ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΠΑΙΤΕΙΑ...

Το μικρό ξενόφερτο μαυριδερό παιδί που κανονικά θα έπρεπε να πηγαίνει σχολείο στον τόπο του, που δεν έχει καμμιά δουλειά στον δικό μας, ακολουθεί τη μητέρα ή μήπως τον εργοδότη του (;) που συμπίπτουν στο ίδιο πρόσωπο, σε ίδια άθλια κατάσταση με το παιδί.

Το μεροκάματο από το ξημέρωμα παραπλεύρως από την είσοδο γνωστού ξενοδοχείου του κέντρου των Χανιών, σήμερα απέδωσε καλά και τώρα που σηκώθηκε, μάλλον τέλειωσε.

Οι εισπράξεις κατατέθηκαν στην τσέπη της "μητέρας", το ακορντεόν τακτοποιήθηκε προσεκτικά στην πλαστική σακούλα και δρόμο για άλλη περιοχή ή για το σπίτι. Το απόγευμα στο παλαιό λιμάνι, αύριο σε καμμιά λαική, ή εκκλησία, ή σε όποιο πολυσύχναστο σημείο υποδείξει ο προστάτης...

Όταν η επαιτεία δεν είναι ζητιανιά από ανάγκη, αλλά ένα κανονικό οργανωμένο επάγγελμα με ορδές που μας έρχονται από άλλες χώρες. Ενα επάγγελμα που βασίζεται στον οίκτο των συμπολιτών μας.
 Που πληρώνουν πρόθυμα και νομίζουν ότι ελεούν ανήμπορους και φτωχούς. Το χειρότερο είναι ότι αυτά τα μικρά παιδιά που μαθαίνουν από την οικογένεια και την μέρα της γέννησης τους ως επάγγελμα τη ζητιανιά μη πηγαίνοντας καθόλου σε κάποιο σχολείο, όταν ενηλικιωθούν τι θα κάνουν άραγε;

Νομίζω πως υπάρχει σχετική νομοθεσία που απαγορεύει την κατ' επάγγελμα επαιτεία, που εδώ έφτασε να γίνεται όλο το 24ωρο κάτω από τα βλέμματα των μπάτσων που πίνουν καφέ δίπλα, αδιάφορα παρακολουθώντας άλλους αργόσχολους να "διαδηλώνουν" καθ' έξιν με κάθε αιτία κι αφορμή.

Υπάρχει ελεγκτικός μηχανισμός για κάτι τέτοιο εδώ, ή θα πήξουμε και φέτος σε ξενόφερτους δήθεν "αναξιοπαθούντες" ζήτουλες που ενόψι πάσχα και καλοκαιριού πολλαπλασιάζονται μέχρι αηδίας;

ΒΡΕΣ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ...

Ακριβώς κάτω από το παρκόμετρο σε κεντρικό σημείο με πολύ κίνηση, καθότανε ο μαύρος και ζητούσε μισό ευρώ από κάθε άνθρωπο που έβλεπε να πλησιάζει, πως δεν είχε να φάει...

Ο δημοσιουπάλληλος με το ελεύθερο σαββατοκύριακο πάρκαρε το ολοκαίνουριο αμάξι και πήγε να πληρώσει το αντίτιμο στον δήμο, να αφήσει τον γυαλισμένο τενεκέ με ρόδες όσο θα ψώνιζε.

- Βρες μια δουλειά, τίποτα δεν σου λείπει, είπε στον μαύρο ζητιάνο που του ζήτησε κι αυτουνού το δόσιμο του...

Έτσι απλά;

Θα σηκωθεί από το βολικό του σημείο και θα πάει στο πρώτο μαγαζί που θα συναντήσει, θα ζητήσει να τον προσλάβουν κι αυτό είναι;

Θα βρεθεί την άλλη στιγμή εργαζόμενος με σίγουρο μισθό κι ασφάλιση και τα λοιπά δικαιώματα που συνήθισαν όλοι τόσα χρόνια;

Και θα κερδίζει περισσότερα από τα περίπου 100 ευρώ/μέρα από τώρα, εκμεταλλευόμενος αγαθούς ψυχοπονιάρηδες δήθεν με την πείνα του, αφού το καλό φαί της "κοινωνικής κουζίνας" δεν του λείπει...

Εσύ δημοσιουπάλληλε θα τον έπαιρνες στη δούλεψη σου αν τον έβλεπες μπροστά σου έτσι μαύρο, κουρελιάρη κι ανίκανο για εργασία, πέρα από απλές μεταφορές και καθάρισμα;

Πως θα τον φορτωθεί ένας άλλος, και το έχεις σίγουρο πως θα βρει δουλειά ως "αρτιμελής" Αυτό μόνο αρκεί;

Εσύ για να κάτσεις στην καρέκλα, ενοχλούσε γλύφοντας ο γέρος σου τον οικογενειακό σας βουλευτή 5 χρόνια κι ανεχόταν τις κοροϊδίες του ιδιαιτέρου του, μέχρι να τα καταφέρει να σε βολέψει και μείνανε άλλοι απέξω να περιμένουν ακόμη...

Οι δήθεν "αλληλέγγυοι" που θέλουν στη χώρα όλο και περισσότερους λαθρομετανάστες μαζί με τις λιμασμένες οικογένειες τους κιόλας, είναι ανέμελοι φοιτητές, κολλημένοι αριστεροί ιδεολόγοι, υπάλληλοι αλλονών, χαμηλόμισθοι δασκαλάκοι, που δεν μπορούν να νετάξουν το τομάρι τους, πόσο μάλον να βοηθήσουν και άλλο που έχει ανάγκη, από ποιόν ζητούν να δώσει δουλειά στον άλλο που τυχαίνει να είναι ξένος από τριτοκοσμική χώρα και με φάτσα που δεν γουστάρει κανείς να βάλει στο μαγαζί ή στο σπίτι του;

Σαν τον "νοικοκύρη" με το γωνιακό μαγαζί που έλεγε πως συμπαθούσε τον σιχαμένο τζαμοκαθαριστή που ζητιάνευε επίμονα για μέρες έξω από το πολυσύχναστο μαγαζί του ενοχλώντας πελάτες και περαστικούς καθημερινά, μα ο ίδιος ποτέ δεν του έδωσε τίποτα, ούτε έλεος ούτε μεροκάματο...

Μα πήγε να ζητήσει το λόγο από μερικά νεαρά πατριωτάκια που επιτέλους κατάλαβαν τι παίζεται κι άφησαν τους ψευτοφραπέδες και το τάβλι της αναγκαστικής ανεργίας για να οργανωθούν πολιτικά και να προσπαθήσουν να ξεβρωμέσουν τον δοξασμένο τόπο τους καταρχήν από την ξενόφερτη αλητεία που ύπουλα σχέδια πονηρών εγκεφάλων που σιτίζονται και προσκυνούν σε αλλόθρησκες στοές τον γέμισαν μέχρι αηδίας, μισώντας τον παθιασμένα και θέλοντας να τον καταστρέψουν στη ρίζα του.

Στο παραπέντε γλίτωσε το δίκαιο ξύλο κρυβόμενος στα βάθη του μαγαζιού του, σε αντίθεση με το παράσιτο απέξω που έφαγε όσο έπρεπε για να εξαφανιστεί δια παντός από το σημείο. Αν τον ήθελε και τον αγαπούσε ας τον έπαιρνε στο σπίτι του να θέτουνε μαζί, να τον παντρέψει με την κόρη του αύριο, να του μείνει προίκα το μαγαζί να νοικοκυρευτεί κι αυτός, ποιός περιμένει να το κάνει για τον ξένο; δεν έχουν οι υπόλοιποι την δική του λόξα να μοιράζονται τα υπάρχοντα τους με τον κάθε άγνωστο κατσαπλιά.

Ούτε και ο ίδιος θα το έκανε ποτέ, αν ήταν να παντρέψει την κόρη του ή να πάρει κάποιον στο μαγαζί, επιστήμονα καλοβαλμένο θάπαιρνε, να βγάλει το άχτι του αφού δεν κατόρθωσε να ολοκληρώσει το σχολείο, ποτέ με τον φτωχό αράπη ή τον γύφτο, μα περιμένει κι ενίοτε απαιτεί κάποιος άλλος να τη πατήσει...

Ε, δεν υπάρχει πιά πρόθυμος τέτοιος, αν έχουν πρόβλημα επιβίωσης να τους φροντίζει η δική τους κυβέρνηση με μέριμνα στον τόπο τους, αντί να τους ξαποστέλνει να βρίσκουν εδώ έτοιμα σίτιση και στέγη από προθυμοποιημένους (ή εξαγορασμένους;) μαλάκες και να μας ζητούν και τα ρέστα οι πρόξενοι τους...

ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΑΙΤΕΙΑ...

Ως τρόπος ζωής, η ζητιανιά είναι σύμφυτη με την ανημποριά και τον παρασιτισμό στις κοινωνίες μας.

Τις περισσότερες φορές είναι κατευθυνόμενη και οργανωμένη σε ομάδες. Να θυμηθούμε τον «Όλιβερ Τουίστ» του Καρόλου Ντίκενς, ή τις "αυλές των θαυμάτων" που ανθούσαν στο Μεσαίωνα, έφθασαν δε στο απόγειό τους στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι αυλές ως κοινωνικό περιθώριο, αναγεννιούνται σε υποβαθμισμένες περιοχές, γκέτο ή σε πόλεις με μεγάλη ανεργία σε περιόδους κρίσης.

Στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες, οι ζητιάνοι ήταν μετρημένοι και ημεδαποί.

Αργότερα με την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ το 1989, πολλοί αλλοδαποί μη βρίσκοντας δουλειά στον τόπο τους και όντας ανίκανοι να ασκήσουν οτιδήποτε στις χώρες υποδοχής, επέλεξαν την επαιτεία ως επάγγελμα!

Σήμερα οι περισσότεροι ζητιάνοι των δρόμων προέρχονται από ασιατικές ή αφρικανικές χώρες. Είναι βέβαια και ορισμένοι ντόπιοι (τσιγγάνοι, απατεώνες γυρολόγοι του είδους, ψεύτικοι έρανοι, κ.λπ.) που εκ συστήματος ασκούν το επάγγελμα.

Σακατεμένοι κάθε λογής επιστρατεύονται κατά δεκάδες από επιτήδειους "μάνατζερς" και αμολιούνται σε κεντρικά σημεία πόλεων, ή θρησκευτικών λιτανειών και πανηγυριων. Παιδιά στα φανάρια για πρόχειρο πλύσιμο κι ακόλουθη αναμονή πληρωμής με επιμηνή.

Όπως και τα ντόπια εξαρτημένα άτομα που απαιτούν φορτικά τον οβολό, εκβιάζοντας ή και απειλώντας πολές φορές...

Η σημερινή όξυνση του φαινομένου οφείλεται, εκτός από την οικονομική κρίση, στην παντελή έλλειψη μιας κοινωνικής πολιτικής.

Η επιβολή του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού προκάλεσε και το γκρέμισμα του στοιχειωδέστερου κοινωνικού κράτους. Αλλά και οι χιλιάδες απολύσεις, η ανεργία, η περιθωριοποίηση ευπαθών κοινωνικών ομάδων, οι αφαιμάξεις μισθών και συντάξεων, η δραματική αύξηση των νεόπτωχων, όλα αυτά δεν συντελούν άραγε στο να οδηγούνται σήμερα στα συσσίτια ή στην επαιτεία, ακόμη και πολλοί άλλοτε αξιοπρεπείς συμπολίτες μας;

Ευνόητο είναι ότι πρέπει να υπάρξει μέριμνα, ώστε να μην υπάρχει άτομο πεινασμένο. Και βέβαια πρέπει τα συσσίτια να παρέχονται σε πραγματικούς φτωχούς. Γι αυτό είναι απαραίτητος ο έλεγχος των επαιτών.

Ακόμη υπάρχει και η εμπορική επαιτεία τα καλοκαίρια ειδικά, η επαιτεία με δήθεν "μουσικούς" ενήλικες ή τα μικρά παιδιά που παίζουν ακορντεόν, ή απλά απλώνουν το χέρι με ένα πλαστικό ποτηράκι ή ένα χαρτομάντηλο, είναι συνηθισμένο θέαμα σε τουριστικές περιοχές...

Το ηθικό δίλημμα πάντα, για τον "ακάτεχο" ελεήμονα είναι αν το άτομο που έχει απέναντί του αξίζει πράγματι να βοηθηθεί ή όχι...

Διαπιστώθηκε από έρευνα πως δίνοντας χρήματα σ΄ ένα μικρό παιδί που ζητιανεύει, χωρίς να το θέλουμε το εθίζουμε στο να παραμένει στο δρόμο, μέχρι την ενηλικίωσή του. Κι αν αυτό μάθει στη ζωή του μόνο να ζητιανεύει, όταν γίνει 18 ετών τί το διαφορετικό θα κάνει; Δεν θα καταφύγει άραγε τότε σε κλοπές ή άλλα εγκλήματα, αφού μη έχοντας πάει σχολείο δεν θα έχει άλλες διεξόδους;

Εξάλλου το μεροκάματο ενός δραστήριου επαίτη μετριέται σε δεκάδες ακόμη κι εκατοντάδες ευρώ τις καλές του μέρες σε πανηγύρια ή τουριστικά μέρη, μετρητά κι αφορολόγητα!

Έτσι η βιομηχανία της επαιτείας καλά κρατεί κάτω από τα μάτια της αστυνομίας, πιθανόν και την ανοχή της.

Αναμφίβολα η επαιτεία αποτελεί πράξη μειωτική για το άτομο. Ταυτόχρονα όμως, είναι και μια δράση αντικοινωνική, διότι επιτρέπει σε κάποιο (δεν εννοούμε αυτούς που πράγματι είναι ανήμποροι) να ζει ανάμεσά μας ως παράσιτο...

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ...

Αβοήθητοι φτωχοί, πρεζόνια, άστεγοι και παράνομοι λαθρομετανάστες, διογκώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με βασική φιλοσοφία την αλήθεια του "Δεν έχω να χάσω τίποτα".

Οι σύγχρονοι κολασμένοι πέραν της ανθρωπιστικής κρίσης που αντικειμενικά βιώνουν, αποτελούν και το απόκοσμο ντεκόρ φρίκης στους δρόμους της πρωτεύουσας...



Το αληθινό reality της καθημερινότητας. Δεν ακούει ούτε συγκινείται κανείς. Αυτό είναι τόσο σίγουρο όσο και η κατάντια του κέντρου από άνομα συμφέροντα, όπως ακριβώς απεικονίζεται στο φωτο - οδοιπορικό. Και μια παρότρυνση για σκέψη...

ΕΠΑΙΤΕΙΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ...

Φτάνει στο πόστο που του έχουν υποδείξει, βγάζει τα παπούτσια να φανούν τα παραμορφωμένα άκρα, τα κρύβει πίσω από ένα κουτί του ΟΤΕ που του χρησιμεύει σαν στήριγμα για την πλάτη, στριμώχνει κάπου εκεί τον φραπέ με το νερό και βάζει το πλαστικό ποτήρι στο πεζοδρόμιο. Ώρα να πιάσει κι αυτός δουλειά, την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι άνθρωποι πάνε στις δικές τους.

Μπορείτε να δείτε αυτήν την εικόνα ίδια κι απαράλλαχτη, οπουδήποτε σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Οι ξενόφερτοι ζητιάνοι γεμίζουν και μαγαρίζουν πλέον κάθε πόλη. Οχι αυθαίρετα, αλλά βάσει επιχειρηματικού σχεδίου. Καθισμένοι όπου μυρίζονται πως υπάρχει και το ελάχιστο χρήμα, από τα ΑΤΜ των τραπεζών, έξω από σούπερ - μάρκετ, μέχρι πλάι στα παρκόμετρα του δήμου.

Οι αρχές γνωρίζουν πως τα κυκλώματα κάνουν ως και εισαγωγές αναπήρων, ξέρουν ότι τα φανάρια καπαρώνονται από ομάδες "αναξιοπαθούντων", ενώ τα δρομολόγια των αστικών συρμών της πρωτεύουσας όπου γίνεται κανονική παρέλαση από δαύτους καθημερινά, μοιράζονται εκ των προτέρων μεταξύ των ενδιαφερομένων. Επίσης παραδέχονται πως το φαινόμενο δεν εκριζώνεται εύκολα από τους δρόμους. Ακόμα και αν τους μαζέψει (και τι να τους κάνει; να τους πετάξει στον Καιάδα όπου ανήκουν;) θα εμφανιστούν σε λίγο άλλοι.

Αν οι ακρωτηριασμένοι θεωρούνται λαχείο για όσους εκμεταλλεύονται τα πόστα των ζητιάνων, ένας άνθρωπος με καθολικά εγκαύματα είναι τζακποτ. Όσο πιο αποκρουστικά παραμορφωμένος, τόσο νομίζουν οι νταβατζήδες που τον νετάσουν, τον τοποθετούν στο "σωστό" σημείο και τον επιτηρούν από κάποιο παγκάκι πως θα συγκινήσει το ανόητο πόπολο να του ρίξει τα ευρώ του κι αν δεν τους φαίνονται αρκετά, η φρίκη θα συμπληρωθεί με ένα παιδικό πρόσωπο το οποίο θα κρατάει το πλαστικό ποτήρι για την υποδοχή των κερμάτων.

Τις εβδομάδες που υπολείπονται μέχρι τα Χριστούγεννα οι ζητιάνοι θα κάνουν αισθητή την παρουσία τους όλο και περισσότερο, κάθε ομάδα με δικά της κόλπα να τραβά την προσοχή.

Είναι δύο-τρία ακορντεόν που χρησιμοποιούν παιδιά για τη συγκέντρωση της ελεημοσύνης. Ενα εξ αυτών ακολουθείται και από νεαρό που παίζει το ρόλο σεκιουριτά. Είναι και οι γνωστές περιπτώσεις με "το άρρωστο παιδί στο νοσοκομείο που έγραψε η εφημερίδα και μας έδειξε η τηλεόραση". Άλλα μωρά που εναλλάσσονται σε τυχαίες μητρικές αγκαλιές έχουν δήθεν έλλειψη από γάλα. Γενικώς τα παιδιά μαζεύουν λεφτά, είτε κρατώντας το ποτηράκι, είτε παραμένοντας μέσα σε μία διήγηση ιστορίας πόνου. Άλλοι μεγάλοι επικαλούνται εξάρτηση και θεραπεία από ουσίες. Αρκετοί άνθρωποι αποδεικνύονται εύπιστοι και τέλος πάντων, θεωρούν ότι δεν ρισκάρουν πολλά αγοράζοντας μία καλή πράξη με λίγα ψιλά.

Οι περισσότεροι είναι από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, πολίτες της Ε.Ε. δηλαδή, γι αυτό και η αντιμετώπιση του προβλήματος σκοντάφτει σε πολλα εμπόδια.

Αν δεν ήξερα ότι ο μελλοθάνατος πολιτικός πρόσφυγας - πονεμένος άπορος πατέρας και ο καρκινοπαθής - πρώην ναρκομανής - άνεργος έχουν εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, ίσως να έδινα κι εγώ. Με ενοχλεί που χαλάνε την πιάτσα, παίρνοντας στο λαιμό τους και τους λίγους που ξέρω σαν μόνιμους επαίτες οι οποίοι δεν έχουν πραγματικά στον ήλιο μοίρα. Ακόμη περισσότερο με ενοχλεί που ο κόσμος πρέπει να κρίνει κατά περίσταση από μόνος του ποιος είναι απατεώνας και ποιός όχι. Και όπως ξέρουμε η δυσπιστία πολύ εύκολα το γυρίζει σε άρνηση.

Ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση να μαίνεται και τα λεφτά να είναι σπάνια σε τσέπες και πορτοφόλια, το μέλλον για τους ζητιάνους προβλέπεται ακόμη πιο σκοτεινό από αυτό των δυνητικών πελατών τους.

Είναι όλα αυτά αποτέλεσμα της κρίσης; Οχι μόνο. Περισσότερο έχουν να κάνουν με την ανυπαρξία ελέγχου και αποφασιστικής παρέμβασης. Η Πολιτεία καλείται να παρέμβει. Η αντιμετώπιση της επαιτείας δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Είναι η αξιοπρέπεια της καθημερινότητάς των πολιτών σε καιρούς δύσκολους κι αβέβαιους.

ΔΩΣΕ ΚΑΤΙ...

Μέρα με τη μέρα η κοινωνία αποκτά όλο και περισσότερους που προσπαθούν να σε πείσουν για να τους δώσεις κάτι.

Είναι ο Πακιστανός σε κάθε φανάρι πια, ο ξεπεσμένος "καλλιτέχνης" με το ακορντεόν ή τη κιθάρα και το παιδί με τον δίσκο, ο απελπισμένος Έλληνας που σου δείχνει τις εξετάσεις αίματος του παιδιού του με την "ανίατη" αρρώστια, ο Μπαγκλαντέζος με τα 2 ζευγάρια παπούτσια όλα κι όλα ανά χείρας, οι ανάπηροι που παρατάσσονται εν σειρά στο κέντρο της πόλης, ο αλλοδαπός που αδιάκοπα πεινάει και "ντεν έκει ντουλειά", οι μόνιμοι παλιοί ζητιάνοι, οι νεόφερτοι τσιγγάνοι κάτω από τα παρκόμετρα, διάφοροι ηλικιωμένοι έξω από νοσοκομεία, αλκοολικοί και πρεζόνια στο περιθώριο της ζωής και της κοινωνίας, ζητούν τον μερτικό τους.

Συμβαίνει σε όλο και περισσότερους ανθρώπους. Είτε ζητιανεύουν είτε προσπαθούν να πουλήσουν οτιδήποτε (που συνήθως εισάγουν επιτήδειοι και μεταπωλούν σε τριτοκοσμικούς επίδοξους εμπόρους) μπορεί να τραβήξει την προσοχή κάποιου/ας.

Και δεν είναι μόνο οι λαθρομετανάστες σε αναζήτηση του "κατιτίς παραπάνω".

Η κρίση και η ανεργία θρέφουν την απελπισία. Νέοι άνεργοι ή μεσήλικες που δεν τα βγάζουν πέρα με μία δουλειά, προσπαθούν να τα βολέψουν όπως μπορούν.

Τα απογεύματα διαμερίσματα των Αμπελοκήπων και της Ομόνοιας στην πρωτεύουσα γεμίζουν από ανθρώπους που συμμετέχουν σε δίκτυα τηλεφωνικών πωλήσεων, πληρώνοντας οι ίδιοι το τηλεπικοινωνιακό κόστος. Αρκετοί δεν ξέρουν περί τίνος πρόκειται μέχρι να τους εξηγήσουν αναλυτικά. Συνήθως προσέρχονται στο πρώτο ραντεβού ακολουθώντας κάποιον που τους είπε ότι θα τους βάλει στη νέα τους δουλειά.

Άλλες ευέλικτες δουλειές δημιουργούνται με βάση τη δωρεάν εργασία και όχι τα κεφάλαια των κορόιδων. Κάπως έτσι στήνονται ολόκληρα δίκτυα πωλητών που εργάζονται δωρεάν από το τηλέφωνο, προσδοκώντας να εισπράξουν ποσοστά από τις πωλήσεις που αν σταθούνε τυχεροί "θα κάνουν". Και επειδή κανένας δεν αγοράζει ασφαλιστικά προϊόντα σήμερα, τα δάνεια και οι κάρτες τελείωσαν από καιρό, έμειναν οι τηλεπικοινωνίες με τις ανανεωμένες υπηρεσίες τους, τα φωτοβολταϊκά που πουλάνε σήμερα ως η καλύτερη επένδυση και μερικές λοιπές ευφάνταστες ιδέες του τηλεμάρκετινγκ.

Και είναι ακόμα στην αρχή.

Όλοι απελπισμένοι κυνηγοί του (ανύπαρκτου πια) οβολού μας. Που αν πλουτίσουμε μια μέρα ξαφνικά, μπορούμε να κάνουμε κάτι για δαύτους, αν είμαστε όλοι στα ίδια, ποιός θα κοιτάξει ποιόν;

9ΧΡΟΝΗΣ 18ΩΡΟ...

18 ώρες πάνω - κάτω τη μέρα είναι στους δρόμους της πόλης η μικρή Ρομάνα. Η 9χρονη τώρα τσιγγανούλα που φέρνει το κυριότερο εισόδημα της πολυμελούς οικογένειας της.

Ποιός να την ανταγωνιστεί εξάλλου από τον κακομούτσουνο συρφετό που αποτελεί το σόι της, επαγγελματίες ζητιάνοι όλοι τους, από παππού, γιαγιά, γονείς, θείους και θείες, ανήψια, ξαδερφια, γαμπροί και νύφες κι ένα τσούρμο από τα παιδιά τους, που στριμώχνονται όλοι μαζί σ' ένα διώροφο παλιόσπιτο μα παραδίπλα από το κέντρο της πόλης...

Ποιός να δώσει φιλοδώρημα στα σιχαμένα μαυριδερά νεπιάσματα, ότι κι αν καταπιαστούν να κάνουν σαν αντάλλαγμα, σιχαίνεται να τα βλέπει και μόνο, όπως οι πολυάριθμοι φοιτητές και μαθητές που τρώνε τα λεφτά του μπαμπά ξαπλωμένοι τη μισή μέρα στις αναρίθμητες καφετέριες που αποτελούν τον κοντινότερο τόπο δράσης των μικρών ζητιάνων...

Αυτό δεν ισχύει για τη μικρή Ρομάνα, καθότι λιγότερο μελαμψή από το σόι, διαθέτει μια εξωτική ομορφιά που αυξάνεται όσο μεγαλώνει, παρμένη κατευθείαν από τη γιαγιά της όπως φαίνεται ξεκάθαρα σε όσους βλέπουν μαζεμένη την οικογένεια...
Και το χαμόγελο της όποτε αποφασίσει να το διαθέσει, άλλο πράμα.....

'Ετσι είναι η μόνη που καταφέρνει να γεμίσει τα χεράκια της με δίφραγκα, κάνοντας ένα πέρασμα από την περιοχή των τεμπελχανάδων, χωρίς να προσπαθήσει και πολύ...

Δεν αρκείται στην παθητική ζητιανιά καθ' όλη τη διάρκεια ενός χρόνου. Τα καλοκαίρια παίζει ακορντεόν στους τουρίστες στο ενετικό λιμάνι, κάνοντας χρυσές δουλειές. Παίζει αρκετά πιστά τα "παιδιά του Πειραιά" κι άλλα τραγούδια με απήχηση στον κόσμο, χωρίς να έχει πάει ούτε μια ώρα σε ωδείο! Εκατοντάδες φορές τη μέρα, απο νωρίς το πρωί μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα σε μέρη που κυκλοφορεί συνεχώς πολύχρωμο ανθρωπομάνι.

Άλλες εποχές πλένει τζάμια αυτοκινήτων σε κεντρικό φανάρι. Σαπουνίζει, τρίβει και γυαλίζει σε δευτερόλεπτα, όσα αυτοκίνητα προλάβει σε κάθε αλλαγή του φαναριού κι όσο κι αν φαίνεται παράξενο τα τζάμια γίνονται διάφανα κι ολοκάθαρα, προς έκπληξη των οδηγών που δεν πιστεύουν πως το έκαναν τα φαινομενικά λασπόνερα του κουβά που έχει πλάι της και το λάστιχο για τζάμια που κρατά σαν σημαία όσο περιμένει την αμοιβή της. Με σύμμαχο αυτό το χαμόγελο...

Έτσι γελαστή είναι τις περισσότερες ώρες της μέρας, που την περνά κατα κύριο λόγο στον δρόμο, δεν δείχνει να παραπονιέται για τη διπλοβάρδια που αναγκάζεται να δουλεύει καθημερινά με όλους τους καιρούς.

Γκρινιάζει όμως έντονα όταν την ρίχνουν πάντα στη μοιρασιά του ποσού που μαζεύει εργαζόμενη και της μένουν αυτηνής κάποια ψίχουλα, αρπάζοντας τα περισσότερα χρήματα για να πληρωθούν οι πολλές μπύρες των αρσενικών της οικογένειας, το νοίκι του παλιόσπιτου, το φαί τους...

Που δεν δίνει και πολύ σημασία στο κρέας με πληγούρι που ψήνουν συνήθως, αυτή τρέφεται με σοκολάτες, τυρόπιτες, γαριδάκια και παγωτά, τις μοναδικές στιγμές απόλαυσης που επιτρέπει στον εαυτό της...Και να βλέπει στην τηλεόραση παιδικές ιστορίες με πριγκίπησσες, πριν κοιμηθεί στην αγαπημένη της γωνία, κουλουριασμένη κάτω από ένα τραπέζι, για να χωράνε κι άλλοι στο υπόλοιπο πάτωμα...

Σχολείο πήγε μόνο μερικές μέρες κάποτε, η ίδια την κοπάνησε και δεν ξαναπάτησε όταν έμαθε πως θα χρειαζόταν πολλά χρόνια να το τελειώσει όλο, και γιατί; τι θα κέρδιζε;

Δεν έμαθε να γράφει και να διαβάζει, τα λεφτά όμως τα γνωρίζει αμέσως με την πρώτη, όσο περισσότερα τόσο πιο ευχαριστημένη νοιώθει και δείχνει...

Η ζωή της στους δρόμους δεν είναι ακίνδυνη.

Βρίσκεται αντιμέτωπη με άλλους ζητιάνους που τη φθονούν, αλλοδαπούς αληταράδες που έχουν βλέψεις στα κέρδη της, μεθυσμένους τουρίστες σε πονηρά στενά με κακόφημα μπάρ, ασυνείδητους οδηγούς που ξεκινούν ξαφνικά για να μην δώσουν τα ψιλά τους, κάποιους παπάδες και καντηλανάφτες που την διώχνουν από τις εκκλησίες να τους μένει αυτωνών η όποια μπάζα από τον οβολό των πιστών, ακόμη και γέρου παιδεραστή έγινε στόχος...

Μερικές μόνο εμφανείς περιπτώσεις, που όσο πονηρούλα και να είναι, δεν θ' αντιμετωπίζονται πάντα μόνο με αυτό της το χαμόγελο. Την μόνη της άμυνα ως τώρα....

ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗΣ ΕΝ ΩΡΑ ΤΑΡΑΧΩΝ...

Την ώρα που το τσούρμο των κουκουλοφόρων κι εδώ, με την προστασία των "κοινωνικών φορέων" έσπαζε κι έκαιγε υπό τα βλέματα απαθών μπάτσων, ο πονηρός κωλόγερος παιδεραστής ξαναχτύπησε πάλι.

Το σιχαμένο νέπιασμα με το σκούρο πράσινο παλιό HYUNDAY με πινακίδα ΧΝΖ 3721, βρήκε ευκαιρία την ώρα των απογευματινών ταραχών και "διαμαρτυριών", να ικανοποιήσει το αρρωστημένο του πάθος άλλη μια φορά, βέβαιος πως ειδικά τότε κανείς δεν θ' ασχοληθεί μαζί του.

Αυτή τη φορά πλεύρισε τα μικρά γυφτάκια που τους χειμερινούς μήνες καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια σε κεντρικό σταυροδρόμι. Τέτοια ώρα δεν υπήρχανε σχολεία ανοιχτά να στηθεί απέξω να την παίζει και να την δείχνει στα μικρά παιδιά, μα τα φτωχογυφτάκια ήταν στην συνηθισμένη τους θέση προσπαθώντας να κερδίσουν μερικά ψιλά.

Ένα ξανθό κοριτσάκι όμορφο και 2 - 3 μαυριδερά αγοράκια, όλα μικρότερα των 11 χρονών. Δεν τον ένοιαζε ποιό απ' όλα θα πάρει για λίγο στο αμάξι να πάνε παρακάτω στο δημοτικό parking, το ίδιο του έκανε του παιδεραστή (που μπορεί να έχει κι αντίστοιχης ηλικίας εγγόνια μιας και δεν είναι περιθωριακός μα κάνει τον σεβαστό παππού άλλες ώρες), μόνο κώλο νάχε το θύμα και του ήταν αρκετό.

Η μικρή όμορφη και ξεπονηρεμένη (με θεωρεί φίλο της από παλιά όταν μέναμε για μερικούς μήνες πλάι - πλάι και μου μιλά ελεύθερα όταν έχει ευκαιρία), δεν πήγε μαζί του μιας και δεν εγκαταλείπει εύκολα τη θέση της, ξέρει πως κερδίζει περισσότερα πλένοντας τζάμια και χαμογελώντας στους οδηγούς, μα τα κακομούτσουνα αγοράκια που σπάνια παίρνουν ισόποσα φιλοδωρήματα με αυτήν, δεν αρνούνται σε τέτοιες αρπαχτές.

Κάποιο από αυτά του στάθηκε πρόθυμα του γέρου, με αντάλλαγμα δεν ξέρω τί...

Γεγονός είναι πως ικανοποιήθηκε για λίγο ο σιχαμένος παιδεραστής και πήγε μετά στο κοντινό καφενείο να πιεί και ίσως να μιλήσει για την "ερωτική περιπέτεια" κατ' αυτόν, με άλλους θαμώνες της ηλικίας του, ίσως μετά σχολιάσουν και την ατολμία του πρωθυπουργού να καταστείλλει τις αδικαιολόγητες ταραχές αντί να κάνει εκκλήσεις και υποχωρήσεις, για να καταλήξουν πως "έχει αφήσει λάσκα τα λουριά" και πως χρειάζεται ένας επιλοχίας να βάλει τάξη...

Την γλίτωσε άλλη μια φορά, αφού κανείς δεν βρέθηκε να τον μισερώσει εκεί επιτόπου στο φανάρι, τι να τους νοιάζει τους υπόλοιπους νοικοκυραίους για τα γυφτάκια, εδώ δε νοιάζει τους γονείς τους που ζητιανεύουν αλλού, πάλι εκεί στο ίδιο σημείο θάναι όλο τον χειμώνα, ξέρει που θα τα βρεί όταν του σηκωθεί πάλι...

ΖΗΤΙΑΝΙΑ...

Τουλάχιστον 150 ευρώ ημερησίως θα έπρεπε να διαθέτω αν ήθελα να ικανοποιήσω το πλήθος των ζητιάνων που συναντώ κάθε μέρα και στα ίδια σημεία της πόλης που όπως φαίνεται τους βολεύουν.

Ποιους να ικανοποιήσω φιλοδωρώντας τους και ποιους ν' αφήσω παραπονεμένους σήμερα;

Κι αύριο άλλους ή τους ίδιους;

Τον δύστυχο που ποιός ξέρει πού σακατεύτηκε και ζητά να μοιραστούμε όλοι το κόστος για τα χάλια του;

Τον φτωχό γέρο που με την ξεκούρδιστη κιθάρα και κάποιες αυτοσχέδιες μελωδίκές ευχές προσπαθεί να εξασφαλίσει το πιάτο της ημέρας;

Τον σιχαμένο σκυλάραπα που όλο λέει "πεινώ" μα ποτέ δεν φαίνεται να χορταίνει; Γιατί όποιος πεινά πραγματικά, αγοράζει μισό κιλό ψωμί να ξεπεινάσει, δεν γυρεύει μπύρες και χασίσια όπως κάνει του λόγου του, να μαθαίνουν οι αφελείς φιλάνθρωποι...

Τους άλλους αραπάδες που παριστάνουν τους εμπόρους ενώ θάπρεπε να βρίσκονται στα χωράφια για θέρισμα, αλώνισμα και αργότερα τρύγο, δουλειές που προσφέρει ένας τόπος κατά βάση αγροτικός.

Τους δεκάδες Κινέζους που ενώ η χώρα τους βρίσκεται σε συνεχή κι αλματώδη ανάπτυξη, αυτοί θεώρησαν καλό να ξενιτευτούν και να καταλήξουν εδώ, ενοχλώντας επίμονα τους περαστικούς ν' αγοράσουν τα σκουπιδοκούρκουτα που πουλούν, σε φτωχοδιαόλους σαν κι αυτούς συνήθως...

Τους ξεπεσμένους αλκοολικούς και ναρκωμανείς που νομίζουν πως οφείλουμε να πληρώσουμε εμείς τα λάθη τους και την εξάρτηση τους από κάθε είδους ουσίες;
Την μια και μοναδική οικογένεια των αλλοδαπών τσιγγάνων που έχουνε την αποκλειστικότητα στη κλασική επαιτεία σε όλες της τις μορφές, σκορπίζονται σε συγκεκριμένες θέσεις όλοι, παππούς, γιαγιά, γιοί, κόρες, θείοι, ξαδέρφια, ανήψια, παιδιά κι εγγόνια, μαζεύοντας καθημερινά συνολικά αρκετές χιλιάδες ευρώ;

Γιατί όχι την μικρή Ρομάνα, την πιο γλυκιά από τα μέλη της παραπάνω οικογένειας, που την βλέπω από μωρό να δουλεύει στο δρόμο μαζεύοντας χρήματα για τις βραδυνές μπύρες του μπαμπά και του θείου, από την οποία θα εισπράξω τουλάχιστον ένα μεγάλο χαμόγελο ευχαρίστησης...

Μερικές μόνο από τις πολλές περιπτώσεις αναξιοπαθούντων ή επαγγελματιών ζητιάνων, που σκοντάφτω πάνω τους θέλω δεν θέλω κινούμενος στο δρόμο...

Και κοντά σε αυτούς υπάρχουνε και πολλές εκατοντάδες άλλοι από όλες σχεδόν τις ράτσες της Γης που περιστασιακά κάνουν ένα μεροκάματο σαν εργάτες, τις άλλες μέρες και τις αργίες τι απογίνονται;

Τι τρώνε, που μένουν, πως ικανοποιούν τις σεξουαλικές τους ανάγκες αφού όλοι είναι νέοι και γεροί, πως περνούν τις μέρες τους;
Να η εγκληματικότητα κάθε λογής στα ύψη μετά...

Ταιριάζουν τα δικά τους ήθη και οι συνήθειες με αυτά που βρήκαν ερχόμενοι εδώ;

Μπορούν Βαλκάνιοι, Καυκάσιοι, Ασιάτες κι Αφρικάνοι να συνυπάρξουν με κάποια αρμονία μεταξύ τους στα στενά όρια μιας φτωχογειτονιάς;

Κι έρχονται κι άλλοι συνεχώς, ελπίζοντας να πλουτίσουν σε ένα τόπο που έχει φτωχούς ανθρώπους κι ανίκανους κυβερνήτες, που δεν έχουν ιδία γνώση των πσαραπάνω. μην καταδεχόμενοι να περπατήσουν τους δρόμους με την πλέμπα, αρκούμενοι σε πάρτυ με ευνοούμενους και σπόνσορες όπου μπορούνε ασφαλείς να μοιράζονται βαλίτσες με μίζες και να κατηγορούνται μεταξύ τους ποιός έλαβε πρώτος και περισσότερα...

Αφήνοντας όλους εμάς να λασπώνουμε στα κατακάθια της κοινωνίας που κύρια με δική τους ευθύνη έγινε έτσι...

Ακούγοντας από παντού δεν έχω να φάω, δεν έχω να πιω, δώσε μου εσύ.

Ούτε ο Δημιουργός φαίνεται να νοιάζεται πια για τα πλάσματα του, ή δεν τ' αγαπά και τόσο όσο λένε οι γραφές, αφήνοντας τα στο έλεος της καλής προαίρεσης αλλονών...

Παραγίνανε πολλοί οι παρείσακτοι, δεν επαρκεί πλέον ο οβολός του φιλανθρώπου να τους ζήσει...