσιλίκια, ή τη μάνα μου που μας πήγαινε οικογενειακώς σε πολλά παρόμοια καλοκαιρινά ιερά πανηγύρια και το φολκλορικό της υπόθεσης έχει ριζωθεί μέσα μου και δεν το χάνω όποτε έχω την ευκαιρία;