ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ...

Ως ένα από τα χρησιμότερα όπλα του ανθρώπου τόσο για την επιβίωσή του, όσο και για τη συμβίωση με τους συνανθρώπους του αναδεικνύεται καθημερινά και πέρα από την αυτοπεποίθηση, η αισιοδοξία.

Η πίστη δηλαδή ότι τα καλύτερα έρχονται στο μέλλον, αρκεί ο άνθρωπος ν' αγωνιστεί για αυτά διότι τίποτε ποτέ δεν θα του δοθεί δωρεάν και χωρίς να το ζητήσει...

Ο αισιόδοξος δε λυγίζει ψυχικά και ηθικά, μολονότι έχει πολλές φουρτούνες ν' αντιπαλέψει στον δρόμο του τις οποίες συχνά ξέρει και εκ των προτέρων. Αντίθετα, με δημιουργικό, αισιόδοξο - θετικό τρόπο σκέψης και αταλάντευτη αποφασιστικότητα, προσπαθεί να έρθει πιο κοντά στους συνανθρώπους του ανιδιοτελώς και στοχεύοντας στο να συνενώσουν όλοι τις δυνάμεις τους για να αποτρέψουν τις κάθε λογής συμφορές και προβλήματα που είναι να έρθουν σε μια κοινωνία.

Τον αισιόδοξο οι παροντικές και πρόσκαιρες αναποδιές της τύχης δεν τον αποθαρρύνουν, μήτε τον κάμπτουν. Στον αντίποδα, του δίνουν πιο πολλή ψυχική δύναμη και θάρρος και κουράγιο, για ελπίζει και ν' αγωνίζεται για ένα καλύτερο, πιο ανθρώπινο μέλλον.

Ο οπλισμένος με αισιοδοξία άνθρωπος δεν φροντίζει μονάχα για το προσωπικό του κέρδος, που εξασφαλίζεται από κάθε λογής εφήμερες απολαύσεις σε βάρος των άλλων συνανθρώπων του. Συνάμα υπηρετεί τη δόξα του μέλλοντος, την υστεροφημία, προσφέροντας αφειδώς και χωρίς δολιότητα, τη βοήθειά του σε όσους την έχουν πραγματικά ανάγκη και δεν περιμένει κανένα αντάλλαγμα. Αυτό το κάνει όχι για τα "μάτια του κόσμου", αλλά διότι πιστεύει ολόψυχα πως η λαϊκή παροιμία "βάστα με να σε βαστώ, ν; ανεβούμε στο βουνό" είναι ανάγκη να πραγματώνεται σε κάθε εκδήλωση της ανθρώπινης ζωής.

Αρκεί βεβαίως να θέλουν οι άνθρωποι, μέσα από μιαν ευγενή άμιλλα και όχι έναν αθέμιτο ανταγωνισμό, να προχωρήσουν πιο μπροστά από τις περασμένες γενιές και να προκόψουν...

Κρίνεται όμως απαραίτητο να επισημανθεί και ότι οι άνθρωποι, συν τοις άλλοις, όταν αντιμετωπίζουν με αισιοδοξία και σε διαρκή και άοκνη επαγρύπνηση τα αισθητήριά τους όργανα (μάτια και αφτιά) το μέλλον τους, επηρεάζονται λιγότερο από τα μικρά και ατομικά και πασίδηλα ζητήματα της καθημερινότητας, μα προτάσσουν πάντοτε τα μεγάλα και γενικά και δυσθεώρητα οράματα της εποχής μας και της παγκόσμιας κοινότητας.

Κατόπιν τούτου, πολλοί πιστεύουν ότι οι αισιόδοξοι πολίτες είναι οι πιστότεροι μαχητές και ταυτόχρονα, παρασέρνουν και πολλούς άλλους διστακτικούς ή οκνηρούς στους ακατάπαυτους αγώνες υπέρ των πανανθρώπινων αγαθών της ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας.

Επιπλέον τους μαθαίνουν πώς χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, εφησυχασμούς, οχαδερφισμούς και ευθυνοφοβίες, να μοχθούν υπέρ της εξάλειψης των κάθε είδους ρατσιστικών ή άλλων διακρίσεων, που χωρίζουν τις κοινωνίες σε τάξεις και διχάζουν τους πολίτες, αν και ο κίνδυνος της ηθικής σήψης και της πνευματικής στείρωσης είναι περισσότερο ίσως από παλαιότερα ευδιάκριτος, εξ όσων ακούμε ή βλέπουμε παρά τη φαινομενική μας υλική ευημερία!

ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΣΤΩΣΗ 7...

Μια ενδιαφέρουσα αγγελία που εντόπισε ο Κάκος μέρα στην πλημμύρα μικρών αγγελιών ζήτησης κυρίως εργατοτεχνιτών χαμηλής ειδίκευσης, που σχεδόν καθημερινά έψαχνε εξονυχιστικά στον τύπο, ήταν μια που αναφερόταν στην εταιρεία DORNIER - METEOR.

Η παραπάνω Γαλλο - Ιταλική κοινοπραξία εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, εκείνα τα χρόνια είχε αναλάβει τον εφοδιασμό με τηλεκατευθυνόμενους στόχους του ΠΒΚ, του χώρου δοκιμών, εκπαίδευσης και βολών βλημάτων του ΝΑΤΟ, που βρισκόταν στη περιοχή.

Και στο ΠΒΚ θα μπορούσε κι ήταν πρόθυμος να δουλέψει, μα λόγω του εκσυγχρονισμού του τότε και αναπροσαρμογής της αποστολής του, αρκούνταν στο υπάρχον προσωπικό που το μείωναν με τη συνταξιοδότηση των παλαιότερων και τη μη πρόσληψη νέων με τη προκήρυξη πλήρωσης θέσεων εργασίας...

Για τις ανάγκες της η εν λόγω εταιρεία αναζητούσε τεχνικό υψηλού επιπέδου, με κάποιες γνώσεις στον προγραμματισμό και κατεύθυνση από μακριά τέτοιων στόχων στο μέγεθος μικρού αεροσκάφους, που αφού απογειωνόταν εκτελούσε καθορισμένη πτήση, μάζευε τα στοιχεία των βολών και τα έστελνε για επεξεργασία κι αξιολόγηση στο ΠΒΚ και τέλος έπεφτε με αλεξίπτωτο, μαζευόταν - επισκευαζόταν και ξαναχρησιμοποιούνταν.

Τέτοια προσόντα είχε ο Κάκος και τον έλκυε η στρατιωτική τεχνολογία, έτσι τους έστειλε το βιογραφικό του. Δεν υπήρχαν και πολλοί άλλοι υποψήφιοι, ελάχιστοι ανταποκρίθηκαν και πληρούσαν τις απαιτήσεις. Σε χρόνο dt τους κάλεσαν, τον καθένα ξεχωριστά για συνέντευξη...

Το ραντεβού του Κάκου ορίστηκε μια Τετάρτη απόγευμα. Στις εγκαταστάσεις που είχαν παραχωρηθεί στην εταιρεία σε απομακρυσμένη κι ακατοίκητη περιοχή, μακριά από την πόλη. Αυτοκίνητο δεν διέθετε αφού δεν είχε δικά του λεφτά τότε, ούτε βρήκε διαθέσιμο κάποιον γνωστό να τον πάει εκεί στην καθορισμένη ώρα, αργά το μεσημέρι που θα ευκαιρούσε ο τοπικός διευθυντής και τα μέλη του ΔΣ που θα κάνανε τη συνέντευξη...

Βρήκε άλλη λύση. Πήρε το μεσημέρι στις 2.00 μμ το σχολικό λεωφορείο που μετέφερε τα παιδιά των γυμνασίων - λυκείων από τα χωριά της περιοχής κι αφού κατέβηκε στο πιο βολικό σημείο, περπάτησε τα κάμποσα χιλιόμετρα που ήταν η απόσταση της DORNIER - METEOR από το κοντινότερο χωριό.

Με τη προσμονή μιας ειδικευμένης και καλοπληρωμένης θέσης εργασίας, περπάτησε την απόσταση ο Κάκος χωρίς να κουραστεί καν, ξαφνιάστηκε ο φύλακας που τον είδε να καταφθάνει με τα πόδια, δυο λεπτά ακριβώς πριν την ώρα του ραντεβού του.

Για μια ολόκληρη ώρα μιλούσε με τους υπεύθυνους στα Αγγλικά και κάποια Ιταλικά (εκείνη την περίοδο εκτελούσε χρέη διευθυντού Ιταλός απεσταλμένος). Τα κατάφερε καλά με τους απόστρατους στρατηγούς που αποτελούσαν κυρίως το ΔΣ της κοινοπραξίας, την είχε σίγουρη την πρόσληψη...

Αν δεν είχε άλλη γνώμη κάποιος παρευρισκόμενος Έλληνας, με καθήκοντα σαν γραμματέας και μεταφραστής του διευθυντή, που είχε υπόψιν κάποιο δικό του πρόσωπο για τη θέση του τεχνικού που ήθελε και ο Κάκος...

Με δική του εισήγηση πήρε τελικά τη θέση ο γνωστός του μπαρακεντέ, δυστυχώς για τον Κάκο οι ξένοι απόστρατοι φύγανε μετά τις συνεντεύξεις και η γνώμη τους λίγο μέτρησε στον διευθυντή, καλύτερα άκουσε αυτόν που είχε όλη μέρα δίπλα του παρά τους προϊσταμένους του στην κοινοπραξία...

Πάντως ο άλλος που προσελήφθη τελικά δούλεψε μόνο για τα 2 επόμενα χρόνια, μετά έληξε το συμβόλαιο συνεργασίας της DORNIER - METEOR με το ΠΒΚ, δεν ανανεώθηκε και αποχώρησε η εταιρεία δίνοντας τη θέση της σε άλλη κι αφήνοντας άνεργους τους εργαζόμενους.

Έτσι και ο Κάκος θα καθόταν μόνο τόσο και θα έπρεπε μετά να κοιτάξει αλλού για νέα δουλειά...

[Για την ιστορία να προσθέσω πως όταν τελείωσε την συνέντευξη κι έπρεπε να φύγει, έκανε τον ίδιο δρόμο πάλι με τα πόδια κι ακόμη πολύ περισσότερο για να πάει στο σπίτι του, αφού το λεωφορείο που τον πήγε το μεσημέρι δεν θαρχόταν πριν σχολάσουν τα σχολεία το βράδυ κι όποτε έφτανε κι όποτε γυρνούσε πίσω άδειο μόνο με αυτόν μέσα, ο Κάκος προτίμησε αντί την πολύωρη παραμονή στον δρόμο ή το υψηλό κόστος για ταξί (ανύπαρκτο εξάλλου στην περιοχή) να γυρίσει με τα πόδια. Αν και περπάτησε πάλι για πάνω από 17 χλμ εκτός τα προηγούμενα, έφτασε στο σπίτι του αρκετά νωρίτερα πριν καν ξεκινήσει το λεωφορείο το βραδυνό του δρομολόγιο...]

ΟΥΤΕ ΓΑΤΑ ΟΥΤΕ ΖΗΜΙΑ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

...Και δεν τρέχει τίποτα!

...Αρκεί βέβαια η ζημιά, η λαμογιά ή η κουτσουκέλα να είναι μικρή και να την προλάβεις στην αρχή...

Αν πάρει διαστάσεις, δεν σε σώζει ένας...Σταθμάρχης!

Καλύτερα σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/videoplay?docid=-3931904758654337554