ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΧΩΡΙΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Σέρβικη ταινία του Srdjan Dragojevic από το 1996.

Ο παραλογισμός του πολέμου στη Βοσνία μέσα από την ιστορία δύο φίλων, ενός Σέρβου και ενός Μουσουλμάνου, που βρίσκονται ξαφνικά σε αντίπαλα στρατόπεδα...

ΛΑΪΚΗ ΠΑΝΑΓΙΑ...

Σκορπίζει αιώνια το χρυσάφι από το φωτοστέφανο της Παραμυθίας της, Ελεούσα της ζωής του λαού.

Σ' εκείνο τον λαό, του οποίου κλείνει μεσ' το χρυσό Της πουκάμισο τις ανάγκες των βουρκωμένων αιτημάτων, Παντάνασσα και Γρηγορούσα.

Σ' εκείνο τον λαό, που ως φεραυγής χελιδών, σπεύδει να δείξει και ν' ανοίξει τον δρόμο προς το φως!
Οδηγήτρια, Διασώζουσα εν κινδύνω...

Ξημερώνοντας η Μεσαυγουστιάτικη Λαμπρή του καλοκαιριού, του, ο Λαός αυτός της Χριστιανοσύνης, θα διαβεί κατώφλι ιερό...

Την ίδια μέρα θα οδεύσουν κι οι γυναίκες από τις γειτονιές των χωριών μας για να πάνε να θυμιάσουν και να προσκυνήσουν τις Παναγίες στα γυρόχωρα. Κάποιες μάλιστα, έχουν τάσιμο να πάνε ξυπόλυτες!

Όμορφα Αυγουστιάτικα δειλινά. Ομορφες και μεγάλες ώρες, όπως γράφει ο Αγιος Κισάμου - Σελίνου Μητροπολίτης Ειρηναίος, σε παλαιότερο εόρτιο κείμενό του.

Η Γλυκοφιλούσα και Πελαγινή, η Αγιοσορίτισσα και Νικοποιός Μυροβλύτισσα και Μελαχρινή θα σταθεί στο Αγιο Βήμα των εκκλησιών Της, να σκορπίσει πλήσμονα την αύρα της Αγιοσύνης Της, στις προσκυνούσες ψυχές...

Κι η Παναγιά η Δέσποινα η Καθαρομαρία του Σουμελά, θα κρατήσει στον κόρφο της γλυκά τον Τίμιο Λυγμό του Μαρτυρικού Πόντου. Τις προσευχές του, τα προσκυνήματα, τα μεγαλυνάρια του ευλαβικού μουρμουρητού του...

Ούτε λίγο ούτε πολύ 5.500 ονόματα έχει καταγράψει στο βιβλίο του Θεοτοκονύμια ο Ιωάννης Ιωσ. Σηφάκης (Οδυσσέας Ρωμανός). Πέντε χιλιάδες πεντακόσια (να το γράψω και ολογράφως) ονόματα της Θεοτόκου, επωνύμια, ονομασίες, ονοματεπώνυμα, αλληγορικά, συμβολικά, παρωνύμια, επίθετα, δογματικά επωνύμια, θεϊκές προσηγορίες. Από Αγίους, Προφήτες, Αποστόλους, Διδασκάλους, Πατέρες και Υμνωδούς, λογοτέχνες, συγγραφείς, ποιητές και βέβαια απ' τον λαό μας. Χώρια τα τοπικά...

Εκκλησίες αρχοντικές ή ταπεινά ξωκκλήσια, κάβοι Παναγιοσημείωτοι ή Μοναστήρια ιστορικά, θα πλημμυρίσουν λουλούδια και μύρα και Αίνους και Συγκίνηση, για τη Χάρη Της!

Να ψηλαφίσει σεμνά τη ρίζα του θρησκευτικού του Πολιτισμού.

Εκείνου που έθρεψε σταθερά τη λατρεία και τη γαλήνη στην ψυχή του και ενέπνευσε τον λόγο και τη δίψα για την Ομορφιά της Ουσίας και την Ουσία της ομορφιάς. Ροδοσταμίζοντας τη φαντασία και την αγάπη του, όπως στο άχραντο πρόσωπο της πριγκίπισσας των αγγέλων εκφράζεται...

Λιτά τα νηστήσιμα γεύματα των ημερών, με τα φρέσκα κηπευτικά και τα πλούσια φρούτα της εποχής, που δεν έχουν τελειωμό. Το ριφάκι (= κατσίκι) που σφάζουμε παραμονή Δεκαπενταύγουστου, το λέμε από μήνες πριν «Παναγιώτη», γιατί θα καταναλωθεί στα εορταστικά τραπέζια μας της καλοκαιριάτικης αυτής Λαμπρής...

Αυτό που συμβαίνει το Δεκαπενταύγουστο, δεν είναι μόνον ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι  και τα λαϊκά πανηγύρια τα αφιερωμένα στη Χάρη Της, σε νησιώτικες και στεριανές συνάξεις. Είναι μια ευκαιρία για «συναπαντήματα» των πιστών, συγγενών και φίλων. Με κυρίαρχη την κατάνυξη της ημέρας, αλλά και τη χαρμολύπη του καλοκαιρινού «μικρού Πάσχα», όπου ακούς την ανυπέρβλητη σε έκφραση Ελληνική υμνολογία.

Για κάθε Παναγία και μια προσευχή, ένα ποίημα, μια ικεσία...

Οι Παναγίες της Ρωμιοσύνης έχουν τις ιδιαιτερότητές τους, σε κάθε νησί, πόλη ή χωριό. Τα πανηγύρια της ημέρας βρίσκονται μέσα στην αγκαλιά Της, όπως τα θέλει κι ο ποιητής μας:
Η Παναγιά το πέλαγο/ κρατούσε στην ποδιά της
Τη Σίκινο την Αμοργό/ και τ' άλλα τα παιδιά της...

Να δώσει Καλαμιώτισσα κι η Παναγιά η Κανάλα, να μεγαλώσεις γρήγορα σαν τα κορίτσια τ' άλλα...
Χιλιοτραγουδισμένη στη Σίφνο, στην Κύθνο, στην Πάρο σ' όλα τα Κυκλαδονήσια, Αφέντρα θαλασσινή ν' απλώνει το χέρι Της, στον θυμό του Ποσειδώνα...

'Ω Παναγιά μου Τουρλιανή που είσαι μέσ' το δρόμο, αξίωσε στη Χάρη Σου, να 'ρχομαι κάθε χρόνο...
Η ευλαβική αφοσίωση, απλοϊκή και τρυφερή σαν κλωναράκι βασιλικού, για την Παναγία του Τούρλου στη Μύκονο. Δεκαετίες έμεινε στο νερό η εικόνα της Παναγίας Καταπολιανής, μέχρι να επιπλεύσει ξαφνικά στον Τούρλο του Αγίου Στεφάνου.

Πες τση Κερά μου Παληανή, πως μ' έχει τρεζαμένο. Τραγουδεί ο ερωτευμένος στη Μεσαρά και ζητά... τη μεσιτεία της...

Η αγία Μυρτιά στην Αυλή Της, σέμνωμα φλεγόμενον και μη καιόμενον ως η βάτος του Σινά, Παναγιάριον πυρίμαχον και άφθαρτο στην ψυχή του κόσμου.

Κανέλλο, πήγαινε στο νησί Σαλαμίνα! Στο βόρειο τμήμα του, βρίσκεται ένας παλιός και ερειπωμένος ναός. Πήγαινε να τον ξανακτίσεις...
Η Παναγία διαλάμπουσα ως χρυσούν λαμπάδιον στον ταπεινό πιστό, με αυστηρότητα...
Η Παναγία η Απείρανθος η φανερωμένη.
- Πήγαινε σου είπα να κτίσεις την εκκλησία μου!...
Ο Κανέλλος τρέμει την Εντολή και τη θαλασσοταραχή! Πώς θα περάσει απέναντι στη Σαλαμίνα;
- Ρίξε την κάπα σου στη θάλασσα, κάθισε πάνω κι εκείνη θα σε φέρει στο νησί...
Ετσι έχει ο θρύλος της Φανερωμένης της Νεοφανείσας, αναφοράς μέγιστης του νησιού.

Η σχέση  με την Παναγία είναι υπόθεση προσωπική. Το μαρτυρούν τα χιλιάδες ονόματα που δίνονται στους ναούς και τα εκκλησάκια Της. Τι άλλο να δηλώνουν όλα τα ποικιλώνυμα Θεοτοκωνύμια, παρά την «ιδιοποίησή» Της;

Κάθε Παναγία έχει τη δική της ομορφιά και σημειολογία. Κάθε εικόνα Της αναδίδει μια ιδιόμορφη γοητεία που σχετίζεται με την «ωραιότητα της παρθενίας»  και το υπέρλαμπρον το της αγνείας Της μυστήριο των υμνωδών της.

Όλοι τη θέλουμε δική μας, άνθρωπό μας και  «διάμεσο» στον πόνο μας. Όλοι θα βρούμε λίγο χρόνο να δραπετεύσουμε, να πάμε σε κάποια εκκλησία της για να της εξομολογηθούμε τις αγωνίες, τον πόνο, τις προσδοκίες μας και ευχόμαστε την ημέρα της Παναγίας, τουλάχιστον μερικές προσευχές μας να πιάσουν τόπο...

Η Θεο-τόκος, η αενάως Φαινομένη, το Αγλάισμα της Ορθόδοξης Πίστης και η Λατρεμένη Μεσίτρια και καταφυγή της καρδιάς του κόσμου, θα κινήσει με χάρη το χέρι Της. Θα σηκώσει την πορφυρή καλύπτρα της κεφαλής Της, ως φτερούγα πάλλουσα την Αγάπη την άδολη και θα τυλίξει στη θεία
Μέταξα την Ευχαριστία της Χριστιανοσύνης Σύμπασας...

Κι ύστερα θα βυθιστεί ειρηνικά και γαλήνια στον άχραντο Υπνο Της...

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ...

Ο Μεγαλομάρτυρας Άγιος Γεώργιος δέχεται στις εκκλησίες του σε πολιτείες και χωριά σήμερα σε ολόκληρη την Ελλάδα, τη λατρεία των πιστών χριστιανών και στα πανηγύρια που στήνονται στη χάρη του η παράδοση καλά κρατεί αιώνες τώρα.

Μα ο στρατηλάτης Αγιος δεν έχει μόνο τους χριστιανούς που τον προσκυνούν και επικαλούνται τη χάρη του στις δύσκολες ώρες των. Είναι και ο μοναδικός Αγιος που με τον ίδιο τρόπο επικαλούνται και τιμούν και οι μουσουλμάνοι απανταχού της γης, με την επωνυμία Gherghis ή El Khoudi...

Ως γνωστόν η θρησκεία του Ισλάμ δεν έχει Αγίους και δεν επιτρέπει εικονίσματα. Εξαίρεση κάνει μόνο για τον Αγιο Γεώργιο, που άτυπα έχει καθιερωθεί στην πίστη αυτή.

Ετσι στις Αραβικές ιδίως χώρες οι περισσότερες Χριστιανικές εκκλησίες τιμώνται στο όνομά του, αφού για να γλυτώσουν την καταστροφή εκκλησιών με άλλο όνομα, σε δύσκολες περιόδους οι χριστιανοί τις μετονόμασαν στον Αγιο Γεώργιο. Το επικρατέστερο όνομα χριστιανών της Παλαιστίνης και άλλων αραβικών χωρών είναι το Χάντερ ή Γκιργκίς, δηλαδή Γιώργης.

Στις πλέον ξακουστές για τους μουσουλμάνους κυρίως από τις εκκλησίες του, περιλαμβάνονται: Στην Αίγυπτο υπάρχουν εννέα εκκλησίες του Αγίου, που σε όλες είναι σημαντική η λατρεία των μουσουλμάνων. Η αποκορύφωση αυτής της λατρείας όμως, συμβαίνει σε έναν ναό, μνημείο και κάστρο της Ορθοδοξίας, σ' αυτόν του Αγίου στο Παλαιό Κάιρο. Εκεί υπήρχε από το 530 μ.Χ. ομώνυμη Μονή, αλλά τον 7ο αιώνα καταστράφηκε. Αναστηλώθηκε όμως και από το 1480 έως το 1904 χρησιμοποιήθηκε και ως Νοσοκομείο, γηροκομείο, πτωχοκομείο, σχολείο, νεκροταφείο και ξενοδοχείο. Το 1890 ο Πατριάρχης Σωφρόνιος οικοδόμησε εκ βάθρων τη βόρεια πλευρά. Είναι ένα οκτάγωνο τεράστιο κτίσμα επάνω στον 18 μ. ύψους ρωμαϊκό πύργο του φρουρίου της Βαβυλώνας που είχε οικοδομηθεί από Βαβυλώνιους αιχμαλώτους επί Ραμσή Α'. Τις αγιογραφίες τρούλου κ.λπ. φιλοτέχνησε ο μεγάλος Ελληνας ζωγράφος Κ. Παρθένης.

Στον χώρο αυτό είχε φυλακισθεί και βασανιστεί ο Αγιος Γεώργιος και υπάρχουν τα όργανα του βασανισμού του, τα περισσότερα σε αναπαράσταση.

[Το 303 μ.Χ. όταν άρχισαν οι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Άγιος Γεώργιος δε δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη, προκαλώντας το μένος του Διοκλητιανού, ο οποίος τον υπέβαλε σε σειρά βασανιστηρίων. Αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Από όλα αυτά ο Θεός τον κράτησε ζωντανό και έγινε αιτία να εξευτελιστούν τα είδωλα και οι εκφραστές τους. Η πίστη του Αγίου γίνεται αφορμή να βαπτιστού πολλοί ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη.]

Τα Ελληνικά αλλά και από όλο τον κόσμο γκρουπ φθάνουν καθημερινά ως εδώ, αλλά και εκατοντάδες μουσουλμάνοι έρχονται να ανάψουν το κερί τους, να προσκυνήσουν με ευλάβεια και να παρακαλέσουν με αφάνταστη πίστη για βοήθεια, θεραπεία, κ.λπ. Ο ναός συντηρείται κυρίως από τους μουσουλμάνους και ανήκει φυσικά στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας. Τα υπόγειά του αποτελούν έναν ανεξερεύνητο λαβύρινθο με 14 παρεκκλήσια, τάφους εννέα Πατριαρχών, το αρχαίο Νειλόμετρο, κρύπτες και σπηλιές.

Πριν από 15 χρόνια είχαν πλημμυρίσει από τον Νείλο, αλλά μετά από μερικά χρόνια τα νερά απαντλήθηκαν και πρώτος τα επισκέφθηκε ο Πατριάρχης Θεόδωρος. Στον χώρο του ναού ευρίσκεται και το ελληνικό νεκροταφείο με έργα τέχνης, γλυπτά καθώς και το σπήλαιο όπου διανυκτέρευσε η Αγία Οικογένεια κατά τη φυγή της στην Αίγυπτο και που σήμερα υπάρχει εκκλησία της Παναγίας. Στην Πρίγκιπο, το μεγαλύτερο από τα εννέα Πριγκιποννήσια στην Προποντίδα των αλησμόνητων πατρίδων και σε έναν λόφο της, στέκει σαν κάστρο της πίστης μας το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, χτισμένο τον 10 αι, επί Νικηφόρου Φωκά.
Ο τόπος αυτός και το αγίασμά του, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα για τους μουσουλμάνους που ακόμη και από μακρινές περιοχές φθάνουν, κυρίως κάθε Σάββατο ως αυτό.

Άνδρες και γυναίκες μουσουλμάνοι προσκυνούν, προσεύχονται, πίνουν και περιβρέχονται με το αγίασμα, ανάβουν τις λαμπάδες των και εναποθέτουν μικρά αφιερώματα, όπως προπλάσματα οικιών, για να βοηθήσει ο Αγιος να αποκτήσουν δικό των σπίτι και άλλα. Την ανηφορική διαδρομή στην πλαγιά του λόφου ως το αγίασμα πραγματοποιούν, ως επί το πλείστον, ξυπόλητοι και στα κλαδιά των δέντρων κρεμούν κατά την παράδοση κομμάτια από υφάσματα. Ο Τουρκικός τύπος συχνά κάνει ιδιαίτερη αναφορά σε θαύματα του Αγίου σε μουσουλμάνους.

Στην Δυτική Θράκη, σε πάρα πολλές εκκλησίες του Αγίου όπως στη Δρυμιά, στον Ποταμο, στους Πετρωτούς, στην Τραϊανούπολη, οι μουσουλμάνοι των περιοχών αυτών καθημερινά έρχονται για προσκύνημα και προσευχή.

Στις εκκλησίες του Καβαλάρη Αγίου στο Αλγέρι, στην Τρίπολη Λιβύης, στην Αιθιοπία, στην Τύνιδα και αλλού, οι μουσουλμάνοι βρίσκουν τροφή ψυχής και ελπίδα.

Στο Παλαιστινιακό χωριό όπου βρίσκονται τα κτήματα της μητέρας του Αγίου, στον Μπετζαλά δίπλα στη Βηθλεέμ δεν ζει κανείς χριστιανός. Και όμως στην είσοδο του χωριού υπάρχει πύλη πετρόχτιστη με ανάγλυφη την εικόνα του Αγίου και στη γιορτή του πανηγυρίζουν όπως και εμείς, με σφαχτά και άλλα. Ο πατήρ Φώτιος εφημέριος εκεί πριν από είκοσι χρόνια, είχε πει ότι όταν κάποια παιδιά γεννιούνται με πρόβλημα ομιλίας, τα πηγαίνουν οι μανάδες τους να τα σταυρώσει με το κλειδί της εκκλησίας και αυτό είναι αποτελεσματικό για τη θεραπεία τους.

Ο Άγιος Γεώργιος έζησε τέσσερις αιώνες πριν από τη γέννηση του Ισλάμ. Αλλά αυτή η ευρεία απήχηση πέρα από τα σύνορα ή τις φυλές, ήταν ένα από τα πολλά κοινά χαρακτηριστικά Χριστιανισμού και του Ισλάμ.

Ο ίδιος άγιος αναγνωρίστηκε ως προστάτης άγιος της Αγγλίας από τον 14ο αιώνα. Το λάβαρο του Αγίου Γεωργίου, ο Ερυθρός Σταυρός ενός μάρτυρα σε λευκό φόντο, εγκρίθηκε για την ενιαία στολή των Άγγλων στρατιωτών κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών αποστολών από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να ανακτήσουν τους Αγίους Τόπους από τους Μουσουλμάνους, και έγινε αργότερα η εθνική σημαία της Αγγλίας...

ΤΟ ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ...

Σήμερον μαύρος ουρανός, σήμερον μαύρη μέρα
σήμερον όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπόνται.

Σήμερον έβαλαν βουλή οι άνομοι εβραίοι
οι άνομοι και τα σκυλιά και οι τρεις κατηραμένοι
για να σταυρώσουν το Χριστό των Πάντων Βασιλέα.

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
να κάμει δείπνο μυστικό για να τον λάβουν όλοι.

Η Παναγία η Δέσποινα καθόταν μοναχή της
τας προσευχάς της έκανε για το Μονογενή της
φωνή εξήλθε εξ' ουρανού και απ' αρχαγγέλου στόμα
Σώσων κυρά τας προσευχάς, σώσων και τας μετάνοιας
και τον υιό σου πιάσανε και σαν ληστή τον πάνε
και στου Πιλάτου την αυλή εκεί τον τυραννάνε.

Φτιάξε καρφιά, φτιάξε καρφιά, φτιάξε τρία περόνια
κι εκείνος ο παράνομος βαρεί και φτιάνει πέντε.
Συ Φαραέ που τα' φτιαξες εσύ να μας διδάξεις.
Τα δυο βάρτε στα πόδια του και τ' άλλα δυο στα χέρια
το πέμπτο το φαρμακερό, βάρτε το στην καρδιά του
να στάξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά του.

Η Παναγιά σαν τ' άκουσε έπεσε και λιγώθει
σταμνιά νερό της έριχναν τρία κανάτια μόσχο
και τρία νεροδόσταμνα για να της έρθει ο νους της.
Μα σαν της ήρθε ο λογισμός, μα σαν της ήρθε ο νους της
ζητά μαχαίρι να σφαεί, φωτιά να πάει να πέση,
ζητά γκρεμό να γκρεμιστεί για το Μονογενή της.

Απολογιέται κι ο Χριστός της μάνας του και λέγει.
- Μάνα μ' αν γκρεμιστείς εσύ, γκρεμιέτ' όλος ο κόσμος,
μάνα μου αν σφαγείς εσύ, σφάζετ' όλος ο κόσμος,
μάνα μ' αν κρεμαστείς εσύ, κρεμιέτ' όλος ο κόσμος.
Πάρτο μάνα μου υπομονή, να πάρ' όλος ο κόσμος.
Άντε μάνα μου στο καλό και διάφορο δεν έχεις,
μόν' το μεγάλο Σάββατο κάτσε να μ' απαντέχεις

Όσοι αγαπάτε το Χριστό κι όσοι τον προσκυνάτε
Όλοι ακολουθήσετε να πάμε να τον βρούμε.

Δεν ακολούθησε κανείς μονάχα τρεις Παρθένες
η Μάρθα, η Μαγδαληνή και του Λαζάρου η μάνα,
του Ιακώβου η αδερφή και οι τέσσερες αντάμα,
πήραν τη στράτα, το στρατί, στρατί το μονοπάτι.

Το μονοπάτι τς' έβγαλε μες του ληστή την πόρτα,
άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου
κι η πόρτα από το φόβο της άνοιξε μοναχή της.
Κοιτά δεξά, κοιτά ζερβά κανέναν δεν γλέπει
Κοιτά και δεξιότερα βλέπει τον Άι Γιάννη.

Αφέντη μ' Άι Γιάννη μου και Βαπτιστή του γιού μου
Μην είδες τον υγιόκα μου και σε διδάσκαλό σου.
Δεν έχω στόμα να σου πω, γλώσσα να σου μιλήσω
Δεν έχω χεροκάλαμο για να σου τον εδείξω.

Βλέπεις εκείνον το γυμνό τον παραπονεμένο
όπου φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο
όπου φορεί στην κεφαλή αγκάθινο στεφάνι
εκείνος είναι ο γιόκας σου και με διδάσκαλός μου.

Η Παναγιά πλησίασε γλυκά τον ερωτούσε
δεν μου μιλάς παιδάκι μου δεν μου μιλάς παιδί μου
τι να σου πω μανούλα μου που διάφορο δεν έχεις
κοντά στο Μέγα Σάββατο κοντά στο μεσονύκτι
που θα λαλήσει ο πετεινός σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά Σοφιά με τις χρυσές καμπάνες.

Όποιος το ακούει σώζεται και όποιος το λέει αγιάζει
και όποιος το καλοσκεφτεί Παράδεισο θα λάβει.
Παράδεισο και λίβανο από τον Άγιο τάφο.

Κάτω στα Ιεροσόλυμα και στου Χριστού τον τάφο
εκεί δεντρί δεν ήτανε δεντρί εφανερώθει
στην κορυφή ήταν ο Χριστός και στα κλαδιά οι Αγγέλοι
και μέσα στα χαμόκλαδα ήταν οι μάρτυρές του
που μαρτυρούσαν και έλεγαν για του Χριστού τα Πάθη
για του Χριστού τ' αφέντη μας και του Μονογενή μας
που έχυσε το αίμα του για πινομή δική μας.

ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ...

Η Μεγάλη Εβδομάδα μέσα από τις Ακολουθίες και τους Ύμνους που ακούγονται στην εκκλησία, ανακεφαλαιώνει όλη την ανθρώπινη ιστορία από τη δημιουργία, την πτώση έως και την αναδημιουργία.

Αυτές οι ιερές Ακολουθίες προβάλλουν τον Χριστό ως τον αναστημένο Κύριο της εκκλησίας, ο οποίος δίνει νόημα στην ανθρώπινη Ιστορία.Για τους Πατέρες της εκκλησίας οι ύμνοι είναι το ποιμαντικό μέσο για την οικοδόμηση των πιστών, γι' αυτό και ο υμνογραφικός λόγος είναι η φωνή της εκκλησίας.

Μερικοί από τους γνωστότερους συγγραφείς και μελωδούς των Υμνων είναι οι Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, Κοσμάς Μαϊουμά, Μάρκος Υδρούντος, Ανδρέας Κρήτης, Κασσιανή, οι οποίοι μετέτρεψαν τη Θεολογία σε τραγούδι. Αυτή η μουσική μετασκευή έχει ως στόχο τη συναισθηματική ευφορία και τέρψη των πιστών για να διεισδύσουν στα βάθη της ύπαρξης και της συνένωσης με τον Θεό. Είναι δηλαδή μια λειτουργική μουσική και όχι μουσική ακροάματος γι' αυτό άλλωστε τα μουσικά όργανα δεν βρήκαν ποτέ θέση στη λατρεία της εκκλησίας.

Όλη η Μεγάλη Εβδομάδα και κάθε ύμνος που ψάλλεται είναι αφιερωμένος και σε ένα επιμέρους περιστατικό της ζωής του Χριστού.

Ηδη από το απόγευμα προς βράδυ της Κυριακής των Βαΐων ψάλλεται η Ακολουθία του Νυμφίου, η οποία αναφέρεται στην είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και ο Ορθρος της επόμενης μέρας, ενώ λίγο νωρίτερα τις πρώτες απογευματινές ώρες ψάλλεται το Μεγάλο Απόδειπνο.

Τη Μεγάλη Δευτέρα ψάλλεται πάλι η Ακολουθία του Νυμφίου και το "Τον Νυμφώνα σου βλέπω", ενώ το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης ψάλλεται το "τροπάριο της Κασσιανής" κατά τη διάρκεια του οποίου τελείται ανάμνηση της αλείψεως του Χριστού με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας η σύγκληση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Χριστού καθώς και τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.

Τη Μεγάλη Τετάρτη ψάλλεται το Κοντάκιο "Ότε οι ένδοξοι μαθηταί", όπου αναφέρεται στον Μυστικό Δείπνο...

Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, αφού έχουν αναγνωσθεί στην εκκλησία 12 περικοπές από τα 4 Ευαγγέλια, του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη, ψάλλεται το "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου", το οποίο αναφέρεται στη Σταύρωση του Χριστού.

Η Μεγάλη Παρασκευή αποτελεί την κορύφωση του Θείου Δράματος όπου ο ιερέας αφού κατεβάσει τον Εσταυρωμένο, τον τοποθετεί στον Επιτάφιο που έχει ετοιμαστεί από νωρίς και ψάλλονται τα Εγκώμια σε τρεις στάσεις: "Η Ζωή εν Τάφω" (α' στάση), "Άξιον Εστί" (β' στάση) και "Αι γενεαί πάσαι" (γ' στάση), μετά τα οποία πραγματοποιείται και η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους της πόλης ή του χωριού.

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ψάλλεται ο Εσπερινός της Ανάστασης, λεγόμενος και Πρώτη Ανάσταση και το τροπάριο "Ανάστα ο Θεός". Το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και αφού έχει πραγματοποιηθεί η αφή του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο, πραγματοποιείται η τελετή την Ανάστασης ψάλλοντας τα τροπάρια "Δεύτε λάβετε φως" και "Χριστός Ανέστη"...

RELIGIOUS - Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ (ΤΑΙΝΙΑ)...

Η ταινία ή καλύτερα συρραφή συνεντεύξεων «Religulous», στην οποία πρωταγωνιστεί ο Αμερικανός κωμικός Μπιλ Μάχερ (Bill Maher), καταπιάνεται με την θρησκευτική παράνοια των τριών σημαντικότερων μονοθεϊστικών θρησκειών: Του Χριστιανισμού, του Ισλαμισμού και του Ιουδαϊσμού. Άλλωστε η λέξη «Religulous» αποτελεί ένα λογοπαίγνιο των αγγλικών όρων «RELIGion» (θρησκεία) και «ridicULOUS» (γελοίος-α-ο).

http://www.youtube.com/watch?v=hHqaR_n0IVo


Ο Μάχερ ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο, παίρνει συνεντεύξεις από πιστούς και εκπροσώπους των προαναφερόμενων θρησκειών και των παρακλαδιών τους, επιχειρώντας να τους φέρει αντιμέτωπους με την άγνοιά τους, το παράλογον της πίστης τους, καθώς και με το γελοίον τού πράγματος που λέγεται «θρησκεία».

Φυσικά από αυτές τις συνεντεύξεις, δεν θα μπορούσε να λείπει, ένα από τα επίμαχα πρόσωπα του Χριστιανισμού: Ο Ιησούς!

ΓΕΝΝΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ...

Είναι η 25 Δεκεμβρίου η αληθινή ημερομηνία γέννησης του Ιησού; Κανένας δεν ξέρει πραγματικά. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι το 336 π.Χ. ορίστηκε η ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου ως η ημερομηνία εορτασμού για μια πολύ γνωστή παγανιστική θρησκεία στην Ρώμη (σατούρνια) κατά τη διάρκεια του χειμερινού ηλιοστασίου.

Κατά τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. οι θεολόγοι από την εκκλησία έγραψαν: "Ορίσαμε αυτή την ημερομηνία ιερή, όχι όπως οι παγανιστές λόγω της γέννησης του ήλιου, αλλά λόγω αυτού του ίδιου που έφτιαξε τον ήλιο".

Αρχικά η γιορτή των Χριστουγέννων γιορτάζονταν από μια σχετικά μικρή ομάδα ατόμων, αλλά με την πάροδο των ετών τα Χριστούγεννα αντικατέστησαν μια σειρά εορτών σε πολλές χώρες ενώ πλήθος παραδόσεων έχει προστεθεί σε αυτό τον εορτασμό.

Ο χριστιανισμός, όπως όλες οι ανθρώπινες θρησκείες, επηρεάστηκε από παλαιότερες και σύγχρονες του θρησκείες και φιλοσοφίες.

Υπάρχουν τουλάχιστον 15 θρησκείες, στις οποίες όλως τυχαίως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ενδεικτικά:

Στη θρησκεία των αρχαίων Αιγυπτίων, που χρονολογείται από το 3000 π.Χ., κεντρική είναι η φιγούρα του θεού-ήλιου Χόρους. Αυτός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από την παρθένο Ίσιδα, ενώ η γέννησή του συνοδεύτηκε από την εμφάνιση ενός άστρου από την ανατολή, το οποίο ακολούθησαν τρεις μάγοι για να φτάσουν στο σημείο της γέννησης και να του φέρουν δώρα.

Στην ηλικία των 12 ήταν παιδί δάσκαλος, ενώ μόλις συμπλήρωσε τα 30 ξεκίνησε τη βασιλεία του, αφού πρώτα βαπτίστηκε από κάποιον Ανάπ. Στα ταξίδια του συνοδευόταν από 12 μαθητές και έκανε πολλά θαύματα, όπως θεραπεία αρρώστων και περπάτημα στο νερό. Κάποια από τα πολλά ονόματα με τα οποία τον προσφωνούσαν ήταν «ο γιος του θεού», «καλός ποιμένας», «αμνός του θεού», «η αλήθεια», «το φως» και πολλά άλλα. Αφού προδόθηκε από τον Τυφώνα, ο Χόρους σταυρώθηκε, θάφτηκε για 3 μέρες και αναστήθηκε!

Ο Άττις στη Φρυγία, γεννήθηκε από την παρθένα Κυβέλη στις 25 Δεκεμβρίου. Σταυρώθηκε, θάφτηκε σε τάφο και αναστήθηκε μετά από τρεις ημέρες.

Στην Ινδία ο Κρίσνα γεννήθηκε από την παρθένα Ντεβάκι, με ένα άστρο στην ανατολή να σηματοδοτεί τον ερχομό του.

Στην Περσία ο Μίθρα γεννήθηκε από παρθένο, σε μία σπηλιά στις 25 Δεκεμβρίου, και αμέσως δέχτηκε δώρα από τρεις βοσκούς. Είχε 12 μαθητές και έκανε πολλά θαύματα, ενώ μετά το θάνατό του θάφτηκε για τρεις ημέρες και έπειτα αναστήθηκε.
Η επιγραφή «Όποιος δεν φάει το σώμα μου και δεν πιει το αίμα μου, ώστε να γίνει ένα μαζί μου κι εγώ ένα με αυτόν, δεν θα γνωρίσει τη σωτηρία» βρέθηκε σε ένα ιερό του...

Στην Ελλάδα είναι γνωστή η ιστορία του Διόνυσου, που γεννήθηκε από την παρθένο Σεμέλη στις 25 Δεκεμβρίου. Κάποιες από τις προσφωνήσεις του ήταν «βασιλεύς των βασιλέων», «ο μονογενής υιός του θεού», «το άλφα και το ωμέγα», «θεός Κύριος γεννηθείς εκ θεού» και πολλά άλλα. Ήταν δάσκαλος και ταξίδευε κάνοντας θαύματα, όπως η μετατροπή του νερού σε κρασί. Μετά το θάνατό του (και αυτός) αναστήθηκε.

Ακόμα, υπάρχουν αναφορές ότι ο Πυθαγόρας μπορούσε να καταλαγιάζει τα νερά των λιμνών και ποταμών, ώστε να περνούν οι μαθητές του και ότι ο Εμπεδοκλής είχε αναστήσει μια γυναίκα που ήταν πεθαμένη για 30 ημέρες!

ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΣ...

Έρευνα που διεξήχθη σε 114 κράτη του κόσμου, έδειξε πως το 84% του παγκόσμιου πληθυσμού θεωρεί τη θρησκευτικότητα σημαντική. Οι χώρες με τους πιο θρησκευόμενους πληθυσμούς είναι οι σχετικά φτωχότερες του πλανήτη, εκτός από τις ΗΠΑ, όπου παρά την πρόοδο ανθεί μια ιδιότυπη θρησκευτικότητα τα τελευταία χρόνια.

Όπως διπίστωσαν οι αναλυτές, η σχέση μεταξύ θρησκείας και ανέχειας είναι ισχυρή και έχει να κάνει με τη βοήθεια της θρησκευτικότητας στο να αντέχει κάποιος τα δεινά που του επιφυλάσσει η ζωή. Η θρησκεία γίνεται βασικό όπλο ελέγχου της μάζας ανά την υφήλιο Οι φουκαράδες έχουν τη φτώχια τους με συγκεκριμένα αίτια, τους μπερδεύουν υπαρξιακά οι παπάδες κάθε θρησκείας και δόγματος και τους αποτελειώνουν για τα καλά, θεωρώντας τους εφ' όρου ζωής ποίμνιο (προβατάκια που έχουν ανάγκη καθοδήγησης). Πουλώντας τους ελπίδα με το να τους επαναλαμβάνουν συχνά - πυκνά το "Υπομονή που δεν περνάτε καλά τώρα σε τούτη τη ζωή λένε μετά, θα φάτε καλά στην άλλη ζωή"....

Ο Θεός είναι η τελευταία ελπίδα του αδυνάτου που αναγκαστικά είναι και ταπεινός.
Οι ταπεινοί άνθρωποι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Θεό.

Απολύτως λογικά τα συμπεράσματα της έρευνας θα έλεγα. Αυτό δεν εξηγεί ούτε αποδεικνύει την ύπαρξη μιας ανώτερης θεϊκής δύναμης, αιτιολογεί όμως την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι ανώτερο, πέρα από τα δικά του όρια, σε κάτι εξωπραγματικό όταν περνάει δύσκολες στιγμές...

Οι αλαζόνες άνθρωποι είναι ουσιαστικά άθεοι γιατί νομίζουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους και ότι δεν χρειάζονται κανέναν πάνω από το κεφάλι τους. Οι αλαζόνες είναι αυτοί που καταλήγουν να γίνονται υλιστές, ναρκισσιστές και σε τελική ανάλυση, καταστροφικοί για τον εαυτό τους και τις κοινωνίες στις οποίες ζουν.

Και τα παραλειπόμενα:

Το περίεργο είναι πως και οι πλούσιοι και ισχυροί τον Θεό επικαλούνται για να σφάξουν τους φτωχούς με πολέμους και γενοκτονίες. Τον δικό τους Θεό βέβαια!

Θεέ "μου", Είναι η συνηθισμένη επίκληση στον Θεό. Μόνο που σχεδόν κανένας δεν προσέχει την δεύτερη λέξη της επίκλησης, αυτό το "μου". Όλοι μένουν και ασχολούνται με την πρώτη λέξη "Θεέ". Η θρησκευτικότητα τελικά είναι προσωπική υπόθεση: Με το Θείο (σ΄ όποιο Θείο κι άν πιστεύει κανείς) επικοινωνεί μόνον κατά μόνας, πρόσωπο με πρόσωπο". Λέει "Χριστέ ΜΟΥ, Παναγία ΜΟΥ", ποτέ "Χριστέ ΜΑΣ, Παναγία ΜΑΣ".

Αυτοί που πετυχαίνουν στη ζωή και πλουτίζουν είναι όσοι κυριολεκτικά δεν έχουν τον Θεό τους...

Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει ταυτόχρονα την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. κάτι που γίνεται πολιτική και ενοχλεί - ξεβολεύει τους "επαγγελματίες" διαχειριστές της...

Όλοι οι ένδοξοι και μεγάλοι πολιτισμοί τής ανθρωπότητας ήταν εντέλει ένθεοι. Μόνο ο τωρινός δυτικός είναι κατά βάθος άθεος, που είναι ο λόγος για τον οποίο μέχρι τώρα άκμαζε υλικά (τώρα αρχίζει να χάνει το πλεονέκτημα αυτό) ενώ παράλληλα παράκμαζε και παρακμάζει ηθικά...

ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ...

Όταν ο Αύγουστος φτάνει στο μέσον του και η διάρκεια της μέρας αρχίζει να πέφτει αισθητά...

Όταν ερημώνουν οι πόλεις και πλημμυρίζει κόσμο η ύπαιθρος χώρα...

Όταν εκατοντάδες πανηγύρια ξεχωριστά σε κάθε χωριό σηματοδοτούν την αυριανή (και μεθαυριανή φέτος) επίσημη αργία, μετά από πολύ καιρό...

Όταν ακούγεται απ' άκρη σε άκρη σης Ελλάδας το όνομα "Παναγία" με αμέτρητα κατά τόπους συνοδευτικά...


Όταν παίρνει τέλος η μίνι νηστεία που αρχίζει στο σπίτι την πρώτη του μηνός και τηρήται μ' ευλάβεια, όπως η θρησκεία επιτάσσει για τους ευσεβείς, λόγω δε της μικρής διάρκειας από τους άλλους...

Όταν η γριά μου τελειώσει το λεπτομερές καθάρισμα του σπιτιού και νωρίς το απόγευμα ανάψει το θυμιατό και το περιφέρει σε κάθε δωμάτιο και γωνία του σπιτιού επισταμένα.

Και μετά θα ντυθεί τα καλά της και θα τραβήξει με τα πόδια για πολλοστή φορά την ανηφόρα προς την Ευαγγελίστρια, ν' ανάψει όπως κάθε χρόνο το κερί της...

Φτάνει στο προαύλιο κουρασμένη, με ιδιαίτερο κουράγιο άσχετα με την καλοκαιρινή ζέστη, γιατί αύριο ξημερώνει η γιορτή της...

Όταν στην κουζίνα μοσχομυρίζει ακόμη ζεστή η πίτα που με μεράκι ετοίμασε ΚΑΙ για τον εαυτό της, τη μοναδική γιορτή και μέρα του χρόνου που το κάνει αυτό...

Τότε ξέρω πως έφτασε πάλι ο Δεκαπενταύγουστος, η Κοίμηση της Θεοτόκου, το Πάσχα του Καλοκαιριού....Χρόνια πολλά Μάνα!!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΙΟ...

Αν ο κόσμος μας ολόκληρος ήταν μόνο ένα χωριό με 100 κατοίκους, τότε:

• 70 θα ήταν αγράμματοι...
• 1 μόνο θα είχε πανεπιστημιακή μόρφωση...
• 1 μόνο θα κατείχε το 50% του πλούτου του χωριού...

Οι άνθρωποι αυτοί θα ήταν ως προς την καταγωγή:

• 58 Ασιάτες...
• 15 Ευρωπαίοι (μαζί με τους Ρώσους)...
• 12 Αφρικανοί...
• 70 δε από αυτούς τους κατοίκους του παγκόσμιου χωριού δεν θα ήταν λευκοί!

Οι γλώσσες που θα μιλούσαν θα ήταν:

• 16 κινέζικα
• 8 αγγλικά
• 8 ινδικά
• 6 ισπανικά (latino)
• 6 ρωσικά
• 5 αραβικά
• και λιγότεροι τις υπόλοιπες γλώσσες που σώζονται ακόμη στον πλανήτη μας.

Όσο για τη θρησκεία τους, θα είχαμε:

• 33 χριστιανούς
• 18 μουσουλμάνους
• 14 ινδουιστές
• 6 βουδιστές
• 5 άθεους
• 3 εβραίους
• 21 που θα πιστεύουν σε άλλο δόγμα.

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ...

Περίοδος μικρής ανάπαυλας από την καθημερινότητα, οι μέρες του Πάσχα...

Ταξίδι στο ύπαιθρο, στο χωριό, στους γονείς, στους φίλους και συγγενείς.
Λησμονούμε για λίγο την ειδησεογραφία. Πρώτο θέμα το Πάθος του Κυρίου με το τελετουργικό του: υποβλητικές λειτουργίες, εξαίσιοι ύμνοι, ευαγγέλια, τα ανυπέρβλητα εγκώμια, χαρμολύπη...

Οι Μεγάλες Στιγμές με τα Πάθη, την ατιμωτική Σταύρωση και την λυτρωτική Ανάσταση ξανά μπροστά μας...

Οι εκκλησίες κεντρικές ή απόμερες κάτι τέτοιες μέρες γεμίζουν από πιστούς αλλά και μη πιστούς, από ντόπιους αλλά και ξένους. Αναζητάνε όλοι κι αυτοί κι εμείς για λίγο τη μαγεία, το δέος και το μυστήριο που μας προσφέρει πάντα κάθε τι που υπερβαίνει τα σύνορα της σκέψης μας.

Δεν υπάρχει λαός ούτε ανθρώπινη ύπαρξη που να μην έχει στο γονίδιό της την πίστη σε μια ανώτερη δύναμη. Τα ανθρώπινα όντα έχουν μια φυσική κλίση προς τη θρησκευτική πίστη, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν δύσκολες εποχές, όπως αυτή που τώρα περνούμε, ο εγκέφαλός μας συνθέτει αυθόρμητα έναν φανταστικό κόσμο εναρμονισμένο με αυτό το άγνωστο και υπερφυσικό Θείο...

Το ανέλπιστο, το απροσδόκητο, το απραγματοποίητο, είναι η μόνη ελπίδα του ανθρώπινου γένους να ζήσει σ' αυτό το πεδίο των απεριόριστων δυνατοτήτων που του προσφέρονται. Η πίστη σ' αυτό θα το σώσει από τους περιορισμούς των αισθήσεων και την παγίδα της λογικής που μόνο τρου έστησε και μπήκε μέσα...

Και όσο περισσότερο ανασφαλείς αισθάνεται το ανθρώπινο γένος, τόσο δυσκολότερο είναι να αντισταθεί στην έλξη του υπερφυσικού, για να κρατά ζωντανή την Ελπίδα...

Για αυτό και φέτος όπως κάθε χρόνο: ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΣΚΟΠΟ...

Μήπως νομίζετε πως οι παρθενόπες που συχνάζουν στα "πολιτιστικά κέντρα" των ενοριών και της μητρόπολης έχουν κι αντίστοιχες βιβλικές αρχές κι είναι πρόθυμες να δεχτούν τον άλλο όπως είναι σαν Θεού παιδί;

Μέγα λάθος όπως διαπίστωσε ο Γιώργης, που άρχισε να πηγαίνει στο πολιτιστικό κέντρο και να βοηθά στις εκδηλώσεις όταν είδε πως το ίδιο έκανε και μια τέτοια που του άρεσε. Εκεί συνάντησε κι αρκετές άλλες παρθενόπες που έχοντας συνηθίσει χρόνια το κατηχητικό και τις "ιερές συνάξεις", εξακολουθούσαν να συμμετέχουν και μετά που ενηλικιώθηκαν...

Δασκαλίτσες οι περισσότερες, που διορίστηκαν αμέσως μετά την αποφοίτηση τους σε καλά κεντρικά σχολεία μέσα στην πόλη, χωρίς να χρειαστεί να εξοριστούν για μερικά χρόνια σε απομονωμένα χωριά στα Σφακιά ή στο Σέλινο ή περισσότερο στο ορεινό Ρέθυμνο να τους βγάζουν πιστόλια στην τάξη για να περνούν τα μαθήματα οι κουμπούρες μαθητές.

Έχοντας γλιτώσει τα πάθη του νεοδιόριστου δασκάλου από θεία τύχη ή καλύτερα διαχρονική αρχιερατική εύνοια και ιερών ψήφων, οι νεαρές δασκαλίτσες επικεντρώνονται στον άλλο στόχο τους, που είναι ένας καλός γαμπρός, όπως τις δασκάλευαν χρόνια από το σπίτι οι μανάδες.

Επιστήμονας άνθρωπος βέβαια, γιατρός - δικηγόρος από τον αφρό της κοινωνίας, έστω πολιτικός μηχανικός απ' αυτούς που χτίζουν πολυκατοικίες όμως, όχι τους υπόλοιπους που αρκούνται να φτιάχνουν υπονόμους ή να στρώνουν με πλάκες τα πεζοδρόμια...

Επιστήμονας ήταν και ο Γιώργης κι ας μη θυμόταν καν πότε αποφοίτησε, από ποιά σχολή και που είχε καταχωνιάσει το πτυχίο του, αφού η ζωή του τάφερε ξανάκολα και δεν βολεύτηκε πουθενά όταν ήταν καιρός και είχε κι αυτός νιάτα...

Τώρα πια σε κρίσιμη ηλικία του έμεινε μόνο η έφεση για διάβασμα και για φιλοσοφική αναζήτηση, μα ήταν και στα όρια του περιθωρίου, ένεκα άφραγκος κι εντέλει ανεπρόκοπος όσα βιβλία κι αν συσσώρευε και διάβαζε με τις ώρες στο μικρό διαμέρισμα που ευτυχώς κληρονόμησε από τους δικούς του...

Ούτε λόγος να παντρευτεί, να βάλει ένα θηλυκό στο κρεββάτι του, να φάει ένα πιάτο φαί μαγειρεμένο και νάχει κι έναν άνθρωπο να μοιράζεται τις βόλτες, τις σκέψεις και τις θεωρίες για τη ζωή που ανέπτυσσε. Του αναπτέρωσε τις ελπίδες για σχέση με παρθρενόπη ένας γνωστός του μηχανικός που μετά από χρόνια θητεία στο πολιτιστικό, παντρεύτηκε την καλή του που μαζί περνούσαν τις ώρες τους εκεί, στο παραπέντε πριν τους βάλουν και τους 2 κάτω τα χρόνια.

Εκείνος στάθηκε τυχερός, μα δεν ήταν το ίδιο για τον Γιώργη. Στο πολιτιστικό τον έβλεπαν με οίκτο περισσότερο οι παρθενόπες για την απενταρία του, παρά να συγκινηθούν από την καλή φυσική του κατάσταση, τις ενδιαφέρουσες απόψεις του, τις οικολογικές του ευαισθησίες...

Για γαμπρός δεν τους έκανε, τους βόλευε όμως να τον χρησιμοποιούν στις αγγαρείες, που από την χορωδία βυζαντινής μουσικής, τον ραδιοσταθμό της εκκλησίας, την κουζίνα στο υπόγειο, την ιεραποστολική διακονία, τις επετειακές και λοιπές εκδηλώσεις, υπήρχαν πολλές...

Πρόθυμος έτρεχε ο Γιώργης όπου του λέγανε να βοηθήσει, μόλις πριν 3 βδομάδες κουβάλησε και στοίχισε σε σειρά ίσαμε 500 καρέκλες για την "Παγκρήτια Σύναξη Ορθοδόξων Νέων" μα όταν ήρθε η ώρα που μαζευόταν ο καλός και πιστός κόσμος και χαριεντιζότανε με χαιρετούρες μεταξύ τους οι επώνυμοι και εύποροι θεούσοι πριν αρχίσει η εκδήλωση, τούπανε να πάει παραπέρα να μην φαίνεται, "να τον βλέπει ο κόσμος να παραστέκει" κι έτσι την δόξα και τα συγχαρητήρια για την άριστη οργάνωση από τους δεσποτάδες και τους 1- 2 παρευρισκόμενους βουλευτές τα πήραν οι πολλαπλώς ευνοημένες κόρες της αρχι-αρχιτεκτόνισσας και δυο - τρείς άλλες δήθεν θεούσες, όχι ο πραγματικώς καταβάλλλων τον κόπο και ιδρώσας για αυτό...

Ούτε που τον ένοιαζε και πολύ τον Γιώργη, αρκεί να του έριχναν ένα βλέμμα ερωτικό οι παρθενόπες, που δεν ήταν του γούστου τους και της κλάσης τους. Και καλά αυτές που είχανε πολλαπλά βύσματα να βολευτούνε, τον αποφεύγανε σε συννενόηση μαζί και οι δασκάλες από το κατηχητικό, οι εκφωνήτριες του ραδιοφώνου, ακόμη και οι παρασυρμένες για υποψήφιες καλόγριες και οι υπόλοιπες από τα ιδρύματα, αυτές που έχει ο δεσπότης για να παντρεύει τους νέους παπάδες υποχρεωτικά πριν τους χειροτονήσει, μόνο οι "ριρίκες" κα οι "ρηνούλες" από τα μοναστήρια τον θέλανε, μα δεν θα πήγαινε και με άντρα ο Γιώργης όσο πιστός κι αν ήτανε...

Μιας και δεν του βγήκε αυτό που ήθελε, να γνωρίσει γυναίκα με βιβλικές αρχές όσο καλό σκοπό κι αν είχε, το πήρε απόφαση κι άρχισε να ξεκόβει σταδιακά από τα πολιτιστικά και τις εκδηλώσεις τους, τελικά βρήκε σαν αφορμή μια διαφωνία του με τον οικείο δεσπότη σε ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή και δεν ξαναπάτησε στα μέρη τους.

Τώρα την έχει δει άθεος, έχει τις δικές του θεωρίες περί πίστης και θρησκείας, ξεπέρασε τον ανεκπλήρωτο έρωτα του και δοξάζει τον Δημιουργό του οπουδήποτε αλλού εκτός ναών και λοιπών ιερών ιδρυμάτων. Κι αυτός όμως φαίνεται να μην νοιάζεται και πολύ για τον Γιώργη.

ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ, ΜΗΝ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΤΕ...

Ξέσπασε η γριά στρίγγλα, απευθυνόμενη προς τις τρείς παρθενόπες που βρίσκονταν μαζί της στην έισοδο του "πολιτιστικού" κέντρου.
Ο "διάολος" ήμουν εγώ, που περνούσα εκείνη την ώρα και κοίταξα τα τρία νέα κι όμορφα κορίτσια, όπως ήταν φυσικό να κάνω, σαν άντρας αληθινός.

Όμορφες, μα προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να κρύψουν την ομορφιά τους, έχοντας πλεγμένα τα μαλλιά τους και φορώντας άχαρα μακριά ρούχα, τείνοντας να μοιάσουν στην γριά, λες κι είναι ντροπή κι αμαρτία να είναι νέες, ωραίες, τρυφερές και να έχουν ερωτική επιθυμία.
Να κοιτάξουν απλά για λίγα δευτερόλεπτα, όσο διάρκεσε η παρουσία μου μπροστά τους, έναν άντρα εμφανίσιμο, με καλό παράστημα.

Όμως έσπευσαν να συμμορφωθούν με την εντολή της γριάς, στρέφοντας το βλέμμα στα παπούτσια τους.

Παλιά γνωστή η γριά. Είχε το ελεύθερο να γυρίζει στα σχολεία, το 1974- '75 και να μαζεύει παιδιά για το κατηχητικό.
Παρέσυρε και μένα αναγκαστικά, την υπάκουαν όλοι, μόλις είχε τελειώσει η 7χρονη επανάσταση των καραβανάδων και δεν είχε καθαρίσει ακόμη ο Καραμανλής την εκπαίδευση από τους υποστηριχτές τους.

Πουλούσε και το περιοδικό "Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ" (υποχρεωτικά στις μικρές τάξεις), κάθε Κυριακή ήταν αγγαρεία και ο αναγκαστικός εκλλησιασμός με βάρδιες, 3 τάξεις την φορά, να χωρούνε κιόλας στην εκκλησία που γέμιζε επιπλέον από μιά διμοιρία στρατιώτες και κάμποσους μπάτσους, άπαντες ένστολοι.

Εγώ πήγα στο κατηχητικό, να δώ τι είναι. Γινόταν μετά την εκκλησία, στον χώρο απέναντι από εκεί που συνάντησα τις παρθενόπες, δεν είχε χτιστεί ακόμη αυτό το "πολιτιστικό κέντρο".

Παιδιά και στρατιώτες μάθαιναν να ψάλλουν ύμνους, άκουγαν σ' επανάληψη το κήρυγμα της ημέρας από έναν γέρο θεολόγο και μετά έπαιζαν ηλίθια ομαδικά παιχνίδια, που δεν ήθελα να συμμετέχω.

Την επόμενη Κυριακή τα ίδια, με την προτροπή ν' αγοράσω κάποια από τα βιβλία που διέθεταν, σαν εγχειρίδια του καλού χριστιανού.

Την τρίτη Κυριακή δεν πήγα, προχώρησα παραπέρα στον δημοτικό κήπο κι έπαιζα. Δεν με ξανάδανε ποτέ στο κατηχητικό, δεν ήμουν εγώ για τέτοια.

Στην επόμενη επίσκεψη της στο σχολείο με αναζήτησε στην τάξη και μου έβαλε πόστα μπροστά στα άλλα παιδιά. Όταν βαρέθηκα να την ακούω, της απαντησα οργισμένος "αει σιχτίρι κωλόγρια" και σηκώθηκα απο το ξύλινο θρανίο να της ρίξω κι έναν πάσπαλο, με κράτησε η δασκάλα, σύζυγος του επιθεωρητή τότε.

Την ξεφορτώθηκα την κωλόγρια, δεν με ξαναπλησίασε ούτε στα 50 μέτρα ποτέ απο τότε, ούτε μου ξαναμίλησε. Άμα θέλω την ησυχία μου την έχω.
Δεν έχασα και το κελεπίρι, που δεν έμαθα να ψάλλω. Γλίτωσα το κατηχητικό κι έφτιαξα προσωπικότητα, πανίσχυρο χαρακτήρα, ΠΟΤΕ δεν μ' επηρεάζει κανείς στο τι θα κάνω, ούτε σηκώνω εξουσίες.

Οποιος δοκιμάσει να με πιέσει, το πληρώνει οδυνηρά. Να το θυμάται για πάντα.

Σήμερα είμαι ακόμη πιό ανεξάρτητος, κάνω αυτό που θέλω και με βολεύει, πιό ελεύθερα από τους δήθεν "αναρχικούς" περιθωριακούς βρωμιάρηδες χασικλήδες.

Άλλοι άτολμοι φλούφληδες συνέχισαν, αποφοίτησαν κιόλας και μερικοί έλαβαν το κάλεσμα του Δημιουργού να τον υπηρετήσουν, συνεχίζοντας σε εκκλησιαστικές σχολές, να γίνουν παπάδες ή και μοναχοί οι πιό βλαμμένοι.

Βλέπω τους μαθητές της εκκλησιαστικής σχολής Κρήτης σε παρελάσεις και γιορτές. Παιδιά αγράμματα, του δημοτικού οι περισσότεροι, μπουνταλάδες και χοντροκέφαλοι, απο φτωχές οικογένειες, παρασυρμένοι με την υπόσχεση να γίνουν "ιερωμένοι' να έχουν θέση στην κοινωνία που δεν τους έδωσε τίποτα άλλο.
Να τους σέβονται οι δήθεν πιστοί, να βγάλουν λεφτά πουλώντας τελετές, να τους φιλούν τη χέρα οι θεοσεβούμενες γριούλες, οι απελπισμένοι ζητιάνοι κι άλλοι ταλαίπωροι της ζωής.

Υπάρχουν αγόρια και κορίτσια νεώτατα, που επιθυμούν δεν ξέρω με ποιά μεσολάβηση να κλειστούν σε μοναστήρια. Να γίνουν λεσβίες και πούστηδες, υπάκουοι κι υποταγμένοι, να υπηρετούνε γεροντότερους σαν κι αυτούς. Να μην ζήσουν αληθινά στον έξω κόσμο, να μην δουλέψουν ποτέ, να μην πληρώσουν φόρους, να μην πάνε στρατιώτες.

Τώρα τι είδους μοναχοί θα γίνουν, σχεδόν μέσα στην πόλη τα μοναστήρια τους, με περιουσίες που εκμεταλλεύονται με πείσμα επιχειρηματικό, με κινητά τηλέφωνα και δορυφορικές κεραίες στις ταράτσες, με ακριβά αυτοκίνητα απο "δωρεές", οι περισσότεροι/ες τετράπαχοι από την μαλθακότητα.

Κι όμως έχουν εξουσία. Έχω δεί χωρικούς εργαζόμενους στα απέραντα τσιφλίκια τους να βλέπουν ρασοφόρο να πλησιάζει, να σταματούν την δουλειά για λίγο, να βγάζουν τα πρόχειρα καπέλα τους, να γονατίζουν να του φιλούν τη χέρα με γνήσιο σεβασμό και φόβο και να ζητούν μιά "ευλογία", άγνωστο πού θα την βρεί να τους την δώσει κι αυτών των φουκαράδων. Κάθονται στις πρώτες σειρές στις εκδηλώσεις που παρεβρίσκονται. Τα ονόματα και οι τίτλοι τους αναφέρονται απο γλύφτες πολιτικάντηδες, μαζί με τεμενάδες αυτοκρατορικούς.

Να κάνει κήρυγμα ο "πανοσιολογιότατος" κλπ ρασοφόρος και μετά να τον αποκαλούν οι γνωστοί του "Ριρίκα", οι ίδιοι όμως που τον προσκυνούν και τον προτείνουν για επίσκοπο σε κάθε ευκαιρία που χηρέψει τέτοια θέση. Έτσι έμαθα κι εγώ το χαϊδευτικό του που δεν το ήξερα, απο γνωστό του κι όχι εχθρό του...Καλά που από πεποίθηση δεν υποκλίθηκα ούτε φίλησα ποτέ χέρα παπά, μα τους χαιρετώ όπως τον οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, όποτε βρεθούμε μαζί.

Οι εντιμότεροι απ' αυτούς δεν πειράζονται, ούτε ο πρώην δεσπότης μας και νύν Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, ασκητικός άνθρωπος, μα κάποιοι δίπλα του δυσφορούσαν, σε αυτούς ακριβώς είναι αφιερωμένο το παρόν κείμενο, η "αγιοσύνη" και τα πεπραγμένα τους με ώθησαν να το γράψω.

Αν θέλουν πραγματικά να μονάσουν, ας πάνε στο Σινά στη έρημο, να κάτσουν 40 χρόνια ολομόναχοι, να πάθουν παράκρουση απο την μοναξιά και την αγαμία, να ακούνε φωνές από το πουθενά νομίζοντας οτι μιλεί ο Δημιουργός τους. Να διδάξουν μετά τον λόγο του και να μαρτυρήσουν για χάρη του. Αυτό δεν γράφουνε εξάλλου και τα βιβλία που διαθέτουν, σαν την "μόνη οδό σωτηρίας";

Όσοι είμαστε απόφοιτοι της μεθόδου Silva για την εξέλιξη του νού και ξέρουμε περισσότερα για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος, πως κατανοεί τα πράγματα, πώς αντιδρά και πως να χρησιμοποιούμε μεγαλύτερο μέρος του για να πετύχουμε τους στόχους μας, δεν μας επηρεάζει και πολύ η επιβολή των ρασοφόρων.

Προσωπικά αναγνωρίζω την έννοια του Δημιουργού, της κοσμικής δύναμης της Αιώνιας Ευφυίας, του Υπέρτατου Νού, της Ανώτατης Διάνοιας, του Πρώτου Αίτιου της δημιουργίας.

Επικοινωνούμε τακτικά, πέρα απο ναούς και λιβάνια, σε στιγμές που χαλαρώνω και θαυμάζω το μεγαλείο της πλάσης. Δεν παραλείπω να τον ευχαριστήσω για την ευφυϊα πάνω από τον μέσο όρο που μου πρόσφερε σαν δημιουργός, και να του υπενθυμίσω αυτά που δεν απόκτησα ΑΚΟΜΗ.

Όλο και κάποια ιδέα γεννιέται μετά, από το πουθενά, καρφώνεται στο μυαλό μου και μιά εσωτερική δύναμη με ωθεί να την υλοποιήσω, να πετύχω κάτι ακόμη στην ζωή μου. Δεν ρώτησα ποτέ το όνομα του, ούτε αυτός μου το είπε, δεν με νοιάζει, αρκεί που είναι εκεί, στην άλλη μου πλευρά!

Δεν κατάλαβα όμως ποτέ γιατί αυτή η δύναμη θα ευχαριστηθεί αν δεν φάω, δεν πάω με γυναίκα, πληρώνω κεριά, ή είμαι "ταπεινός" και φιλοδωρώ τους ρασοφόρους. Να αρνούμαι την επίγεια ζωή, αυτήν που ζώ τώρα, με μοναδική ελπίδα να κληρονομήσω μιά άλλη επουράνια, που κανείς δεν ξέρει λεπτομέρειες; Να βλέπω τον θάνατο σαν λύτρωση, όπως της γής οι απελπισμένοι που όλο ζητούν και ποτέ δεν έχουν ανταπόκριση; Είδατε ποτέ επιτυχημένο κι ευτυχισμένο να σταυροκοπιέται και να μοιρολογεί;

Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να πώ τις "αμαρτίες" μου σε κάποιον πνευματικό (με ποιά έννοια αλήθεια) για να συγχωρεθούν. Οτι έχω κάνει είναι καλά καμωμένο, μέρος της ζωής μου, δεν το ξεχνώ ή το κρύβω κι όποτε έχω περισσότερα λεφτά και μέσα θα κάνω πολλές ακόμη, "ουκ έστιν αριθμός και τέλος" και λοιπόν, θα δώσω λεπτομέρεις στον ρασοφόρο, να έχει να λέει με τους όμοιους του;
Ας τις διαβάζει εδώ κατά καιρούς.

Δεν μου εξήγησαν ποτέ, γιατί νομίζουν πως είναι η μοναδική αλήθεια η δική τους και κυνηγούν κάποιους άλλους που με παρόμοιο τρόπο θέλουν τους δικούς τους "πιστούς", με δικά τους έντυπα και τελετές που όμως στόχο έχουν ακριβώς τον ίδιο, την επιβολή ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΩΝ. Γιατί αυτοί είναι αιρετικοί; ποιός το καθορίζει αυτό; μήπως η επίσημη πολιτεία και οι πιό μαλάκες απο τους πολιτικάντηδες που συνωστίζονται στις εκκλησίες παραμονές εκλογών και τις υπόλοιπες μέρες γλείφουν κώλους σε κρυφές στοές;

Σε μένα θα πεί ένας τέτοιος "πίστευε και μη ερεύνα;" Νομίζει πως είμαι μαϊμούνι φοβισμένο απο κολάσεις και διαόλους και δεν θα τον αρπάξω απο τον φερετζέ να τον σύρω κάτω;

Ένα παπά ξέρω δραστήριο, που πραγματικά προσφέρει κοινωνικό έργο στη ενορία του, θα υπάρχουν κι άλλοι ελάχιστοι. Μα οι καλόγεροι δεν έχουν λόγο παρέμβασης στην κοινωνία. Δεν τους καλέσαμε, ούτε μας νοιάζει η οπισθοδρομική θεώρηση τους, ούτε οι μεταφυσικές φοβίες τους.

Διάβασα κάποτε την Αγία Γραφή. Έτσι επειδή υπάρχει και την βλέπω συνέχεια μπροστά μου. Μου πήρε 4 μήνες να τη τελειώσω και να καταλάβω πως δεν είναι παρα η μυθολογία των Εβραίων, μιά καταγραφή της πορείας αυτού του λαού. Οι παραπομπές που γίνονται στ' όνομα της συχνά απο έντυπα, όταν κοιτάξω το πρωτότυπο κείμενο στο εδάφιο που επικαλείται, καμιά σχέση τις περισσότερες φορές μ' αυτό που εννοεί ο συγγραφέας!

Όλοι οι παλαιοί λαοί έχουν μυθολογία, γιατί μόνο αυτή η συγκεκριμένη έγινε θρησκεία παγκόσμια;

Και την διαβάζουν εκατομμύρια πιστοί καθημερινά σ΄ολόκληρο τον κόσμο, με τον τρόπο του ο καθένας. ΚΑΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΗΣΥΧΟΙ, νομίζοντας πως κάποιος υπάρχει και για αυτούς να τους "βλέπει".

Αλλιώς φανταστείτε τι ταραχές θα ξεσπούσαν διεθνώς, αν ποτέ ξυπνούσαν από τον λήθαργο της μακαριότητας και ζητούσαν τα πραγματικά δικαιώματα τους.