ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ...

Περίοδος μικρής ανάπαυλας από την καθημερινότητα, οι μέρες του Πάσχα...

Ταξίδι στο ύπαιθρο, στο χωριό, στους γονείς, στους φίλους και συγγενείς.
Λησμονούμε για λίγο την ειδησεογραφία. Πρώτο θέμα το Πάθος του Κυρίου με το τελετουργικό του: υποβλητικές λειτουργίες, εξαίσιοι ύμνοι, ευαγγέλια, τα ανυπέρβλητα εγκώμια, χαρμολύπη...

Οι Μεγάλες Στιγμές με τα Πάθη, την ατιμωτική Σταύρωση και την λυτρωτική Ανάσταση ξανά μπροστά μας...

Οι εκκλησίες κεντρικές ή απόμερες κάτι τέτοιες μέρες γεμίζουν από πιστούς αλλά και μη πιστούς, από ντόπιους αλλά και ξένους. Αναζητάνε όλοι κι αυτοί κι εμείς για λίγο τη μαγεία, το δέος και το μυστήριο που μας προσφέρει πάντα κάθε τι που υπερβαίνει τα σύνορα της σκέψης μας.

Δεν υπάρχει λαός ούτε ανθρώπινη ύπαρξη που να μην έχει στο γονίδιό της την πίστη σε μια ανώτερη δύναμη. Τα ανθρώπινα όντα έχουν μια φυσική κλίση προς τη θρησκευτική πίστη, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν δύσκολες εποχές, όπως αυτή που τώρα περνούμε, ο εγκέφαλός μας συνθέτει αυθόρμητα έναν φανταστικό κόσμο εναρμονισμένο με αυτό το άγνωστο και υπερφυσικό Θείο...

Το ανέλπιστο, το απροσδόκητο, το απραγματοποίητο, είναι η μόνη ελπίδα του ανθρώπινου γένους να ζήσει σ' αυτό το πεδίο των απεριόριστων δυνατοτήτων που του προσφέρονται. Η πίστη σ' αυτό θα το σώσει από τους περιορισμούς των αισθήσεων και την παγίδα της λογικής που μόνο τρου έστησε και μπήκε μέσα...

Και όσο περισσότερο ανασφαλείς αισθάνεται το ανθρώπινο γένος, τόσο δυσκολότερο είναι να αντισταθεί στην έλξη του υπερφυσικού, για να κρατά ζωντανή την Ελπίδα...

Για αυτό και φέτος όπως κάθε χρόνο: ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

Η ΑΝΑΠΑΥΛΑ ΤΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ...

Χρειάστηκε να πάω για κάποιες πληροφορίες που ήθελα στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ).

Υπήρχαν κάποιοι υπάλληλοι που ασχολούνταν με πολίτες, μα αυτός που θα μου έδινε τις συγκεκριμένες πληροφορίες που μ' ενδιέφεραν δεν ήταν στο γραφείο του.
Ούτε έλλειπε σε κάποια εξωτερική δουλειά, απλώς έκρινε καλό να βγεί να κάτσει σ' ένα μπαλκόνι που υπήρχε, για να...πάρει αέρα λιγάκι όπως είπαν οι συνάδελφοι του.

- Περίμενε να τελειώσει, να μπεί μέσα, να πάρει την θέση του στο γραφείο να σου πεί ό,τι θες να μάθεις...μου είπε κάποιος από τους υπόλοιπους.

Νόμιζε πως ήμουνα καλό και υπάκουο προβατάκι και θά συμμορφωνόμουν με τις υποδείξεις του, ή ακόμη χειρότερα θα σπαταλούσα τον πολύτιμο χρόνο μου να περιμένω πότε θα του καυλώσει του συγκεκριμένου κόπρου να επιστρέψει μέσα, στα υποτιθέμενα καθήκοντα του, μπορεί την ώρα που θα σχολούσε...

Τι να το νοιάζει για μένα, αφού εξασφάλισε μισθό και άλλα δέκα επιδόματα από τον κρατικό κορβανά κι αν δεν τον φτάνουν αύριο θα κάνει ανεύθυνες απεργίες να του τα αυξήσουν...

Μα αυτός ο κόπρος σήμερα τα είδε όλα: Προχώρησα στην αίθουσα και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των άλλων παρευρισκομένων, άνοιξα την κλειστή μπαλκονόπορτα, βγήκα έξω και κάθισα σε μιά από τις άδειες καρέκλες που υπήρχαν δίπλα του και εκεί μόνοι μας τα είπαμε αφού συνήλθε από την αρχική του έκπληξη κι αυτός.

Έτσι έμαθα αυτό που ήθελα, μέσα σε λίγα λεπτά, στον ανοιξιάτικο ήλιο αντί για μέσα στην κλιματιζόμενη αίθουσα, δεν έχει καμιά σημασία, έκανα τον σκοπό μου...

Με την μικρή ενθάρρυνση να ανταποκριθεί άμεσα, για να μην συνοδεύει η φωτογραφία του το παρόν κείμενο, φωτο που θα τραβούσα σε δευτερόλεπτα άψογα με την μικρή κάμερα (τελευταίας τεχνολογίας και απεριόριστων δυνατοτήτων) που έχω τους τελευταίους μήνες ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ, λόγω του blog και της νέας μου δουλειάς...

Όσο για τις πληροφορίες, δεν έμαθα τίποτα καινούριο, επιβεβαίωσα απλώς κάτι που ήξερα ήδη, μα έπρεπε να υποστώ την επίσκεψη...