Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ...2

Όποτε είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε έξω να πάμε μια βόλτα (συνήθως Παρασκευές απόγευμα που έπαιρνε την μοναδική του έξοδο της εβδομάδας κι έμενε μέσα τα σαββατοκύριακα), μούλεγε τα παραπάνω που συνέβαιναν τις εργάσιμες ώρες στην πίστα κι άλλα που τον περίμεναν όταν επέστρεφε στον θάλαμο να καταλαγιάσει.

Για σπασμένα λουκέτα της ντουλάπας, για αποφάγια και σκουπίδια που έβρισκε μέσα συχνά, για χυμένα νερά στο κρεβάτι του, για πυροφάνια όταν κοιμόταν, για επίμονες ενοχλήσεις όταν τον έβλεπαν να διαβάζει και να σημειώνει στα χαρτιά του.
Πράγματα που γίνονταν από τους υπόλοιπους σμηνίτες της μοίρας του, που ήρθαν με τον ίδιο σκοπό, να κάνουν τη θητεία τους και να φύγουν μα διασκέδαζαν πειράζοντας τον Γιώργη που δεν αντιδρούσε όπως θάκανα εγώ στη θέση του.

Μα περισσότερο του κολλούσαν δυό συγκεκριμένοι μονιμάδες πενταετούς θητείας, δυό τσογλάνια που νόμιζαν πως θα έμπαιναν στην Αεροπορία από το παράθυρο και θα γίνονταν στελέχη σαν αυτά των παραγωγικών σχολών, όταν τα όνειρα τους διαψεύτηκαν κι είδαν πως θα ήταν μιά ζωή παρείσακτοι και σε χειρότερη μοίρα από τους έφεδρους σμηνίτες, έβγαζαν τα απωθημένα τους όπου μπορούσαν.

- Ας τους να πάνε στο διάολο, του έλεγα, ο μοίραρχος θα πάρει προαγωγή και θα φύγει, οι στρατεύσιμοι θα βρούν άλλον να πειράζουν όταν έρθουν νέοι τον άλλο μήνα, όσο για τους σκατάδες πενταετείς θα τους καταστέσουμε έξω από τη μονάδα με την πρώτη ευκαιρία.

- Τι να κάνουμε δηλαδή;

- Θα δούμε σε ποιό πουτανάδικο μεθοκοπούνε τα βράδια και θα τους πλακώσουμε. Θα θέκω του ενός μιά με ένα βαρύ σίδερο στην κεφαλή να απομείνει επιτόπου.
Θα τελειώσουμε την θητεία μας κι αυτός ακόμη θάναι φυτό σε κώμα.
Ο άλλος ή θα κάτσει στα αυγά του ή θα τον περιλάβουνε οι "Σήφηδες" οι μαυροποκαμισάδες και θα παίζουνε μπάλα με τη κεφαλή του, να μου χρωστούνε και χάρη αύριο. Θα τους ξεφορτωθούμε τους βαρεμένους και θα συνεχίσουμε την θητεία μας να μη σε πειράζει και σένα κανείς να τελειώσεις, αλλιώς θα σε παζαβώσουνε πραγματικά και θα απομείνεις άχρηστος μετά...

Και τις σημειώσεις σου ξαναγύρισε τις στο σπίτι όταν μπορέσεις να πας, μα δεν θα πάθουν τίποτα αν καθυστερήσεις λιγάκι την τεκμηρίωση, ούτε η εταιρία θα κλείσει οστόσω αφού είναι κορυφαία στον κόσμο, θα το φροντίσεις αργότερα που θα παίρνεις κι άδειες σαν παλιός, εδω μπορεί να σου τις σκίσει κιόλας κανένας αγράμματος χωριάτης που δεν καταλαβαίνει τι είναι και τι κρύβουν...

Δυστυχως δεν δέχτηκε ο Γιώργης την αποτελεσματική βοήθεια που του πρόσφερα, είχε εναποθέσει τις ελπίδες του σε κάποιον "Θεό" που νόμιζε πως τον παρακολουθούσε κι έβλεπε τι τραβούσε.
Δεν ξέρω αν είχε γνώση ο Θεός που επικαλούνταν, μα δεν φάνηκε ποτέ να επεμβαίνει όταν χρειαζόταν ή δεν αγαπούσε και πολύ τον Γιώργη.

Τα καψώνια συνεχίζονταν και στις σκοπιές, όποτε φύλαγε και περνούσε περίπολο ή έφοδος σταματούσαν για ένα δεκάλεπτο στην δική του σκοπιά για να τον πειράζουν. Τι μεταβολές έκανε μέχρι να ζαλιστεί, τι παρουσιάσεις και συνθηματικά επαναλάμβανε μέχρι αηδίας, τι φωνές άκουγε για την εμφάνιση του, κι άλλα που σκαρφίζονταν...

Στο τέλος είδε κι απόειδε και κρυβόταν λίγο μακρύτερα από τη σκοπιά όποτε τους έβλεπε να πλησιάζουν, εμφανιζόταν από πίσω τους με τον γεμιστήρα μέσα στο όπλο, το ακουμπούσε στις πλάτες τους και τους αιφνιδίαζε, ζητώντας τα στοιχεία τους.
Αν γελούσαν ή αργούσαν να τα δώσουν όπλιζε το όπλο κι ετοιμαζόταν να ρίξει και τους κοβόταν κάθε διάθεση για αστεϊσμούς.

Σταμάτησαν τα χοντρά πειράγματα μα το ανάφεραν στους υπεύθυνους για τη φύλαξη αξιωματικούς. Τον παρακολούθησαν αυτοί απο μακριά με τα κυάλια μερικές φορές, τον είδαν να προπονείται μόνος στην έρημη σκοπιά να βάζει αστραπιαία τον γεμιστήρα στο όπλο από την ζώνη του και να το φέρνει μετά σε θέση σκόπευσης, συνέχεια και συνέχεια μέχρι να το κάνει τέλεια.

Άρχισε να φροντίζει και την φυσική του κατάσταση από τότε, έκανε κάμψεις στο πάτωμα κι έλξεις στους σωλήνες που χρησιμοποιούσε σαν μονόζυγο, κι άλλες σχετικές ασκήσεις που γίνονταν εύκολα με υλικά που υπήρχαν στην διάθεση του. Με ρωτούσε κιόλας για την ένταση και τις επαναλήψεις που θάκανε, ξέροντας πως εγώ πάντα γυμναζόμουν.

Ο διοικητής της μοίρας του πήρε προαγωγή σύντομα, έγινε Αρχηγός Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης κι έφυγε, ανέλαβε καινούριος ο οποίος έμελλε να δοκιμάσει την έκπληξη της ζωής του λίγο πριν αναλάβει υπηρεσία όταν πέρασε να δει την κατάσταση που βρίσκονταν ο θάλαμος της καινούριας του μοίρας πριν μιλήσει με τους στρατεύσιμους το μεσημέρι.

Συνοδευόμενος από τον υπαξιωματικό της μοίρας έφτασαν στο θάλαμο πεζοί, ο Γιώργης ήταν θαλαμοφύλακας εκείνη τη μέρα. Προχώρησαν στον διάδρομο που φαίνονταν έρημος. Φώναξε τον θαλαμοφύλακα, καμιά απάντηση κι έφτανε σχεδόν στο τέρμα.
Τότε έγινε αυτό που δεν είχε συμβεί ποτέ στα χρονικά της Αεροπορίας και πολύ δύσκολα θα επαναληφτεί:
Από ένα από τα πάνω κρεβάτια που ήταν πίσω του, πετάχτηκε ο Γιώργης και προσγειώθηκε στο πάτωμα. Ήταν τελείως γυμνός, κρατούσε ένα εικονογραφημένο πορνοπεριοδικό και...την έπαιζε με μανία. Όταν είδε πως βρίσκονταν μπροστά του ανώτερος αξιωματικός, την αφήνει, στέκει προσοχή και...χαιρετά στρατιωτικά!

Ο έκπληκτος αξιωματικός να ρωτά ωριόμενος τον συνοδό του

- "τι είναι αυτός εδώ",
- "τάχει χαμένα λίγο κύριε..."
- "έχω ανάγκες βλέπετε..." ο Γιώργης
- "που διάολο με φέρανε;" ο μοίραρχος
- "διώξε με αν δεν σ' αρέσω" ο Γιώργης
- "θα φύγεις μόνο δεμένος ή ξαπλωτός, δεν περνούνε τρέλλες σε μένα..." ο μοίραρχος.

Το περιστατικό μαθεύτηκε το μεσημέρι στα μαγειρεία από τον υπαξιωματικό που παραβρέθηκε στο μοναδικό περιστατικό, γέλια και καζούρα προς τον Γιώργη όταν εμφανίστηκε να φάει, από κείνο το μεσημέρι κλείστηκε στον εαυτό του ολότελα, απόφευγε ακόμη και μένα που με ήξερε χρόνια και θα ήμουν εκεί αν ήθελε να μιλήσει σε κάποιον.

Ο νέος διοικητής του έκανε τα πάντα να τον ξεφορτωθεί, "διοικώ πολεμική μοίρα κι εκπαιδεύω πιλότους, δεν ευκαιρώ να νταντεύω απροσάρμοστους" έλεγε στον διοικητή της μονάδας, "κάτσε να φέρουμε κανένα καινούριο οπλουργό, να δω τι θα τον κάνω τούτο" απαντούσε αυτός, δεν τον άφηναν πια να πλησιάζει στα αεροπλάνα το Γιώργη, τον ξεφορτώθηκε προσωρινά στα μαγειρεία τα πρωϊνά, μα τα βράδια έκανε σκοπιές κανονικά, δεν υπήρχαν και τότε αρκετά άτομα να βγαίνουν οι υπηρεσίες, οι αστράτευτοι κάνανε οτι μπορούσανε να μην στρατευτούν, η πολιτεία τους σιγόνταρε να μην χάσει τους ψήφους τους, μα τον έβαζαν σε κοντινές και φωτεινές σκοπιές να μην βγαίνει στην περίμετρο της μονάδας και κάνει καμμιά καινούρια απρόβλεπτη τρέλλα.

Το φινάλε της ιστορίας δόθηκε μιά βραδιά αργά τη νύχτα, όταν γύρισε από την σκοπιά και αντί να κοιμηθεί άρχισε να γυμνάζεται μέσα στο θάλαμο, κάνοντας αρκετό θόρυβο. Ξύπνησε κάποιος και του ζήτησε να ησυχάσει να κοιμηθούν, το πρωί είχαν δουλειά στην πίστα όπως κάθε μέρα.
Λογομάχησαν με τον Γιώργη "είσαι τρελλός". 'θα σας τρελλάνω όλους κι εσάς", ξυπνούν κι άλλοι από την φασαρία, "κόφτο πιά τρελλέ" κι ο Γιώργης όρμησε σε έναν, τον πιο κοντινό του.

Τον άρπαξε από τον λαιμό να τον πνίξει, του χτυπούσε το κεφάλι κάτω με μανία, έπεσαν οι υπόλοιποι να τον τραβήξουν, έγιναν όλοι ένα κουβάρι, άφριζε ο Γιώργης. Τον παρέλαβε η Αερονομία που ειδοποιήθηκε, η μονάδα όλη στο πόδι, εγώ κοιμόμουν στο σπίτι μου με έξοδο εκείνο το βράδυ, τα έμαθα το πρωί.

Στο Ναυτικό Νοσοκομείο για εξετάσεις ο Γιώργης, μετά στο ΓΝΑ, βρήκε την ευκαιρία που ήθελε ο μοίραρχος να τον ξεφορτωθεί "δεν τον θέλω πίσω, θέλω έναν μάχιμο σμηνίτη τώρα, άμα τον θέλουν στην Αεροπορία ας τον πάρουν στο ΓΕΑ να τον καμαρώνουν".

Ο Γιώργης σε μερικές εβδομάδες από τότε πήρε απολυτήριο σαν τρελλός, αποχαιρετούσε κιόλας όσους συναντούσε στην διαδρομή μέχρι την πύλη "μείνετε εσείς κορόιδα, εγώ φεύγω νωρίς, τελείωσε η θητεία" άκουγαν.

Δεν τον ξανάδα από τότε. Ιούνιος του 1992 η τελική πράξη της ιστορίας του.
Για το πάθημα του Γιώργη δεν φταίει βέβαια ούτε η Πολεμική Αεροπορία, ούτε κάποιο "σύστημα" γενικότερα. Φταίνε όσοι βρίσκονταν δίπλα του στην ίδια μοίρα, στο διπλανό κρεβάτι ή θάλαμο, που με την σκαιή συμπεριφορά τους δυσκόλεψαν κι επιδείνωσαν την κατάσταση που βρισκόταν όταν ήρθε.

Δεν τον άφηναν στην ησυχία του να κάνει τις υπηρεσίες που ποτέ δεν αρνιόταν ή απόφευγε και ν' ασχοληθεί στον δικό του ελεύθερο χρόνο με οτι τον ενδιέφερε, χωρίς να πειράζει κανέναν. Να μην τον φέρνουν καθημερινά σε αδιέξοδο και ν' αντιδρά με τον δικό του τρόπο, διασκεδάζοντας κάποιους ανεγκέφαλους.

Στην ίδια θέση βρίσκονταν κι αυτοί, θητεία έκαναν οι έφεδροι κι ένα κομάτι ψωμί αναζητούσαν οι άλλοι οι μόνιμοι, μπορούσαν να βρισκόταν στη θέση του ανα πάσα στιγμή, τότε τι θα έκαναν να γλιτώσουν το συνεχόμενο για μήνες ομαδικό καψώνι;

Με απλά καθημερινά πράγματα φορτίζεται κάποιος και στο τέλος ξεσπά. Ευτυχώς δεν στράφηκε εναντίον του εαυτού του, να αυτοτιμωρηθεί για φταίξιμο άλλων, με μια αναίτια αυτοκτονία. Έφυγε ζωντανός κι αρτιμελής από την μονάδα, μα με τη ρεστινιά του τρελλού να τον συνοδεύει στην υπόλοιπη ζωή του.

Δεν ξέρω πως είναι η σημερινή του ζωή, δεν τον ξαναβρήκα μετά παρά κάποιες προσπάθειες μου.

Τι θα κάνανε τα υπόλοιπα καλόπαιδα αν γίνονταν ξαφνικά στόχος κάποιων "συναδέλφων" τους για μερικούς συνεχόμενους μήνες;

Δε νομίζω να μπορούσαν ν' αντιδράσουν διαφορετικά, το ίδιο θα κατέληγαν στη θέση του "τρελλού". Ή νεκροί οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες...

Ο ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ...1

Αυτή είναι η ιστορία του Γιώργη Σ. που κατέληξε στην απόλυση του από την Πολεμική Αεροπορία μεσούσης της θητείας του, με τον χαρακτηρισμό του "τρελλού".

Στην ίδια ηλικία με μένα ο Γιώργης, βρεθήκαμε συμφοιτητές και κάναμε και παρέα συχνά. Μαζί την κοπανούσαμε από τις κομματικοποιημένες ανούσιες φοιτητικές εκλογές ή συνελεύσεις τμήματος για σύντομες αποδράσεις εκτός πόλης, δεν μας συγκινούσε η ξύλινη γλώσσα των εγκάθετων και τα καλέσματα τους για "αγώνες" της κακής ώρας.

Στα 2 τελευταία εξάμηνα τον είχα χάσει, είχε απορροφηθεί από μιά ιδέα που είχε για μια εφεύρεση που αν υλοποιούνταν θα συνέβαλλε πολύ στην προστασία των χρηστών ηλεκτρικών συσκευών από ηλεκτροπληξία. Δεν ξέρω πως εμπνεύστηκε την ιδέα κι άρχισε να τη δουλεύει, μάλλον κατά τη διάρκεια κάποιου εργαστηρίου που είχαμε πολλά στη σχολή.

Τη δούλευε αρχικά στον ελεύθερο χρόνο του μα σύντομα τον απορρόφησε και σπαταλούσε ώρες ατελείωτες, τον είχα χάσει, είχα να ολοκληρώσω και την δική μου πτυχιακή εργασία, δεν βρισκόμασταν να τα λέμε όπως πρώτα.

Τον ξανάδα πολλούς μήνες αργότερα, όταν βρέθηκα στον Πειραιά κι έψαχνα τρόπο να πάω στην Τρίπολη για τη θητεία μου, ήταν κι αυτός εκεί για τον ίδιο λόγο.
Στο τρένο για τον προορισμό μας μου έλεγε πως τα είχε καταφέρει, η ευρεσιτεχνία του ήταν σε καλό δρόμο, λειτουργούσε πειραματικά και θα έβγαινε στην αγορά.
Είχε έρθει σ' επαφή με μεγάλη εταιρία του χώρου των ηλεκτρικών και του ζητούσαν την τελική τεκμηρίωση της ιδέας του για να προχωρήσουν στη μαζική παραγωγή.
Θα είχε δουλειά και σημαντική θέση εκεί αργότερα όπως του υπόσχονταν.

Τότε ακριβώς ήρθε το χαρτί του να καταταγεί, ύστερα κι από απαίτητηση του εύπορου πατέρα του, πολλά χρόνια προέδρου στην κοινότητα τους που ήθελε ο γιός του να έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, να μην βρίσκει μετέπειτα μπροστά του εμπόδια σαν αστράτευτος ή φυγόστρατος.
Πάντως τον Γιώργη το τελευταίο που τον ένοιαζε ήταν να ντυθεί φαντάρος τώρα.

Αυτό φάνηκε από τα πρώτα μέτρα που διανύσαμε στην 124 ΠΒΕ, όταν φτάσαμε στην Τρίπολη το μεσημέρι. Όλοι σχεδόν καταλάβαιναν τη δυσφορία του, οι υπεύθυνοι τον ξεχώρισαν και τον έστειλαν στη χειρότερη μοίρα εκπαίδευσης αντίθετα με μένα που πήγα τυχαία λόγω γραμμής στην πιο άνετη κι εύκολη.
Ξαναχαθήκαμε πάλι για τους 2 μήνες της βασικής εκπαίδευσης.

Συναντηθήκαμε την τελευταία μέρα στην Τρίπολη, το πρωί που θα φεύγαμε για τις μονάδες μας. Ίδια μονάδα 115ΠΜ κι ίδια ειδικότητα τυχαία: οπλουργοί αεροσκαφών.
Εγώ ένιωθα άνετα, είχα συνειδητά αποφασίσει πως θα διέκοπτα τη ζωή μου για τους επόμενους μήνες, θα έκανα τη θητεία μου και θα επέστρεφα κατόπιν στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής μου, που ήταν πιο ελεύθερη κι αναρχική απο αυτή των "αναρχικών" του κώλου που όλο διαμαρτύρονται κι "αγωνίζονται" για ένα μηδενικό...

Δεν ήταν το ίδιο με τον Γιώργη. Εκείνος δεν τα κατάφερε καλά στην εκπαίδευση, είχε γίνει κι αιτία να τιμωρηθεί η μοίρα του, τον είχαν στην μπούκα και μόνιμοι και στρατεύσιμοι.

Στη μονάδα στάθηκε τυχερός, ο διοικητής της μιας πολεμικής μοίρας καταγόταν κοντά από το χωριό του και τον πήρε αμέσως στην μοίρα του, εγώ κατέληξα σ΄αυτήν που απόμενε.

Αυτό φούσκωσε για λίγο το μυαλό του, θα περνούσε καλά με γνωστό διοικητή, άρχισε αμέσως να έχει απαιτήσεις: ήθελε ντουλάπα από την πρώτη μέρα, να τακτοποιήσει τα πράγματα του. Αν σας φαίνεται αυτονόητο η διάθεση ντουλάπας από τους παλιούς σε νέους κατα την άφιξη τους σε έναν στρατιωτικό θάλαμο, δεν έχετε κάνει θητεία, εγώ που ήμουν και μάγκας έκανα ένα ολόκληρο μήνα να πάρω, ώσπου να απολυθεί ένας απο αυτούς και να ελευθερώσει τις 4 που είχε στην κατοχή του μόνο για δική του χρήση.

Η απαίτηση ντουλάπας είχε σαν αποτέλεσμα να προκαλέσει τη μήνη των άλλων στρατεύσιμων που αφού τον πλησίασαν σε μιά άδεια μεταλλική ντουλάπα και τον ρώτησαν αν του άρεσε, τον έσπρωξαν βίαια μέσα, την έκλεισαν με ένα λουκέτο και ο Γιώργης παρέμεινε έγκλειστος όρθιος στο εσωτερικό της από τις 11.00πμ μέχρι τις 6.00μμ που άρχιζε η έξοδος της πρώτης μέρας. τραγουδώντας τα τραγούδια που του ζητούσαν κι απαντώντας σε εξευτελιστικές ερωτήσεις που έκαναν, χτυπώντας συγχρόνως την ντουλάπα με γροθιές, κλωτσιές και κουτουλιές ακόμη κάποιοι.

Αυτό ήταν η αρχή για μιά σειρά δεινά που ακολούθησαν για τον άτυχο Γιώργη και περιελάμβαναν συνεχείς σκοπιές στο δεύτερο νούμερο το χερότερο όλων, λιγοστές εξόδους (μόνο κάθε Παρασκευή απόγευμα), συνεχή δουλειά στην πίστα τροχοδρόμησης της μοίρας του και απανωτά καψώνια.
Σε αυτά συμμετείχε κι ο ίδιος ο μοίραρχος όταν διαπίστωσε πως αυτός που επέλεξε να πάρει στη μοίρα δεν ήταν για θητεία.

Μάλιστα ζήτησε να τον ανταλλάξει με μένα που δεν με ήθελε την πρώτη μέρα, μα συνάντησε την σθεναρή άρνηση του δικού μου και την ειρωνική υπενθύμιση; "εσύ το διάλεξες το κελεπίρι, φάτο τώρα στη μάπα, όχι θα σου δώσω τον Κωστή το αστέρι της μονάδας να πάρω έναν τρελλό από το χωριό σου". Αυτά μαθεύονταν αμέσως σχεδόν στη μονάδα από στόμα σε στόμα και ο Γιώργης άρχισε να κολά τον χαρακτηρισμό "ο τρελλός που κάνει τα νούμερα".

Αφού δεν μπόρεσε να τον αλλάξει ο διοικητής του, βάλθηκε να τον ξεφορτωθεί αλλιώς.
Πότε έβαζαν μιά μεγάλη πέτρα 15- 20 κιλά πάνω στην κίτρινη γραμμή του τροχιόδρομου εμπόδιο στην ομαλή κύληση των αεροσκαφών προς /από τον κυρίως διάδρομο (έγκλημα για την Αεροπορία η ύπαρξη εμποδίων στην γραμμή, φροντίζει για αυτή η υπηρεσία FOD) και καλούσε τον Γιώργη που έκανε συνέχεια τα πρωϊνά τέτοια υπηρεσία να την πάρει, να την πάει στο γραφείο του απέξω και να τον περιμένει εκεί να τιμωρηθεί για παράλειψη καθήκοντος πράγμα που σήμαινε πως θα την κουβαλούσε την πέτρα σε απόσταση 1- 2,5 χλμ μέχρι το γραφείο και σαν ποινή θα είχε πρόσθετες υπηρεσίες όταν επέστρεφε από την πτήση ο μοίραρχος (από τους καλύτερους πιλότους μαχητικών, με χιλιάδες ώρες σε αναχαιτήσεις, κατασκοπευτικές αεροφωτογραφήσεις από το Τουρκικό στρατηγείο της Σμύρνης, 2 φορές διασωθείς από πτώση αεροπλάνου, πραγματικός ήρωας κατά τα άλλα).

Η μόνη παρηγοριά του Γιώργη ήταν οι σημειώσεις του για την εφεύρεση που είχε κάνει που σε μιά σπάνια άδεια είχε φέρει μαζί του και μελετούσε κρυφά και να μιλά μαζί μου όποτε μπορούσαμε.

ΣΥΝΤΟΜΑ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

ΣΤΗΝ ΣΚΟΠΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΩΜΕΝΗ...

1.
Στην σκέψη μου συνέχεια τριγυρίζει
σαν φάντασμα η δική σου η μορφή
ξέρω και τους δυό μας βασανίζει
μιά επιθυμία μας κρυφή.

2.
Στην σκοπιά την παγωμένη
κάθομαι και γράφω γράμμα
κι όταν έρθω αγαπημένη
σου υπόσχομαι ένα πράγμα:
Θα γεμίσουμε τα βράδυα
με φιλάκια και με χάδια...

3.
Στο κρεβάτι όλο στριφογυρίζεις
την σκοπιά μου άγρυπνος φρουρώ
όμως αγαπούλα μην δακρύζεις
έχω ένα σχέδιο τολμηρό.

4.
Στην σκοπιά την παγωμένη
κάποιο κόλπο θα σκαρώσω
να μου δώσουνε μιά άδεια
νάρθω να σε ανταμώσω.
Να γεμίσουμε τα βράδυα
με φιλάκια και με χάδια...

Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"