ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΜΑΧΩΝ...

Η άκρατη εισροή λαθρομεταναστών που δικαιολογήθηκε εκ των υστέρων ως πολυπολιτισμικότητα και σαχλαμάρες ήταν αναμενόμενο να δημιουργήσει προβλήματα.

Ακολούθησε η αυξημενη εγκληματικότητα, η υποβάθμιση περιοχών, ή επανεμφάνιση ασθενειών όπως η φυματίωση, ο εκτοπισμός του Έλληνα μεροκαματιάρη όχι οτι δεν υπάρχουν πιά τέτοιοι, μα γίνανε ακριβοί βλέπεις, ζητούν λίγα περισσότερα από τους εξαθλιωμένους Πακιστανούς, κτλ.

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα σε όλους, εκτός από τους επαγγελματίες πολιτικούς αυτής της χώρας και την "προοδευτική" αριστερή νεολαία της που συμπαρίσταται γενικώς όπου ταραχή κι ανωμαλία...

Απ την μια μεριά μαλθακοί ανεπαρκείς πολιτικοί, εξαγορασμένες συνειδήσεις και οικονομικά συμφέροντα μετατρέπουν την χώρα σε ξέφραγο αμπέλι και μαζεύουν εδώ όλη την σάρα και την μάρα της υφηλίου.

Απ την άλλη το κράτος σε πλήρη αποσύνθεση αδυνατεί να αντιμετωπίσει το έγκλημα και την διαφθορά που αυξάνει με ρυθμούς ταχύτατους και έφτασε να κοστίζει πολύ ανθρώπινο αίμα.

Οι πολίτες απόλυτα δικαιολογημένα και παρασυρμένοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης που είναι το ισχυρότερο απ όλα τα ανθρώπινα ένστικτα, θα φτάσουν να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους και να εκδικούνται αυτούς που τους στερούν τα πολύτιμα αγαθά της ησυχίας, της ασφάλειας, της περιουσίας, της εργασίας και στην χειρότερη περίπτωση τους αφαιρούν την ίδια τους την ζωή.

Και βέβαια μην περιμένει κανένας λογικές ενέργειες από ανθρώπους που κινδυνεύει ή οι ίδιοι θεωρούν ότι κινδυνεύει η οικογένεια και η ζωή τους.

Γενικεύουν στον μέγιστο βαθμό και εξισώνουν κάθε αλλοδαπό με τον εγκληματία που θα τους στερήσει την ζωή ενώ σίγουρα δεν είναι κάθε αλλοδαπός που περνά παό τον δρόμο εγκληματίας. Πως να ξεχωρίσουν τον εργάτη από τον εγκληματία όμως όταν ανήκουν και οι 2 στην ίδια ράτσα;

Και οι πολίτες αντιδρούν ανάλογα, δηλαδή όπως βλέπουμε σήμερα να αντιδρούν.
Ο υπεύθυνος για την κατάντια της χώρας; Οι κυβερνήσεις των τελευταίων 25 ετών.
Αυτοί φταίνε και πρέπει να λογοδοτήσουν! Αφού αντικατασταθούν από άλλους ικανότερους για να λειτουργεί η χώρα...

Όσα μας ενώνουν είναι γεγονός πως λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα. Η συναίνεση, η ανεκτικότητα, η κοινωνική ειρήνη, ο κοινός τόπος και το κοινό έδαφος; Για τους περισσότερους, λόγια του αέρα.

Κάπως έτσι θα ξημέρωσει η μέρα, που πριν κατέβει κανείς στο κέντρο μια βόλτα, πρέπει αντί για δελτίο καιρού, να δει το σύντομα επερχόμενο δελτίο των μαχών της ημέρας.

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ...

Στη Νέα Υόρκη άρχισε η υποβάθμιση ολόκληρων περιοχών με την μετακίνηση σε αυτές μαύρων, Ισπανόφωνων εμπόρων ναρκωτικών, συμμοριών κλπ.

Το αποτέλεσμα ήταν οι κάτοικοι να φύγουν άρον άρον πουλώντας τα σπίτια τους σε εξευτελιστικές τιμές. Όταν τα φιλέτα είχαν αλλάξει χέρια, ο δήμαρχος Τζουλιάνι καθάρισε γρήγορα την περιθωριακή σκατομάζα και όλα επέστρεψαν στο φυσιολογικό.

Κάποια χρόνια αργότερα ένα loft στη Ν.Υ πουλιόταν από 700.000 έως 1.200.000 δολλάρια.

Δεν ξέρω αν βλέπετε κάποια ομοιότητα με γνωστή μας χώρα...

Περπατούσα προ καιρού στο κέντρο της Αθήνας, εκεί κοντά στο παλιό χρηματιστήριο και τους γύρω δρόμους, σε μέρη που είχαν πριν λίγα χρόνια στις αρχές του 2000 τα γραφεία τους μερικοί γνωστοί και συνεργάτες μου τότε.

Παντού τώρα σιχαμένο πλήθος Ασιάτες και Αφρικάνοι ανακατεμένοι με Βαλκάνιους και άστεγους ντόπιους να μαγαρίζουν και να υποβαθμίζουν πλατείες και στενά με την αχρείαστη παρουσία τους, νέοι και δυνατοί που μένουν άπραγοι κι απλά προσπαθούν να βγούν από τα σκατά του τρίτου κόσμου και νομίζουν ότι εδώ θα βρούν τον παράδεισο που τους έταξαν.

Δεν καταλάβαινα τι αξία μπορούσαν να είχαν αυτά τα παλαιά πολυόρωφα κτίρια, με τα στενά δωμάτια με τους σοβάδες που έπεφταν σε κάθε ευκαιρία και τα φθαρμένα κουφώματα, χτισμένα σε στενά δρομάκια που ο ήλιος τα φώτιζε μόνο το καταμεσήμερο κι έψαχνα δικαιολογία να φύγω νωρίτερα και να βρεθώ στο Φάληρο, στην Γλυφάδα ή αλλού παραλιακά με ανοιχτό ορίζοντα...

Μέχρι που ένας απο αυτούς μ' έβγαλε κάποτε στην ταράτσα ενός 8όροφου τέτοιου κτιρίου να δω την παλιά Αθήνα από ψηλά.

Και την είδα, όπου έφτανε το μάτι γύρω - γύρω. Με κτίρια, στέγες, λόφους, εδώ η Ακρόπολη, το πεδίο του Άρεος, εκεί πέρα ο Λυκαβητός, ο Αρδητός, το Σύνταγμα, οι άλλες πλατείες, από κάτω στο βάθος οι αναδειγμένοι αρχαιολογικοί χώροι...

Που αν γινόταν το θαύμα να εξαφανιστεί η τριτοκοσμική σκατομάζα και οι κάτοικοι του κέντρου, πολλοί και ιδιοκτήτες των κτιρίων και μεγάλης ηλικίας, με λίγες καίριες πολεοδομικές παρεμβάσεις και μια καλή απολύμανση μπορεί να γίνει παράδεισος το ιστορικό κέντρο και οι πλατείες από την Βουλή μέχρι και κοντά στο τέρμα της Πατησίων και στα τετράγωνα τριγύρω από αυτόν τον άξονα.

Τουλάχιστον οι κεντρικότεροι δρόμοι αφού εξαφανιστούν αρκετά από τα πάμπολα σοκάκια να πάρει αέρα ο τόπος κι αξία οι ιδιοκτησίες, ιδίως οι ψηλοί όροφοι που ανακαινισμένοι θα γίνονταν ανάρπαστα οροφοδιαμερίσματα, μοντέρνα loft ή μικρά εκλεκτά ξενοδοχεία με θέα και χρέωση για λίγους. Με απεριόριστη θέα στα μνημεία του κέντρου και άφθονο οργανωμένο χώρο στάθμευσης όπου ήταν τα πρώην σοκάκια, με καινούριες ταβέρνες, μαγαζιά, κλπ ανάπτυξη.

Γειτονιές που αξίζει να μένει κανείς, με εικόνες και γεύση από τα παλιά, που η Εκάλη με μοναδική θέα το κομμένο βουνό ποτέ δεν θα δώσει..

Που κάποιοι θέλουν να πετύχουν αργότερα, αφού πρώτα φύγουν οι κάτοικοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και πουλήσουν φτηνά τις ιδιοκτησίες τους, όντως παλιές.
Συν την τριτοκοσμική κόλαση συνεχούς υποβάθμισης κι εγκληματικότητας, που σε συνεργασία με υψηλά ιστάμενου συνενόχους τους αναγκάζουν τώρα και καιρό να ζούν μέρα - νύχτα στις γειτονιές τους και στο όνομα μιας αχρείαστης δήθεν "πολυπολιτισμικότητας". Που την πληρώνουν και με τις ζωές τους ακόμη, πέρα από όσα θα χάσουν με την αρπαγή των περιουσιών τους από real estate συμφέροντα...

Άτιμο σχέδιο να καρπωθούν φτηνά κάποιοι λίγοι την αξία του ιστορικού κέντρου. Που προχωρεί απόδεκατίζοντας τους ανθρώπους που γεννήθηκαν ή έτυχε να νοικιάζουν στα μέρη που λιμπίζονται.

Και πριν ξεφορτωθούν οριστικά τη σκατομάζα σαν ανεπιθύμητη πια, θα χρησιμοποιήσουν τα εργατικά της χέρια για να χτίσουν φτηνά τον καινούριο κερδοσκοπικό τους παράδεισο...

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ...

Αβοήθητοι φτωχοί, πρεζόνια, άστεγοι και παράνομοι λαθρομετανάστες, διογκώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με βασική φιλοσοφία την αλήθεια του "Δεν έχω να χάσω τίποτα".

Οι σύγχρονοι κολασμένοι πέραν της ανθρωπιστικής κρίσης που αντικειμενικά βιώνουν, αποτελούν και το απόκοσμο ντεκόρ φρίκης στους δρόμους της πρωτεύουσας...



Το αληθινό reality της καθημερινότητας. Δεν ακούει ούτε συγκινείται κανείς. Αυτό είναι τόσο σίγουρο όσο και η κατάντια του κέντρου από άνομα συμφέροντα, όπως ακριβώς απεικονίζεται στο φωτο - οδοιπορικό. Και μια παρότρυνση για σκέψη...

ΕΠΑΙΤΕΙΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ...

Φτάνει στο πόστο που του έχουν υποδείξει, βγάζει τα παπούτσια να φανούν τα παραμορφωμένα άκρα, τα κρύβει πίσω από ένα κουτί του ΟΤΕ που του χρησιμεύει σαν στήριγμα για την πλάτη, στριμώχνει κάπου εκεί τον φραπέ με το νερό και βάζει το πλαστικό ποτήρι στο πεζοδρόμιο. Ώρα να πιάσει κι αυτός δουλειά, την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι άνθρωποι πάνε στις δικές τους.

Μπορείτε να δείτε αυτήν την εικόνα ίδια κι απαράλλαχτη, οπουδήποτε σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Οι ξενόφερτοι ζητιάνοι γεμίζουν και μαγαρίζουν πλέον κάθε πόλη. Οχι αυθαίρετα, αλλά βάσει επιχειρηματικού σχεδίου. Καθισμένοι όπου μυρίζονται πως υπάρχει και το ελάχιστο χρήμα, από τα ΑΤΜ των τραπεζών, έξω από σούπερ - μάρκετ, μέχρι πλάι στα παρκόμετρα του δήμου.

Οι αρχές γνωρίζουν πως τα κυκλώματα κάνουν ως και εισαγωγές αναπήρων, ξέρουν ότι τα φανάρια καπαρώνονται από ομάδες "αναξιοπαθούντων", ενώ τα δρομολόγια των αστικών συρμών της πρωτεύουσας όπου γίνεται κανονική παρέλαση από δαύτους καθημερινά, μοιράζονται εκ των προτέρων μεταξύ των ενδιαφερομένων. Επίσης παραδέχονται πως το φαινόμενο δεν εκριζώνεται εύκολα από τους δρόμους. Ακόμα και αν τους μαζέψει (και τι να τους κάνει; να τους πετάξει στον Καιάδα όπου ανήκουν;) θα εμφανιστούν σε λίγο άλλοι.

Αν οι ακρωτηριασμένοι θεωρούνται λαχείο για όσους εκμεταλλεύονται τα πόστα των ζητιάνων, ένας άνθρωπος με καθολικά εγκαύματα είναι τζακποτ. Όσο πιο αποκρουστικά παραμορφωμένος, τόσο νομίζουν οι νταβατζήδες που τον νετάσουν, τον τοποθετούν στο "σωστό" σημείο και τον επιτηρούν από κάποιο παγκάκι πως θα συγκινήσει το ανόητο πόπολο να του ρίξει τα ευρώ του κι αν δεν τους φαίνονται αρκετά, η φρίκη θα συμπληρωθεί με ένα παιδικό πρόσωπο το οποίο θα κρατάει το πλαστικό ποτήρι για την υποδοχή των κερμάτων.

Τις εβδομάδες που υπολείπονται μέχρι τα Χριστούγεννα οι ζητιάνοι θα κάνουν αισθητή την παρουσία τους όλο και περισσότερο, κάθε ομάδα με δικά της κόλπα να τραβά την προσοχή.

Είναι δύο-τρία ακορντεόν που χρησιμοποιούν παιδιά για τη συγκέντρωση της ελεημοσύνης. Ενα εξ αυτών ακολουθείται και από νεαρό που παίζει το ρόλο σεκιουριτά. Είναι και οι γνωστές περιπτώσεις με "το άρρωστο παιδί στο νοσοκομείο που έγραψε η εφημερίδα και μας έδειξε η τηλεόραση". Άλλα μωρά που εναλλάσσονται σε τυχαίες μητρικές αγκαλιές έχουν δήθεν έλλειψη από γάλα. Γενικώς τα παιδιά μαζεύουν λεφτά, είτε κρατώντας το ποτηράκι, είτε παραμένοντας μέσα σε μία διήγηση ιστορίας πόνου. Άλλοι μεγάλοι επικαλούνται εξάρτηση και θεραπεία από ουσίες. Αρκετοί άνθρωποι αποδεικνύονται εύπιστοι και τέλος πάντων, θεωρούν ότι δεν ρισκάρουν πολλά αγοράζοντας μία καλή πράξη με λίγα ψιλά.

Οι περισσότεροι είναι από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, πολίτες της Ε.Ε. δηλαδή, γι αυτό και η αντιμετώπιση του προβλήματος σκοντάφτει σε πολλα εμπόδια.

Αν δεν ήξερα ότι ο μελλοθάνατος πολιτικός πρόσφυγας - πονεμένος άπορος πατέρας και ο καρκινοπαθής - πρώην ναρκομανής - άνεργος έχουν εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, ίσως να έδινα κι εγώ. Με ενοχλεί που χαλάνε την πιάτσα, παίρνοντας στο λαιμό τους και τους λίγους που ξέρω σαν μόνιμους επαίτες οι οποίοι δεν έχουν πραγματικά στον ήλιο μοίρα. Ακόμη περισσότερο με ενοχλεί που ο κόσμος πρέπει να κρίνει κατά περίσταση από μόνος του ποιος είναι απατεώνας και ποιός όχι. Και όπως ξέρουμε η δυσπιστία πολύ εύκολα το γυρίζει σε άρνηση.

Ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση να μαίνεται και τα λεφτά να είναι σπάνια σε τσέπες και πορτοφόλια, το μέλλον για τους ζητιάνους προβλέπεται ακόμη πιο σκοτεινό από αυτό των δυνητικών πελατών τους.

Είναι όλα αυτά αποτέλεσμα της κρίσης; Οχι μόνο. Περισσότερο έχουν να κάνουν με την ανυπαρξία ελέγχου και αποφασιστικής παρέμβασης. Η Πολιτεία καλείται να παρέμβει. Η αντιμετώπιση της επαιτείας δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Είναι η αξιοπρέπεια της καθημερινότητάς των πολιτών σε καιρούς δύσκολους κι αβέβαιους.

ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ...

Από την επανάσταση του '21 και μετά που δημιουργήθηκε το σύγχρονο Ελληνικό κράτος, η πολιτική διαφθορά στην πατρίδα μας οργιάζει. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να λέμε ότι το νεο-Ελληνικό κράτος είναι θεμελιωμένο στην πολιτική διαφθορά.

Παρόλη την έξαρση του φαινομένου όμως, έχουμε ελάχιστες τιμωρίες.

Μια άλλη καθαρά επίσης ελληνική παράμετρος, τουλάχιστον για την σύγχρονη εποχή, είναι ότι στην χώρα μας έχουμε "κοινωνικοποιήσει" την διαφθορά.

Δηλαδή ενώ στις σύγχρονες δυτικές χώρες, όπου επίσης η διαφθορά είναι τεραστίων διαστάσεων, το φαινόμενο περιορίζεται στα ψηλά άβατα της εξουσίας, στην Ελλάδα βλέπουμε ακόμη και κατώτερους και κατώτατους αξιωματούχους και κρατικούς λειτουργούς να μετέχουν σε ένα μεγάλο φαγοπότι. Στο οποίο συχνά προσπαθούν με διάφορες μεθόδους να κάνουν συνένοχο και τον λαό.

Και σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα με επιτυχία, αφού σε μια συναλλαγή όλοι οι μετέχοντες φταίνε εξίσου.

Η διαφθορά εμφανίζεται δύσκολος εχθρός. Εχει πλοκάμια παντού. Διαπλέκεται ακόμη και με τον ελεγκτικό μηχανισμό και έχει "εγκατασταθεί" στις συνειδήσεις πολλών νεο-Ελλήνων, με τρόπο που αγγίζει την ηθική της νομιμοποίηση.

Πρόκειται για μια τεράστια αλήθεια που νυχθημερόν ροκανίζει τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Η διαφθορά αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας κα η καταπολέμησή της αποτελεί εθνική υπόθεση.

Η ελληνική εκδοχή της διαφθοράς λοιπόν είναι εργαλείο εξωθεσμικών, εγχώριων και αλλοδαπών οικονομικών κέντρων και κέντρων εξουσίας, με σκοπό την οικονομική υποταγή της πατρίδας μας. Η διαφθορά δεν επέτρεψε στην πατρίδα μας να αποκτήσει αυτόνομη ανάπτυξη. Και ανάπτυξη σημαίνει θέσεις εργασίας, έσοδα για το κράτος, ευημερία και προκοπή.

Έχουμε ιδρύσει μια απίστευτη γραφειοκρατία η οποία εκμεταλλευόμενη την πολυνομία βασιλεύει:

- Για την ίδρυση μια Ανώνυμης Εταιρείας χρειάζονται δεκάδες άδειες, υπογραφές κι εγκρίσεις...

- Η εκλογή των καθηγητών στα πανεπιστήμια τα 20 τελευταία χρόνια αποτελεί πεδίο συναλλαγής κομματικοποιημένων φοιτητών και καθηγητών, με αντάλλαγμα πτυχία και μεταπτυχιακά σε άτομα που δεν τους πρέπει

- Οι πολεοδομίες - Οι εφορίες

- Η εύρεση κρεβατιού νοσηλείας σε νοσοκομείο, ή η εξασφάλιση προτεραιότητας σε εγχείρηση

- Το λαθρεμπόριο και παρα-εμπόριο κάτω από "τη μύτη των αρχών"

- Τα διπλώματα οδήγησης μετά πληρωμής και παρακάμπτοντας εξετάσεις

- Ο μηχανισμός υποσχέσεων - διορισμών - μεταθέσεων - συντάξεων μαϊμού και λοιπών παροχών, που κάθε βουλευτής διατηρεί στο πολιτικό του γραφείο, κλπ

- Η συνήθης διαδρομή (να μαθαίνεται όσοι άλλα νομίζετε) για διορισμό σήμερα είναι: την ώρα που εσείς ή τα παιδιά σας διαβάζουν και μαζεύουν χαρτιά για να δώσουν εξετάσεις στο δημόσιο, την ίδια ώρα κάποιο κομματόσκυλο προσλαμβάνεται 6μηνίτης εποχιακός σε κάποιο δήμο με ένα τηλεφώνημα από συγκεκριμένο γραφείο, στη συνέχεια με κάποιες "αγωνιστικές" ψευδοαπεργίες γίνεται συμβασιούχος αορίστου χρόνου, μετά παίρνει μια μετάταξη στη νομαρχία ή στη περιφέρεια, μετά σε κάποια άγνωστη υπηρεσία του ευρύτερου δημόσιου, και στη συνέχεια παίρνει την οριστική μονιμότητα του μέσω κάποιας οργανικής θέσης σε κάποιο υπουργείο. Ποιες εξετάσεις και ποιο ΑΣΕΠ; Αυτά είναι για τα κορόιδα...

Η βάση για μια αδιάφθορη πολιτεία θα πρέπει να είναι ο (μελλοντικά) αδιάφθορος πολίτης.

Για να υπάρξει αδιάφθορος πολίτης πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί έτσι από αδιάφθορους παιδαγωγούς και η διαφθορά και ο διεφθαρμένος αξιωματούχος να απαξιωθούν κοινωνικά, να περιθωριοποιηθούν.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι μια διεφθαρμένη χώρα για πολλά χρόνια ακόμα. Για να αλλάξει κάποτε (με την απόσυρση και τον βιολογικό θάνατο των γενιών που την εξέθρεψαν), θέλει θεσμούς που θα ελέγχουν τον παρασιτισμό, τις πελατειακές σχέσεις και την καθημερινή διαφθορά που έχει γίνει συνήθεια.

Μέχρι την στιγμή που ο πολίτης θα καταλάβει πως το συμφέρον της κοινωνίας συνολικά είναι μακροπρόθεσμα και δικό του συμφέρον και πως η διαφθορά αν και άμεσα μπορεί να τον εξυπηρετήσει μακροπρόθεσμα θα βλάψει και τον ίδιον και την κοινωνία μέσα στην οποία ζει ΟΛΟΙ θα συνεχίζουμε να ζούμε σε μια διεφθαρμένη κοινωνία...

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ.CHILDREN SEE, CHILDREN DO...

NAPCAN's latest campaign for a Child Friendly Australia...

Ένα μικρό βίντεο που δείχνει πως τα παιδιά μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν καθημερινά κι όχι από αυτά που τα διδάσκουμε...

ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ...

Κρίνοντας από την κατάσταση και τα γεγονότα του παρόντα χρόνου εύκολα διαπιστώνουμε ότι η Ελληνική κοινωνία συλλαμβάνει τον κόσμο γύρω της και ερμηνεύει την εμπειρία της καθημερινότητας υπό το πρίσμα της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας που δημιουργεί ο συνδυασμός της οικονομικής πολιτικής και η αναποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης σε όλες τις πλευρές της κοινωνικής οργάνωσης.

Εκείνο επίσης που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι ακόμη και κατά την περίοδο των διακοπών οι πολίτες της χώρας κουβάλησαν μαζί τους το άγχος των προβλημάτων της καθημερινότητας.

Ουδείς από όσους σχεδιάζουν στο παρασκήνιο έχει αντιληφθεί ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει πλέον πρόβλημα πραγματικής επιβίωσης και τον αφήνουν αδιάφορα τα παιχνίδια της πολιτικής "ελίτ" της χώρας.

Αν τώρα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια καταγραφή των προτεραιοτήτων που έχουν οι πολίτες βλέπουμε ότι βασικό θέμα προβληματισμού της κοινωνίας είναι η εκπλήρωση των επαγγελματικών στόχων και η εξασφάλιση εργασίας, γεγονός που αναγκαστικά βάζει όλα τα υπόλοιπα στο περιθώριο της σκέψης όλων.

Έτσι μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα τόσο οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα και τον κόσμο όσο και οι επικείμενες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, σε αυτή την κατεύθυνση λίγοι είναι εκείνοι που έχουν σαφή και συνολική εικόνα των πραγμάτων για τη νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης. Τo αρνητικό εδώ είναι ότι συνεχώς αυξάνονται οι πολίτες που θεωρούν δεδομένο ότι άλλοι έχουν την ευθύνη για τα δρώμενα των τοπικών κοινωνιών.

Η αρνητική στάση των πολιτών απέναντι στην πολιτική αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις που διενεργούνται αυτή την εποχή για τις δημοτικές - περιφερειακές εκλογές, εκεί φαίνεται ότι πάνω από το 40% των πολιτών δεν ενδιαφέρονται για τις πολιτικές εξελίξεις και τις εκλογές.

Μέσα σε αυτό το ακραίο τοπίο, όπου όλα δείχνουν να είναι λίγο πριν την κατάρρευση, η αγωνία για το μέλλον, όλο και περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ότι τα πράγματα θα χειροτερεύουν χωρίς να είναι δυνατή μια διέξοδος από αυτή την κατάσταση, η σημαντική υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας τα νέα δεδομένα που φέρνει στο διοικητικό χάρτη η νέα δομή της χώρας και οι συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες της παγκόσμιας οικονομίας δημιουργούν προϋποθέσεις ώστε το αμέσως προσεχές διάστημα η κατάσταση να βρεθεί ακόμη κι εκτός ελέγχου.

Το διάστημα μέχρι τον Νοέμβριο είναι ιδιαίτερα μακρύ και μπορεί να συμβούν απρόβλεπτα γεγονότα που θα επιβάλουν αυτά την πραγματικότητα και όχι οι διάφοροι κομματικοί σχεδιασμοί.

Όμως οι πολιτικοί δεν φαίνονται να πτοούνται κι ειδικά οι αυτοδιοικητικοί θέτουν υποψηφιότητες συνεχώς, βασιζόμενοι κυρίως στην πειθαρχημένη κομματική - προσωπική πελατεία τους για την επικράτηση τους...

Πάλι θα λειτουργήσει η καταραμένη κομματική ταυτότητα. Μοιάζουν σαν οπαδοί ομάδας,που δεν αλλάζουν...

Τους εμπαίζουν και τους ταϊζουν κουτόχορτο κι αυτοί εκεί να τους στηρίζουν.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ...

Η καθημερινότητα ενός απλού ανθρώπου, ενός κοινού θνητού είναι ένας διαρκής αγώνας να εξασφαλίσει εκείνα τα αναγκαία, για να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς.

Αγωνίζεται να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, δικό του, έστω και περιορισμένων τετραγωνικών. Αποπληρωμένο προτού κλείσει τα μάτια του, για να μην αφήσει χρέη στα παιδιά του. Αποκτημένο τίμια και με στερήσεις. Στα θεμέλια του χτισμένα και τα όνειρα μιας ολόκληρης ζωής, μετρημένης και προσγειωμένης.

Γνωρίζει άλλωστε τη θέση του, δεν τρέφει αυταπάτες. Κρεμάει το καλάθι του, μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι του.Αγωνίζεται να μη λείψουν από τα παιδιά του οι ευκαιρίες για μια καλύτερη ζωή. Μπορεί να μην έχει να τους αφήσει κινητά και ακίνητα, μετρητά αμέτρητα, μετοχές και κληρονομικούς τίτλους που θα τους ανοίξουν πολλές πόρτες, από το πλάι ίσως, αλλά τους κληροδοτεί άλλα, πιο σπουδαία και σταθερά απέναντι σε κρίσεις και επικρίσεις. Αξιοπρέπεια, τιμιότητα, ήθος, συνέπεια και ανθρωπιά.

Δυσεύρετα προσόντα στο βιογραφικό της προσωπικότητας κάποιου. Που κανείς διαγωνισμός δεξιοτήτων και καμιά προφορική συνέντευξη δεν μπορούν να τα πιστοποιήσουν. Επειδή όμως όλα αυτά δεν προσφέρονται προς βρώσιν, προσπαθεί να τα μορφώσει, να τα σπουδάσει, να τους προσφέρει ένα διαβατήριο, για να ταξιδέψουν με ασφάλεια στο αύριο, στη ζωή. Και ένα και δύο πτυχία και μεταπτυχιακό και ξένες γλώσσες και γνώσεις πληροφορικής και ό,τι άλλο χρειάζεται για την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Από την τσέπη του, γιατί το κράτος που να τα προλάβει όλα.

Αγωνίζεται χρόνια πληρώνοντας συνεχώς λογαριασμούς, ακόμη κι γι' αυτά που του είπαν ότι είναι δημόσια, την υγεία, την παιδεία.

Συνεπής πάντοτε στις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος(ναι, στον Έλληνα πολίτη αναφέρομαι, τον φορολογούμενο μικρομεσαίο). Ακόμη κι όταν ο κύκλος της ζωής του κλείνει, συνεχίζει να αγωνίζεται για τα εγγόνια του και συνεχίζει να αγωνίζεται για μια αξιοπρεπή αποχώρηση. Και τι επιθυμεί περισσότερο; Σεβασμό και αναγνώριση, από τους οικείους του κι από το κράτος. Και μια αξιοπρεπή σύνταξη, για να μην επιβαρύνει κανέναν και για τίποτα. Για να νιώθει σίγουρος ότι δεν θα τον πετάξουν σαν σκυλί στο δρόμο νύχτα, επειδή δεν έχει να πληρώσει τον οίκο ευγηρίας ή κάποιο άλλο ευαγές ίδρυμα.

Αγωνίζεται και ο αγώνας έχει νόημα, γιατί υλοποιούνται αυτοί οι τόσο πεζοί "άθλοι".

Σήμερα όμως δύσκολα μπορεί να πληρώσει τις δόσεις που εκκρεμούν, βλέπει τα παιδιά του άνεργα, τον ίδιο απολυμένο στα 48 του χρόνια, τις κοινωνικές του παροχές κατασπαραγμένες από τα όρνια της ασύδοτης πολιτικής δεκαετιών και νιώθει γερασμένος πρόωρα.

Ο αγώνας του γίνεται αγωνία. Ύφεση, ανεργία, κατάλυση του κοινωνικού κράτος. Και στα τρία η κυβέρνηση έχει βάλει το χέρι της.

Η ανεργία είναι αποτέλεσμα της ύφεσης, της αρνητική ανάπτυξης όπου τίποτε δεν γίνεται, επενδύσεις δεν υπάρχουν και έργα δεν υφίστανται. Που θα βρουν επομένως δουλειά οι χιλιάδες άνεργοι και που θα απορροφηθούν οι χιλιάδες άλλοι που θα χάσουν την εργασία τους επόμενους μήνες;

Θα προστεθούν κι αυτοί στην κατάσταση που προκάλεσε η χρόνια τώρα διάλυση του παραγωγικού ιστού. Σε λίγο και η ντομάτα θα έρχεται από Αίγυπτο και Τουρκία, μόνο που δεν θα έχουμε γρόσια να την εισάγουμε.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται η κυβέρνηση να διαλύσει όποιες κατακτήσεις υπήρχαν σε κοινωνικό επίπεδο. Ανεξέλεγκτες απολύσεις, κατά πολύ φθηνότερες και φυσικά ημερομίσθια πείνας για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας. Και φανταστείτε ότι όλοι αυτοί που θα παίρνουν τόσο χαμηλούς μισθούς πόσα χρόνια θα χρειαστούν ώστε να φτάσουν σε ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Προς το παρόν η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι αρακτή στα καφέ όπου με 1,5 ευρώ το εσπρέσο "διαλογίζεται" επί ώρες για την επόμενη μέρα ελπίζοντας σε ένα θαύμα. Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής άρα και της συλλογικής προσπάθειας, έχει επιτευχθεί εδώ και αρκετά χρόνια με τη βοήθεια ή την αφασία των ίδιων των πολιτών.

Ότι έχει να κάνει με τις βιοτικές μας ανάγκες και όχι μόνο, μπορεί να παραχθεί στη χώρα μας. Απέναντι στην κυβερνητική λαίλαπα της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων για δημιουργία δήθεν επενδυτικού κλίματος, η απάντηση είναι η αυτοοργάνωση των τοπικών κοινωνιών.

Κι αν η κυβέρνηση επικαλείται ότι κι άλλες χώρες της Ευρώπης έχουν πάρει τέτοια μέτρα καλό θα είναι να ρίξει μια ματιά στα κοινωνικά δίχτυα προστασίας που έχουν αυτές. Τότε θα καταλάβει πόσο μεγάλος λάθος έχει κάνει να απογοητεύσει τον κόσμο, και φυσικά θα το πληρώσει πολύ ακριβά.

Αυτή που δεν πρέπει να το πληρώσει είναι η χώρα η οποία θα αναγκαστεί να υποστεί μια κοινωνική έκρηξη εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η "Τρόικα" με χθεσινές δηλώσεις των ελεγκτών δείχνουν να φοβούνται την κοινωνική αναταραχή.

ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Άλλη μια ληστεία που κατέληξε σε φόνο χθές, ίσως τα ίδια συμβούν πάλι σήμερα κάπου αλλού...

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο σε κάθε τομέα της ζωής. Δεν πρόκειται για κατάσταση virtual reality κάποιου βιντεοπαιγνιδιού προχωρημένης φαντασίας, δυστυχώς είναι μια τραγική πραγματικότητα.

Η παραβατικότητα στο εξής βοηθούντως και της οικονομικής κρίσης ολοένα και θα μεγενθύνεται. Το ρίσκο για χρήση όπλων κατά τη διεξαγωγή εγκληματικών ενεργειών ολοένα και θα διερύνεται. Θύματα θα υπάρξουν πολλά, ως συνήθως μεταξύ των ατόμων που δεν αντιδρούν δυναμικά, όπως πάντα γίνεται...

Γιατί και η αυτοδικία θα ενταθεί όσο δεν συγκρατείται η κατάσταση. Εκ των πραγμάτων. Φαντάστηκε κανείς τους πως δεν θ' αντιδράσουμε όσοι μπορούμε; Μπορούμε να τους αφήνουμε ανεμπόδιστους να μας παίρνουν τα χρήματα και να μη μιλάμε, να χτυπούν, να βιάζουν ως και γριές, να φονεύουν για λίγα ευρώ;

Η οπλοφορία απαγορεύεται στην Ελλάδα ΜΟΝΟ για τους νομοταγείς.
Οι κακοποιοί θα έχουν όπλο καθότι ούτως ή άλλως είναι παράνομοι. Στην απαγόρευση θα κολλήσουν;
Άρα αλίμονο πάλι στους φιλήσυχους οικογενειάρχες που πάλι θα καταφύγουν σε κλάψες...

Κλέφτες, ληστές και δολοφόνοι είναι και οι Ελληνές, απλώς οι αλλοδαποί συνήθως κάνουν πιο σκληρά εγκλήματα διότι έχουν λιγότερους ενδοιασμούς και δεν τους ενώνει τίποτα με τον τόπο.

Οι κακοποιοί είναι κακοποιοί ανεξαρτήτως χρώματος και εθνικότητας, μα αν βγάλουμε απέξω τα εγκλήματα οικονομικής φύσεως (ακάλυπτες επιταγές,κομπίνες, καταπατήσεις κλπ) και μείνουμε στη βαριά εγκληματικότητα αυτή που μυρίζει αίμα, εκεί οι νεαροί ιδίως ξένοι κρατούν τα σκήπτρα. Η οικονομική κρίση θα χτυπήσει πρώτα τους πιο αδύναμους κρίκους και είναι αυτοί, δεν σημαίνει πως θα τους ανεχόμαστε όμως.

ΕΊναι ώρα να σταματήσει επιτέλους το παραμύθι (της περιθωριοποιημένης αριστεράς και κάποιων ξοφλημένων της ζωής και της κοινωνίας) περί εθνικισμού, ρατσισμού και κακομοίρηδων που ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί. Δεν τους καλέσαμε εμείς ούτε φταίμε για τα χάλια τους, δεν θα πληρώσουμε σχέδια άλλων.
Έχουμε δικούς μας εγκληματίες, δεν χρειαζομαστε και εισαγομενους.

Αυτονόητο είναι βέβαια πως η εγκληματικότητα που προέρχεται από αλλοδαπούς δεν είναι λόγος μαζικής απέλασης τυχαίων αλλοδαπών εργατών, αλλά αυστηρής εφαρμογής κάποιων κριτηρίων στη προσέλευση τους και οι μετανάστες να κρίνονται αυστηρά και με απελάσεις όταν χρειάζεται. Ας γινει επιτέλους ενα ξεκαθάρισμα.

Από την άλλη, η Αστυνομία οφείλει να θωρακίσει την τραγική καθημερινότητα κι ανασφάλεια του Έλληνα φορολογούμενου πολίτη πρώτα κι ύστερα να φρουρεί αχρείαστα πολλές μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες δήθεν "επώνυμους" κόπρους από σαλόνι σε σαλόνι...

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΣ ΜΠΕΛΑΣ...

Συνταξιούχος ο Νίκος, χωρίς όμως να δουλέψει ποτέ του.

Εποχικό φύλακα τον είχανε πάρει στο φαράγγι με ρουσφέτι κάποτε, μα περνούσε τις ώρες της βάρδιας του κοιμώμενος σε μια καρέκλα, τον βλέπανε οι άλλοι να πληρώνεται κανονικά όπως αυτοί χωρίς να προσφέρει τίποτα και είπανε να τον διώξουνε.

Αδικημένος αισθάνθηκε ο εκ γεννετής τεμπελχανάς και κατέφυγε στο άγιο Μαλακογιάννη τον προστάτη του φτωχού πόπολου και των αδικημένων κατά δήλωση του, όπου αποκαταστάθηκε, ύστερα από συνεχή τάματα στην χάρη του, κατά σύμπτωση παραμονές εκλογών. Από το πουθενά εξασφάλισε μια σύνταξη και σαν bonus του έβγαλε άλλη μια αναπηρική τάχα αυτή, με την δικαιολογία που ανέφερε ο Νίκος "πονεί ο κώλος μου από το καθισιό, άρρωστος κι ανάπηρος θα γενώ, να πάρω μια σύνταξη να πορεύομαι ως να ποθάνω"...

Ο άγιος Μαλακογιάννης όσο εξωπραγματικό φαντάζει τα καταφέρνει σε τέτοια θαύματα κι έτσι βρέθηκε ο εν γεννετής τεμπέλης να έχει λυμένο το οικονομικό με τουλάχιστον 2.000 ευρώ μηνιαίως και καμμιά υποχρέωση...
Μια φορά μόνο κάθε 4 χρόνια εκπλήρωνε ένα τάμα στην κάλπη κι αυτό ήταν όλο...

Έχοντας παράδες να ξοδεύει, αγόρασε ένα σκούτερ χαμηλού κυβισμού να μετακινείται και βάλθηκε να λύσει και τα ερωτικά του απωθημένα, καθότι μοναχός του ήταν στη ζωή.

Κάθε πρωί την έστηνε σ' ένα παγκάκι δίπλα στη στάση των αστικών λεωφορείων όπου ήξερε πως από τα 3 λεωφορεία που είχαν αφετηρία και τέρμα εκεί, θα κατέβαιναν νέες κοπέλες που πήγαιναν στη δουλειά εκεί γύρω στις 9.00πμ.
Είχε ξεχωρίσει μάλιστα την Βίκυ για τον ίδιο λόγο που την πρόσεχα κι εγώ, τον τορνευτό κώλο της και τον ξεχωριστό τρόπο που τον κουνούσε, άθελα της βέβαια όπως περπατούσε.

Περίμενε την στιγμή που περνούσε να την παρακολουθεί με το βλέμμα του το πεινασμένο μέχρι να απομακρυνθεί από το οπτικό του πεδίο, λόγω δε θέσης την έβλεπε πιο συχνά από μένα, κάθε μέρα αυτός, τυχαία εγώ αν περνούσα από εκεί την κατάληλλη στιγμή...

Αυτός αρκούνταν σ' αυτό και μόνο, εγώ διεκδικούσα πολύ περισσότερα από το σώμα της και τον εγκέφαλο της, την έβλεπα στην δουλειά της, μα όταν σκέφτηκε ο υπουργός οικονομικών να καταργήσει το αφορολόγητο όριο των εμπόρων, μειώθηκαν τα μαγαζιά του αφεντικού της, έχασε την θέση της και την χάσαμε κι οι δυο αφού δεν έρχεται πια τα πρωινά...

Ο Νίκος που μόνο βλέπει και δε νοιάζεται για την συνέχεια, μετακόμισε λίγο παραπέρα στο καλύτερο παγκάκι που έτυχε ο διάολος να το έχουν βάλει ακριβώς μπροστά στην γυάλινη πόρτα και τζαμαρία μαγαζιού με καλλυντικά, με άπλετη θέα στο φωτεινό εσωτερικό του...

Έπιανε θέση από νωρίς το πρωί να παρακολουθεί την κίνηση του από μόλις άνοιγε, όταν κατέφταναν οι 5 - 6 υπάλληλοι του που σε τέτοια μαγαζιά είναι ωραίες και περιποιημένες...Μετά δε που έρχονταν κι αμέτρητες πελάτισσες αφού τα καλλυντικά δεν γνωρίζουν κρίση, δεν πρόφταινε να μετρά και να βλέπει θηλυκά. Όλων των ηλικιών, των μεγεθών και των γούστων...

Είχε γίνει ο καθημερινός μπελάς για τις γυναίκες, αυτές του μαγαζιού τον συνήθισαν, του πρόσφεραν και θέαμα για να γελούν μαζί του όταν καθάριζαν τη τζαμαρία απέξω, ιδίως στα πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά, οπότε είχε την ευκαιρία να δεί τι χρώμα εσώρουχα φορούσαν, πότε από πάνω και πότε από κάτω κι έκανε αυτός τους συνειρμούς του και χάιδευε την κοιλιά του που φρόντιζε τα καλοκαίρια να αφήνει γυμνή με το τελείως ξεκούμπωτο πουκάμισο...όσο για τα σάλια του...

Οι άλλες, οι πελάτισσες τον έβλεπαν με απορία να κοιτά επίμονα μέσα από την ανοιχτή πόρτα και μόνο μετά από μερικά λεπτά διαπίστωναν το αυτονόητο "εμάς κοιτά αυτός εκεί έξω;"

Δεν κουνούσε από κει παρά μόνο όταν μεσημέριαζε κι έπεφτε ο ήλιος κάθετα στη κεφαλή του. Τότε ήταν η ώρα να αποτραβηχτεί πλήρης με τις εικόνες κι εμπειρίες της μέρας, να πάρει το σκούτερ να φύγει για το σπίτι του, όπου ανενόχλητος θα την έπαιζε...μια...δυο...τρείς...περισσότερες φορές να σιγάσει τον πόθο του για τα γυναικεία κορμιά που έβλεπε από πολύ κοντά...

Αν σας φαίνεται πολύς ο αριθμός των επιδόσεων του, αυτός δεν έχει ν' ασχολείται με τίποτα άλλο, ούτε μεροκάματα κυνηγά, ούτε τράπεζες πληρώνει, ούτε παιδιά έχει να νετάσσει, βολεί του λοιπόν...

Όταν τον βαριούνται ή το παρακάνει με τα σάλια τον διώχνουν, πάει στα παγκάκια άπεναντι από όπου έχει την ίδια θέα μα πιο απομακρυσμένη, λέει πως "είναι κακές", μα σε μερικές μέρες ξανά εκεί μπροστά στην αγαπημένη του θέση.

Ασχολία κι αυτή να περνά τη μισή του μέρα τουλάχιστον, τα απογεύματα δεν φαίνεται στο ίδιο σημείο, τότε υπάρχουν τα φροντιστήρια και τα καφενεία...

ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ...

Απίστευτες κι όμως πέρα για πέρα αληθινές ιστορίες εισβάλλουν καθημερινά στα σπίτια μας μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης.

Πρωταγωνιστές και θεατές άνθρωποι "της διπλανής πόρτας" σε σχεδόν εξωπραγματικές προσωπικές ιστορίες με υψηλές θεαματικότητες, σε ένα μπουκέτο που περιλαμβάνει κυριολεκτικά τα πάντα:

Εμπλοκή πολιτικών σε υποθέσεις ναρκωτικών, αποφυλακίσεων ισοβιτών, αποδοχής "δώρων" από διεθνείς εταιρίες που παίρνουν μεγάλες δουλειές στη χώρα, πολυεπίπεδη διαπλοκή κι ασυγκράτητη ακρίβεια, ρευστά σενάρια διαδοχής και συνεργασίας κομμάτων κι ένας πρώην αφισοκολλητής που τον προβάλλουν για επίδοξο σωτήρα...

Απαγωγή βιομηχάνου, άγριος φόνος ναρκωμανούς πούστη (gay σαν επώνυμος) που ενδιαφέρει περισσότερους από το πρώτο, νέα ήθη και τρόποι συμβίωσης, γάμοι κι αντιδράσεις σε τηλεπαράθυρα, τακτικές ληστείες, βία φοιτητών, τραπεζικές τοκογλυφίες και μπαγαποντιές...

Γονείς εκμεταλλεύονται τα παιδιά του ή ακόμη και τα πουλούν με άλλοθι την ανέχεια τους, διεφθαρμένοι μπάτσοι που πουλούν προστασία, απόκληροι που συνωστίζονται σε συσσσίτια και σκουπιδοτενεκέδες για αποφάγια, ξεπεσμένοι εξαρτημένοι ουσιών περιμένουν τον θάνατο για λύτρωση, ετερόκλητο διεθνές πλήθος εργατών σε αναζήτηση εργασίας σε μια χώρα που αποβιομηχανοποιείται ραγδαία, παράλληλα με τη ξέφρενη κατανάλωση κι ευμάρεια του Αθηνοκεντρικού κυρίως κηφηναριού...

Και μέσα σε όλα περιβαλλοντική υποβάθμιση και καταστροφή, έλλειψη ενέργειας στο προσεχές μέλλον, απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες και καπάκι ο προχθεσινός σεισμός να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο την ζωή κάποιων...

Η φαντασία περισσεύει, τα καλύτερα σενάρια είναι αλήθεια πως τα γράφει η ίδια η ζωή.
Δύσκολα νόηση κι έμπνευση ανθρώπου θα δραματοποιούσε όλα τα παραπάνω σε ταινία προσεχώς...

Υπάρχει όμως μια ειδοποιός μεταξύ των:
Σε μια ταινία υπάρχει συνήθως το happy end και η συνήθως αίσια διευθέτηση των πάντων στο τέλος, αυτό δεν ισχύει για τις περισσότερες των αληθινών περιπτώσεων της καθημερινής μας πραγματικότητας, που αποδεικνύεται σκληρή κι ανελέητη...