ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ...

Από το αστυνομικό δελτίο:

"Με τα μαχαίρια θέλησαν να λύσουν τις διαφορές που είχαν δύο Μαροκινοί που όντας άστεγοι φιλοξενούνταν στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων.

Το περιστατικό σημειώθηκε σήμερα λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα όταν οι δύο άνδρες κι ενώ ήταν μεθυσμένοι, φιλονίκησαν και λόγο στο λόγο ο ένας, ηλικίας 41 ετών τράβηξε μαχαίρι με το οποίο τραυμάτισε στο πρόσωπο τον συμπατριώτη του ηλικίας 37 χρόνων. Ο δράστης μετά την πράξη του συνελήφθη ενώ ο 37χρονος νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Χανίων. Προανάκριση για τα αίτια που προκάλεσαν το περιστατικό διενεργούν οι Αστυνομικές Αρχές Χανίων..."

Άντε να πάνε οι αχρείαστοι ξένοι - λαθρομετανάστες (ιδίως αυτοί της Αφρικής που δεν φαίνεται να έχουν καμμιά διάθεση για δουλειά, παρασιτικά ζούνε) από κει που ήρθανε, να ξεμαγαρίσει ο τόπος.

Ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή και δρόμο, αφού καταγραφεί το τομάρι τους να μην μας ξανακουβαληθούνε...

Οι δομές που υπάρχουνε θα χρησιμοποιηθούν για τους δικούς μας, τους λίγους Χανιώτες που είχανε την ατυχία να βρεθούνε στον δρόμο, όχι για κάθε τριτοκοσμικό απόβλητο που κουβαλήθηκε εδώ ακάλεστο, να απαιτεί να τρώει και να κοιμάται τζάμπα και να βγαίνει τις νύχτες να ρημάζει τα αυτοκίνητα και τα σπίτια των ανθρώπων...

Που θα μου πεις πως έχουνε και διαφορές μεταξύ τους, μετά στη μοιρασιά!

ΑΛΓΕΡΙΝΟΙ ΔΙΑΡΡΗΚΤΕΣ ΙΧ...

Συχνά πιάνονται Αλγερινοί διαρρήκτες που εκτός των άλλως κλοπών κι αρπαγών, αυτοί λες κι έχουν εξειδικευτεί να σπούνε ΙΧ αυτοκίνητα και να αρπάζουν ότι βρούν μέσα.

Δεκάδες τα θύματα συμμορίας που πιάστηκε πρόσφατα και πόσοι άλλοι της ίδιας ράτσας δρούνε ανενόχλητοι κι ασύλληπτοι...

Από αυτούς τους 300 που πριν μήνες πήγαν στην Αθήνα και ζητούσαν εκβιαστικά άδεια παραμονής καταλαμβάνοντας κτίρια και κάνοντας δήθεν απεργία πείνας, εκβιάζοντας άβουλους πολιτικούς για λίγο, μέχρι που τα κατάφεραν να παραμείνουν...

Τότε είχαν συμπαραστάτες που ήταν λαλίστατοι στα ΜΜΕ και με πλήθος εκδηλώσεων τους υποστήριζαν. Τώρα δεν ακούγεται άχνα για την καθημερινή δράση των διαρρηκτών και λοιπών κακοποιών Αφρικανών κι Ασιατών, που περιφέρονται άσκοπα και χωρίς λόγο παραμονής στην πόλη και στη χώρα μας.

Ενώ αν έπεφτε καμιά φάπα σε μια μαύρη κούτρα που συνελήφθη "επι το έργον", το στέκι των μεταναστών και ο σύλλογος των δασκάλων μαζί με τις λοιπές περιθωριακές αριστερίστικες ομάδες θα οργάνωναν πορείες και διαμαρτυρίες για τα τάχα καταπατημένα δικαιώματα των μεταναστών, που δεν σέβονται τη χώρα που τους ανέχεται να τους φιλοξενεί και να τους ταίζει, ούτε λογαριάζουν τους πολίτες της.

Τι έχουμε πάθει εμείς οι Χανιώτες και παραδόσαμε την πόλη στις παραπάνω μειοψηφίες και τους αναρχικούς της rosa nera, χωρίς ν' ακούγεται καμιά άλλη πολιτική φωνή κι άποψη;

Περπατώντας ένας άνθρωπος στην πόλη μόνο δικά τους συνθήματα θα διαβάσει στους τοίχους, δικά τους πανώ θα δεί να κρέμονται παντού, δικές τους φωνές κι εκδηλώσεις θ' ακούσει, οι υπόλοιποι απόντες...

Τόσο πολύ μας αλλοτρίωσε και μας αποχαύνωσε ο χαβαλές, η σαχλοδιασκέδαση και ο μαζικός τουρισμός της κακής ώρας, που δεν βλέπουμε τίποτα παραπέρα;

ΠΑΡΕ ΠΡΑΜΑ, ΑΦΕΝΤΙΚΟ...

Θα το ακούσετε πολλές φορές, τουλάχιστον 5 - 6 μέσα σε μια ώρα, όσο διαρκεί ένας καφές σε καφετέρια ή ένα πρόχειρο φαγητό μερικά σουβλάκια σε κεντρικό σουβλατζίδικο, ή όπου αλλού δημοσίως βρίσκεστε...

Από ισάριθμους πλανόδιους τριτοκοσμικούς μετανάστες, που φορτωμένοι με κάποιο εμπόρευμα, περιπλανώνται ολημερίς με τα πόδια στο κέντρο και στις γειτονιές, να βγει κάποιο μεροκάματο...

Άντε να γλιτώσουμε από αυτόν με τα CD, ή από τον άλλο με τα αχρείαστα κινέζικα μπινελίκια της κακής ώρας, στο τέλος κάτι θα βρεθεί να θέλουμε, να χρησιμεύει σε κάτι για να πει πως έκανε μια πώληση ο πλανόδιος φουκαράς.

Όπως ο μελαμψός νεαρός από το Μπαγκλαντές με τις ζώνες από γνήσιο δέρμα σε καλή τιμή, που προσφέρθηκε να μου βρει μια στα δικά μου XXL μεγέθη και είχε μαζί του και το εργαλείο να προσθέσει μερικές τρύπες ακόμη.

Τις ίδιες ζώνες που έχω δει σε γνωστό outlet με δήθεν επώνυμα είδη σε 6πλάσια τιμή, με πρόσχημα του απατεώνα εμπόρου το νοίκι και τους φόρους του, μα στη πραγματικότητα τ' ακουμπά στο τατουάζ που έχει στον κώλο η υπάλληλος του, που χάρη σ' αυτό βρήκε μόνιμη δουλειά εντός καταστήματος και δεν κάνει ότι και ο πλανόδιος για να ζήσει.

- Που τα βρήκες τα πράματα που πουλάς ρε;

- Μεγάλο αφεντικό από Αθήνα εισάγει Ελλάδα και δίνει εμένα και άλλους πολλούς πουλήσει σε κάθε πόλη, ότι μπορέσει...

Έτσι ένας ημεδαπός επιτήδειος χωρίς μαγαζί, έχει δεκάδες αλλοδαπούς να του δουλεύουν σε πολλά μέρη ταυτόχρονα.

Ξεφορτώθηκα έναν εδώ με λίγα ευρώ, αφού η ζώνη δεν είναι αναλώσιμη και ή θα βγει γερή κρατώντας μερικά χρόνια ή θα βγει σκάρτη και δεν χρειάζεται να ξαναπάρω ίδια!

Μα πολλοί άλλοι με πολλά προϊόντα και σε πολλά μέρη θα συνεχίζουν να πηγαίνουν όπου βλέπουν κόσμο μαζεμένο, με τη μόνιμη τους φράση στα χείλη:

- Πάρε πράμα, αφεντικό...

ΤΟ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ...

Με ποδήλατο κυκλοφορούσε ο Γιώργης. Δεν ήταν φανατικός οικολόγος ή ποδηλάτης εκ πεποιθήσεως μα από ανάγκη κι έλλειψη χρημάτων, αποτελούσε το μοναδικό μεταφορικό μέσο που μπορούσε ν' αποκτήσει...

Χρόνια κυκλοφορούσε με το ποδήλατο που είχε, μέσα στην πόλη μα και μακρύτερα, αφού με κάποια εφικτή προσπάθεια έβγαζε διαδρομές δεκάδων χιλιομέτρων. Συνδύαζε βόλτα, αερόβια γυμναστική και μικρό ταξίδι μετά επιστροφής συχνά, σχεδόν καθημερινά όταν ο καιρός το επέτρεπε, βρίσκοντας την ευκαιρία να έρχεται σ' επαφή με τη φύση, να διαβάζει ανενόχλητος τις εφημερίδες του σε μια πευκόφυτη πλαγιά ή σε μια απόμερη παραλία που δεν ανακάλυψε ακόμη ο τουρισμός κι η "ανάπτυξη", να κάνει μετά το μπάνιο του και επιστρέψει τη νύχτα αργά με την ησυχία του, έχοντας περάσει τη μέρα του όπως εκείνος σχεδίασε το πρωί...

Μια μέρα τόχασε. Δηλαδή του το κλέψανε από κεί που το είχε αφημένο και δεμένο σ' έναν στύλο της ΔΕΗ σε ορατό από πολλούς σημείο. Εκεί το άφηνε κάθε φορά που πήγαινε σ' αυτήν την περιοχή, μια μέρα επιστρέφοντας να το πάρει απλά δεν το βρήκε στη θέση του...

Ήξερε από την πρώτη στιγμή την ταυτότητα του δράστη, κάποιο από τα νεαρά αλλοδαπά πατσαούρια που βρίσκουν καταφύγιο στην περιοχή βλέποντας κώλους σαβουροτουριστριών που κολυμπούσαν γυμνές, μα δεν ήξερε ποιό από όλα τα σιχαμένα πλάσματα ήταν. Και υπήρχαν αρκετά απο δαύτα που πηγαινοέρχονταν εκεί τις Κυριακές και τις μέρες που δεν εξασφάλιζαν κάποιο μεροκάματο.

Πήγε και στην αστυνομία έτσι τυπικά να το αναφέρει, μα ήξερε την απάντηση πριν να περάσει την πύλη και συναντήσει έναν βαριεστημένο αρχιφύλακα ξαπλωμένο σε μια καρέκλα να βλέπει στην τηλεόραση τη Μενεγάκη:

- Τι θες τώρα να ψάχνουμε ένα παλιό ποδήλατο; άσε μας ΡΕ φιλάρα, τόσα γίνονται κάθε μέρα και ...δεν προλαβαίνουμε.... αποκρίθηκε ο...πολυάσχολος μπάτσος χωρίς να μετακινήσει καν το πλαδαρό σώμα του από το ραχάτι που βρήκε.

Μα το παλιό ποδήλατο ήταν τα πόδια και το όχημα του Γιώργη, τούλειπε και δεν μπορούσε να πάει όπου ήθελε. Αφού δεν περίμενε την συνδρομή των μπάτσων, οργανώθηκε μοναχός του να το ξαναβρεί.

Καταλάβαινε τον λόγο της κλοπής, το μέσον μετακίνησης του αλλοδαπού που κι αυτός ο φτωχομπινές δεν δίέθετε άλλο όχημα. Δεν θα το έφερνε και στο μέρος που το πήρε αμέσως, θα το χρησιμοποιούσε σε άλλες περιοχές, νέος θα ήταν για να έχει αντοχή να κάνει πετάλι να πηγαίνει στη δουλειά, ή θα το πουλούσε σε όμοιους του για πενταροδεκάρες, δεν κυκλοφορεί αργά τη νύχτα σε μαγαζιά αφού δεν έχει λεφτά, δεν θα τον δει κανείς σε ακριβές περιοχές...

Δουλεύοντας τα στοιχεία που είχε στο μυαλό του, έφτιαξε με αρκετή ακρίβεια το προφίλ του δράστη κι έψαχνε να τον συναντήσει στον δρόμο.

Είχε χωρίσει ακόμη την πόλη σε τομείς, έψαχνε με σύστημα με βάση κάποια άλλα δικά του δεδομένα, όπως που υπήρχανε οικοδομές που δουλεύανε τέτοιας ράτσας αλλοδαποί, σε ποιά παγκάκια κάθονταν και περιμένανε για αφεντικό της ημέρας, που μεθούσανε με μπύρες τα απογεύματα, σε ποιας περιοχής υπόγεια μένανε συγκεντρωμένα τέτοιοι μελαμψοί, κλπ...

Έψαχνε οργανωμένα ο Γιώργης για 2 βδομάδες και κάτι μέρες...

Στάθηκε τυχερός και συνάντησε κάποιον με το ποδήλατο του, που γνώριζε πολύ καλά να ξεχωρίζει ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Όπως το είχε σχεδιάσει ήταν το προφίλ του: Πεινάλας νεαρός μελαμψός ασιάτης, που δούλευε στην ανακατασκευή πεζοδρομίων, έμενε σε φτηνό ημιυπόγειο χώρο σε στενό δρομάκι πίσω από τα σχολεία μαζί με 5 άλλους της ίδιας ράτσας και τον συνάντησε πρωινή ώρα όταν μόλις είχε ξεκινήσει για δουλειά, με το ποδήλατο του και τον άρπαξε επιτόπου...

Το ποδήλατο που δεν παραδεχόταν πως είχε κλέψει πρόσφατα, μα επέμενε πως του το είχε χαρίσει ένας άλλος ντόπιος για να μετακινείται, να μην περπατά συνέχεια. Επέμενε κι ο Γιώργης πως το συγκεκριμένο ήταν το δικό του ποδήλατο που είχαν περάσει μαζί πολλά χρόνια και περιπέτειες κι έδειχνε και σημάδια που του είχε κάνει από γρατζουνιές και πεσίματα...

Καταλήξανε στο μπατσάδικο μέγαρο, όπου τον πήγε με το ζόρι ο Γιώργης κι όπου επέμενε ακόμη ο αλλοδαπός πως του το είχανε δώσει, ο μπάτσος που ανέλαβε να βρει άκρη έξυνε την κεφαλή του αμήχανα για να καταλήξει: πολλά ποδήλατα μοιάζουνε, όπως κι οι αλλοδαποί με άτομα της ίδιας ράτσας, είσαι σίγουρος πως αυτό είναι το δικό σου; Μπορείς να το αποδείξεις με στοιχεία;...

Άραγε το ότι πήγε κάποιος πολίτης με ένα ποδήλατο κι έναν αλλοδαπό ύποπτο και φώναζε, κάποιο λόγο δεν θα είχε; Δεν του έλεγε αυτό το γεγονός πως κάτι τρέχει; Τόβλεπε κάθε μέρα να γίνεται; Το μόνο τους ενδιαφέρον πια είναι τα συνδικαλιστικά τους και οι διορισμοί όμοιων τους...

Για να μη χάσει το ποδήλατο του ο Γιώργης σκέφτηκε να βρεί τον άνθρωπο στο μαγαζί που το είχε αγοράσει πριν χρόνια. Τον έφερε στο μπατσαριό την άλλη μέρα κι ευτυχώς ο έμπορος ποδηλάτων βεβαίωσε πως του είχε πουλήσει αυτός ένα τέτοιας μάρκας παλιά κι από τότε είχε χρειαστεί τις υπηρεσίες του αρκετές φορές ο Γιώργης για ν' αλλάζει λάστιχα, να βάλει φώτα και σχάρα, να ρυθμίζει τα φρένα, να βάλει νέο πίσω προφυλακτήρα όταν έσπασε από πέσιμο ο παλιός ο πλαστικός και πετούσε λάσπες στον καφά του όταν έτρεχε σε βρεγμένο δρόμο και τελευταία μάλιστα είχε βάλει και Η/Υ ποδηλάτου με ταχύμετρο και συνολικό χιλιομετρητή να βλέπει πόση απόσταση κάλυπτε, πράγμα που υπήρχε ακόμη στο τιμόνι του ποδηλάτου και τέτοια μάρκα μηχάνημα μόνο αυτός πουλούσε κι εγκαθιστούσε...

Έτσι πήρε πάλι πίσω το αγαπημένο του ποδήλατο τελικά ο Γιώργης κι αφήσανε ελεύθερο το αλλοδαπό πατσαούρι να γυρίσει στη μιζέρια του αφού για ιδεολογικούς λόγους δεν του έκανε μήνυση.

Αφού το στερήθηκε για μια εικοσαριά μέρες το έχει πάλι ως μέσον μεταφοράς.

Σήμερα σίγουρα θα συμμετέχει μαζί με τους υπόλοιπους συνειδητούς ποδηλάτες στην "πανευρωπαϊκή μέρα χωρίς αυτοκίνητα", θα κάνουν κοινή πορεία με τα ποδήλατα τους διεκδικώντας ανθρώπινες συνθήκες ζωής, σεβασμός και σημασία στην εναλλακτική μετακίνηση και μια βιώσιμη πόλη για όλους, ανεξάρτητα το όχημα που διαθέτουν (ή ούτε καν όχημα κάποιοι).

Θα προσπαθήσουν να ισορροπήσουν τις 2 ρόδες τους ανάμεσα σε ΙΧ, Ταξί και λεωφορεία, ανύπαρκτα ή κατειλειμένα πεζοδρόμια, φανταζόμενοι ποδηλατόδρομους και πράσινες διαδρομές που θ' αργήσουν πολύ να γίνουν πράξη, θα διεκδικήσουν για ακόμη μια φορά "Προτεραιότητα στους πεζούς - Ποδηλατόδρομοι Τώρα - Επαρκές Δίκτυο συγκοινωνιών".

Όχι άδικα τα αιτήματα τους, μα άδικα θα κουραστούν να φωνάζουν αφού δεν φαίνεται να συγκινείται κανείς από τους "αρμόδιους" που για άλλη μια μέρα θα πλειοδοτήσουν σε μπούρδες - εξαγγελίες.

Μα αν δεν αρχίσουμε να αποσύρουμε και ν' αντικαθιστούμε με άλλα όλα (άψυχα ή έμψυχα) όσα υποβαθμίζουν τη ζωή μας στην πόλη, στο τέλος δεν θα χωράμε πουθενά!

ΦΑΕ ΞΥΛΟ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΑΠΑΙΤΕΙΣ...

Έγινε πριν λίγες μέρες μεταξύ αλλοδαπών.
Συμπλοκή Βαλκάνιων και Αφρικανών λαθρομεταναστών, με άγριο ξυλοκόπημα των δεύτερων.

Ο λόγος: Οι Αφρικανοί σαν πιο εξαθλιωμένοι και νεόφερτοι ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν με χαμηλότερα μεροκάματα με αποτέλεσμα να ρίχνουν τον μέσο όρο των αμοιβών των ξένων εργατών.
Έχει ξεσπάσει ένας ιδιότυπος πόλεμος με βάση τις χώρες προέλευσης των μεταναστών με αφορμή τις αμοιβές που ζητούν ως εργάτες, αυτοί που ρίχνουν τις τιμές ξυλοκοπούνται και βρίζονται σχεδόν καθημερινά από παλιότερους που απαιτούν υψηλότερες αμοιβές.
Και δεν ξέρουν επακριβώς και τον λόγο που γίνονται στόχος.

Για ένα μεροκάματο πήγαιναν και για είναι προτιμητέοι ζήτησαν λιγότερα για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, έτσι κι αλλιώς άθλιες κι ανειδίκευτες ήταν, μα έπρεπε να φάνε κι αυτοί...

Μιά κεντρική πλατεία, μιά αλλόκοτη καθημερινή σύναξη των ταλαίπωρων αλλοεθνών πάσης φυλής, χρώματος, γλώσσας, κουλτούρας, θρησκείας, που αφημένοι στην μοίρα τους περιμένουν έξω, με όλους τους καιρούς να πετύχουν ένα οποιοδήποτε μεροκάματο, να περάσει και σήμερα, αύριο θα δούμε...

Τι γυρεύουν τόσοι και τι περιμένουν από μιά χώρα που δεν έχει βιομηχανική παραγωγή να απορροφά πολύ κόσμο σε εργοστάσια συνεχούς λειτουργίας, με μοναδική παροχή εργασίας από κάποιους απατεώνες "εργολάβους" που τους εκμεταλλεύονται ή κάποιους φτωχούς αγρότες που περιστασιακά ψάχνουν εργάτες να μαζέψουν την λίγη παραγωγή τους με τις πενιχρές τιμές στην αγορά;

Πού θα εκτονωθεί όλη αυτή η ενέργεια που διαθέτουν, νέοι και με δίψα για δουλειά και ζωή άνθρωποι, που ξέπεσαν εδώ από κάθε περιοχή του πλανήτη, κάτω από τραγικές συνθήκες οι περισσότεροι;

Όλα αυτά κάτω από τα βλέμματα των περαστικών, των κατοίκων της πόλης που πολλοί τους θεωρούν παρείσακτους, ξένους, ακάλεστους, αιτία πολλών δικών τους προβλημάτων, αρκετοί δικαιώνονται κιόλας για αυτές τους τις απόψεις, έχουν τις εμπειρίες τους...

Παραβλέπουν πως είναι κι αυτοί άνθρωποι, το ίδιο με κείνους κι αν υφίσταται αυτό που λένε Θεός, θ' αγαπούσε το ίδιο κι αυτούς και τους ''άλλους" σαν δημιουργήματα του.

Ας σκεφτεί ο καθένας μια στιγμή πως ήταν αυτός ή το παιδί του σε παρόμοια κατάσταση: ξενιτεμένοι, πεινασμένοι, δαρμένοι από όμοιους τους κι όχι "εχθρούς", να είναι στόχος επειδή ζητά ένα μεροκάματο παραπάνω με την παρουσία του, ή μερικά ευρώ λιγότερα για να προτιμηθεί έναντι ενός αλλουνού.

Χωρίς προστασία από πουθενά, σε μιά χώρα που ούτε τους γεννημένους εδώ κατοίκους της δεν φροντίζει επαρκώς, με τα δικά της διαρθρωτικά προβλήματα.

Κι υπάρχουν και οι δήθεν κοινωνικά ευαίσθητοι που απλώς συμπαραστέκονται γενικώς, χωρίς να είναι σε θέση να προτείνουν υπεύθυνα κάτι εφικτό κι εφαρμόσιμο άμεσα.

Μιά επιπλεόν κοροϊδία και μάταιες ελπίδες στους πεινασμένους...