ΚΡΗΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΤΟY 1453...

Ο ιστορικός Γ. Παναγιωτάκης σε παλαιότερο άρθρο του αναφέρει για την συμβολή των Κρητών στην προσπάθεια σωτηρίας της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους κατά την τελευταία πολιορκία της το 1453, που αποδεικνύουν άλλη μια φορά τον ασίγαστο διαχρονικό έρωτα των Κρητών για την ελευθερία.

Οι ορδές των Οθωμανών ετοιμάζουν την πολιορκία της Πόλης, ο Κωνσταντίνος απελπισμένος ζητά βοήθεια από τη Δύση, τον αδελφό του Δεσπότη του Μυστρά και τηνΚρήτη που ανταποκρίνεται πρόθυμα.

Η βοήθεια του αδελφού του δεν φτάνει ποτέ, γιατί την προλαβαίνουν οι Τούρκοι στην Κόρινθο και πέφτει στα χέρια τους. Ο Μωάμεθ ο Πολιορκητής θέλει με κάθε τρόπο και μ' οποιαδήποτε θυσία να καταλάβει την πόλη. Τη ζοφερή ατμόσφαιρα που επικρατεί τότε, μας την μεταφέρει ο Φραντζής και γράφει: "... Στενάζων εκ καρδίας, καπνός εκ του στόματος αυτού εξέβαινε. Και ελογίζετο τι έδει ποιήσας, ίνα την πόλιν πλείον θλίψη και στενοχωρήση και δια θαλάσσης και ξηράς την πολιορκίαν δώση..."

Αλλά και ο ποιητής Ι. Κόντος με ποιητικό τρόπο μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής όταν γράφει: "Οι Τούρκοι μοιάζουν μυρμηγκιά! Ολο και νέα φουσάτα στέλνει ο Σουλτάνος να σφαγούν φτάνει να πέσ' η πόλη". Το θλιβερό μαντάτο της επικείμενης πολιορκίας της πόλης, φτάνει στην Κρήτη. Αποδέκτης ο Σφακιανός Μανούσος Καλλικράτης. Χίλια παλικάρια απ' όλη την Κρήτη με 5 πλοία αναχωρούν από τη Σούδα στις 15 Μαρτίου 1453, αποφασισμένα να πολεμήσουν και να σκοτωθούν. Θάνατος ή νίκη είναι γι' αυτά ζήτημα τιμής. Τα καράβια ξεκινούν χωρίς να συναντήσουν σοβαρά εμπόδια μέχρι τον Μαρμαρά (αρχαία Προποντίδα) όπου συναντούν τουρκικά καράβια. Σε μια ναυμαχία βυθίζουν μεγάλο αριθμό απ' αυτά αλλά χάνουν και οι Κρητικοί δυο πλοία.

Η άφιξή τους στην Κωνσταντινούπολη γίνεται δεκτή με ασυγκράτητο ενθουσιασμό και ξεχωριστή ικανοποίηση. Υπολογίζεται ότι εκείνοι που δεν έχουν λαβωθεί και μπορούν να πολεμήσουν υπολογίζονται σε 600. Οι Κρητικοί αυτοί υπερασπιστές τοποθετούνται στους πύργους Αλεξίου, Λέοντος και Βασιλείου.

Κι ενώ την αποφράδα εκείνη μέρα της 29ης Μαΐου 1453 η Πόλη πέφτει στα χέρια των Τούρκων, οι τρεις πύργοι εξακολουθούν και αντιστέκονται. Το πείσμα των Κρητικών στέκεται ανυποχώρητο μπροστά στην τουρκική μανία. Τη σκηνή αυτή περιγράφει ο ιστορικός Κ. Παπαρρηγόπουλος και λέει σχετικά: "... Οι άνδρες ούτοι ηδύναντο να φύγουν... αλλ' όμως και περιβλέποντες ότι πάσα η πόλις εδουλώθη, ούτε να φύγωσιν ηθέλησαν, ούτε να παραδοθώσιν επείθοντο, αλλ' επέμειναν εκθύμως, ανταγωνιζόμενοι δια την αετοφόρον σημαίαν, ήτις εξηκολούθει εκεί μόνον πτερυγίζουσα. Το πράγμα ανηγγέλθη εις τονΣουλτάνον, ο δε, θαυμάσας την γενναιότητα των ανδρών, διέταξε να παύση η προσβολή και να είπωσιν αυτοίς ότι δύνανται να εξέλθωσιν μετά των τιμών του πολέμου ως λέγεται σήμερον, ελεύθεροι αυτοί τε και η ναυς αυτών και πάσα η αποσκευή, ην είχον ως λέγει ο Φραντζής προσεπιφέρων ότι και ούτω γενομένων, πάλι μόλις εκ του πύργου τούτου έπεισαν απελθείν..."

Στους πύργους τελικά βρίσκονται 170 όρθιοι ή λαβωμένοι, οι οποίοι επιβιβάζονται στα καράβια που τους περιμένουν για την επιστροφή τους στην Κρήτη. Είναι οι πρώτοι που μεταδίδουν την είδηση στα νησιά που περνούν, ότι "εάλω" η Πόλη.

Ο καπετάν όμως Πέτρος Κάρχας ή "Γραμματικός" από την Κυδωνία είναι λαβωμένος βαριά και παρακαλεί τον καπετάν Χαρκούτση να τον αφήση στο Άγιο Όρος, γιατί κινδυνεύει να πεθάνει στο τόσο μακρινό για την Κρήτη ταξίδι. Ο ίδιος από ενδιαφέρον φροντίζει και καταγράφει σε χειρόγραφο την ιστορική αυτή συμβολή που ανακαλύπτεται το 1919 στη ΜονήΒατοπεδίου, όπου και φυλάσσεται σήμερα. Το σύντομο αλλά πολύτιμο αυτό χειρόγραφο διασώζεται με τον ακόλουθο τρόπο, όπως ο ίδιος γράφει: "... Οταν εμείς εβγήκαμεν από τα Δαρδενέλλια και εγώ είδα, πως δεν ήταν δυνατόν ν' ανθέξω ως που να φθάσωμεν εις Κρήτην, διότι ίσως θα εκάναμεν και οχτώ και δέκα μέρες ακόμη, δια να φθάσωμεν, επειδή ο Βορριάς είχεν αρχίσει ως τόσο να γυρίζη στο Λεβάντε, εζήτησα από τον καπετάν Χαλκούτση να βάλη πλώρη στο Αγιον Ορος και να με αφήσει εμένα εκεί στο Μοναστήρι του Βατοπεδίου, όπου ήξερα ότι υπήρχε πάντα γιατρός δια να περιποιηθή τση πληγές μου. Και αυτό έγινε.

Ένα άλλο σημαντικό επίσης ιστορικό χειρόγραφο που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου και προέρχεται από την ιστορική μονή της Αγκαράθου γραμμένο από κάποιο μοναχό προφανώς ως "ενθύμιο" αναφέρει σχετικά με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης τα ακόλουθα:

"Eις αυνγ (1453) Ιουνίου κθ' (29) καθ' ημέρα Σαββάτου, ήλθαν από την Κωνσταντινούπολιν καράβια τρια Κρητικά, του Σγούρου Υαληνά (Διαλυνά) και του Φιλομάτου, λέγοντας ότι εις την κθ' του Μαΐου μηνός της Αγίας Θεοδοσίας ημέρα Τρίτη ώρα Γ' της ημέρας εισέβησαν οι Αγαρηνοί εις την Κωνσταντινούπολιν το φωσάτον του Τούρκου Τζελεπή Μεεμέτη και είπον ότι απέκτειναν τον κυρ Κωνσταντίνον τον δραγάσιν και Παλαιολόγον. Και εγένετο ουν θλίψις και πολύς κλαυθμός εις την Κρήτην δια το θλιβερόν μήνυμα όπερ ήλθεν. Ό,τι χείρον τούτο ου γέγονεν ού τε γενήσεται. Και Κύριος ο Θεός ελεήσας ημάς και λυτρώσεται ημάς, της φοβεράς αυτού απειλής.

Κρήτη αιώνια μάνα της λευτεριάς, της πρεπιάς, της αξιοσύνης και της ανδρείας... 

ΠΡΩΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Νίκου Νικολαΐδη από το 1987.

Μια γυναίκα περπατάει μόνη σε μια έρημη πόλη. Πλησιάζει την απαγορευμένη ζώνη και προσπαθεί να περάσει. Από παντού την παρακολουθεί η Πρωινή Περίπολος. Η ίδια η πόλη είναι ζωντανή αλλά ανεξέλεγκτη. Φωνές υπολογιστών προειδοποιούν τους ανύπαρκτους πολίτες να εγκαταλείψουν την πόλη.  Οι φυγάδες ωστόσω συναντούν μεγάλους κινδύνους...

ΠΑΛΙΟΙ ΓΥΡΟΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ...

Γυρίζοντας πίσω στον χρόνο έναν αιώνα, δεκάδες περιπλανώμενοι "γυρολόγοι" ζούσαν στα Χανιά κάνοντας επαγγέλματα του δρόμου.

Από αυτούς το 90% σήμερα έχει χαθεί λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Σύμφωνα με τον νομικό - ιστορικό ερευνητή Ευθύμη Λεκάκη και εκείνη την εποχή τα περισσότερα επαγγέλματα του δρόμου τα έκαναν ξένοι π.χ οι μαύροι Χαλικούτηδες. Δεν καταδέχονταν οι ντόπιοι, είτε Χριστιανοί είτε Μουσουλμάνοι Κρήτες, να κάνουν τόσο χαμηλού επιπέδου επαγγέλματα όπως τα θεωρούσαν, ανέφερε ο ίδιος...

Τέτοια επαγγέλματα του δρόμου, εκείνης της εποχής στα Χανιά ήταν:

Ομπρελάς: Επιδιόρθωνε ομπρέλες.
Φεσοπώλης: Έφτιαχνε φέσια (καπέλα) και γύριζε πουλώντας τα στους δρόμους.
Νερουλάς: Κουβαλούσε και πωλούσε νερό, αλλά και πάγο.
Χαμάλης: Κουβαλούσε ψώνια από τη Δημοτική Αγορά ή το Λιμάνι στα σπίτια των ανθρώπων ππου ήθελαν.
Αραμπατζής: Αμαξάς - καροτσιέρης.
Γυρολόγος τσαγκάρης.
Σχοινοπλόκος: Επλεκε σχοινιά στο δρόμο.
Μπαλωματής: Επιδιώρθωνε ρούχα με μπαλώματα στο δρόμο.
Σαλεπιτζής: Πωλούσε σαλέπι (γλυκό ποτό).
Ασουρετζής: Πωλούσε παραδοσιακό, γλυκό χυλό.
Σαπουνάς: Αντάλλαζε απόλαδο από τα σπίτια, και έφτιαχνε - πωλούσε σαπούνια.
Παλιατζής: Αγόραζε παλιά πράγματα.
Κουλουράς.
Καρβουνιάρης: Πωλούσε κάρβουνο.
Σερμπετζής: Έφτιαχνε γλυκά ποτά π.χ τριαντάφυλλο, που πουλούσε στον δρόμο.
Λεπλεμπετζής: Έφτιαχνε αφράτα στραγάλια (η καλύτερη λεπλεμπετζού στα Χανιά εκείνη την εποχή θεωρούνταν η Αμπλά).
Μετρητής: Έκανε αριθμητικές πράξεις για όσους δεν γνώριζαν αριθμητική.
Καρεκλάς - Καλαθοπλέκτης.
Φανοστάτης: Γύριζε στους δρόμους την νύχτα και άναβε το φώς στους στύλους.



Μια φωτογραφική περιπλάνηση στα παλιά Χανιά, να θυμηθούν οι παλιοί, να μάθουν οι νέοι.

ΚΕΝΤΡΟ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ...

Κέντρο της πόλης ώρα 9.00πμ.

Μόλις έχει ξυπνήσει η γυφτο-οικογένεια που ανενόχλητα έστρωσε μια κουβέρτα και τρία μαξιλάρια στο πιο κεντρικό πέρασμα κι εγκατέστησε το θλιβερό νοικοκυριό της κάτω από το άγαλμα του Δασκαλογιάννη, υπό τα βλέμματα όλων όσων περνούν και είναι πολλοί.

Εκεί ζούνε, θέτουνε, τρώνε, πλένονται και χέζουν στα παρτέρια του δήμου, στο κέντρο της πόλης, χωρίς να νοιάζεται κανείς...

Λίγες δεκάδες μέτρα απέναντι στην κεντρική αγορά, άλλοι ξεπεσμένοι μαγαρίζουνε με τα τομάρια τους τα παγκάκια και ξερνούνε τις μπύρες εκεί που κάθονται, αηδιαστικό θέαμα για όσους τους βλέπουν, πολλοί περαστικοί κι εδώ...

Σε εκατό βήματα παραπέρα σε άλλη πλατεία που είναι και η κεντρικότερη πιάτσα ταξί της πόλης, χασικλήδες παραμιλούνε και δεκάδες αλλοδαποί την έχουν καταλάβει και μαγαρίσει χρόνια τώρα, παλεύοντας μεταξύ τους για ένα μεροκάματο ή μια μπύρα, αταίριαστοι μεταξύ τους από όλες τις τριτοκοσμικές φυλές του πλανήτη. Κι η μυρωδιά που είναι ποτισμένη και ποτέ δεν καθαρίζει, άλλο πράμα...

Να μην αναφέρω την επαιτεία και το παραεμπόριο κάθε αχρείαστου υλικού, αφού τουλάχιστον μερικές δεκάδες χέρια με κάθε τρόπο διεκδικούνε τον πενιχρό οβολό του κόσμου που θα σταθεί και θα τους δώσει σημασία...

Τα κύρια σημεία του κέντρου της πόλης είναι υπό κατάληψη καθημερινά από κάθε πατσαούρι, συν οι συγκεντρώσεις και πορείες για οποιοδήποτε θέμα με τους συνήθεις ρουφιανους ξαμολυμένους να καταγράφουν φάτσες και λεγόμενα, καθημερινό φαινόμενο αναταραχής πια κι αυτό.

Να μην μπορεί να πορίσει κανείς έξω ένα απόγευμα και να βρει ένα καθαρό κεντρικό παγκάκι να κάτσει, να δει κανένα κώλο τώρα το καλοκαίρι και να παρατηρήσει την κίνηση της πόλης και τις αντιδράσεις του πλήθους.

Χωρίς να σιχαθεί τη ζωή την ίδια...

Τα σκουπίδια ανόργανα ή οργανικά δεν τ' αφήνουνε στο κέντρο της πόλης να τα βλέπουνε όλοι, ντόπιοι και ξένοι τουρίστες.

Τα κρύβουνε κάτω από το χαλί, να μην φαίνονται τα χάλια τους, σε απόμερους τόπους να εκθέτουν αθέατα την κακομοιριά τους.

Ή τα πάνε για ανακύκλωση να ξεβρωμέσει ο τόπος μια και καλή, όπως κατά βάθος επιθυμούνε μα δεν το λένε όσοι τα τρώνε στη μάπα καθημερινά. Ιδίως οι "νοικοκυραίοι" με τα κεντρικά μαγαζιά που χάνουν κέρδη και το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι ν' ανεβάζουν τις τιμές όταν δουν πελάτη.

Και ο δήμος πέρα βρέχει, καθώς "συμπαραστέκεται" γενικώς με την απουσία του όπου ταραχή και ξεπεσμένος...

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ...

Ξήλωμα πεζοδρομίων στο κέντρο της πόλης κι αντικατάσταση τους με άλλα που είναι ακριβώς ίδια με τα προηγούμενα.

Σε δρόμο που δεν χρειαζόταν καν ένα τέτοιο έργο που προβλέπεται πολύμηνο, αφού και πεζοδρόμια υπήρχαν και σε καλή κατάσταση ήταν. Που αν υλοποιηθεί και η υπογειοποίηση του δικτύου της ΔΕΗ στην περιοχή, θα πρέπει να ξανασκσφτούν και να ξαναφτιαχτούν...

Σε πολύ κακές οικονομικές συγκυρίες γιατί να μην προγραμματίζεται να γίνονται όλες οι εργασίες μαζί, να μην σπαταλάμε τα πολύτιμα δημοτικά χρήματα μας;

Αλλού σε κεντρικούς πάλι δρόμους που υπάρχουν πεζοδρόμια 50ετίας σε άθλια πια κατάσταση, ή λίγο πιο παράκεντρα όπου δεν υπάρχουνε καν τέτοια, γιατί δεν προγραμματίζεται να γίνουν;

Γιατί χρησιμοποιείται παντού μπετόν ως υπόβαση για την πλακόστρωση κι όχι ένα σύγχρονο διαπερατό από το νερό υλικό;

Έτσι κατά τους χειμερινούς μήνες τα (άφθονα φέτος) νερά των βροχών τα διοχετεύουνε μέσω πολυδάπανων υπόγειων αγωγών και πάνε χαμένα στην θάλασσα, αντί να καταλήγουν στο υπέδαφος, όπου σαν υπόγεια νερά θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται για πότισμα του αστικού πράσινου, όπου αυτό εξακολουθεί να φύεται ακόμη;

Ολοένα και λιγότερο και ξεραμένο, αντικαθίσταται από κουρελο-εμπορεύματα κινέζικων μαγαζιών προς άγρα καρακατσουλιών, ή από αμέτρητα τραπέζια και καρεκλες/σκαμπο/πάγκους οπουδήποτε μπορεί "ν' αξιοποιηθεί" μια πλακοστρωμένη γωνία προς χάριν τεμπελχανάδων που γεμίζουν πάραυτα οτιδήποτε κατάστημα, οιουδήποτε μεγέθους και αντικειμένου, στον τομέα του λεγόμενου "υγειονομικού ενδιαφέροντος"...

Το πέτρινο ιστορικό και όμορφο ρολόι στη γωνία του δημοτικού κήπου θέλει οπωσδήποτε μια στοιχειώδη συντήρηση πριν καταρρεύσει, αρχής γενομένης από την κορυφή του που τακτικά αποκολλώνται και πέφτουν κομμάτια, σε άχρηστο δρόμο που έπρεπε να είναι πεζόδρομος που ν΄αναδεικνύει το μοναδικό ηρώο της πόλης και να ενώνει δυο πάρκα, το ένα τελείως εγκατελειμένο σε περιθωριακά δίποδα ζωντόβολα, καθότι άθλια φτιαγμένο από την αρχή της κατασκευής του, όαση ανάπαυλας όμως όταν γέμιζε το μικρό υπαίθριο θεατράκι του σε παλαιότερες εκδηλώσεις...

Την ίδια ώρα για περισσότερα από δέκα χρόνια συζητάμε για το αν θα γκρεμιστεί ένα άλλο εγκατελειμένο από χρόνια δημόσιο κτίριο. Δημοτικά Συμβούλια, επιτροπές, εισηγήσεις επί εισηγήσεων, γνώμες κάθε ειδικού και μη, μα ακόμη στέκει και μαγαρίζει ένα ολόκληρο τετράγωνο...

Πρωτοβουλία μηδέν. Ελλειψη οράματος ή ευθυνοφοβία του πολιτικού προσωπικού της πόλης μας;

Και το λεγόμενο "λεωφορείο της παλαιάς πόλης" που εξυπηρετούσε όμως πολύ περισσότερα μέρη που δεν έφτανε ποτέ η λοιπή συγκοινωνία, το οποίο λειτούργησε επιτυχώς παρά τα εμπόδια (κυριολεκτικά) στους δρόμους που περνούσε για 2 περίπου χρόνια και σταμάτησε την πρωτοχρονιά, τι απόγινε;

ΑΓΕΛΑΣΤΟΣ ΠΕΤΡΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Η Αγέλαστος Πέτρα του Φ. Κουτσάφτη από το 2000. Η ταινία ακολουθεί τις ζωές ορισμένων κατοίκων της Ελευσίνας.

Η Ελευσίνα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη 20 χλμ. δυτικά της Αθήνας. Με την πόλη αυτή δέθηκε από τα προϊστορικά ακόμη χρόνια ο αγαπημένος μύθος των Αρχαίων, όπου κάθισε αγέλαστη η Θεά Δήμητρα, συντετριμμένη από την εξαφάνιση της κόρης της Περσεφόνης. Σήμερα είναι ένα αυτούσιο κομμάτι της Ελλάδος. Ισως πιο κακοποιημένο. Είναι η Ελλάδα στην οποία γυρίσαμε την πλάτη μας.

Καθημερινοί, απλοί άνθρωποι παρελαύνουν μπροστά από τον φακό απαθανατίζοντας έτσι το κομμάτι της Ελευσίνας που κρατάνε μέσα τους. Η ταινία βραβεύτηκε στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

tvxs.gr Αγέλαστος Πέτρα

ΟΤΑΝ ΑΠΟΚΤΗΣΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΟ...

Είχα μπεί πια στα 10 μου χρόνια και δεν είχα ακόμη αποκτήσει το πρώτο μου ποδήλατο. Το μόνιμο μας πρόβλημα, δεν υπήρχανε αρκετά λεφτά περισευόμενα σοτν οικογενειακό μας προϋπολογισμό, να μπορεί να μου πάρει ένα και μένα ο γέρος μου...

Ποιός όμως είπε πως για ν' αποκτήσει κανείς κάτι πρέπει να το αγοράσει σώνει και καλά από κάποιο μαγαζί;

Γνωρίζοντας ο γέρος πως μεγάλωνα κι έπρεπε κι εγώ να μάθω να κάνω ποδήλατο, έψαχνε ευκαιρία να μου βρεί ένα, χωρίς να δώσει λεφτά...

Η ευκαρία ήρθε μόνη της ανέλπιστα, όταν προσφέρθηκε να καθαρίσει από τα ξερά χόρτα τον κήπο μιας πλούσιας γριάς, για ένα εξτρά μεροκάματο. Σε μια άκρη του κήπου υπήρχε ένα παρατημένο ποδήλατο, μοντέλο δημοφιλή με μεγάλη κυκλοφορία τότε, που ανήκε στα παιδιά της γριάς που τώρα μεγάλα σπουδάζανε στην Βιέννη όπως είπε και θέλανε άλλα πράγματα. Του το χάρισε για μένα, όταν έμαθε πως ήθελα ένα τέτοιο.

Πήγαμε ένα απόγευμα με τον γέρο μου και το πήραμε. Ήθελε βέβαια ένα καλό φτιάξιμο πρώτα για να κυκλοφορήσει πάλι. Το πήγαμε ίσαμε το σπίτι τσουλώντας το με το ζόρι από τη σκουριά και το αλάτι που είχε, πολύ καιρό παρατημένο έξω στην πίσω αυλή, δίπλα στη θάλασσα στην καινούρια συνοικία τότε το νεόκτιστο αρχοντικό της γριάς, που ο γέρος της είχε πεθάνει αφήνοντας της ένα εργοστάσιο τούβλων σε λειτουργία και το διεύθυνε αυτή μέχρι να γυρίσουν τα παιδιά (και το φαληρίσουν τελικά σήμερα)...

Τις επόμενες μέρες το κάναμε κομμάτια με τον γέρο και το φτιάξαμε από την αρχή. Το ξεβιδώσαμε σε όσα κομμάτια γινόταν. Βάλαμε τις βίδες, τα παξιμάδια , την αλυσίδα του και τα υπόλοιπα μικρά μεταλλικά κομμάτια σε ένα κουβά με πετρέλαιο να φύγει η σκουριά. Γυαλιστερά σαν καινούρια γίνανε σε τρείς μέρες που τα βγάλαμε.

Τον σκελετό του και τις ρόδες τις τρίβαμε με γυαλόχαρτο. Τον έβαψε ο γέρος με μπογιά και μ' ένα πανί και αφρολέξ που βρήκε, έφτιαξε ξανά το γέμισμα στην βάση της μεγάλης σέλας (σαν μηχανής σχεδόν ήταν) που είχαν αυτά τα μοντέλα τότε.
Του πήραμε καινούρια λάστιχα και φρένα, λαδώσανε και την αλυσίδα στο ποδηλατάδικο που το πήγαμε αφού το συναρμολογήσαμε πάλι.
Έδειχνε καινούριο κι έτοιμο για χρήση...

Εγώ δεν ήμουν όμως, δεν ήξερα ισορροπία ακόμη...Πήγαμε με τον γέρο και το ποδήλατο στο ανοιχτό χωράφι στην Ρεγγίνα, κοντά στο σπίτι μας. Κάθισα για πρώτη φορά στο ποδήλατο μου, με κρατούσε ο γέρος μου με τη στιβαρή του χέρα από τη σχάρα του ποδηλάτου, προχωρήσαμε μερικά μέτρα κρατώντας με και χωρίς να το καταλάβω, με άφησε μια στιγμή και προχώρησα μόνος μου κάνοντας πετάλι...αυτό ήταν!

Από τότε δεν ξέχασα ποτέ...Έκανα εκατοντάδες χιλιόμετρα με κείνο το πρώτο μου ποδήλατο, πρώτα μόνο στον χώρο της Ρεγγίνας μα σύντομα βγήκα και στους δρόμους, στην αληθινή κυκλοφορία στην πόλη.

Μετακινιόμουνα με κάθε ευκαιρία με αυτό αν και 10 - 11 χρονών μόνο, έκανα και μεγάλες αποστάσεις για μένα τότε, ως και το σπίτι της γριάς πήγα να της δείξω το παλιό της ποδήλατο. Έμαθα να του ρυθμίζω και τα φρένα, να πιάνουνε στο σημείο που ήθελα, να αλλάζω την κλίση του τιμονιού και το ύψος της σέλας, να το φέρνω στα μέτρα μου. Ταχύτητες δεν είχε, κανένα ποδήλατο δεν είχε τότε, όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα τέτοια είχα μεγαλώσει αρκετά και είχα πια το δεύτερο μου.

Από τότε δεν εγκατέλειψα το μέσον, το χρησιμοποιώ περισσότερο για εκδρομική χρήση κι αερόβια άσκηση περιστασιακά και καιρού θέλοντος, μα δεν είμαι και τόσο υπέρ της γενίκευσης της χρήσης του.

Για μακρινές αποστάσεις δεν επαρκεί, ούτε μπορεί να σηκώσει τα πράγματα που θέλω κάθε φορά.

Στις πόλεις πολλές φορές γέροι με παμπάλαια ποδήλατα που είναι και το μοναδικό μέσον μετακίνησης τους λόγω φτώχειας και μόνο, κόβουν την κυκλοφορία πηγαίνοντας με ρυθμό χελώνας στη μέση του δρόμου κι αδιαφορώντας για τους άλλους οδηγούς και κάποιες μεσόκοπες χοντροκώλες που "το έχουν δει οικολογικά" δήθεν, δεν προσφέρουν και τόσο ελκυστικό θέαμα στην αισθητική μας!

Στον 21ο αιώνα υπάρχουν πια καλύτερα "πράσινα" μέσα μετακίνησης από το πετάλι. Κίνητρα χρειάζονται...

9ΧΡΟΝΗΣ 18ΩΡΟ...

18 ώρες πάνω - κάτω τη μέρα είναι στους δρόμους της πόλης η μικρή Ρομάνα. Η 9χρονη τώρα τσιγγανούλα που φέρνει το κυριότερο εισόδημα της πολυμελούς οικογένειας της.

Ποιός να την ανταγωνιστεί εξάλλου από τον κακομούτσουνο συρφετό που αποτελεί το σόι της, επαγγελματίες ζητιάνοι όλοι τους, από παππού, γιαγιά, γονείς, θείους και θείες, ανήψια, ξαδερφια, γαμπροί και νύφες κι ένα τσούρμο από τα παιδιά τους, που στριμώχνονται όλοι μαζί σ' ένα διώροφο παλιόσπιτο μα παραδίπλα από το κέντρο της πόλης...

Ποιός να δώσει φιλοδώρημα στα σιχαμένα μαυριδερά νεπιάσματα, ότι κι αν καταπιαστούν να κάνουν σαν αντάλλαγμα, σιχαίνεται να τα βλέπει και μόνο, όπως οι πολυάριθμοι φοιτητές και μαθητές που τρώνε τα λεφτά του μπαμπά ξαπλωμένοι τη μισή μέρα στις αναρίθμητες καφετέριες που αποτελούν τον κοντινότερο τόπο δράσης των μικρών ζητιάνων...

Αυτό δεν ισχύει για τη μικρή Ρομάνα, καθότι λιγότερο μελαμψή από το σόι, διαθέτει μια εξωτική ομορφιά που αυξάνεται όσο μεγαλώνει, παρμένη κατευθείαν από τη γιαγιά της όπως φαίνεται ξεκάθαρα σε όσους βλέπουν μαζεμένη την οικογένεια...
Και το χαμόγελο της όποτε αποφασίσει να το διαθέσει, άλλο πράμα.....

'Ετσι είναι η μόνη που καταφέρνει να γεμίσει τα χεράκια της με δίφραγκα, κάνοντας ένα πέρασμα από την περιοχή των τεμπελχανάδων, χωρίς να προσπαθήσει και πολύ...

Δεν αρκείται στην παθητική ζητιανιά καθ' όλη τη διάρκεια ενός χρόνου. Τα καλοκαίρια παίζει ακορντεόν στους τουρίστες στο ενετικό λιμάνι, κάνοντας χρυσές δουλειές. Παίζει αρκετά πιστά τα "παιδιά του Πειραιά" κι άλλα τραγούδια με απήχηση στον κόσμο, χωρίς να έχει πάει ούτε μια ώρα σε ωδείο! Εκατοντάδες φορές τη μέρα, απο νωρίς το πρωί μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα σε μέρη που κυκλοφορεί συνεχώς πολύχρωμο ανθρωπομάνι.

Άλλες εποχές πλένει τζάμια αυτοκινήτων σε κεντρικό φανάρι. Σαπουνίζει, τρίβει και γυαλίζει σε δευτερόλεπτα, όσα αυτοκίνητα προλάβει σε κάθε αλλαγή του φαναριού κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο τα τζάμια γίνονται διάφανα κι ολοκάθαρα, προς έκπληξη των οδηγών που δεν πιστεύουν πως το έκαναν τα φαινομενικά λασπόνερα του κουβά που έχει πλάι της και το λάστιχο για τζάμια που κρατά σαν σημαία όσο περιμένει την αμοιβή της. Με σύμμαχο αυτό το χαμόγελο...

Έτσι γελαστή είναι τις περισσότερες ώρες της μέρας, που την περνά κατα κύριο λόγο στον δρόμο, δεν δείχνει να παραπονιέται για τη διπλοβάρδια που αναγκάζεται να δουλεύει καθημερινά με όλους τους καιρούς.

Γκρινιάζει όμως έντονα όταν την ρίχνουν πάντα στη μοιρασιά του ποσού που μαζεύει εργαζόμενη και της μένουν αυτηνής κάποια ψίχουλα, αρπάζοντας τα περισσότερα χρήματα για να πληρωθούν οι πολλές μπύρες των αρσενικών της οικογένειας, το νοίκι του παλιόσπιτου, το φαί τους...

Που δεν δίνει και πολύ σημασία στο κρέας με πληγούρι που ψήνουν συνήθως, αυτή τρέφεται με σοκολάτες, τυρόπιτες, γαριδάκια και παγωτά, τις μοναδικές στιγμές απόλαυσης που επιτρέπει στον εαυτό της...Και να βλέπει στην τηλεόραση παιδικές ιστορίες με πριγκίπησσες, πριν κοιμηθεί στην αγαπημένη της γωνία, κουλουριασμένη κάτω από ένα τραπέζι, για να χωράνε κι άλλοι στο υπόλοιπο πάτωμα...

Σχολείο πήγε μόνο μερικές μέρες κάποτε, η ίδια την κοπάνησε και δεν ξαναπάτησε όταν έμαθε πως θα χρειαζόταν πολλά χρόνια να το τελειώσει όλο, και γιατί; τι θα κέρδιζε;

Δεν έμαθε να γράφει και να διαβάζει, τα λεφτά όμως τα γνωρίζει αμέσως με την πρώτη, όσο περισσότερα τόσο πιο ευχαριστημένη νοιώθει και δείχνει...

Η ζωή της στους δρόμους δεν είναι ακίνδυνη.

Βρίσκεται αντιμέτωπη με άλλους ζητιάνους που τη φθονούν, αλλοδαπούς αληταράδες που έχουν βλέψεις στα κέρδη της, μεθυσμένους τουρίστες σε πονηρά στενά με κακόφημα μπάρ, ασυνείδητους οδηγούς που ξεκινούν ξαφνικά για να μην δώσουν τα ψιλά τους, κάποιους παπάδες και καντηλανάφτες που την διώχνουν από τις εκκλησίες να τους μένει αυτωνών η όποια μπάζα από τον οβολό των πιστών, ακόμη και γέρου παιδεραστή έγινε στόχος...

Μερικές μόνο εμφανείς περιπτώσεις, που όσο πονηρούλα και να είναι, δεν θ' αντιμετωπίζονται πάντα μόνο με αυτό της το χαμόγελο. Την μόνη της άμυνα ως τώρα....

ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ...

Με ποδήλατο κυκλοφορούσε ο Γιώργης. Δεν ήταν φανατικός οικολόγος ή ποδηλάτης εκ πεποιθήσεως μα από ανάγκη κι έλλειψη χρημάτων, αποτελούσε το μοναδικό μεταφορικό μέσο που μπορούσε ν' αποκτήσει...

Χρόνια κυκλοφορούσε με το ποδήλατο που είχε, μέσα στην πόλη μα και μακρύτερα, αφού με κάποια εφικτή προσπάθεια έβγαζε διαδρομές δεκάδων χιλιομέτρων. Συνδύαζε βόλτα, αερόβια γυμναστική και μικρό ταξίδι μετά επιστροφής συχνά, σχεδόν καθημερινά όταν ο καιρός το επέτρεπε, βρίσκοντας την ευκαιρία να έρχεται σ' επαφή με τη φύση, να διαβάζει ανενόχλητος τις εφημερίδες του σε μια πευκόφυτη πλαγιά ή σε μια απόμερη παραλία που δεν ανακάλυψε ακόμη ο τουρισμός κι η "ανάπτυξη", να κάνει μετά το μπάνιο του και επιστρέψει τη νύχτα αργά με την ησυχία του, έχοντας περάσει τη μέρα του όπως εκείνος σχεδίασε το πρωί...

Μια μέρα τόχασε. Δηλαδή του το κλέψανε από κεί που το είχε αφημένο και δεμένο σ' έναν στύλο της ΔΕΗ σε ορατό από πολλούς σημείο. Εκεί το άφηνε κάθε φορά που πήγαινε σ' αυτήν την περιοχή, μια μέρα επιστρέφοντας να το πάρει απλά δεν το βρήκε στη θέση του...

Ήξερε από την πρώτη στιγμή την ταυτότητα του δράστη, κάποιο από τα νεαρά αλλοδαπά πατσαούρια που βρίσκουν καταφύγιο στην περιοχή βλέποντας κώλους σαβουροτουριστριών που κολυμπούσαν γυμνές, μα δεν ήξερε ποιό από όλα τα σιχαμένα πλάσματα ήταν. Και υπήρχαν αρκετά απο δαύτα που πηγαινοέρχονταν εκεί τις Κυριακές και τις μέρες που δεν εξασφάλιζαν κάποιο μεροκάματο.

Πήγε και στην αστυνομία έτσι τυπικά να το αναφέρει, μα ήξερε την απάντηση πριν να περάσει την πύλη και συναντήσει έναν βαριεστημένο αρχιφύλακα ξαπλωμένο σε μια καρέκλα να βλέπει στην τηλεόραση τη Μενεγάκη:

- Τι θες τώρα να ψάχνουμε ένα παλιό ποδήλατο; άσε μας ΡΕ φιλάρα, τόσα γίνονται κάθε μέρα και ...δεν προλαβαίνουμε.... αποκρίθηκε ο...πολυάσχολος μπάτσος χωρίς να μετακινήσει καν το πλαδαρό σώμα του από το ραχάτι που βρήκε.

Μα το παλιό ποδήλατο ήταν τα πόδια και το όχημα του Γιώργη, τούλειπε και δεν μπορούσε να πάει όπου ήθελε. Αφού δεν περίμενε την συνδρομή των μπάτσων, οργανώθηκε μοναχός του να το ξαναβρεί.

Καταλάβαινε τον λόγο της κλοπής, το μέσον μετακίνησης του αλλοδαπού που κι αυτός ο φτωχομπινές δεν δίέθετε άλλο όχημα. Δεν θα το έφερνε και στο μέρος που το πήρε αμέσως, θα το χρησιμοποιούσε σε άλλες περιοχές, νέος θα ήταν για να έχει αντοχή να κάνει πετάλι να πηγαίνει στη δουλειά, ή θα το πουλούσε σε όμοιους του για πενταροδεκάρες, δεν κυκλοφορεί αργά τη νύχτα σε μαγαζιά αφού δεν έχει λεφτά, δεν θα τον δει κανείς σε ακριβές περιοχές...

Δουλεύοντας τα στοιχεία που είχε στο μυαλό του, έφτιαξε με αρκετή ακρίβεια το προφίλ του δράστη κι έψαχνε να τον συναντήσει στον δρόμο.

Είχε χωρίσει ακόμη την πόλη σε τομείς, έψαχνε με σύστημα με βάση κάποια άλλα δικά του δεδομένα, όπως που υπήρχανε οικοδομές που δουλεύανε τέτοιας ράτσας αλλοδαποί, σε ποιά παγκάκια κάθονταν και περιμένανε για αφεντικό της ημέρας, που μεθούσανε με μπύρες τα απογεύματα, σε ποιας περιοχής υπόγεια μένανε συγκεντρωμένα τέτοιοι μελαμψοί, κλπ...

Έψαχνε οργανωμένα ο Γιώργης για 2 βδομάδες και κάτι μέρες...

Στάθηκε τυχερός και συνάντησε κάποιον με το ποδήλατο του, που γνώριζε πολύ καλά να ξεχωρίζει ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Όπως το είχε σχεδιάσει ήταν το προφίλ του: Πεινάλας νεαρός μελαμψός ασιάτης, που δούλευε στην ανακατασκευή πεζοδρομίων, έμενε σε φτηνό ημιυπόγειο χώρο σε στενό δρομάκι πίσω από τα σχολεία μαζί με 5 άλλους της ίδιας ράτσας και τον συνάντησε πρωινή ώρα όταν μόλις είχε ξεκινήσει για δουλειά, με το ποδήλατο του και τον άρπαξε επιτόπου...

Το ποδήλατο που δεν παραδεχόταν πως είχε κλέψει πρόσφατα, μα επέμενε πως του το είχε χαρίσει ένας άλλος ντόπιος για να μετακινείται, να μην περπατά συνέχεια. Επέμενε κι ο Γιώργης πως το συγκεκριμένο ήταν το δικό του ποδήλατο που είχαν περάσει μαζί πολλά χρόνια και περιπέτειες κι έδειχνε και σημάδια που του είχε κάνει από γρατζουνιές και πεσίματα...

Καταλήξανε στο μπατσάδικο μέγαρο, όπου τον πήγε με το ζόρι ο Γιώργης κι όπου επέμενε ακόμη ο αλλοδαπός πως του το είχανε δώσει, ο μπάτσος που ανέλαβε να βρει άκρη έξυνε την κεφαλή του αμήχανα για να καταλήξει: πολλά ποδήλατα μοιάζουνε, όπως κι οι αλλοδαποί με άτομα της ίδιας ράτσας, είσαι σίγουρος πως αυτό είναι το δικό σου; Μπορείς να το αποδείξεις με στοιχεία;...

Άραγε το ότι πήγε κάποιος πολίτης με ένα ποδήλατο κι έναν αλλοδαπό ύποπτο και φώναζε, κάποιο λόγο δεν θα είχε; Δεν του έλεγε αυτό το γεγονός πως κάτι τρέχει; Τόβλεπε κάθε μέρα να γίνεται; Το μόνο τους ενδιαφέρον πια είναι τα συνδικαλιστικά τους και οι διορισμοί όμοιων τους...

Για να μη χάσει το ποδήλατο του ο Γιώργης σκέφτηκε να βρεί τον άνθρωπο στο μαγαζί που το είχε αγοράσει πριν χρόνια. Τον έφερε στο μπατσαριό την άλλη μέρα κι ευτυχώς ο έμπορος ποδηλάτων βεβαίωσε πως του είχε πουλήσει αυτός ένα τέτοιας μάρκας παλιά κι από τότε είχε χρειαστεί τις υπηρεσίες του αρκετές φορές ο Γιώργης για ν' αλλάζει λάστιχα, να βάλει φώτα και σχάρα, να ρυθμίζει τα φρένα, να βάλει νέο πίσω προφυλακτήρα όταν έσπασε από πέσιμο ο παλιός ο πλαστικός και πετούσε λάσπες στον καφά του όταν έτρεχε σε βρεγμένο δρόμο και τελευταία μάλιστα είχε βάλει και Η/Υ ποδηλάτου με ταχύμετρο και συνολικό χιλιομετρητή να βλέπει πόση απόσταση κάλυπτε, πράγμα που υπήρχε ακόμη στο τιμόνι του ποδηλάτου και τέτοια μάρκα μηχάνημα μόνο αυτός πουλούσε κι εγκαθιστούσε...

Έτσι πήρε πάλι πίσω το αγαπημένο του ποδήλατο τελικά ο Γιώργης κι αφήσανε ελεύθερο το αλλοδαπό πατσαούρι να γυρίσει στη μιζέρια του αφού για ιδεολογικούς λόγους δεν του έκανε μήνυση.

Αφού το στερήθηκε για μια εικοσαριά μέρες το έχει πάλι ως μέσον μεταφοράς.

Σήμερα σίγουρα θα συμμετέχει μαζί με τους υπόλοιπους συνειδητούς ποδηλάτες στην "πανευρωπαϊκή μέρα χωρίς αυτοκίνητα", θα κάνουν κοινή πορεία με τα ποδήλατα τους διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες ζωής, σεβασμός και σημασία στην εναλλακτική μετακίνηση και μια βιώσιμη πόλη για όλους, ανεξάρτητα το όχημα που διαθέτουν (ή ούτε καν όχημα κάποιοι).

Θα προσπαθήσουν να ισορροπήσουν τις 2 ρόδες τους ανάμεσα σε ΙΧ, Ταξί και λεωφορεία, ανύπαρκτα ή κατειλειμένα πεζοδρόμια, φανταζόμενοι ποδηλατόδρομους και πράσινες διαδρομές που θ' αργήσουν πολύ να γίνουν πράξη, θα διεκδικήσουν για ακόμη μια φορά "Προτεραιότητα στους πεζούς - Ποδηλατόδρομοι Τώρα - Επαρκές Δίκτυο συγκοινωνιών".

Όχι άδικα τα αιτήματα τους, μα άδικα θα κουραστούν να φωνάζουν αφού δεν φαίνεται να συγκινείται κανείς από τους "αρμόδιους" που για άλλη μια μέρα θα πλειοδοτήσουν σε μπούρδες - εξαγγελίες.

Μα αν δεν αρχίσουμε να αποσύρουμε και ν' αντικαθιστούμε με άλλα όλα (άψυχα ή έμψυχα) όσα υποβαθμίζουν τη ζωή μας στην πόλη, στο τέλος δεν θα χωράμε πουθενά!

ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ: ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ...

Βόλτα - διαμαρτυρία στα πεζοδρόμια της πόλης των Χανίων διοργάνωσε η Πρωτοβουλία για τους πεζούς, το περασμένο Σάββατο.
Εγώ έτσι κι αλλιώς κυκλοφορώ καθημερινά στους δρόμους της πόλης πεζός στο κέντρο, τα ξέρω τα προβλήματα στην κυκλοφορία. Συνέπεσαν στην πορεία μου.

Επιχειρήσαμε όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, γονείς με μικρά παιδιά και παιδικά καρότσια, ανάπηροι και ηλικιωμένοι να διασχίσουμε τη δύσβατη πόλη μας. Η βόλτα μας με πολλή δυσκολία και καθυστέρηση, κατέληξε στο Ενετικό λιμάνι όπου είχε προγραμματιστεί ημερίδα για τους ελεύθερους χώρους.

Στα Χανιά και ταυτόχρονα σε όλες τις πόλεις μεγάλες ή μικρότερες, δυστυχώς ούτε στο κέντρο, ούτε στις γειτονιές, υπάρχουν άνετοι αλλά ούτε ασφαλείς χώροι για την κίνηση των πεζών.

Σε πολλές περιπτώσεις οι χώροι κίνησης των πεζών (πεζοδρόμια) είναι ανύπαρκτοι, σε άλλες κατειλημμένοι από αυτοκίνητα, μηχανάκια, κάδους σκουπιδιών, εμπορεύματα, άναρχα χωροθετημένα εκατοντάδες τραπέζια και καρέκλες εστιατορίων και καφετεριών (όλα γεμάτα κόσμο), ψυγεία αναψυκτικών και παγωτών, στύλους της ΔΕΗ σχεδόν στη μέση πρόσφατα διαπλατυσμένων δρόμων, κακοφτιαγμένα οδοστρώματα, παραλείψεις εργολάβων και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ανθρώπου νους.

Και όπου οι χώροι κίνησης είναι ελεύθεροι δεν είναι απαραίτητα και ασφαλείς, αν κρίνουμε από τις πολλές ακάλυπτες κενές θέσεις φύτευσης στα πεζοδρόμια, από χαντάκια και κάθε είδους τρύπες που γίνονται στα πλαίσια δημοσίων και κοινωφελών έργων χωρίς την παραμικρή μέριμνα για την τήρηση στοιχειωδών κανόνων ασφάλειας και τη δημιουργία ασφαλών χώρών διέλευσης για τους πεζούς.

Μηχανάκια delivery που όλο πολλαπλασιάζονται, μπαίνουν ανάποδα σε μονόδρομους , μέρα και νύχτα, τρέχοντας στο ράλι της βιοπάλης για τους φτωχοδιαβόλους που τα οδηγούν. Με επικίνδυνους ελιγμούς και κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να κερδίσουν 2' νωρίτερα. Πόσο αξίζει άραγε μια μίζερη ζωή, να συγκρίνεται με δυό σαπιμένες πίτσες κάποιου/ας κόπρου που τις παράγγειλε, με την απαίτηση «εγκαίρως».

Η κυκλοφορία των πεζών γίνεται μέσω ανύπαρκτων διαβάσεων ή διαβάσεων με ξεθωριασμένη διαγράμμιση που είναι δύσκολο να γίνουν αντιληπτές από τους διερχόμενους οδηγούς. Η κυκλοφορία των πεζών γίνεται σε συνθήκες τρόμου για τους πιο ανήμπορους: φανάρια που επιτρέπουν τη διέλευση των πεζών για ελάχιστο χρόνο και πολλές φορές ταυτόχρονα με τη διέλευση αυτοκινήτων που στρίβουν με πορτοκαλί που αναβοσβήνει.

Κωλόπαίδα με φτηνιάρικα αμαξάκια, φουλ όμως στα πανάκριβα ηχοσυστήματα που ξερνούν στην διαπασών τις τελευταίες «σαχλοεπιτυχίες» της Βανδή κι άλλων βραχνιασμένων πουσταρελιών της μόδας των δισκογραφικών..

Οι οδηγοί τους δεν έμαθαν ποτέ ότι πρέπει να παραχωρήσουν προτεραιότητα στους πεζούς, με αποτέλεσμα να διακυβεύεται άμεσα η ασφάλεια των τελευταίων και να διαδραματίζονται τραγελαφικές σκηνές μεταξύ άσχετων αλλά οξύθυμων οδηγών και αγανακτισμένων πεζών...

Η κυκλοφορία των πεζών και ιδιαίτερα των μαθητών κάθε ηλικίας γίνεται μέσα σε κυκλοφοριακό χάος και χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη για τη δημιουργία ασφαλών διαβάσεων και την κατάλληλη ρύθμιση των φωτεινών σηματοδοτών γύρω από σχολεία, γήπεδα, πάρκα κλπ.

Βέβαια είναι ατομική ευθύνη του καθενός από μας να σέβεται τους κανόνες και να φροντίζει την προσωπική του ασφάλεια, αλλά είναι επίσης ευθύνη της πολιτείας να δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον κίνησης για τους πεζούς. Συνεχή διαβήματα, συναντήσεις με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο, επιστολές με εκτενείς αναφορές σε συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πεζοί στα Χανιά κι αλλού, και άλλες ενέργειες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.

Πιστεύω ότι είναι στο χέρι μας να βελτιώσουμε την καθημερινότητα μας, να θυμίσουμε στους συμπολίτες μας τα αυτονόητα που πιθανά δε θυμούνται, και στις αρχές αυτά που πρέπει να πράξουν. Εδώ, σε αυτούς τους δρόμους κυκλοφορούν κι αυτοί. Και δεν είναι άτρωτοι!