ΠΟΣΟ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ;

Πολλά γεγονότα μας φαίνονται ακατανόητα και τα παρουσιάζουμε σαν "θαύματα" που δεν υπόκεινται σε καμιά λογική ερμηνεία. Όμως μόνον όταν υπάρχει βαθιά κι ακλόνητη μεταφυσική πίστη σε κάτι, έχουμε θαύματα. Η μικρή παρακάτω ιστορία αγνώστου συγγραφέα (σε συντόμευση κι απόδοση στα Ελληνικά Στ.Γ.Κ.):το επιβεβαιώνει:

«Η 7χρονη Τες άκουγε συχνά τους γονείς της να μιλούν για το μικρό της αδελφό, τον Αντρέα.
Ήξερε πως ήταν πολύ άρρωστος και πως δεν υπήρχαν χρήματα στο σπίτι. Θα μετακόμιζαν σε μικρότερο, επειδή δεν είχαν να πληρώσουν τα έξοδα των γιατρών, ούτε και του σπιτιού.

Ο αδελφός της θα σωζόταν μόνο με μια λεπτή και πανάκριβη χειρουργική επέμβαση. Αλλά ποιος να τους δανείσει το αναγκαίο ποσό; Η μικρή άκουσε τον  πατέρα της να ψιθυρίζει στην απελπισμένη μητέρα της πως «τώρα, μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να σώσει» τον αδελφό της.

Πήγε στο δωμάτιό της, έβγαλε ένα μικρό κουμπαρά, τον αναποδογύρισε, έριξε τα κέρματα στο πάτωμα, τα μέτρησε ένα - ένα, τρεις φορές. Προσεκτικά τα ξανάριξε στον κουμπαρά, τον έκλεισε καλά, βγήκε, πήγε στο κοντινότερο φαρμακείο.

Περίμενε υπομονετικά να την προσέξει ο φαρμακοποιός. Φαινόταν πολύ απασχολημένος. Η Τες έκανε θόρυβο για να τη δει. Τίποτε! Τελικά πήρε μερικά σεντς από τον κουμπαρά της και τα κόλλησε με το χεράκι της στο ταμείο. Τότε μόνο την πρόσεξε ο φαρμακοποιός...

- Τι θέλεις;, τη ρώτησε ενοχλημένος. Μιλώ με τον αδελφό μου από το Σικάγο. Έχω να τον δω χρόνια, της είπε.

- Θέλω να σας πω για τον αδελφό μου, είπε η μικρή. Είναι πολύ - πολύ άρρωστος και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!

- Τι θέλεις; είπε έκπληκτος ο φαρμακοποιός...

- Ο αδελφός μου ονομάζεται Αντρέας, έχει κάτι κακό στο κεφάλι, κι ο μπαμπάς είπε πως μόνο ένα θαύμα τον σώζει τώρα. Πόσο κάνει ένα θαύμα;

- Δεν πουλάμε θαύματα εδώ μικρή μου, λυπάμαι δεν μπορώ να σε βοηθήσω, της αποκρίθηκε ο φαρμακοποιός.

- Κοιτάξτε κύριε, έχω χρήματα να πληρώσω...Αν δεν φτάνουν αυτά θα βρω κι άλλα, μόνο πέστε μου πόσο ακριβώς κοστίζει ένα θαύμα...

Ο αδελφός του φαρμακοποιού, ψηλός και καλοντυμένος κύριος ακούγοντας τη στιχομυθία έσκυψε προς τη μικρή Τες και τη ρώτησε τι είδος θαύμα έχει ανάγκη ο αδελφός της;

- Δεν ξέρω, είπε η Τες. Το μόνο που ξέρω είναι ότι είναι βαριά άρρωστος και η μαμά λέει πως χρειάζεται χειρουργική επέμβαση. Αλλά ο μπαμπάς δεν μπορεί να πληρώσει, γι αυτό θέλω να πληρώσω με τα χρήματά μου...

- Πόσα έχεις, τη ρώτησε ο άνθρωπος από το Σικάγο.

- Ένα δολάριο και έντεκα σεντς, απάντησε με αυτοπεποίθηση η μικρή. Είναι όλο κι όλο ό,τι έχω, αλλά αν χρειαστεί θα βρω κι άλλα...

- Κοίτα μια σύμπτωση! της είπε χαμογελώντας ο ψηλός  κύριος. Ένα δολάριο και έντεκα σεντς, είναι ακριβώς το ποσό για ένα αγοράσουμε ένα θαύμα για το αδελφάκι σου.

Πήρε τα χρήματα στο χέρι και είπε στη μικρή να τον οδηγήσει στο σπίτι της.

- Θέλω να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου. Να δούμε αν έχω το θαύμα που χρειάζεστε...

Ο κύριος ήταν ο διάσημος Carlton Armstrong, χειρούργος εξειδικευμένος στη νευροχειρουργική. Η επέμβαση έγινε χωρίς να κοστίσει άλλα χρήματα και πολύ σύντομα ο μικρός Αντρέας επέστρεψε υγιής στο σπίτι. Οι δυο γονείς αναρωτιόντουσαν τι να έγινε, ενώ η μητέρα απορούσε με το θαύμα και το κόστος του.

Η Τες χαμογελούσε κρυφά ικανοποιημένη. Ηταν η μόνη που γνώριζε πόσο ακριβώς κόστισε το θαύμα: ένα δολάριο και έντεκα σεντς.

Συν τη βαθιά πίστη ενός μικρού παιδιού. Ναι! Τα θαύματα συμβαίνουν μόνο σ' αυτούς που τα πιστεύουν, επιμένουν και τα θέλουν ειλικρινά!

Τι είναι τελικά η πίστη; Μεγάλο ερώτημα, με πολλές και ποικίλες απαντήσεις. Ο καθένας την ορίζει δίνοντάς της και το μέγεθος που επιθυμεί.

[Απ. Παύλου, Προς Εβρ. ια 1: Πίστις εστίν, ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ού βλεπομένων. Δηλαδή, πίστη είναι η απόλυτη βεβαιότητα μη υποκείμενη σε λογικό έλεγχο ότι θα υπάρξουν πράγματα ή αγαθά στο  μέλλον, που τώρα δεν φαίνονται].

[Η απώλεια της πίστης μας απέναντι στον κόσμο, στον εαυτό μας, στην κοινωνία, στον Θεό, στην ίδια τη ζωή, μας κάνει ευάλωτους, αδύναμους, αλλά και ολοκληρωμένους. Χαβιέ Μπαρδέμ, διάσημος Ισπανός ηθοποιός, στο ΒΗmagazino μιλώντας για την ταινία «Μέχρι το θαύμα» (14-4-13)]

Άλλοι ανόητοι  δεν την αποδέχονται καθόλου...

ΤΕΡΙΡΕΜ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Απόστολου Δοξιάδη, από το 1987.

Ένας νέος καραγκιοζοπαίχτης περιπλανιέται στην Ελληνική επαρχία μαζί με την άρρωστη από καρκίνο γυναίκα του.

Δύο μοναχοί και ένα θαύμα θα σώσουν τη γυναίκα και το γάμο τους...

TAMATA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ...

Δεκαπενταύγουστος στο τελευταίο τρίτο του καλοκαιριού και η κοίμηση ης Θεοτόκου τιμάται όπως πάντα με τους απανταχού ναούς που φέρουν τ' όνομα της να ξεχειλίζουν από χριστεπώνυμο πλήθος...

Η πίστη προς την Παναγία είναι τόσο ισχυρή που φέρνει πλήθη στις εκκλησιές και χρυσάφι στις εικόνες. Οι άνθρωποι θα προσευχηθούν, θα τάξουν και θα παρακαλέσουν έκαστος και για κάτι.

Κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει το μαύρο "ιερό" χρήμα που διακινείται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες για τη χάρη Της. Ίσως ούτε ο ίδιος ο Δημιουργός.

Οι πιστοί συχνά πυκνά αποθέτουν τάματα στις εικόνες της Παναγίας όπως και των λοιπών αγίων, θέλοντας μ' αυτόν τον τρόπο, ή απλώς να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους, ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις να "καλοπιάσουν" και να εξαναγκάσουν με τον τρόπο τους το θείον να υπακούσει στο αίτημά τους.

Εκατοντάδες πάσης φύσεως τιμαλφή, από δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, βραχιόλια και περιδέραια, τάματα κι επιστήθιοι σταυροί έχουν εναποτεθεί ήδη ως αφιερώματα πάνω στις εικόνες της, αφού σε κάθε γωνιά της Ελληνικής γης υπάρχει και μια εκκλησία αφιερωμένη στη Θεομήτορα, με μια εικόνα και εκατοντάδες ιστορίες και θρύλους...

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνται, καταναλώνουν, προσεύχονται, ελπίζουν, μπροστά σε μια εικόνα της παναγίας. Η Παναγία στη συνείδηση του χριστιανικού κόσμου είναι μια μάνα. Μάνα όλου του πιστού κόσμου.

Τώρα πως οι πιστοί αισθάνονται πως δεν αρκεί η πίστη, η προσευχή δεν θα φτάσει μόνη της στον ουρανό; Θέλει και το τάμα της αντάμα. Συνήθως ειδική παραγγελία που απεικονίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες κι απαιτήσεις σε κάποιο θαύμα του συγκεκριμένου πιστού...

Με το να νομίζει όμως πως προσφέροντας σε μια εικόνα χρήματα, κοσμήματα και παντός είδους αντικείμενα, κερδίζει μια θέση στο παράδεισο ή "προωθείται το αίτημα του", στην ουσία ευτελίζει την ιδιότητα της και προσβάλλει τον εαυτό σου.

Μακάρι οι άνθρωποι να καταλάβαιναν πως το μεγαλείο της πίστης βρίσκεται μέσα μας και μόνο, πέρα από εκκλησίες, εορτασμούς, περιφορές "θαυματουργών" εικόνων και παντός είδους πανηγύρια...

ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΚ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ...

Ακούγεται παντού: "Που πάμε; Τι θα γίνει στη χώρα;". Η πρώτη απάντηση είναι "πάμε κατά διαόλου και θα γίνει κόλαση". Είναι η κυρίαρχη αίσθηση των ημερών. Μια φοβική αντίληψη των πραγμάτων, σαρώνει τα πάντα- επηρεάζει ως και ψυχολογικά τους ανθρώπους.

Η ντόπια Ελλαδική ελίτ, αδηφάγος όπως πάντα και θεωρώντας την πατρίδα μας, απλώς ως την ιδιόκτητη εδαφική της βάση, ιδιοποιήθηκε (κατάκλεψε κοινώς) όλα τα δάνεια και τα προγράμματα στήριξης της ΕΕ.
Δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου για την δημιουργία μιάς παραγωγικής βάσης, η οποία θα επέτρεπε την εξόφληση των δανεικών στο μέλλον.

Και γιατί να ενδιαφερθή άλλωστε; Οι άνθρωποι αυτού του τόπου ποσώς την ενδιαφέρουν, μόνο ως προς την ιδιότητα του σκλάβου και παραγωγού πλούτου, ο οποίος μέσω ενός πολυδαίδαλου συστήματος που ελέγχει πλήρως καταλήγη στις τσέπες της.

Εξάλλου οι πολιτικοί (τους) εισπράττουν κατά κύριο λόγο την οργή του απλού κόσμου, που θάπρεπε να στρέφεται κατά των ντόπιων λαμόγιων που έφεραν την χώρα μας σε αυτή τη θέση.

Μερικοί πιστεύουν ενδόμυχα ότι κάτι θα γίνει στο τέλος και θα τη βγάλουμε καθαρή , χωρίς να αλλάξουμε τίποτε στον καθημερινό βίο μας. Κάποιος θα μας δανείσει, κάποιος θα σπεύσει να μας βοηθήσει, κάποιος από μηχανής Θεός θα επέμβει. Η εν πάση περιπτώσει ότι κακό είναι να γίνει, θα γίνει στον διπλανό.

Πολύ σύντομα θα διαψευσθούν. Η εποχή των θαυμάτων έκλεισε. Από εδώ και πέρα το καλύτερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να το καταλάβουμε.

Αν το καταλάβουμε όλοι κι αλλάξουμε, θα αρχίσουν και τα αληθινά θαύματα:

Οι αγρότες θα καλλιεργούν τη γη τους με πραγματική φροντίδα και θα αναθέτουν σε σωστούς συνεταιριστές ή ακόμη και ιδιώτες marketers να τους βρουν αγορές.

Οι επαγγελματίες δεν θα περιμένουν να κάνουν απόσβεση κλέβοντας τον πελάτη και την εφορία.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα τιμούν τη δουλειά τους και δεν θα την έχουν για να ξεκουράζονται πριν τις τριήμερες αποδράσεις τους με τις ευκαιρία της επόμενης αργίας (τους).

Οι φοιτητές και οι καθηγητές τους θα δημιουργήσουν πραγματικά πανεπιστήμια γνώσης κι όχι άσυλα παραβατών.

Οι δάσκαλοι θα διδάσκουν στις σχολικές αίθουσες με το μισθό τους και όχι στα παιδικά και εφηβικά δωμάτια με μαύρο "ιδιαίτερο" χρήμα.

Οι επιχειρηματίες θα καταλάβουν ότι οι αρπαχές τελείωσαν και τα κέρδη δεν βγαίνουν με κόλπα.

Οι δημοσιογράφοι θα κάνουν ενημέρωση και όχι δημόσιες σχέσεις.

Οι πολιτικοί θα εκλέγονται με την αξία τους, όχι με την προπαγάνδα και το χορηγό τους.

Οι οικογένειες θα ξαναγίνουν οικογένειες, θα τρέφονται στην κουζίνα του σπιτιού τους και όχι στα ακριβά εστιατόρια, τις χασαποταβέρνες, τις πιτσαρίες, ή από "ντελίβερι" και σουβλατζίδικα.

Οι γονείς δεν θα ξοδεύουν άσκοπα και επιζήμια για τα παιδιά τους τα λεφτά που δύσκολα λένε πως βγάζουν. Οι ατομικοί και οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί θα εξορθολογιστούν.

Οι καταναλωτές δεν θα αποκτούν αγαθά με λεφτά που δεν έχουν.

Η χωριάτικη πολυτέλεια, η μικροαστική ξιπασιά και η επιδειξιομανία των κατά λάθος εχόντων και των "δήθεν" θα περιοριστεί κατακόρυφα.

Όσο υπάρχουν πρόβατα που νομίζουν ότι με την ψήφο τους μπορούν να υποκαταστήσουν την αγωνιστική ανεπάρκειά τους στα σοβαρώς σημαίνοντα (δουλειά), σε συνδιασμό με συμμετοχή στις επαναστάσεις του καναπέ και της οκνηρίας (απεργία), θα έχουμε "ταξικούς" λύκους που θα λυμαίνονται την κληρονομική μας ιδιοκτησία, γιατί με τέτοια μυαλά προστιθέμενη αξία δεν μπορούμε να παράγουμε οι ίδιοι.

Ο καθένας θα υπάρχει με τα κυβικά του, με την αξία του, με τη δουλειά και όχι με τη μαγκιά, τα κόλπα και την μαϊμουδιά του...
Το θέμα είναι, αν εμείς, θα ξεσηκωθούμε να σαρώσουμε όλα τα λαμόγια που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση.

Μπορεί να είναι η ευκαιρία να ξαναγίνουμε κανονικοί άνθρωποι, συνειδητοί καταναλωτές, πραγματικοί εργαζόμενοι, αληθινοί πολίτες...