ΑΛΛΟΔΑΠΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ...

Από το αστυνομικό δελτίο:

"Με τα μαχαίρια θέλησαν να λύσουν τις διαφορές που είχαν δύο Μαροκινοί που όντας άστεγοι φιλοξενούνταν στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων.

Το περιστατικό σημειώθηκε σήμερα λίγες ώρες μετά τα μεσάνυχτα όταν οι δύο άνδρες κι ενώ ήταν μεθυσμένοι, φιλονίκησαν και λόγο στο λόγο ο ένας, ηλικίας 41 ετών τράβηξε μαχαίρι με το οποίο τραυμάτισε στο πρόσωπο τον συμπατριώτη του ηλικίας 37 χρόνων. Ο δράστης μετά την πράξη του συνελήφθη ενώ ο 37χρονος νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Χανίων. Προανάκριση για τα αίτια που προκάλεσαν το περιστατικό διενεργούν οι Αστυνομικές Αρχές Χανίων..."

Άντε να πάνε οι αχρείαστοι ξένοι - λαθρομετανάστες (ιδίως αυτοί της Αφρικής που δεν φαίνεται να έχουν καμμιά διάθεση για δουλειά, παρασιτικά ζούνε) από κει που ήρθανε, να ξεμαγαρίσει ο τόπος.

Ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή και δρόμο, αφού καταγραφεί το τομάρι τους να μην μας ξανακουβαληθούνε...

Οι δομές που υπάρχουνε θα χρησιμοποιηθούν για τους δικούς μας, τους λίγους Χανιώτες που είχανε την ατυχία να βρεθούνε στον δρόμο, όχι για κάθε τριτοκοσμικό απόβλητο που κουβαλήθηκε εδώ ακάλεστο, να απαιτεί να τρώει και να κοιμάται τζάμπα και να βγαίνει τις νύχτες να ρημάζει τα αυτοκίνητα και τα σπίτια των ανθρώπων...

Που θα μου πεις πως έχουνε και διαφορές μεταξύ τους, μετά στη μοιρασιά!

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ....

Ήταν η Ελλάδα ή έγινε ποτέ πραγματικά καπιταλιστική χώρα;

Γίνεται σε μια καπιταλιστική χώρα να είναι το κράτος μεγαλύτερο από τον ιδιωτικό τομέα;

Μερικούς τους φταίει ο καπιταλισμός που ξέπεσε σε κρίση, που τον είδανε ποτέ τον καλώς εννοούμενο καπιταλισμό να εφαρμόζεται στην Ελλάδα;

Μερικοί κρατικοδίαιτοι ευνοημένοι και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, λιγότεροι από τα δάκτυλα των 2 χεριών, νομίζουν ότι είναι καπιταλισμός κι αυτοί επιτυχημένοι κι ανταγωνιστικοί πουθενά;

Ενώ στο εξωτερικό θεωρούνται ασήμαντοι και απλοί αντιπρόσωποι άλλων, στο ιδιότυπο εσωτερικό της χώρας τα πάντα ελέγχονται από αυτή τη μικρή ομάδα ανθρώπων που δημιούργησαν ή κληρονόμησαν περιουσίες μέσω της ναυτιλίας, των τηλεπικοινωνιών, των τραπεζών, του πετρελαίου, κλπ. Είναι διασυνδεδεμένοι μεταξύ τους μέσω προξενιών και γάμων, αλλά και με πολιτικούς και αξιωματούχους που θεωρούν χρήσιμους για τα συμφέροντα τους.

Που έχουν μοιράσει αγαστά μεταξύ τους τις τράπεζες, τα καύσιμα, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, τα δημόσια έργα, τα Ευρωπαικά κονδύλια, τα ΜΜΕ, τη μπάλα του πόπολου και τους βουλευτές που ελέγχουν και χρηματίζουν...

Υπάρχουν στενές κρυφές και φανερές σχέσεις μεταξύ των μέσων των δήθεν μεγαλο-επιχειρηματιών, των πολιτικών, και της εκάστοτε κυβέρνησης.

Τι να κάνουν μετά κάποιοι μικροί και μεσαίοι που αγωνίζονται να παράξουν, να πουλήσουν και να εξάγουν, όταν το κράτος με τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά φτιαγμένη στα μέτρα των παραπάνω, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός για τις δουλειές τους;

Κοιμούνται ορθοί οι άνθρωποι που το νομίζουν, αυτό δεν είναι καπιταλισμός. Είναι μοίρασμα σε συμμορία...

Η ανάθεση όλων των δημοσίων έργων και προμηθειών σε λίγους μεγάλους και η συσσώρευση των χρημάτων δεν ήτανε η ανάπτυξη, ήτανε το στεγανό κύκλωμα της μίζας.

Ετσι τώρα που εξ ανάγκης έκλεισε η στρόφιγγα εκείνη, το χρήμα μοιράζεται με άλλους τρόπους άλλους, πάλι σε κλειστά κυκλώματα, πλουτισμός των εκλεκτών και πάλι με άλλες μεθόδους και νέα κόλπα.

Ο πλούτος στους λίγους που κάνουν την πάπια ελλείψει πατριωτισμού στα δύσκολα και η φτώχεια κατανεμημένη στους πολλούς, που καλούνται να πληρώσουν τον πλήρη λογαριασμό με κείνο το (αληθές όσο νάναι) "μαζί τα φάγαμε"...

Αν πάλι σαν σύστημα έχεις μάθει το λαό σου να ζει καλά, θα πρέπει να είσαι ο πρώτος που με τον τρόπο σου θα του υποδείξεις τι πρέπει να κάνει...

Δεν μπορεί οι δικοί σου να λυμαίνονται ότι έχει απομείνει και να του επιβάλλεις άκριτα φόρους για έναν τρόπο ζωής που εσύ του έμαθες και τον συνήθισες τόσα χρόνια...

ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΟΥ...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια με ένα παιδί. Το ζευγάρι ήταν σκληρά εργαζόμενο και παρόλο που προσπαθούσαν, ο χρόνος ποτέ δεν ήταν αρκετός για να μοιραστούν πράγματα και εμπειρίες με το εξάχρονο αγοράκι τους...

Κάποιο βράδυ μόλις κουρασμένος ο πατέρας επέστρεψε στο σπίτι και άκουσε τη χαρούμενη φωνούλα του παιδιού του:

- Μπαμπά, πόσα λεφτά κερδίζεις σε μια ώρα;

Ρώτησε με συνεσταλμένη φωνή και παρακλητική ματιά το μικρό αγόρι, καθώς υποδεχόταν τον πατέρα του που επέστρεψε στο σπίτι από τη δουλειά του. Ο πατέρας που ξαφνιάστηκε από την ερώτηση, είπε:

- Κοίταξε αγόρι μου, ούτε η μητέρα σου το ξέρει αυτό. Γι΄αυτό σε παρακαλώ, μη με ενοχλείς γιατί είμαι πολύ κουρασμένος...

- Μπαμπά, πες μου σε παρακαλώ! Πόσα λεφτά κερδίζεις σε μια ώρα; το αγόρι επέμεινε...

Ο πατέρας, τελικά απάντησε:

- Είκοσι ευρώ την ώρα.

- Εντάξει, μπαμπά. Θα μπορούσες να μου δανείσεις δέκα ευρώ; ρωτά το αγοράκι...

Η ανησυχία και ο εκνευρισμός του πατέρα ήταν φανερός που φώναξε στο παιδί:

- Ώστε μου τα ρωτάς όλα αυτά για να σου δώσω δέκα ευρώ; Πήγαινε γρήγορα να κοιμηθείς και μη με ξαναενοχλήσεις!

Είχε βραδιάσει και οι ενοχές για τον τρόπο που απάντησε στο γιο του είχαν πλημμυρίσει το μυαλό του πατέρα. Σκέφτηκε ότι ο γιος του τον ρώτησε επειδή μάλλον θα ήθελε να αγοράσει κάποιο παιχνίδι και δεν είχε αρκετά χρήματα.

Στο τέλος θέλοντας να απαλλαγεί από τις ενοχές του για τη συμπεριφορά του αυτή, ο πατέρας πήγε στο δωμάτιο του γιου του...

- Κοιμάσαι; τον ρώτησε.

- Όχι, μπαμπά. Γιατί;»απάντησε το αγόρι, μισοκοιμισμένο.

- Εδώ είναι τα δέκα ευρώ που μου ζήτησες πιο πριν, του είπε...

- Ευχαριστώ μπαμπά! απάντησε με χαρά το παιδάκι, βάζοντας το χέρι του κάτω από το μαξιλάρι του και βγάζοντας κάποια χρήματα που είχε από παλιά.

- Τώρα έχω αρκετά...Τώρα έχω είκοσι ευρώ! είπε στον πατέρα του, ο οποίος κοίταζε με απορία το γιο του, που συνέχισε λέγοντας:

- Μήπως τώρα θα μπορούσες μπαμπά, να μου πουλήσεις μια ώρα από το χρόνο σου;

Όλοι οι γονείς θα πρέπει να αφιερώνουν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους. Χρόνο στον οποίο θα μοιράζονται πράγματα, σκέψεις και συναισθήματα. Τα παιδιά διψούν για την παρέα τους. Τα παιδιά έχουν αυτό που εμείς οι μεγαλύτεροι κάπου στη διαδρομή έχουμε ξεχάσει. Την ανοιχτή πόρτα στη χαρά, στο παιχνίδι, στην καλοσύνη, στη μοιρασιά και στο γέλιο. Τα παιδιά έχουν το ταλέντο να βιώνουν τη στιγμή...

Ας γίνουμε περισσότερο ανεκτικοί, υπομονετικοί, δημιουργικοί και ανοιχτοί με τα παιδιά. Αυτό χρειάζονται πολύ περισσότερο από τα υλικά αγαθά που αφειδώς τους προσφέρουμε. Είναι κρίμα να χάνονται τέτοιες ευλογίες. Γιατί οι άγγελοι δεν περισσεύουν!

Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη "Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή"

Η ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΑΓΕΛΑΔΑ...

Ένας αγρότης είχε τρεις γιούς και μαζί βόσκανε αγελάδες...

Όταν ο γέρος πέθανε, άφησε διαθήκη που όριζε πως η μόνη περιουσία του, το κοπάδι με τις αγελάδες, έπρεπε να μοιραστεί στα τρία, μα όχι σε ίσα μέρη αλλά:

Ο μεγαλύτερος γιός του θάπαιρνε τα μισά ζώα, ο δεύτερος γιός το ένα τέταρτο και ο τρίτος και μικρότερος μόνο το ένα έκτο. Έθεσε δε όρο να μοιράσουν το κοπάδι χωρίς να σφάξουν καμμιά αγελάδα...

Υπήρχε ένα πρόβλημα: Οι αγελάδες ήταν 11 όλες κι όλες και δεν μπορούσαν να διαιρεθούνε δια δυο, τέσσερα κι έξι χωρίς να περισεύει καμμιά...Μπέρδεμα!

Ο εκτελεστής της διαθήκης του αγρότη ξαφνικά είχε μια ιδέα: Να δανειστεί μια βοηθητική αγελάδα από την φαντασία του, που θα την πρόσθετε στις υπόλοιπες και θα μοίραζε 12 συνολικά...

Έτσι τώρα οι μισές θα ήταν 6, το ένα τρίτο του κοπαδιού θα ήταν 3 (6+3=9) και το ένα έκτο θα ήταν 2 (9+2=11). Έτσι μοιράστηκαν οι 11 υπαρκτές αγελάδες στους γιούς που δεν παραπονέθηκε κανείς τους κι επέστρεψε η φανταστική αγελάδα στη θέση της αφού επιτέλεσε τον σκοπό της!

Αυτό για όποτε χρειαστείτε βοήθεια από την άλλη σας πλευρά, αυτήν που δεν ξέρετε πως έχετε...

Μα είναι εκεί κι αν μπορέσετε ν' ανοίξετε την πόρτα επικοινωνίας μαζί της, θα μπορείτε να κινηθείτε νοητικά στη νοηματική διάσταση της και να πάρετε βοήθεια και λύσεις τη στιγμή που φαίνονται να τελειώνουν στον κόσμο της φυσικής διάστασης και της λογικής.
Έτσι δεν είναι Παναγή;