ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ...

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:

- Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;

Ο δάσκαλος του απάντησε:

- Πολύ μικρή κι ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση...

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα. Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή...

- Έλα, είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο.

Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε κι εδώ η χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.

- Δεν καταλαβαίνω είπε ο μαθητής. Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;

- Δεν το κατάλαβες; χαμογέλασε ο δάσκαλος. Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον!

ΜΙΚΡΟ-ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΛΑΣΗ...

Πες πως είσαι ένας μικρο-μικρός έμπορος γυναικείων κι εποχιακών ειδών. Από τα 15 σου είσαι στον δρόμο αφού άφησες το σχολειο λόγω φτώχειας, έκανες διάφορες δουλειές και θελήματα αλλονών και τελικά μετά από χρόνια στη γύρα έφτιαξες αυτό το γωνιακό μα μικρό μαγαζάκι.

Για να το αποκτήσεις το χρυσοπληρώνεις με ενοίκιο κάθε μήνα στον απατεώνα τσιφούτη "εισοδηματία" που του ανήκει μαζί με τα υπόλοιπα ακίνητα όλο το τετράγωνο, πληρώνεις τακτικά το ταμείο σου το ΟΑΕΕ, τους προμηθευτές, τον μεταφορέα, τα τέλη του δήμου, την εφορία, κλπ υποχρεώσεις σου. Με λεφτά που πρέπει να βρεις μόνος σου για να έχεις να πληρώσεις, χωρίς καμμιά βοήθεια και προστασία...

Θέλεις ν' αφήνεις κάποιο πρόσωπο στο μαγαζί για να μένει ανοιχτό όσο τρέχεις για τα παραπάνω, έτσι πήρες μια 18χρονη που με το ζόρι τελείωσε το σχολείο και ζητούσε δουλειά, η οποία από την πρώτη στιγμή σου ζητά 700 ευρώ μηνιαίως + την ασφάλιση της στο ΙΚΑ όπως ο νόμος ορίζει, χωρίς να ξέρει την δουλειά και χωρίς να μπορείς να κοστολογήσεις το πραγματικό έργο που σου προσφέρει, μα πληρώνεται κανονικά για να κάνει τα λούσα της στα ξενυχτάδικα και θα κυκλοφορεί με δικό της ολοκαίνουριο αυτοκίνητο (με 150 δόσεις) από τον τρίτο κιόλας μήνα από τότε που τη πήρες...

Αν αυτή συνάψει σχέση με τον τεμπελχανά 25άρη μόνιμο θαμώνα κι επαγγελματία ταβλαδόρο της καφετέριας που παραγγέλνει τον καθημερινό καφέ της κι αυτός της πουλήσει έρωτες και φούμαρα και στο τέλος τη γαστρώσει, θα πληρώσεις εσύ το παιδί που περιμένει. Αν της βάλει κι ένα ψευτοστεφάνι για τα μάτια του κόσμου εσύ θα τους φορτωθείς και τους δυο σαν παντρεμένο ζευγάρι με υποχρεώσεις κι επιδόματα, αφού ο 25άρης κόπρος ούτε ικανότητες έχει, ούτε καμμιά διάθεση για δουλειά τώρα που τρώει τζερεμέ τον εύκολο κι επαυξημένο μισθό της χαζομούνας. Κι αν τολμάς απόλυσε την, να σε πάνε αμέσως στην επιθεώρηση εργασίας οι ανεπρόκοποι που ζούνε με τα λεφτά σου και θένε και τα ρέστα...

Έξω από την πόρτα σου γονατίζουνε κάθε πρωί μερικοί σκυλάραπες από τη Νιγηρία που απλώνουν την μαιμού πραμάτεια τους μπροστά τους και μπροστά σου, τους οποίους οι καρακατσούλες δυνητικές πελάτισσες σου προτιμούν, από την μια επειδή τους χουφτώνουν τον κώλο αδιάντροπα και από τη άλλη επειδή έχουν τις μαιμούδες 2 ευρώ φτηνότερα από τα δικά σου είδη...

Απέναντι στο παγκάκι κάθονται ολημερίς και σε παρακατσεύουν ο Μαροκινός και ο Αλγερινός, λαθραίοι, ξέμπαρκοι κι αδέσποτοι και οι δυο που άμα βρουν τη ευκαιρία θα μπουκάρουν στο μαγαζί να σου πάρουν από το ταμείο το 50ρικο που κατάφερες να μαζέψεις όλη μέρα, θα τρέχουν να φύγουν κι αν τους κυνηγήσεις θα σε σταματήσει ο μπάτσος που κάθεται αραχτός με τον συνεργάτη του στο καφέ με την θωρακισμένη στολή και τη χιλιάρα μηχανή για να σε παρατηρήσει επειδή τρέχεις αλαφιασμένος φωνάζοντας "κλέφτες" και διαταράσσεις την ησυχία των λοιπών πολιτών.

Αν αυτοί καταφέρουν (κατά τύχη) μετά από την καταγγελία σου να πιάσουν τους συγκεκριμένους κλέφτες κι όχι άλλους αμέτοχους, θα οργανώσει πορεία ενάντια στην αστυνομική βία και "τον ρατσισμό της κοινωνίας" το forum των επιτήδειων ανεπάγγελτων αριστεριστών που τρώνε εδώ και χρόνια λεφτά από τον ΟΗΕ και την ΕΕ για να συμπαραστέκονται "επαγγελματικά" στους δήθεν κατατρεγμένους ακάλεστους κι αχρείαστους μετανάστες...

Πάς στην εκκλησία να προσευχηθείς αν πιστεύεις ακόμη σε επουράνια βοήθεια μεγάλος άνθρωπος, αφού περάσεις ένα τείχος ξενόφερτους και ντόπιους ζήτουλες που σε παρενοχλούν, κι ακούς στο κήρυγμα τον παπά να σου λέει πως δεν βγαίνουν τα συσσίτια της ενορίας καλώντας σε να τα ενισχύσεις εσύ. Και πως να βγούνε, όταν μέχρι πρότινος τάιζαν 10 - 15 ξεπεσμένα ρεμάλια που έδιναν τη σύνταξη ή το επίδομα της πρόνοιας στο κρασί, ενώ σήμερα ταίζουν 300 μελαμψούς τριτοκοσμικούς νεαρούς με ακόρεστη όρεξη κι αύριο θα φορτωθούνε άλλους 500 που θα πλακώσουν μόλις βρούνε φαί τζάμπα. Ο δικός σου Θεός θα φροντίσει για όλους, αφού ο δικός τους δεν κάνει πράμα για δαύτους πέρα από το να τους σπέρνει εν αφθονία...

Να έχεις τις συντεχνίες των επιστημόνων της χώρα σου φόρτωμα, να θες γιατρό και να μην βρίσκεις όταν τον χρειάζεσαι, φαρμακοποιό το ίδιο, από κοντά πλήθος δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί, μανδαρίνοι, φορομπήχτες, να απαιτούν και να θέλουν να κατοχυρώσουν για πάντα αν είναι δυνατόν να τους πληρώνεις εσύ τις σπουδές, τα γραφεία, την ασφάλιση, τη σύνταξη, τα κέρδη, τα δώρα, τα τζίπ, τις πουτάνες συνοδούς στα συνέδρια, τα εξοχικά και τις διακοπές, την προίκα της μελεμενιάς και λοιπά παράλογα που οι "επιστημονικές" συντεχνίες τους πέτυχαν και κέρδισαν από την άλλη συντεχνία των βουλευτών, που όλως τυχαίως ασκούν τα ίδια επαγγέλματα, που οι περισσότεροι εξ αυτών σπουδάσανε ελέω μπαμπά και φροντιστηρίων κι έρχονται με πτυχία ως και από τη Βουλγαρία να σε βλέπουν αφ΄υψηλού από το βάθρο της επιστημοσύνης...

Δηλαδή όπου καλείσαι να πληρώσεις την άλλη μεγάλη συντεχνία των δασκάλων - καθηγητών όλων των βαθμίδων, που δεν έχουν καμμιά διάθεση να μάθουν γράμματα τα παιδιά σου, μα με κάθε τρόπο και δικαιολογία να υπεκφεύγουν του καθήκοντος πότε ζητώντας περισσότερα κτίρια, πότε λιγότερους μαθητές, λεφτά για παιδεία και παραπαιδεία εφ όρου ζωής, άχρηστα μεταπτυχιακά και διδακτορικά χαρτιά, κλειστά σχολεία και πανεπιστήμια, εκδρομές, καρναβάλια, αργίες κι απεργίες. Που πάντα θα βρούνε χρόνο και θέληση να συμπαρασταθούνε εκ του ασφαλούς σε αιτήματα λαθρομεταναστών αφού η μόνιμη θέση τους δεν κινδυνεύει ακόμη από δαύτους, καθώς και σε κάθε απόβλητο της ζωής και της κοινωνίας που θα τύχει να κυκλοφορεί στο "άσυλο" τους...

Να βγάζουν ανακοινώσεις όπου σε λένε "ρατσιστή" επειδή ζεις στην αληθινή ζωή του δρόμου και βλέπεις από πρώτο χέρι τι την χαλάει και την κάνει κόλαση, χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις αποτελεσματικά αφού και οι πολιτικοί που ψηφίζεις σε έχουν χεσμένο. Ούτε συνδικαλισμό αξιόμαχο είχες ποτέ, όπως οι ισχυρές συντεχνίες...

Κι ασχολούνται άλλοι με τις εσωκομματικές και διακομματικές τους μικρότητες, άλλοι με την κάλυψη των μιζών που τσέπωσαν, άλλοι μη χάσουν προνόμια κι άλλοι πως να οργανώσουν καλύτερα το επόμενο μπάχαλο διαμαρτυρόμενων χαχόλων να σου σπάσουν τα τζάμια ή να σου κάψουν εντελώς το εκτεθειμένο γωνιακό μαγαζί...

Τώρα σέρνεις ή δεν σέρνεις το πιστόλι;

Και είτε το στρέφεις εναντίον σου κολλώντας το στην κεφαλή σου αν είσαι ανθρωπάκι, είτε αρχίζεις και καθαρίζεις από την άκρη έναν - έναν όσους σου τρώνε τη ζωή σιγά - σιγά, καθένας με τον τρόπο του...

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ...

Αβοήθητοι φτωχοί, πρεζόνια, άστεγοι και παράνομοι λαθρομετανάστες, διογκώνουν ένα εκρηκτικό μείγμα με βασική φιλοσοφία την αλήθεια του "Δεν έχω να χάσω τίποτα".

Οι σύγχρονοι κολασμένοι πέραν της ανθρωπιστικής κρίσης που αντικειμενικά βιώνουν, αποτελούν και το απόκοσμο ντεκόρ φρίκης στους δρόμους της πρωτεύουσας...



Το αληθινό reality της καθημερινότητας. Δεν ακούει ούτε συγκινείται κανείς. Αυτό είναι τόσο σίγουρο όσο και η κατάντια του κέντρου από άνομα συμφέροντα, όπως ακριβώς απεικονίζεται στο φωτο - οδοιπορικό. Και μια παρότρυνση για σκέψη...

Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΜΟΥΡΑΙ...

Μείνε ψύχραιμος. Ο θυμός δεν είναι επιχείρημα - Daniel Webster

Η αδικία και ο φόβος κάνουν τον άνθρωπο να θυμώνει. Ο θυμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσωρινή «παραφροσύνη» που παραμορφώνει την κρίση & περιορίζει τις επιλογές μας.

Κάποιοι άνθρωποι ζουν τις ζωές τους θυμωμένα, αντιδραστικά, με συναισθήματα αδικίας και ανισότητας. Κάποιοι άλλοι επιλέγουν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους, γιατί έτσι ξέρουν ότι η κρίση τους γίνεται περισσότερο ξεκάθαρη και η ζωή ξεδιπλώνει μπροστά στα πόδια τους τα καλύτερα δώρα της.

Μια φορά κι έναν καιρό ένα πολεμιστής Σαμουράι ταξίδεψε μέχρι τη μακρινή κατοικία ενός σοφού γέροντα μοναχού. Φτάνοντας εκεί τίναξε την πόρτα και βροντοφώναξε:

- Καλόγερε πες μου, ποια η διαφορά ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση;

Ο σοφός μοναχός έμεινε ήρεμος για μια στιγμή, καθισμένος πάνω στο χαλάκι του στο πάτωμα. Μετά γύρισε, τον κοίταξε και του είπε:

- Λες τον εαυτό σου πολεμιστή σαμουράι; Για δες τον εαυτό σου πιο καλά. Δεν είσαι παρά ένα ανθρώπινο ρετάλι...

- Τι είπες; βροντοφώναξε ο άλλος, απλώνοντας να πιάσει το σπαθί του...

- Βλέπω ότι θέλεις να πιάσεις το ξίφος σου. Όμως αμφιβάλω αν μπορείς με δαύτο να κόψεις το κεφάλι μια μύγας, είπε ο μοναχός.

Ο σαμουράι έχει θυμώσει τόσο πολύ που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί. Έσυρε το ξίφος του από τη θήκη και το ύψωσε για να κόψει το κεφάλι του γέροντα μοναχού.

Εκείνη τη στιγμή ο καλόγερος κοίταξε μέσα στα φλογισμένα μάτια του και είπε:

- Γιε μου, αυτή είναι η πύλη της κόλασης...

Ο σαμουράι κατάλαβε ότι ο καλόγερος έβαλε σε κίνδυνο τη ζωή του για να του μάθει αυτό το μάθημα. Κατέβασε το ξίφος και το έβαλε σιγά-σιγά στη θήκη του, υποκλίθηκε στο μοναχό και τον ευχαρίστησε για το μάθημα που του έδωσε.

- Φίλε μου, λέει ο μοναχός, Αυτή είναι η πύλη του παραδείσου...

Κρατάμε τα κλειδιά και από τις δύο πύλες στα χέρια μας. Στο ένα χέρι τα κλειδιά της πύλης του παράδεισου και στο άλλο μας χέρι τα κλειδιά της πύλης της κόλασης.

Η πύλη του παράδεισου αντιπροσωπεύει την εσωτερική γαλήνη, την ηρεμία την αυτοσυγκέντρωση και την κατανόηση του εαυτού μας και των άλλων ανθρώπων.

Η πύλη της κόλασης ξεκινάει από τη στιγμή που τα συναισθήματα του φόβου ή της αδικίας μας θυμώνουν, μας πλημμυρίζουν, μας κατακλύζουν. Τότε που χάνουμε το εύρος των επιλογών μας. Τότε που όλες οι πιθανές λύσεις οδηγούν μόνο σε μια, εκείνη του θυμού και της επίθεσης.

Δύσκολο πράγμα να κρατάς τα κλειδιά του παράδεισου στα χέρια σου. Είναι βαριά κλειδιά. Δεν μπορούν να τα σηκώσουν εύκολα πολλοί άνθρωποι. Γι΄ αυτό και προτιμούν τα ελαφριά κλειδιά της πύλης της κόλασης. Και μ΄ αυτά, ξεκλειδώνουν την πύλη.

Λησμονούν όμως πως μόλις μπουν μέσα, η πύλη αυτή κλείνει πίσω τους και αμπαρώνεται με ένα τόσο βαρύ λουκέτο που δύσκολα πια ανοίγει για να μπορούν να επιστρέψουν. Γι΄ αυτό ας μάθουμε να αντέχουμε το βάρος των κλειδιών της πύλης του παράδεισου και ας μην μπαίνουμε στον εύκολο πειρασμό να κουβαλάμε τα κλειδιά της βαρύτατης πύλης που οδηγεί στο σκοτάδι.

Τα κλειδιά για την πύλη του παράδεισου είναι η ηρεμία και η προσπάθεια να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας όταν όλα γύρω μας ασφυκτιούν και μας στραγγαλίζουν. Να μην παρασυρόμαστε από τις προκλήσεις των άλλων που μας θέλουν να αντιδρούμε θυμωμένα και όχι λογικά.

Ας μάθουμε να ελέγχουμε την αναπνοή μας, γιατί έτσι ελέγχουμε την ίδια τη ζωή και τα συναισθήματά μας. Αυτά τα τρία βήματα μπορεί να είναι η αρχή για πολλούς από σας, ώστε να γίνετε δυνατότεροι και να μπορείτε να κουβαλάτε μαζί σας τα κλειδιά της πύλης του παράδεισου που σας περιμένει.

Από τον φίλο μου Άκη Αγγελάκη

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ...

Κυκλοφορεί στους προθαλάμους της Ευρωπαικής Ένωσης στις Βρυξέλλες σαν ανέκδοτο:

Παράδεισος είναι εκείνος ο τόπος όπου την αστυνόμευση έχουν οι Εγγλέζοι, το μαγείρεμα κρατούν οι Γάλλοι, τις μηχανικές κατασκευές κάνουν οι Γερμανοί, τον έρωτα οι Ιταλοί, την οικονομία οι Ελβετοί και την παραοικονομία οι Έλληνες!

Αντίθετα Κόλαση είναι ο τόπος όπου η αστυνομία βρίσκεται στα χέρια των Γερμανών, το μαγείρεμα το έχουν οι Εγγλέζοι, τις μηχανικές επιδιορθώσεις τις κάνουν οι Γάλλοι, τον έρωτα οι Ελβετοί, την οργάνωση οι Ιταλοί, και την οικονομία οι Έλληνες!

Από ότι φαίνεται, μας πήραν χαμπάρι πόσο καλά τα πάμε στη διαχείριση της διαφθοράς, της τεμπελιάς, της φοροδιαφυγής, του δεμεμελισμού, της παραοικονομίας κ.λπ...

Δικαιώνοντας έτσι εκείνο το παλιό ελληνικό ασμάτιο που υποστήριζε πως "εδώ είναι ο παράδεισος, κι η κόλαση εδώ"...

ΠΕΘΑΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ...

Πεθαίνει κάποτε ένας πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα του, με χρόνια σε υπουργεία και πολλές περγαμηνές εθνικοφροσύνης.

Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, τον υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και του λέει:
- Που θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;

Εκείνος το σκέφτεται λίγο και λέει:

- Δεν είμαι σίγουρος...

. - Τότε, λέει ο Άγιος Πέτρος, θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις...

Ο πονηρός πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση.

Εκεί ο πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους του που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα και πικάντικα ανέκδοτα...

Όλα πολύ ωραία και ο πολιτικός περνούσε υπέροχα. Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τον πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος.

Ο πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τον ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.

Ο πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:

- Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση.

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία του και τον στέλνει στην Κόλαση...

Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι του πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Ο πολιτικός δυσαρεστημένος πάει προς τον Διάβολο και τον ρωτά:

- Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν...

Και ο Διάβολος του απαντά:

- Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!