ΚΙΝΗΜΑ Ή ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ...

Δεν υπάρχει προηγούμενο για τις τεράστιες συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πολιτών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν χθες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

Το ποικίλο πλήθος που μαζεύτηκε από κάθε γωνιά της Ελλάδας την Κυριακή έξω από το Ελληνικό Κοινοβούλιο συνέχισε για δωδέκατη μέρα με αμείωτο πάθος, με λίγα επεισόδια κυρίως όταν εμποδίζονταν προσελεύσεις κι άλλων περισσότερων διαδηλωτών, ανεμίζοντας Ελληνικές σημαίες και φωνάζοντας συνθήματα να εκφράζει την αμέριστη αγανάκτησή του για τα νέα μέτρα και τη θηλιά που σφίγγει μέρα παρά μέρα όλο και πιο πολύ το λαιμό του Ελληνικού λαού.

Η κινητοποίηση επί 12 ημέρες χωρίς σημαίες και κομματικές εξαρτήσεις δείχνει ότι ο κόσμος δεν είναι πρόβατα. Έχουν μυαλό και συνείδηση. Δείχνει ότι ο λαός παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Χωρίς κεντρικά συνθήματα, χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες.

Είναι απλοί άνθρωποι που μπούχτισαν, αγανάκτησαν με όλα όσα υφίστανται και θα είναι υποχρεωμένοι να υποστούν.

Που αρνούνται να γίνουν πειραματόζωα των ξένων δανειστών και των ντόπιων πολιτικών - υποτελών τους.

Μια λαοθάλασσα από αγανακτισμένους πολίτες με σφυρίχτες, κατσαρολικά, ακόμη και βουβουζέλες στα χέρια ταυτόχρονα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη αλλά και σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, συνέθεσαν το σκηνικό μιας ημέρας που σίγουρα θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη των πολιτών που συμμετείχαν...

Ο κόσμος αρνείται να ταυτιστεί με τους υπηρέτες του συστήματος και τους οπαδούς της διάλυσης της κοινωνίας και του έθνους μας. Ο κόσμος θέλει να υπερασπιστεί την πατρίδα του και την ταυτότητά της, το βιός του και το ψωμί του, το αύριο το δικό του και των παιδιών του...

Αυτό είναι το μήνυμα της χθεσινής συγκέντρωσης. Ότι ο λαός είναι εδώ και δεν μπορεί κανένας να τον αγνοεί.

Ακόμα όμως δεν υπάρχουν πολιτικά χαρακτηριστικά. Δεν έχει διαμορφωθεί πολιτικό υποκείμενο. Δεν έχουν φύγει ακόμα οι ψευδαισθήσεις της πλαστής ευμάρειας. Πολλά τα δεν ακόμα.

Ίσως αυτή η αντίδραση να μοιάζει με τη γκρίνια και την αντίδραση του μικρού παιδιού που του παίρνουν τα παιχνίδια του και του λένε δε θα έχεις πια δικό σου δωμάτιο, ούτε αμάξι από τα 16, ούτε το hi - tech σου κινητό και το χαρτζηλίκι θα είναι λίγα ευρώ την εβδομάδα. Αλλά και τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν...

Δεν αρκούν μερικές εκατοντάδες συνειδητοποιημένοι πολίτες μέσα σε μια μεγάλη μάζα που άγεται και φέρεται και που πριν αναλάβουν δεόντως τη διαφήμιση των εκδηλώσεων οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του καθεστώτος και της Νέας Τάξης διεθνώς, δεν είχανε καταφέρει ποτέ κάτι μαζικό.

Όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στον δρόμο πρέπει να τους δώσεις ένα κάπως καλύτερο όραμα πέρα από την απλή επιβίωση της χώρας, ένα όραμα για ένα διαφορετικό αύριο και μια μορφή διοίκησης και διαχείρησης των κοινών πέρα από ότι ξέρανε ως τώρα, μια ελπίδα ανάτασης που ν' αξίζει τον κόπο να επιμείνει κανείς να την υλοποιήσει, ένα όραμα ποθητό κι εφικτό συνάμα...

Θα πρέπει σύντομα να δημιουργηθεί κάποια μορφή ηγεσίας μέσα στους αγανακτισμένους, από ανθρώπους που μπορούν να διαμορφώσουν συγκεκριμένες προτάσεις εξουσίας κι όχι απλά δαμαρτυρίας, έτσι θα δούμε και που τελικά το πάνε.

Έτσι όταν εκ των πραγμάτων και την ασυννενοησία - αδιαλλαξία των υπαρχόντων κομμάτων οδηγηθούμε σε εκλογές, να υπάρχει μια νέα επιλογή...

Διαφορετικά θα παραμείνει μια επαναλαμβανόμενη συγκέντρωση για μαζική λαϊκή εκτόνωση χωρίς κανένα ουσιαστικό και σωτήριο αποτέλεσμα. Μια μαζική "ψυχοθεραπεία" όπως ήδη ονομάζουν το φαινόμενο κάποιοι πολιτικοί και καθεστωτικοί δημοσιογράφοι...

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ...

Επρεπε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να καταλάβουν οι σπουδαίοι πολιτικοί μας ότι η Ελλάδα έγινε "ξέφραγο αμπέλι".

Οι συνεχείς εκκλήσεις, οι διαμαρτυρίες, η απόγνωση και η οργή μεγάλου μέρους της Ελληνικής κοινωνίας τούς έκαναν να βάλουν επί τάπητος το μεταναστευτικό και ν' ανακαλύψουν, ότι τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και χειρότερα, απ' όσο τα υπελόγιζαν!

Πώς να καταστείλουν, τώρα ένα πρόβλημα με κατασταλτικούς νόμους, σπασμωδικά και πρόχειρα, που τ' άφησαν να θεριέψει;

Μήπως ως κράτος είχαμε άγνοια στο τι σημαίνει μετανάστευση;

Οταν άρχισαν να καταφθάνουν τα κύματα, παρά τις διαμαρτυρίες και την οργή της Ελληνικής κοινωνίας, ουδείς ανησύχησε, εκτός ελαχίστων που εξηντλείτο το ενδιαφέρον τους αυτάρεσκα μόνο στα "δικαιώματα των μεταναστών"!

Η μεταναστευτική πολιτική είναι ακόμη στα σπάργανα. Εξελίσσεται χρόνο με το χρόνο και οι ξένοι θα πλήξουν την καθημερινότητα των γηγενών. Η ανασφάλεια μεγαλώνει. Οι συμμορίες εκσυγχρονίζονται. Η εγκληματική δράση τους δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά.
Τα κυκλώματα των κακοποιών - εκμεταλλευτών έχουν βρει διόδους διαφυγής εκμεταλλευόμενοι το δικονομικό σύστημα της Ελληνικής Πολιτείας.

Οι ταξιδιώτες στο "πανδοχείον η Ελλάς" απειλούν τις ζωές των πολιτών αφ' ενός και αφ' ετέρου ζητούν να τους προστατέψει η πολιτεία μέσα στα απαράδεκτα γκέτο, που οι ίδιοι έφτιαξαν. Ζουν σε "ανθρωποαποθήκες"!

Μήπως ευθύνεται γι' αυτό ο ελληνικός λαός;

Δεν έχουμε να κάνουμε με τους ίδιους, αλλά μ' αυτούς που ελέγχουν τη μετακίνησή τους και την απασχόλησή τους, τις μαφίεςπου τους τοποθετούν σε πόστα, σε στέκια τοξικομανών, σε πορνεία και όταν τελειώνουν τη βάρδια τους παίρνουν τις εισπράξεις αφήνοντάς τους λίγα ευρώ να μείνουν στις τρώγλες.
Μπορεί να μην δημιουργηθούν ρήγματα μέσα στο κοινωνικό και δικονομικό σύστημα και να μην γίνουν συγκρούσεις, αφού τεκμηριώνεται η συμμετοχή τους στη γενική εγκληματικότητα;

Εχει ευθύνες η Δύση, γιατί ανατάραξε την ηρεμία περιοχών της γης.

Γιατί να πληρώνουν άσχετοι λαοί τις πολεμικές επεμβάσεις μιας χούφτας ανθρώπων για τα δικά τους συμφέροντα;

Δεν διενοήθη κανείς γιατί επελέγη η χώρα μας ως μεταναστευτικός αγωγός; Είναι αυτονόητο, ότι κάθε προσφυγιά σκοπεί στην ανεύρεση καλύτερων τρόπων ζωής, όπως συνέβαινε από αρχαιοτάτων χρόνων, αν εξαιρέσουμε τις "βίαιες μετακινήσεις".

Βέβαια το "νόστιμον ήμαρ" δεν τόχουν όλοι σαν τους μετανάστες Ελληνες του περασμένου αιώνα. Οι μετανάστες λαθραίοι και μη, που γαλουχούνται με τη λογική εύκολης δουλειάς έχουν και παραμέτρους που ενισχύουν την ξενοφοβία και τον "ρατσισμό".

Η Ελλάδα δεν συγκροτήθηκε όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία από μετανάστες, στους οποίους επεβλήθη μια δευτερογενής ταυτότητα και οι οποίοι απορρόφησαν πολλαχού τους ιθαγενείς. Σκέφτεται κανείς τί θα γίνει, αν οι Αλβανοί και οι υπόλοιποι αποκτήσουν αργότερα το δικαίωμα να μείνουν στον τόπο μας;

Το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης με σταδιακή κατάργηση των συνόρων για μια μελλοντική "Πανευρωπαϊκή Συμπολιτεία" σημαίνει ότι όσοι απ' αυτούς θάχουν ριζώσει εδώ, θα πρέπει να πάρουν την Ελληνική υπηκοότητα ή και ιθαγένεια.
Η τέτοιου είδους ένταξη προϋποθέτει και την ανταπόκρισή τους στον πολιτισμό, πράγμα αμφίβολο, γιατί η Ελλάδα δεν είναι κατασκευασμένο έθνος έτσι ώστε να υποστεί δεινοπάθηση της γλώσσας της, διαστρέβλωση της ιστορίας της και να υποχρεωθεί να λειτουργήσει σχολεία μεταναστών με γνώσεις του δικού τους πολιτισμού.

Πώς θα πείσει η πολιτεία αυτό το συφερτό, ότι για να γίνουν πολίτες αυτής της χώρας, πρέπει να αφομοιώσουν αυτό που εμείς θα τους δώσουμε; Η Ελλάδα, η γη της επαγγελίας για τους μετανάστες, που ονειρεύονται να προκόψουν, λόγω προσφοράς εργασίας, έχει εξελιχθεί σε υπονομευμένη βόμβα και εφιάλτη, εν σχέσει με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η Ελλάδα δέχεται δυσανάλογο με τον πληθυσμό της ποσοστό μεταναστών. Το θεσμικό πλαίσιο είναι ανύπαρκτο. Είμαστε καθηλωμένοι στην εποχή που κάναμε εισαγωγή μεταναστών. Η κοινωνία μας βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Τότε που δεν υπήρχε αντικείμενο, δεν είχαμε ούτε ξενοφοβία, ούτε ρατσισμό και η έμφυτη καλλιέργεια πνεύματος των νεοελλήνων έφθανε σε υψηλή αναγνώριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τώρα βρισκόμαστε μεταξύ σφύρας και άκμονος. Μεταναστευτική πολιτική δεν υπάρχει.

Η κυβέρνηση θάπρεπε να ξέρει αν χρειαζόμαστε μετανάστες, πόσους χρειαζόμαστε και νάχει καθορίσει τις υποχρεώσεις τους και τα δικαιώματά τους.

Να μην βρίσκεται προ τετελεσμένων γεγονότων, να μην διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, εμφανίζοντας τους μετανάστες ότι φταίνε για όλα και να μην ψάχνει, να βρει τον αποδιοπομπαίο τράγο να ρίξει πάνω του την συσσωρευμένη δυσανασχέτηση του κόσμου, που προκαλείται από πράξεις και παραλείψεις της Διοίκησης, για να διασκεδάσει τη χρεωκοπία της...

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΧΩΡΙΟ...

Αν ο κόσμος μας ολόκληρος ήταν μόνο ένα χωριό με 100 κατοίκους, τότε:

• 70 θα ήταν αγράμματοι...
• 1 μόνο θα είχε πανεπιστημιακή μόρφωση...
• 1 μόνο θα κατείχε το 50% του πλούτου του χωριού...

Οι άνθρωποι αυτοί θα ήταν ως προς την καταγωγή:

• 58 Ασιάτες...
• 15 Ευρωπαίοι (μαζί με τους Ρώσους)...
• 12 Αφρικανοί...
• 70 δε από αυτούς τους κατοίκους του παγκόσμιου χωριού δεν θα ήταν λευκοί!

Οι γλώσσες που θα μιλούσαν θα ήταν:

• 16 κινέζικα
• 8 αγγλικά
• 8 ινδικά
• 6 ισπανικά (latino)
• 6 ρωσικά
• 5 αραβικά
• και λιγότεροι τις υπόλοιπες γλώσσες που σώζονται ακόμη στον πλανήτη μας.

Όσο για τη θρησκεία τους, θα είχαμε:

• 33 χριστιανούς
• 18 μουσουλμάνους
• 14 ινδουιστές
• 6 βουδιστές
• 5 άθεους
• 3 εβραίους
• 21 που θα πιστεύουν σε άλλο δόγμα.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΟΥΦΕ...

Σίγουρα θα έχετε παρευρεθεί σε αρκετές κοινωνικές εκδηλώσεις, εγκαίνια, παρουσιάσεις, θρησκευτικά πανηγύρια, ημερίδες, σεμινάρια, κλπ.

Που περιλαμβάνουν όμως και μπουφέ, που συνήθως προς το τέλος της εκδήλωσης δίδεται το σύνθημα:

"Ας περάσουμε τώρα για ένα μικρό κέρασμα στον μπουφέ"...

Τότε συντελείται η μεταμόρφωση.
Του μέχρι τότε ήσυχου πλήθους - καλεσμένων σε όχλο πεινασμένων...

Κυριολεκτικά τρέχουν να καταλάβουν θέση, αν είναι δυνατόν δε την πρώτη μπροστά στη σειρά των στρωμένων τραπεζιών. Όσο ταχύτερα τόσο καλύτερα και νωρίτερα θα σερβιριστούν. Για αυτό με κάθε τρόπο πρέπει να γίνει...

Με σπρωξίματα, αγκωνιές, ριξίματα αντικειμένων, παρείσφρηση από το πλάι, φωνές του τύπου "υπάρχει σειρά, πίσω" ακόμη κι υστερικές κραυγές, ανακατεμένοι με ένα πιάτο στο χέρι και εν αναμονή επίσημοι, λαός, διανοούμενοι, πληβείοι, έχοντες ή μη...Η πείνα και η λαιμαργία δεν γνωρίζουν διαχωρισμούς και κοινωνικές κατατάξεις...

Ίδιο σκηνικό ΠΑΝΤΟΥ. Τα εδέσματα μόνο διαφέρουν, από ένα παραδοσιακό κέρασμα για μια τσικουδιά μέχρι πλουσιοπάροχοι μπουφέδες που περιλαμβάνουν απ' όλα και συγκρίνονται με πλήρες γεύμα μετά εκλεκτού εμφιαλωμένου οίνου..

Περιμένοντας στην ουρά που δεν λέει να προχωρήσει βήμα, έχετε την ευκαιρία να αποτυπώσετε σκηνές ιλαροτραγικές. Για να διανύεστε τα 4- 5 μέτρα του μπουφέ απαιτούνται τουλάχιστον 20' ή περισσότερα, ποτέ λιγότερα...

Θα υπάρξει και σχετικό video που θα λέει πολλά (όποτε τύχω σε μπουφέ που δεν μου αρέσουν τα εδέσματα του ή έχω φάει και μπορώ να αποσυρθώ στο πλάι χωρίς τύψεις να τα καταγράψω!)

Τι κάνουν για ένα γεμάτο πιάτο όλοι...Καλεσμένοι κι ακάλεστοι, αν δε ο μπουφές είναι στον δρόμο και προστεθούν και οι περαστικοί ή πέσει στην αντίληψη πειναλέων τριτοκοσμικών βρωμομεταναστών, πολλαπλασιάστε τους εφορμώντες...

Τσάντες επιστρατεύονται από καρακατσουλιά για να έχουν κι αύριο. Υπάρχουν "επαγγελματίες" του είδους που τη γεμίζουν και την κρύβουν σε δευτερόλεπτα με φαγητά και μπουκάλια ποτά, παραμένοντας εκεί για να βοσκηθούν κι επιτόπου τώρα που βρήκαν. Οι ίδιες φάτσες απαντώνται σε όλους τους μπουφέδες, όσο μακριά κι αν γίνονται, έχουν όπως φαίνεται τρόπο να τους εντοπίζουν και να προσέρχονται την κατάλληλη στιγμή για να ανακατεύονται με το πλήθος.

Αλλιώς αν αργήσετε λίγο ή παραμείνετε στωικά στο τέλος της σειράς, θα βρεθείτε μπροστά σε άδειους δίσκους αν δεν έχουν προνοήσει οι διοργανωτές κι έχουν και σχετική πείρα από τέτοια...

Ταιριάζει απόλυτα η φράση που άκουσα από μια κοπέλα ενός κάποιου catering απευθυνόμενη σε μια μεσόκοπη χοντροκώλα που είχε σταθεί ακίνητη στη μέση και γέμιζε με επιμονή ένα ήδη ξεχειλισμένο πιάτο τρώγοντας ταυτοχρόνως ότι πιανόταν εύκολα και δεν ήθελε πιρούνι, ατάραχη ενώ εμπόδιζε την κίνηση των άλλων...

- "Θέλετε μήπως να φάτε και τους δίσκους, να σας τους κρατήσω;"