ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ 2017...

Μια νέα χρονιά ξεκινά ...

"Καλή χρονιά", "Ευτυχές το Νέο Έτος" ευχόμαστε σε φίλους και γνωστούς κι ετούτες εδώ οι ευχές, μαζί με άλλες πολλές που λέγονται άσχετα αν εννοούνται, σηματοδοτούν την έναρξη μιας νέας περιόδου, για την οποία όλοι ευχόμαστε να είναι καλύτερη από αυτή που πέρασε.

Ελπίζουμε ο γέρος χρόνος να πάρει φεύγοντας μαζί του μια για πάντα του καθετί ενοχλητικό. Να αφήσει πίσω μόνο τα καλά του, κι η νέα χρονιά με τον ερχομό της να μας δώσει τη δύναμη να αλλάξουμε παλιές συνήθειες, να μάθουμε  καινούργια πράγματα, να κάνουμε ενδιαφέρουσες γνωριμίες, και άλλα πολλά...

Γιατί εδώ που τα λέμε, με τα τόσα βάσανα κι απογοητεύσεις των καιρών μας, το χρωστάμε στον εαυτό μας να  του προφέρουμε μια καλύτερη ζωή, τουλάχιστον σε ότι αφορά την καθημερινότητά μας ή σε ότι μπορούμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε..

Τι μας δυσκολεύει; Γιατί κάποια πράγματα δεν μας έρχονται βολικά, όσο κι αν προσπαθούμε; Τι δεν πάει καλά στις σχέσεις μας; Πως, τέλος πάντων, θα μπορούσαμε να διορθώσουμε τα κάθε λογής κακώς κείμενα που μας παιδεύουν; Πως αξιολογούμε χωρίς σκεπτικά, προσβαλλόμαστε εύκολα ή οργιζόμαστε με το παραμικρό, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να λειτουργήσουμε σωστά;


Ας ξεκινήσουμε την νέα χρονιά με καινούργια μυαλά, υπομονή και πάνω απ' όλα ψυχραιμία και καλή καρδιά!

Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους!!

ΚΑΠΟΤΕ, ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ...

Κάποτε είχαμε όνειρα που τελείωσαν.

Κάποτε υπήρχαν δουλειές που μειώθηκαν κι εντέλει έλειψαν.

Κάποτε είμαστε άνθρωποι γελαστοί και χαρούμενοι, γιατί είχαμε κανονικότητα στη ζωή μας, επιδιώκαμε να σπουδάσουμε, να μάθουμε, να πετύχουμε, αισιοδοξούσαμε και οικοδομούσαμε το μέλλον μας κι αυτό των παιδιών μας.

Οι σαλεμένοι αριστεροί στην απέναντι γωνία πετούσαν πέτρες σε κάθε μορφής δημιουργικότητα. Είτε με την βία είτε με την κοινωνική διαπόμπευση είτε με τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Να μη αναπτυχθεί τίποτε εκτός από τον "αριστερό" τρόπο σκέψης. Από το σχολείο, το λύκειο, το πανεπιστήμιο, τους συλλόγους, την βιοπάλη.

Τα πανεπιστήμια γέμισε από σχεδόν εμμονικούς αριστερούς καθηγητές και ας είχαν μετεκπαιδευτεί στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια των ελευθέρων χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής. Και παρήγαγαν τόσα χρόνια φοιτητές κι απόφοιτους κακέκτυπα τους. Κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις αποκλείονταν από καρέκλες κι αξιώματα, απογοητεύονταν κι έφευγαν στο εξωτερικό. Η νεολαία εθίστηκε σε ένα κόσμο διαρκούς αμφισβήτησης. Με καλύτερες σπουδές από τους γονείς τους και καλύτερες προθέσεις, αλλά αιχμάλωτη και μετέωρη στην γενική κοινωνική αναταραχή.

Το Δημόσιο έγινε το κουτί της Πανδώρας και η λύση για κάθε νόσο. Η πολιτική εκμαύλισε τις συνειδήσεις για μια θέση στο Δημόσιο και εξαγόρασε την ψήφο των πολιτών, για να δημιουργηθεί το πελατειακό κράτος χωρίς δομές και χωρίς ανάπτυξη. Μόνο το δημόσιο είχε ψυχή και έχριζε συμπαράστασης από όλους ανεξαιρέτως μέχρι σήμερα. Όσοι πολιτικοί απλώς τόλμησαν και ζήτησαν τη μείωση του, απλώς εξαφανίστηκαν πολύ σύντομα.

Κάθε προσπάθεια για ανάπτυξη, κάθε ελπιδοφόρα επένδυση, όσο καλοπροαίρετη διάθεση και αν υπήρχε την έπνιγαν στη γένεσή της. Με τις απεργίες, τις ομάδες συμπαράστασης των δήθεν εργαζομένων, τους πανταχού παρόντες σε τέτοια συνδικαλιστές, τους κλακαδόρους δημοσιογράφους, τους τυχάρπαστους "κοινωνικούς αγωνιστές" και τα δικά τους πολιτικά παπαγαλάκια.

Η ιδιωτική πρωτοβουλία άρχισε να πυροβολείται σαν να πρόκειται για κοινωνικό κακό.
Εκεί που πάντα ασφυκτιούσε σε ένα εχθρικό περιβάλλον που την κατέπνιγε, κατακερματίσθηκε, χρεωκόπησε, έφυγε για άλλες χώρες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε τη χαριστική βολή στην ιδιωτική οικονομία, λόγω ιδεολογίας (ή επίμονης ηλιθιότητας) και την αποτελείωσε.

Οι οικονομίες των νοικοκυριών εξαντλήθηκαν, η αγοραστική δύναμή τους συρρικνώθηκε, η παραγωγική οικονομία τελματώθηκε και η ανάπτυξη ματαιώθηκε.

Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βρέθηκαν ανυπεράσπιστοι στους δρόμους, άνεργοι. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους, την ατομική τους αξιοπρέπεια, την οικογένειά τους και τα παιδιά τους.

Που είναι όλοι αυτοί οι ευαίσθητοι αριστεροί να κλάψουν για τον ιδιωτικό τομέα που πεθαίνει;

Το αδηφάγο κράτος επιχαίρει για τους διορισμούς των δικών τους παιδιών σαν παλαιότερα σαν "λάφυρο νίκης" και τελευταία σαν «ηθικό πλεονέκτημα» της αριστεράς.

Σε ένα ρουσβετολογικό ορυμαγδό που θα ζήλευαν και οι πιο διεφθαρμένες χώρες. Τώρα που έρχεται ο λογαριασμός θα καταλάβει τι έγινε όλα αυτά χρόνια.

Η χώρα βυθίστηκε στο σκοτάδι.

Κάποιος πρέπει να ανοίξει τον διακόπτη για να μπει φως. Χωρίς καθυστέρηση.

Κάποιος να αλλάξει τα πράγματα για να υπάρξει μέλλον...

Για να μην ακουστεί κι όχι άδικα στο εγγύς μέλλον από τη νέα γενιά:

Τί έκανες όταν διαμορφωνόταν το μέλλον μου μπαμπά (και μαμά φυσικά);

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ 2013!

Ο πλανήτης μας θεραπεύτηκε από την ζήλια, απο την κακία, από την αρρώστια, τη φτώχεια, την αχαριστία...

Ο πλανήτης μας ζει, ανασαίνει, βγάζει καρπούς για όλους τους κατοίκους, σε ένα προσεγμένο περιβάλλον με καθαρά ελεύθερα νερά...

Ο πλανήτης είναι γεμάτος μουσικές, σε κάθε γωνιά χορεύουν και μοιράζονται χαρά, οι άνθρωποι χαμογελάνε στους δρόμους, τα παιδιά ολα μαζι ζωγραφίζουν και οι μεγάλοι ευχαριστημένη περνάνε την σκυτάλη του μυστικού της ευτυχίας του πλανήτη μας....

Ο Πλανήτης μας έχει όσο χρόνο θέλει, ζούμε καλα πια, δεν φοβόμαστε τίποτα, κανένας δεν βλάπτει κανέναν, δεν μας κυριαρχεί τίποτα εκτός απο την ανάγκη μιας ζωής με αγάπη και κατανόηση...

Καλή Πρωταπριλιά.....Δυστυχώς η παραπάνω δήλωση είναι ακόμα ΨΕΜΑ!

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ...

Μια εταιρία μέσω μιας αγγελίας, ζητάει έναν έξυπνο και ικανό συνεργάτη.

Στους τρεις νέους που παρουσιάζονται γι' αυτή τη δουλειά, κάνουν την εξής ερώτηση:

- Τι αισιόδοξο μήνυμα, θα ήθελες να πουν για σένα, στην κηδεία σου;

Ο πρώτος, αφού σκέφθηκε λίγο τους είπε:
-Θα ήθελα να πουν ότι ήμουν ένας πολύ καλός άνθρωπος και ένας υπέροχος οικογενειάρχης...

Ο δέυτερος, χωρίς πολύ σκέψη τους είπε:
- Εγώ θα ήθελα να πουν, ότι ήμουν καλός οικογενειάρχης, εργατικός άνθρωπος και ότι έζησα με ήθος και αξιοπρέπεια...

Ο τρίτος όμως ήταν αυτός που τους εξέπληξε:
- Εγώ θα ήθελα να πουν: Ρε σεις για δείτε τον καλύτερα, αυτός κουνιέται ακόμα ...

Αυτό θα πει αισιοδοξία!

2013 ΔΩΡΑ...

Ο Αϊ Βασίλης ήρθε και φέτος όπως κάθε χρόνο απαρέγκλητα.

Το δισάκι του ήταν παρά την οικονομικοκοινωνική κρίση, πάλι γεμάτο δώρα. Τι θα θέλαμε όμως ολόψυχα να ρίξει στις καμινάδες μας για τον καινούργιο χρόνο;

Αγάπη, γιατί δίχως αυτή είμαστε όπως λένε οι Γραφές, κενοί σαν κύμβαλα αλαλάζοντα.

Ειρήνη, επειδή με τον πόλεμο οι γονείς χάνουν τα παιδιά τους και καταστρέφονται συθέμελα όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπου, πνευματικά και υλικά.

Υγεία σωματική και ψυχική ισορροπία, γιατί χωρίς αυτές ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει, ούτε μόνος του ούτε ως μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Αλήθεια, διότι είναι το ακλόνητο θεμέλιο όλων όσα ονειρευόμαστε να έχουμε στη δημόσια και στην προσωπική μας ζωή.

Ελπίδα, θάρρος και αισιοδοξία, επειδή οι καθημερινοί αγώνες μάς φέρνουν αντιμέτωπους με πολλά και δύσκολα, γεμάτα παγίδες και εμπόδια, που γεμίζουν τον άνθρωπο πίκρα και απογοήτευση και τον αποπροσανατολίζουν από τους στόχους του και τις πραγματικές του ανάγκες, σε μιαν εποχή που η φυγομαχία δε συγχωρείται.

Δικαιοσύνη, διότι όλοι οι άνθρωποι έχουν εκ γενετής ίσα δικαιώματα στη ζωή και έχουν ανάγκη κάποιον να τα προστατεύει.

Μετριοφροσύνη, γιατί «παν μέτρον άριστον», εφόσον ο υπερφίαλος και αλαζόνας άνθρωπος κάνει μακροπρόθεσμα στην ψυχή του κακό παραμένοντας φτωχός τη ψυχή και τω πνεύματι, απαίδευτος και άξεστος, παρά την έξωθεν εικόνα του μορφωμένου ή του εύπορου.

Σύνεση και αυτογνωσία, επειδή μονάχα χάρη σε αυτές οι άνθρωποι, αφού γνωρίσουν πραγματικά και να ελέγχουν τα εσώψυχά τους, μπορούν να λαβαίνουν τις σωστές αποφάσεις στη στιγμή που πρέπει ή να προβλέπουν και ν' αντιπαλέψουν τα μελλοντικά.

Δημοκρατία με βάσεις και ουσία στην καθημερινή μας ζωή ορατή και χειροπιαστή, να έχουν δηλαδή οι πολίτες στιβαρό λόγο και ενεργό απευθείας συμμετοχή στα κέντρα λήψεων αποφάσεων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο για όσα μέχρι σήμερα γίνονταν ερήμην τους για το καλό τους τάχα από τους κρατούντες.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΛΙΓΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ...

Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του προσπαθούν να πετύχουν το ακατόρθωτο.

Αυτό πράγματι λίγοι το κατανοούν. Όμως για πρώτη φορά το κάνουν να μοιάζει εφικτό.

Βήμα - βήμα η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά από τις εξελίξεις και δεν κυνηγά την ουρά της.
Για πρώτη φορά η Ελλάδα δεν είναι στη σέντρα της Ευρώπης. Στην σέντρα βγήκαν καθαρά οι Γερμανοί.

και μιλώ για το τελευταίο χθεσινοβραδυνλο επεισόδιο του σήριαλ της Ελληνικής υπόθεσης.
Η εκταμίευση  έτσι ή αλλιώς θα γίνει, όπως κάθε φορά, έστω και με λίγο παραπάνω εκβιασμό. Δεν μπορεί να διαλυθεί η Ευρώπη.

Ελάχιστοι όμως έχουν καταλάβει ότι η χθεσινή αδυναμία ΕΕ-ΔΝΤ να καταλήξουν σε συμφωνία, ίσως είναι τελικά προς όφελος της Ελλάδας. Οι λίγοι καταλαβαίνουν, οι πολλοί απλώς μιλάνε...

Δυο μέρες πριν ή μετά να δοθεί η δόση, δεν έχει τόση σημασία.

Όχι όση έχει το βάθος της λύσης που θα δοθεί για το χρέος. Η Ελλάδα είναι τώρα "καβάλα", διεκδικεί και τα χρήματα και συνολική λύση στο χρέος και αυτό χωρίς να έχει εμπλακεί στην κόντρα τους.
Για όσους σήμερα είναι στην διακυβέρνηση της χώρας δίνεται μια λαμπρή αλλά πολύ δύσκολη ευκαιρία να βάλουν την στάμπα τους στην καινούρια ύστερα από πολλές δεκαετίες Ελλάδα των αρχών, των αξιών, των ικανοτήτων, της προσπάθειας και της αποτελεσματικής εργασίας.

Πρέπει να κινηθούν αστραπιαία και με σιγουριά για να ηρεμήσουν μια ήδη τρομαγμένη και ταραγμένη κοινωνία που υποδαυλίζεται από ανθέλληνες και πράκτορες συμφερόντων που το παίζουν πατριώτες κι αγωνιστές.

Αρκεί να μην αφήσουν εσωτερικές μικροπολιτικές κόντρες να την ακυρώσουν...

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ...

Η άλλη Ελλάδα υπάρχει παντού γύρω μας. Μια διεισδυτική ματιά θα σας πείσει.

Είναι αυτοί που δημιουργούν με την τέχνη, αυτοί που προσφέρουν τον ελεύθερο χρόνο τους για να απαλύνουν τη δυστυχία και τον πόνο των άλλων, αυτοί που αγωνίζονται ομαδικά να μη τους βάλει κάτω η κρίση. Είναι αυτοί που ψάχνουν ξανά στην παράδοση για να βρουν και να αξιοποιήσουν νέες ιδέες (π.χ. βοτανοκαλλιέργειες), είναι αυτοί που από το περιττό μηχανεύονται νέες μορφές ενέργειας (π.χ. τηγανέλαια/βιομάζα), είναι αυτοί που δεν περιμένουν τίποτε από το κράτος (ούτε καν την έγκριση της καινοτομίας τους). Είναι το Εθνικό Κέντρο Τεχνολογικής Ανάπτυξης ΕΚΕΤΑ που δουλεύει αθόρυβα με σημαντικές επιτυχίες, είναι οι αλλαγές επιχειρηματικών εργασιών στο πνέυμα των καιρών.

Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα! Απλά τα ΜΜΕ δεν τη βλέπουν ή δεν θέλουν να τη δουν. Επειδή σ΄ αυτόν τον τόπο για τα ΜΜΕ αυτό που μετράει είναι οι κακές ειδήσεις. Έτσι αισθάνονται ότι επιτελούν το χρέος τους προς το κοινό μεταδίδοντας μόνο την ασχήμια, το σεξ, το έγκλημα, την λαμογιά, την τρομοκρατία. Κι όμως!

Η άλλη Ελλάδα υπάρχει και μεταλλάσσει αργά και σταθερά νοοτροπίες και μυαλά. Είναι αυτή που βασίζεται στον εαυτό της και τις πρωτοβουλίες της. Όχι στο σύστημα με τους βουλευτές ή τους τοπικούς άρχοντες της περιοχής.

Είναι αυτή η Ελλάδα που θα αλλάξει το διεφθαρμένο και φθαρμένο πολιτικό σύστημα;

Αισιοδοξούμε, γιατί αισιόδοξος είναι αυτός που πιστεύει πως τελικά όλα θα πάνε καλύτερα σ' αυτόν τον τόπο. Κι ας μη ζήσει ο ίδιος για να τα απολαύσει...

Αυτός που μένει στον τόπο του και αγωνίζεται εκ των έσω, για να έλθει το καλύτερο στο προσκήνιο.

Αλήθεια πώς θα προέλθει το καλύτερο, όταν οι νέοι μας αυτοεξορίζονται σε αναζήτηση ευκαιριών ή ενός απλού μισθού και δεν θα είναι εδώ όταν χρειαστεί για να ψηφίσουν αυτή την αλλαγή;

Ο παλαιοκομματισμός δεν πεθαίνει με τους παλιούς ψηφοφόρους...

ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ...

Ως ένα από τα χρησιμότερα όπλα του ανθρώπου τόσο για την επιβίωσή του, όσο και για τη συμβίωση με τους συνανθρώπους του αναδεικνύεται καθημερινά και πέρα από την αυτοπεποίθηση, η αισιοδοξία.

Η πίστη δηλαδή ότι τα καλύτερα έρχονται στο μέλλον, αρκεί ο άνθρωπος ν' αγωνιστεί για αυτά διότι τίποτε ποτέ δεν θα του δοθεί δωρεάν και χωρίς να το ζητήσει...

Ο αισιόδοξος δε λυγίζει ψυχικά και ηθικά, μολονότι έχει πολλές φουρτούνες ν' αντιπαλέψει στον δρόμο του τις οποίες συχνά ξέρει και εκ των προτέρων. Αντίθετα, με δημιουργικό, αισιόδοξο - θετικό τρόπο σκέψης και αταλάντευτη αποφασιστικότητα, προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στους συνανθρώπους του ανιδιοτελώς και στοχεύοντας στο να συνενώσουν όλοι τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν τις κάθε λογής συμφορές και προβλήματα που είναι να έρθουν σε μια κοινωνία.

Τον αισιόδοξο οι παροντικές και πρόσκαιρες αναποδιές της τύχης δεν τον αποθαρρύνουν, μήτε τον κάμπτουν. Στον αντίποδα, του δίνουν πιο πολλή ψυχική δύναμη και θάρρος και κουράγιο, για ελπίζει και ν' αγωνίζεται για ένα καλύτερο, πιο ανθρώπινο μέλλον.

Ο οπλισμένος με αισιοδοξία άνθρωπος δεν φροντίζει μονάχα για το προσωπικό του κέρδος, που εξασφαλίζεται από κάθε λογής εφήμερες απολαύσεις σε βάρος των άλλων συνανθρώπων του. Συνάμα υπηρετεί τη δόξα του μέλλοντος, την υστεροφημία, προσφέροντας αφειδώς και χωρίς δολιότητα, τη βοήθειά του σε όσους την έχουν πραγματικά ανάγκη και δεν περιμένει κανένα αντάλλαγμα. Αυτό το κάνει όχι για τα "μάτια του κόσμου", αλλά διότι πιστεύει ολόψυχα πως η λαϊκή παροιμία "βάστα με να σε βαστώ, ν; ανεβούμε στο βουνό" είναι ανάγκη να πραγματώνεται σε κάθε εκδήλωση της ανθρώπινης ζωής.

Αρκεί βεβαίως να θέλουν οι άνθρωποι, μέσα από μιαν ευγενή άμιλλα και όχι έναν αθέμιτο ανταγωνισμό, να προχωρήσουν πιο μπροστά από τις περασμένες γενιές και να προκόψουν...

Κρίνεται όμως απαραίτητο να επισημανθεί και ότι οι άνθρωποι, συν τοις άλλοις, όταν αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία και σε διαρκή και άοκνη επαγρύπνηση τα αισθητήριά τους όργανα (μάτια και αφτιά) το μέλλον τους, επηρεάζονται λιγότερο από τα μικρά και ατομικά και πασίδηλα ζητήματα της καθημερινότητας, μα προτάσσουν πάντοτε τα μεγάλα και γενικά και δυσθεώρητα οράματα της εποχής μας και της παγκόσμιας κοινότητας.

Κατόπιν τούτου, πολλοί πιστεύουν ότι οι αισιόδοξοι πολίτες είναι οι πιστότεροι μαχητές και ταυτόχρονα, παρασέρνουν και πολλούς άλλους διστακτικούς ή οκνηρούς στους ακατάπαυτους αγώνες υπέρ των πανανθρώπινων αγαθών της ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας.

Επιπλέον τους μαθαίνουν πώς χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, εφησυχασμούς, οχαδερφισμούς και ευθυνοφοβίες, να μοχθούν υπέρ της εξάλειψης των κάθε είδους ρατσιστικών ή άλλων διακρίσεων, που χωρίζουν τις κοινωνίες σε τάξεις και διχάζουν τους πολίτες, αν και ο κίνδυνος της ηθικής σήψης και της πνευματικής στείρωσης είναι περισσότερο ίσως από παλαιότερα ευδιάκριτος, εξ όσων ακούμε ή βλέπουμε παρά τη φαινομενική μας υλική ευημερία!