ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ...

Κέντρο της πόλης ώρα 9.00πμ.

Μόλις έχει ξυπνήσει η γυφτο-οικογένεια που ανενόχλητα έστρωσε μια κουβέρτα και τρία μαξιλάρια στο πιο κεντρικό πέρασμα κι εγκατέστησε το θλιβερό νοικοκυριό της κάτω από το άγαλμα του Δασκαλογιάννη, υπό τα βλέμματα όλων όσων περνούν και είναι πολλοί.

Εκεί ζούνε, θέτουνε, τρώνε, πλένονται και χέζουν στα παρτέρια του δήμου, στο κέντρο της πόλης, χωρίς να νοιάζεται κανείς...

Λίγες δεκάδες μέτρα απέναντι στην κεντρική αγορά, άλλοι ξεπεσμένοι μαγαρίζουνε με τα τομάρια τους τα παγκάκια και ξερνούνε τις μπύρες εκεί που κάθονται, αηδιαστικό θέαμα για όσους τους βλέπουν, πολλοί περαστικοί κι εδώ...

Σε εκατό βήματα παραπέρα σε άλλη πλατεία που είναι και η κεντρικότερη πιάτσα ταξί της πόλης, χασικλήδες παραμιλούνε και δεκάδες αλλοδαποί την έχουν καταλάβει και μαγαρίσει χρόνια τώρα, παλεύοντας μεταξύ τους για ένα μεροκάματο ή μια μπύρα, αταίριαστοι μεταξύ τους από όλες τις τριτοκοσμικές φυλές του πλανήτη. Κι η μυρωδιά που είναι ποτισμένη και ποτέ δεν καθαρίζει, άλλο πράμα...

Να μην αναφέρω την επαιτεία και το παραεμπόριο κάθε αχρείαστου υλικού, αφού τουλάχιστον μερικές δεκάδες χέρια με κάθε τρόπο διεκδικούνε τον πενιχρό οβολό του κόσμου που θα σταθεί και θα τους δώσει σημασία...

Τα κύρια σημεία του κέντρου της πόλης είναι υπό κατάληψη καθημερινά από κάθε πατσαούρι, συν οι συγκεντρώσεις και πορείες για οποιοδήποτε θέμα με τους συνήθεις ρουφιανους ξαμολυμένους να καταγράφουν φάτσες και λεγόμενα, καθημερινό φαινόμενο αναταραχής πια κι αυτό.

Να μην μπορεί να πορίσει κανείς έξω ένα απόγευμα και να βρει ένα καθαρό κεντρικό παγκάκι να κάτσει, να δει κανένα κώλο τώρα το καλοκαίρι και να παρατηρήσει την κίνηση της πόλης και τις αντιδράσεις του πλήθους.

Χωρίς να σιχαθεί τη ζωή την ίδια...

Τα σκουπίδια ανόργανα ή οργανικά δεν τ' αφήνουνε στο κέντρο της πόλης να τα βλέπουνε όλοι, ντόπιοι και ξένοι τουρίστες.

Τα κρύβουνε κάτω από το χαλί, να μην φαίνονται τα χάλια τους, σε απόμερους τόπους να εκθέτουν αθέατα την κακομοιριά τους.

Ή τα πάνε για ανακύκλωση να ξεβρωμέσει ο τόπος μια και καλή, όπως κατά βάθος επιθυμούνε μα δεν το λένε όσοι τα τρώνε στη μάπα καθημερινά. Ιδίως οι "νοικοκυραίοι" με τα κεντρικά μαγαζιά που χάνουν κέρδη και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι ν' ανεβάζουν τις τιμές όταν δουν πελάτη.

Και ο δήμος πέρα βρέχει, καθώς "συμπαραστέκεται" γενικώς με την απουσία του όπου ταραχή και ξεπεσμένος...

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ...

Στη Νέα Υόρκη άρχισε η υποβάθμιση ολόκληρων περιοχών με την μετακίνηση σε αυτές μαύρων, Ισπανόφωνων εμπόρων ναρκωτικών, συμμοριών κλπ.

Το αποτέλεσμα ήταν οι κάτοικοι να φύγουν άρον άρον πουλώντας τα σπίτια τους σε εξευτελιστικές τιμές. Όταν τα φιλέτα είχαν αλλάξει χέρια, ο δήμαρχος Τζουλιάνι καθάρισε γρήγορα την περιθωριακή σκατομάζα και όλα επέστρεψαν στο φυσιολογικό.

Κάποια χρόνια αργότερα ένα loft στη Ν.Υ πουλιόταν από 700.000 έως 1.200.000 δολλάρια.

Δεν ξέρω αν βλέπετε κάποια ομοιότητα με γνωστή μας χώρα...

Περπατούσα προ καιρού στο κέντρο της Αθήνας, εκεί κοντά στο παλιό χρηματιστήριο και τους γύρω δρόμους, σε μέρη που είχαν πριν λίγα χρόνια στις αρχές του 2000 τα γραφεία τους μερικοί γνωστοί και συνεργάτες μου τότε.

Παντού τώρα σιχαμένο πλήθος Ασιάτες και Αφρικάνοι ανακατεμένοι με Βαλκάνιους και άστεγους ντόπιους να μαγαρίζουν και να υποβαθμίζουν πλατείες και στενά με την αχρείαστη παρουσία τους, νέοι και δυνατοί που μένουν άπραγοι κι απλά προσπαθούν να βγούν από τα σκατά του τρίτου κόσμου και νομίζουν ότι εδώ θα βρούν τον παράδεισο που τους έταξαν.

Δεν καταλάβαινα τι αξία μπορούσαν να είχαν αυτά τα παλαιά πολυόρωφα κτίρια, με τα στενά δωμάτια με τους σοβάδες που έπεφταν σε κάθε ευκαιρία και τα φθαρμένα κουφώματα, χτισμένα σε στενά δρομάκια που ο ήλιος τα φώτιζε μόνο το καταμεσήμερο κι έψαχνα δικαιολογία να φύγω νωρίτερα και να βρεθώ στο Φάληρο, στην Γλυφάδα ή αλλού παραλιακά με ανοιχτό ορίζοντα...

Μέχρι που ένας απο αυτούς μ' έβγαλε κάποτε στην ταράτσα ενός 8όροφου τέτοιου κτιρίου να δω την παλιά Αθήνα από ψηλά.

Και την είδα, όπου έφτανε το μάτι γύρω - γύρω. Με κτίρια, στέγες, λόφους, εδώ η Ακρόπολη, το πεδίο του Άρεος, εκεί πέρα ο Λυκαβητός, ο Αρδητός, το Σύνταγμα, οι άλλες πλατείες, από κάτω στο βάθος οι αναδειγμένοι αρχαιολογικοί χώροι...

Που αν γινόταν το θαύμα να εξαφανιστεί η τριτοκοσμική σκατομάζα και οι κάτοικοι του κέντρου, πολλοί και ιδιοκτήτες των κτιρίων και μεγάλης ηλικίας, με λίγες καίριες πολεοδομικές παρεμβάσεις και μια καλή απολύμανση μπορεί να γίνει παράδεισος το ιστορικό κέντρο και οι πλατείες από την Βουλή μέχρι και κοντά στο τέρμα της Πατησίων και στα τετράγωνα τριγύρω από αυτόν τον άξονα.

Τουλάχιστον οι κεντρικότεροι δρόμοι αφού εξαφανιστούν αρκετά από τα πάμπολα σοκάκια να πάρει αέρα ο τόπος κι αξία οι ιδιοκτησίες, ιδίως οι ψηλοί όροφοι που ανακαινισμένοι θα γίνονταν ανάρπαστα οροφοδιαμερίσματα, μοντέρνα loft ή μικρά εκλεκτά ξενοδοχεία με θέα και χρέωση για λίγους. Με απεριόριστη θέα στα μνημεία του κέντρου και άφθονο οργανωμένο χώρο στάθμευσης όπου ήταν τα πρώην σοκάκια, με καινούριες ταβέρνες, μαγαζιά, κλπ ανάπτυξη.

Γειτονιές που αξίζει να μένει κανείς, με εικόνες και γεύση από τα παλιά, που η Εκάλη με μοναδική θέα το κομμένο βουνό ποτέ δεν θα δώσει..

Που κάποιοι θέλουν να πετύχουν αργότερα, αφού πρώτα φύγουν οι κάτοικοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και πουλήσουν φτηνά τις ιδιοκτησίες τους, όντως παλιές.
Συν την τριτοκοσμική κόλαση συνεχούς υποβάθμισης κι εγκληματικότητας, που σε συνεργασία με υψηλά ιστάμενου συνενόχους τους αναγκάζουν τώρα και καιρό να ζούν μέρα - νύχτα στις γειτονιές τους και στο όνομα μιας αχρείαστης δήθεν "πολυπολιτισμικότητας". Που την πληρώνουν και με τις ζωές τους ακόμη, πέρα από όσα θα χάσουν με την αρπαγή των περιουσιών τους από real estate συμφέροντα...

Άτιμο σχέδιο να καρπωθούν φτηνά κάποιοι λίγοι την αξία του ιστορικού κέντρου. Που προχωρεί απόδεκατίζοντας τους ανθρώπους που γεννήθηκαν ή έτυχε να νοικιάζουν στα μέρη που λιμπίζονται.

Και πριν ξεφορτωθούν οριστικά τη σκατομάζα σαν ανεπιθύμητη πια, θα χρησιμοποιήσουν τα εργατικά της χέρια για να χτίσουν φτηνά τον καινούριο κερδοσκοπικό τους παράδεισο...