Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ...

Πριν δύο χιλιάδες χρόνια, ένας γιός ξυλουργού παρέα με μια μικρή ομάδα ψαράδων, θεμελίωσαν μια θρησκεία που κυριάρχησε στον κόσμο επί δύο χιλιετίες, άντεξε την άνοδο και την πτώση πολλών αυτοκρατοριών, τα γυρίσματα πολλών αιώνων, εξαπλώθηκε πέρα από ηπείρους και ωκεανούς, άντεξε Μεσαίωνα και Αναγέννηση και Διαφωτισμό και Επαναστάσεις και πολλούς πολέμους...

Αν ο γιός του ξυλουργού ήταν ταυτόχρονα και γιός Θεού, τότε το πράγμα είναι απλό.


Αλλά, αν ήταν απλά ένα γιός ξυλουργού, τότε είναι αληθινό Θαύμα!

Το παραπάνω αποδίδεται στον μεγάλο Νεύτωνα που υπήρξε «μονοφυσίτης» και το επαναλάμβανε συχνά ο Κούρτ Γκέντελ, ο μεγαλύτερος ίσως μαθηματικός του 20ου αιώνα.

Ο γιός ενός ξυλουργού και η παρέα του νίκησαν όλες τις ελίτ, όλων των εποχών! Δίδαξαν την Αγάπη. Την αυτοθυσιαστική αγάπη...

Κατέλυσαν όλες τις διακρίσεις κι όλα τα αξιώματα σε όλες τις εποχές.

Κοινωνίες που μαστίζονται από ανισότητες, αδικίες και διακρίσεις, πιστεύουν ταυτόχρονα σε ένα δοτικό Θεό που θυσιάζεται για το κάθε άνθρωπο προσωπικά, αφού τους αγαπάει όλους και αφού απέναντι του όλοι είναι ίσοι.

Μόνο έτσι οι κοινωνίες των ανθρώπων μπορούν να ισορροπήσουν με τον εαυτό τους...

Το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να «συλλάβει» τον Θεό, την Υπέρτατη διάνοια, το Πρώτο Αίτιο της Δημιουργίας, την Κοσμική Δύναμη της Υπέρτατης Ευφυϊας, τον Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος κι ότι άλλο όνομα - προσδιορισμό του έχουν δώσει.

Αρκεί να μη του κλείσει την πόρτα. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η Ψυχή.

Το μυαλό δεν μπορεί να ακουμπήσει το «επέκεινα». Γι' αυτό το λένε «επέκεινα». Γιατί είναι πέρα από τα όρια της ανθρώπινης - επίγειας νόησης.

Κι όταν φτάσεις σε αυτά τα όρια, τότε τι κάνεις;

Είτε κλείνεις τα παράθυρα και λες «τα ξέρω όλα κι όσα δεν καταλαβαίνω δεν υπάρχουν»

Είτε απλώς καταλαβαίνεις ότι έφτασες στα νοητικά σου όρια κι από κει και ύστερα, αφήνεις ελεύθερη την ψυχή σου να συνεχίσει την «αναζήτηση»...

Που φαίνεται πως διαρκεί όσο βρίσκεται ο άνθρωπος εν ζωή.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΣΩΤΗΡΙΑ...

Υπάρχουν φορές που ενώ όλα είναι «μαύρα» στη ζωή σας, κάτι συμβαίνει και ξαφνικά το σενάριο αλλάζει προς το καλύτερο; 

Αν ναι, τότε αξίζει τον κόπο να θυμάστε πως κάθε φορά που τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως θέλετε, ίσως μια ανώτερη δύναμη έχει καλύτερα σχέδια για σας...

Μια φορά κι έναν καιρό ο μόνος άνθρωπος που γλίτωσε μετά από ένα ναυάγιο κατάφερε να φτάσει κολυμπώντας σ' ένα μικρό έρημο νησάκι.

Προσευχόταν θερμά στο Θεό να τον γλιτώσει και κάθε μέρα παρατηρούσε τον ορίζοντα ψάχνοντας για βοήθεια, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Εξουθενωμένος κατάφερε τελικά να φτιάξει ένα καλυβάκι από παλιόξυλα που είχε βγάλει η θάλασσα στην ακτή για να προστατευτεί απ' τα στοιχεία της φύσης και να κρύψει τα λίγα πράγματα που είχε.

Ώσπου μια μέρα που είχε πάει πιο μακριά για να βρει κάτι να φάει, γύρισε στο σπιτάκι του για να το δει παραδομένο στις φλόγες, και τον καπνό να φτάνει στον ουρανό. Αυτό ήταν και το χειρότερο που θα μπορούσε να του συμβεί Είχε πια χάσει τα πάντα!

Φούντωσε από πίκρα και θυμό και είπε κλαίγοντας:
- Θεέ μου, πως μπόρεσες να μου κάνεις κάτι τέτοιο!  

Πρωί - πρωί την άλλη μέρα ξύπνησε απ' το θόρυβο που έκανε ένα πλοίο που πλησίαζε το νησί για να τον σώσει.
- Πώς ξέρατε ότι είμαι εδώ; ρώτησε τους σωτήρες του.
- Μα είδαμε το σινιάλο σου με τον καπνό, του απάντησαν.

Είναι φυσικό να αποθαρρυνόμαστε όταν τα πράγματα μας πάνε άσχημα. Όμως δεν θα πρέπει να το βάζουμε κάτω, επειδή ο Θεός, το σύμπαν, ή αυτές οι άγνωστες μυστηριακές δυνάμεις που οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι πλανώνται πάνω, δίπλα ή μέσα μας, συνεχώς εργάζονται με τη ζωή μας, ακόμα και την ώρα του μεγαλύτερου πόνου και της ταλαιπωρίας...

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία του Μ. Λεφάκη, από το 1988.

Ένας αστυνομικός αποφασίζει να σκοτώσει τη γυναίκα του εγκαταλείποντας την σε κάποιο χιονισμένο βουνό. Η σύζυγος του υπαστυνόμου ξεφεύγει από την παγίδα θανάτου που της έστησε ο άνδρας της και σώζεται από έναν ερημίτη, που τη μεταφέρει στην καλύβα του στο δάσος.

Εκεί όμως θα μάθει το τρομερό μυστικό που κρύβει αυτός ο άνθρωπος...

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Βλέποντας ο Θεός το τεράστιο οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας και τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Ελληνικός λαός, αποφασίζει να στείλει τον Υιό Του και πάλι στη Γη για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες...

Ο Ιησούς εμφανίζεται ενώπιον της Βουλής των Ελλήνων και μετά από μια θερμή ομιλία συμπαράστασης και υποστήριξης της Ελλάδας, ανακοινώνει ότι διαγράφει όλα τα χρέη της χώρας, φέρνει μεγάλες επενδύσεις, παρέχει δουλειά και αυξήσεις μισθών 100% σε όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες και διαγράφει όλα τα δάνεια τους.

Όλοι οι βουλευτές όρθιοι ζητωκραυγάζουν. Αλαλαγμοί χαράς και ικανοποίησης από όλες τις πτέρυγες. Ακόμα και η άθεη αριστερά σταυροκοπιέται.

Τότε ο Ιησούς λέει:

- Υπό έναν όρο..

Όλοι ησυχάζουν και περιμένουν να ακούσουν.

- Όλοι σας θα παραιτηθείτε αμέσως και κανείς σας δεν θα είναι ποτέ πια υποψήφιος βουλευτής...

Νεκρική σιγή στην αίθουσα. Κάποιοι του απαντούν ότι θα πρέπει να συνεδριάσουν τα κόμματα για να αποφασίσουν.

- Πολύ καλά. Θα περιμένω την απάντησή σας μέχρι αύριο το πρωί, τους λέει ο Ιησούς...

Την επομένη ο πρόεδρος της Βουλής παραδίδει στον Ιησού την ομόφωνη απάντηση των 300 βουλευτών όλων των κομμάτων του Ελληνικού κοινοβουλίου σύμφωνα με την οποία "καταγγέλλεται η απαράδεκτη παρέμβαση του Θεού στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας"!

Με δαύτους δεν μας σώζει τώρα ούτε ο ίδιος ο Θεός...

ΓΕΝΝΗΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ...

Είναι η 25 Δεκεμβρίου η αληθινή ημερομηνία γέννησης του Ιησού; Κανένας δεν ξέρει πραγματικά. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι το 336 π.Χ. ορίστηκε η ημερομηνία 25 Δεκεμβρίου ως η ημερομηνία εορτασμού για μια πολύ γνωστή παγανιστική θρησκεία στην Ρώμη (σατούρνια) κατά τη διάρκεια του χειμερινού ηλιοστασίου.

Κατά τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. οι θεολόγοι από την εκκλησία έγραψαν: "Ορίσαμε αυτή την ημερομηνία ιερή, όχι όπως οι παγανιστές λόγω της γέννησης του ήλιου, αλλά λόγω αυτού του ίδιου που έφτιαξε τον ήλιο".

Αρχικά η γιορτή των Χριστουγέννων γιορτάζονταν από μια σχετικά μικρή ομάδα ατόμων, αλλά με την πάροδο των ετών τα Χριστούγεννα αντικατέστησαν μια σειρά εορτών σε πολλές χώρες ενώ πλήθος παραδόσεων έχει προστεθεί σε αυτό τον εορτασμό.

Ο χριστιανισμός, όπως όλες οι ανθρώπινες θρησκείες, επηρεάστηκε από παλαιότερες και σύγχρονες του θρησκείες και φιλοσοφίες.

Υπάρχουν τουλάχιστον 15 θρησκείες, στις οποίες όλως τυχαίως η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ενδεικτικά:

Στη θρησκεία των αρχαίων Αιγυπτίων, που χρονολογείται από το 3000 π.Χ., κεντρική είναι η φιγούρα του θεού-ήλιου Χόρους. Αυτός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από την παρθένο Ίσιδα, ενώ η γέννησή του συνοδεύτηκε από την εμφάνιση ενός άστρου από την ανατολή, το οποίο ακολούθησαν τρεις μάγοι για να φτάσουν στο σημείο της γέννησης και να του φέρουν δώρα.

Στην ηλικία των 12 ήταν παιδί δάσκαλος, ενώ μόλις συμπλήρωσε τα 30 ξεκίνησε τη βασιλεία του, αφού πρώτα βαπτίστηκε από κάποιον Ανάπ. Στα ταξίδια του συνοδευόταν από 12 μαθητές και έκανε πολλά θαύματα, όπως θεραπεία αρρώστων και περπάτημα στο νερό. Κάποια από τα πολλά ονόματα με τα οποία τον προσφωνούσαν ήταν «ο γιος του θεού», «καλός ποιμένας», «αμνός του θεού», «η αλήθεια», «το φως» και πολλά άλλα. Αφού προδόθηκε από τον Τυφώνα, ο Χόρους σταυρώθηκε, θάφτηκε για 3 μέρες και αναστήθηκε!

Ο Άττις στη Φρυγία, γεννήθηκε από την παρθένα Κυβέλη στις 25 Δεκεμβρίου. Σταυρώθηκε, θάφτηκε σε τάφο και αναστήθηκε μετά από τρεις ημέρες.

Στην Ινδία ο Κρίσνα γεννήθηκε από την παρθένα Ντεβάκι, με ένα άστρο στην ανατολή να σηματοδοτεί τον ερχομό του.

Στην Περσία ο Μίθρα γεννήθηκε από παρθένο, σε μία σπηλιά στις 25 Δεκεμβρίου, και αμέσως δέχτηκε δώρα από τρεις βοσκούς. Είχε 12 μαθητές και έκανε πολλά θαύματα, ενώ μετά το θάνατό του θάφτηκε για τρεις ημέρες και έπειτα αναστήθηκε.
Η επιγραφή «Όποιος δεν φάει το σώμα μου και δεν πιει το αίμα μου, ώστε να γίνει ένα μαζί μου κι εγώ ένα με αυτόν, δεν θα γνωρίσει τη σωτηρία» βρέθηκε σε ένα ιερό του...

Στην Ελλάδα είναι γνωστή η ιστορία του Διόνυσου, που γεννήθηκε από την παρθένο Σεμέλη στις 25 Δεκεμβρίου. Κάποιες από τις προσφωνήσεις του ήταν «βασιλεύς των βασιλέων», «ο μονογενής υιός του θεού», «το άλφα και το ωμέγα», «θεός Κύριος γεννηθείς εκ θεού» και πολλά άλλα. Ήταν δάσκαλος και ταξίδευε κάνοντας θαύματα, όπως η μετατροπή του νερού σε κρασί. Μετά το θάνατό του (και αυτός) αναστήθηκε.

Ακόμα, υπάρχουν αναφορές ότι ο Πυθαγόρας μπορούσε να καταλαγιάζει τα νερά των λιμνών και ποταμών, ώστε να περνούν οι μαθητές του και ότι ο Εμπεδοκλής είχε αναστήσει μια γυναίκα που ήταν πεθαμένη για 30 ημέρες!

ΦΤΩΧΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΣ...

Έρευνα που διεξήχθη σε 114 κράτη του κόσμου, έδειξε πως το 84% του παγκόσμιου πληθυσμού θεωρεί τη θρησκευτικότητα σημαντική. Οι χώρες με τους πιο θρησκευόμενους πληθυσμούς είναι οι σχετικά φτωχότερες του πλανήτη, εκτός από τις ΗΠΑ, όπου παρά την πρόοδο ανθεί μια ιδιότυπη θρησκευτικότητα τα τελευταία χρόνια.

Όπως διπίστωσαν οι αναλυτές, η σχέση μεταξύ θρησκείας και ανέχειας είναι ισχυρή και έχει να κάνει με τη βοήθεια της θρησκευτικότητας στο να αντέχει κάποιος τα δεινά που του επιφυλάσσει η ζωή. Η θρησκεία γίνεται βασικό όπλο ελέγχου της μάζας ανά την υφήλιο Οι φουκαράδες έχουν τη φτώχια τους με συγκεκριμένα αίτια, τους μπερδεύουν υπαρξιακά οι παπάδες κάθε θρησκείας και δόγματος και τους αποτελειώνουν για τα καλά, θεωρώντας τους εφ' όρου ζωής ποίμνιο (προβατάκια που έχουν ανάγκη καθοδήγησης). Πουλώντας τους ελπίδα με το να τους επαναλαμβάνουν συχνά - πυκνά το "Υπομονή που δεν περνάτε καλά τώρα σε τούτη τη ζωή λένε μετά, θα φάτε καλά στην άλλη ζωή"....

Ο Θεός είναι η τελευταία ελπίδα του αδυνάτου που αναγκαστικά είναι και ταπεινός.
Οι ταπεινοί άνθρωποι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στον Θεό.

Απολύτως λογικά τα συμπεράσματα της έρευνας θα έλεγα. Αυτό δεν εξηγεί ούτε αποδεικνύει την ύπαρξη μιας ανώτερης θεϊκής δύναμης, αιτιολογεί όμως την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι ανώτερο, πέρα από τα δικά του όρια, σε κάτι εξωπραγματικό όταν περνάει δύσκολες στιγμές...

Οι αλαζόνες άνθρωποι είναι ουσιαστικά άθεοι γιατί νομίζουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν μόνοι τους και ότι δεν χρειάζονται κανέναν πάνω από το κεφάλι τους. Οι αλαζόνες είναι αυτοί που καταλήγουν να γίνονται υλιστές, ναρκισσιστές και σε τελική ανάλυση, καταστροφικοί για τον εαυτό τους και τις κοινωνίες στις οποίες ζουν.

Και τα παραλειπόμενα:

Το περίεργο είναι πως και οι πλούσιοι και ισχυροί τον Θεό επικαλούνται για να σφάξουν τους φτωχούς με πολέμους και γενοκτονίες. Τον δικό τους Θεό βέβαια!

Θεέ "μου", Είναι η συνηθισμένη επίκληση στον Θεό. Μόνο που σχεδόν κανένας δεν προσέχει την δεύτερη λέξη της επίκλησης, αυτό το "μου". Όλοι μένουν και ασχολούνται με την πρώτη λέξη "Θεέ". Η θρησκευτικότητα τελικά είναι προσωπική υπόθεση: Με το Θείο (σ΄ όποιο Θείο κι άν πιστεύει κανείς) επικοινωνεί μόνον κατά μόνας, πρόσωπο με πρόσωπο". Λέει "Χριστέ ΜΟΥ, Παναγία ΜΟΥ", ποτέ "Χριστέ ΜΑΣ, Παναγία ΜΑΣ".

Αυτοί που πετυχαίνουν στη ζωή και πλουτίζουν είναι όσοι κυριολεκτικά δεν έχουν τον Θεό τους...

Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει ταυτόχρονα την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. κάτι που γίνεται πολιτική και ενοχλεί - ξεβολεύει τους "επαγγελματίες" διαχειριστές της...

Όλοι οι ένδοξοι και μεγάλοι πολιτισμοί τής ανθρωπότητας ήταν εντέλει ένθεοι. Μόνο ο τωρινός δυτικός είναι κατά βάθος άθεος, που είναι ο λόγος για τον οποίο μέχρι τώρα άκμαζε υλικά (τώρα αρχίζει να χάνει το πλεονέκτημα αυτό) ενώ παράλληλα παράκμαζε και παρακμάζει ηθικά...

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΔΑΚΡΥΑ...

Ένας μικρούλης κάποτε, βλέποντας τη μητέρα του να κλαίει, τη ρώτησε γιατί κλαίει;

- Επειδή είμαι γυναίκα, απάντησε αυτή...

- Δεν καταλαβαίνω, είπε ο μικρός.

Η μητέρα τον πήρε στην αγκαλιά της και του είπε πως δεν θα καταλάβαινε ποτέ! Αργότερα ο μικρός ρώτησε τον πατέρα του:

- Μπαμπά, γιατί η μαμά κλαίει, χωρίς λόγο;

Αυτός του απάντησε πως "όλες οι γυναίκες κλαίνε έτσι, χωρίς λόγο"...

Ο μικρός και πάλι δεν κατάλαβε. Μεγάλωσε κι έγινε άντρας, χωρίς να παίρνει ποτέ απάντηση στο ερώτημά του.

Τελικά απευθύνθηκε στον Θεό που του είπε:

- Όταν έπλασα τη γυναίκα, έπρεπε αυτό το πλάσμα να είναι ιδιαίτερο. Της έδωσα λοιπόν ώμους δυνατούς για να σηκώνει τα βάρη του κόσμου. Την προίκισα με μεγάλη εσωτερική δύναμη ψυχής και αντοχή για να ξεπερνάει τους πόνους από γέννες και απώλειες παιδιών. Της έδωσα το σθένος να συνεχίζει από εκεί που οι άλλοι τα παρατούν. Να φροντίζει την οικογένειά της χωρίς να γογγύζει, έστω κι αν είναι άρρωστη ή κουρασμένη. Της έδωσα την αρετή να αγαπά τα παιδιά της, ακόμη κι αν αυτά την πληγώνουν σκληρά. Επιπλέον της χάρισα την υπομονή να ανέχεται τα ελαττώματα του άντρα της.

Στο τέλος, της έδωσα τα δάκρυα, για τελείως δική της χρήση: να κλαίει κάθε φορά που η ίδια θα κρίνει τον λόγο...

Ξέρεις, συνέχισε ο Θεός, η ομορφιά της γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, ούτε στο πρόσωπο που δείχνει ή στον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της. Η ομορφιά μιας γυναίκας βρίσκεται στα μάτια της, γιατί αυτά είναι η είσοδος για την καρδιά της και στην καρδιά της φωλιάζει η απέραντη αγάπη...

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...

Μια μέρα, ο Θεός υπόσχεται να επισκεφτεί το σπίτι μιας γυναίκας...

Η γυναίκα είναι πολύ ευτυχισμένη και χαρούμενη. Ετοιμάζει τα πάντα για να δεχθεί το Θεό. Καθαρίζει την αυλή και συγυρίζει τα έπιπλα στο σπίτι. Τα κάνει να φαίνονται όμορφα και καθαρά. Αφού τα τακτοποίησε όλα, κάθεται και περιμένει το Θεό...

Ξαφνικά κάποιος χτυπάει την πόρτα. Η γυναίκα ορμά και την ανοίγει. Είναι ένας ζητιάνος που στέκεται απ' έξω.

- Σας παρακαλώ, όχι σήμερα. Μη μ' ενοχλείτε. Περιμένω το Θεό να μ' επισκεφτεί...
Διώχνει το ζητιάνο και κλείνει την πόρτα.

Λίγο αργότερα, κάποιος χτυπάει ξανά την πόρτα και η γυναίκα πηγαίνει αμέσως να την ανοίξε. Και μαντέψτε ποιον συναντάει: Ήταν μόνο άλλος ένας φτωχός που ζητούσε βοήθεια.

- Λυπάμαι, δεν μπορώ σήμερα. Περιμένω το Θεό, απάντησε η γυναίκα και έκλεισε δυνατά την πόρτα.

Μόλις έκλεισε την πόρτα, κάποιος την ξαναχτύπησε. Για άλλη μια φορά, η γυναίκα την ανοίγει. Ένας τρίτος ζητιάνος με βρώμικα ρούχα που μοιάζει πολύ πεινασμένος ζητάει φαγητό και καταφύγιο για το εξαντλημένο σώμα του.

- Ω, δεν μπορώ. Περιμένω το Θεό. Δεν μπορώ να σου δώσω ψωμί, νερό και μέρος για να μείνεις απόψε...

Ο ζητιάνος φεύγει. Η γυναίκα εξακολουθεί να περιμένει το Θεό. Οι ώρες πέρασαν, και η μέρα έγινε βράδυ. Κανένα σημάδι από το δώρο του Θεού.
Η γυναίκα αποθαρρύνθηκε και αναρωτήθηκε:

- Πού είναι ο Θεός που υποσχέθηκε πως θα μ' επισκεφτεί;

Τελικά αποκοιμιέται και βλέπει ένα όνειρο. Ο Θεός της εμφανίστηκε και της είπε:

- Σε επισκέφτηκα τρεις φορές σήμερα και τις τρεις φορές μ' έδιωξες!

ΤΟΝ ΕΦΡΑΙΜ ΕΡΩΤΗΞΑ...

Τον Εφραίμ ερώτηξα
σε ίντα θεό πιστεύει
και μου 'πε πως κι ο διάολος
άμα τον δεί μισεύει...

Γιατί διαθέτει κάτι από το ελληνικό δαιμόνιο, αυτό το "καταφερτζίδικο", που όλοι θα θέλαμε ότι δουλειά κι αν κάνουμε...

Να πετυχαίνουμε τις επιδιώξεις μας...Διαχρονικά και διακομματικά...