ΚΑΠΟΤΕ, ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ...

Κάποτε είχαμε όνειρα που τελείωσαν.

Κάποτε υπήρχαν δουλειές που μειώθηκαν κι εντέλει έλειψαν.

Κάποτε είμαστε άνθρωποι γελαστοί και χαρούμενοι, γιατί είχαμε κανονικότητα στη ζωή μας, επιδιώκαμε να σπουδάσουμε, να μάθουμε, να πετύχουμε, αισιοδοξούσαμε και οικοδομούσαμε το μέλλον μας κι αυτό των παιδιών μας.

Οι σαλεμένοι αριστεροί στην απέναντι γωνία πετούσαν πέτρες σε κάθε μορφής δημιουργικότητα. Είτε με την βία είτε με την κοινωνική διαπόμπευση είτε με τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Να μη αναπτυχθεί τίποτε εκτός από τον "αριστερό" τρόπο σκέψης. Από το σχολείο, το λύκειο, το πανεπιστήμιο, τους συλλόγους, την βιοπάλη.

Τα πανεπιστήμια γέμισε από σχεδόν εμμονικούς αριστερούς καθηγητές και ας είχαν μετεκπαιδευτεί στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια των ελευθέρων χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής. Και παρήγαγαν τόσα χρόνια φοιτητές κι απόφοιτους κακέκτυπα τους. Κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις αποκλείονταν από καρέκλες κι αξιώματα, απογοητεύονταν κι έφευγαν στο εξωτερικό. Η νεολαία εθίστηκε σε ένα κόσμο διαρκούς αμφισβήτησης. Με καλύτερες σπουδές από τους γονείς τους και καλύτερες προθέσεις, αλλά αιχμάλωτη και μετέωρη στην γενική κοινωνική αναταραχή.

Το Δημόσιο έγινε το κουτί της Πανδώρας και η λύση για κάθε νόσο. Η πολιτική εκμαύλισε τις συνειδήσεις για μια θέση στο Δημόσιο και εξαγόρασε την ψήφο των πολιτών, για να δημιουργηθεί το πελατειακό κράτος χωρίς δομές και χωρίς ανάπτυξη. Μόνο το δημόσιο είχε ψυχή και έχριζε συμπαράστασης από όλους ανεξαιρέτως μέχρι σήμερα. Όσοι πολιτικοί απλώς τόλμησαν και ζήτησαν τη μείωση του, απλώς εξαφανίστηκαν πολύ σύντομα.

Κάθε προσπάθεια για ανάπτυξη, κάθε ελπιδοφόρα επένδυση, όσο καλοπροαίρετη διάθεση και αν υπήρχε την έπνιγαν στη γένεσή της. Με τις απεργίες, τις ομάδες συμπαράστασης των δήθεν εργαζομένων, τους πανταχού παρόντες σε τέτοια συνδικαλιστές, τους κλακαδόρους δημοσιογράφους, τους τυχάρπαστους "κοινωνικούς αγωνιστές" και τα δικά τους πολιτικά παπαγαλάκια.

Η ιδιωτική πρωτοβουλία άρχισε να πυροβολείται σαν να πρόκειται για κοινωνικό κακό.
Εκεί που πάντα ασφυκτιούσε σε ένα εχθρικό περιβάλλον που την κατέπνιγε, κατακερματίσθηκε, χρεωκόπησε, έφυγε για άλλες χώρες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε τη χαριστική βολή στην ιδιωτική οικονομία, λόγω ιδεολογίας (ή επίμονης ηλιθιότητας) και την αποτελείωσε.

Οι οικονομίες των νοικοκυριών εξαντλήθηκαν, η αγοραστική δύναμή τους συρρικνώθηκε, η παραγωγική οικονομία τελματώθηκε και η ανάπτυξη ματαιώθηκε.

Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα βρέθηκαν ανυπεράσπιστοι στους δρόμους, άνεργοι. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους, την ατομική τους αξιοπρέπεια, την οικογένειά τους και τα παιδιά τους.

Που είναι όλοι αυτοί οι ευαίσθητοι αριστεροί να κλάψουν για τον ιδιωτικό τομέα που πεθαίνει;

Το αδηφάγο κράτος επιχαίρει για τους διορισμούς των δικών τους παιδιών σαν παλαιότερα σαν "λάφυρο νίκης" και τελευταία σαν «ηθικό πλεονέκτημα» της αριστεράς.

Σε ένα ρουσβετολογικό ορυμαγδό που θα ζήλευαν και οι πιο διεφθαρμένες χώρες. Τώρα που έρχεται ο λογαριασμός θα καταλάβει τι έγινε όλα αυτά χρόνια.

Η χώρα βυθίστηκε στο σκοτάδι.

Κάποιος πρέπει να ανοίξει τον διακόπτη για να μπει φως. Χωρίς καθυστέρηση.

Κάποιος να αλλάξει τα πράγματα για να υπάρξει μέλλον...

Για να μην ακουστεί κι όχι άδικα στο εγγύς μέλλον από τη νέα γενιά:

Τί έκανες όταν διαμορφωνόταν το μέλλον μου μπαμπά (και μαμά φυσικά);

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ...

Σε μια οικονομία βυθισμένη στην αποβιομηχάνιση και την ύφεση, τι είδους επιχείρηση μπορεί να ανοίξει κάποιος και να κάνει τη συνταρακτική διαφορά άραγε;

Ποιός γνωρίζει τις προϋποθέσεις της ανάπτυξης και σε ποια κατάσταση βρίσκονται νομικά αυτή τη στιγμή;

Τα απαιτούμενα κεφάλαια που λείπουν, το απίστευτο φορολογικό/ γραφειοκρατικό/ νομικό μπάχαλο, την παντελή έλλειψη προγραμματισμού και στήριξης, το σπάνιο ρευστό, τις βασικές ανάγκες που ωστόσο τρέχουν και πρέπει ΑΜΕΣΑ να καλυφθούν...

Θεωρείτε ότι παρόμοιο σκηνικό, ευνοεί οποιαδήποτε μορφή ανάπτυξης;

Και μάλιστα μέσω της "καινοτομίας";

Γιατί στα χαρτιά, στα στατιστικά και στα παχιά λόγια που εξαγγέλονται όλα είναι εύκολα, μα οι "ασκήσεις επί χάρτου" με την πραγματική μάχη της αγοράς και την αγωνία του αλλουνού για το μεροκάματου απέχουν έτη φωτός.

Όποιος τολμήσει θα έχει να αντιμετωπίσει έναν μέγα αθέμιτο ανταγωνισμό γιατί οι περισσότεροι τομείς στην Ελλάδα είναι κλειστοί που κουμάντο σε αυτούς κάνουν μόνο επιλεγμένες (πώς αλήθεια;) κλίκες και παρεούλες, σαν αποτελέσματα των ανύπαρκτων δομών, της ανύπαρκτης ισονομίας και της χρονοβόρας & πανάκριβης "δικαιοσύνης". Ας κάνουν μια σοβαρή έρευνα για τους λόγους που ωθούν τους νέους στην μετανάστευση και θα δουν πως δεν είναι μόνο το μισθολογικό στις πρώτες θέσεις της λίστας. Αλλά δεν συμφέρει να βλέπεις τα χάλια σου.

Δυστυχώς η πλειοψηφία αυτών που θα μπορούσαν να ανοίξουν εξωστρεφείς επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μπορούν να το κάνουν και σχεδόν οπουδήποτε αλλού, οπότε ή φεύγουν ή δεν έρχονται.
Σκεφτείτε τη γραφειοκρατία που πρέπει να αντιμετωπίσει ένας νέος επιχειρηματίας για να αναπτύξει μια ιδέα που μπορεί και να μην ευδοκιμήσει. Σκεφτείτε ότι αν αυτός ο επιχειρηματίας είχε το κεφάλαιο (και το σθένος!) να αντέξει 3-4 χρόνια στην Ελλάδα για να μπορέσει να ξεκινήσει η επιχείρηση και να μπορέσει μετά να δει αν πιάνει η ιδέα, μπορεί να μεταφερθεί αλλού και να χρειαστεί πολύ λιγότερο χρόνο...

Το πρώτο που θα κοιτάξουν τέτοιοι επενδυτές είναι η μακροχρόνια σταθερότητα, σοβαρότητα και ανταγωνιστικότητα της χώρας καθώς τέτοιου είδους επενδύσεις απαιτούν χρόνο για να αποδώσουν, ενώ σε περίπτωση αποτυχίας, η απώλεια κεφαλαίου είναι σίγουρη. Επιπλέον όλες οι σοβαρές χώρες διαγκωνίζονται για το ποια θα προσελκύσει τέτοιου είδους επενδυτές, γιατί είναι οι μόνοι που φέρνουν θέσεις εργασίας και ανάπτυξη. Θεωρείτε ότι η Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Τσίπρα της ΧΑ του ΚΚΕ και των ομοιδεατών οπαδών τους (που τυνχάνει να είναι το 80% του πληθυσμού της χώρας) πληρεί αυτά τα προσόντα;

Σκεφτείτε και ότι στην Ελλάδα έχουν υπάρξει αναδρομικοί φόροι, αντιφατικοί νόμοι κλπ (όλα αυτά από τις υπάρχουσες κυβερνήσεις, χωρίς καν να πιθανολογήσουμε για το τι θα κάνει ή δε θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ που φαίνεται να παίρνει σειρά). Μία χώρα με διαφθορά , κρατισμό, όπου νομοθεσία, υπουργοί και κυβερνήσεις αλλάζουν συχνά και αναιρούν ο ένας τον άλλο, μόνο ως παράδειγμα αποφυγής επενδύσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Καφετέριες, σουβλατζίδικα, γιαουρτάδικα, τυροπιτάδικα και λοιπά μαγαζιά είναι τα πιο σίγουρα και τα πιο εύκολα στο εσωτερικό μας μπάχαλο. Δεν είναι και τόσο εκπληκτικό λοιπόν που ανοίγουν μόνο καφετέριες και τέτοια, δουλεύει και κάποιος νεαρόκοσμος σε δαύτα...

Ένας στους δέκα "επιχειρηματίες" που άνοιξαν επιχείρηση στην Ελλάδα το 2014, έκανε το δικό του εστιατόριο-καφετέρια-μπαρ.

Το εκπληκτικό είναι πώς διάολο και με ποιούς πελάτες γεμίζουν ακόμα ολημερίς κι ολονυχτίς όλα αυτά!

Συνεπώς ακόμα ένα τυροπιτάδικο ή ένα καφέ στα όρθια στην στριμωγμένη γωνία κι ένα μικρούλι μπαρ σε κάποια ξεχασμένη αυλή;

Έτσι που είμαστε, προτιμότερο από το τίποτα, εξάλλου η αγορά θα κρίνει πόσα θα πιάσουν και θα κρατήσουν...

ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΗ ΦΟΥΣΚΑ...

Πολύς ντόρος έγινε πριν λίγα προηγούμενα χρόνια για επενδύσεις ιδιωτών σε φωτοβολταικά συστήματα και αγορά του ηλεκτρικού ρεύματος που θα παρήγαγαν σε πολύ - πολύ συμφέρουσες για αυτούς τιμές από την ΔΕΗ.

Τώρα η κυβέρνηση προωθεί στη Βουλή το νομοσχέδιο του Υπουργείου Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, με το οποίο οι ιδιοκτήτες φωτοβολταϊκών υφίστανται μια περικοπή 35% στον περσινό τους κύκλο εργασιών, που ήδη είχε υποστεί περικοπή κατά 35% με την έκτακτη εισφορά, μετά την απαίτηση της τρόικας να κλείσει η «τρύπα», άνω των 800 εκατ. ευρώ, του Λειτουργού Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας. Η τρόικα έχει ορίσει στις διαπραγματεύσεις της με την κυβέρνηση την ψήφιση του νοσμοσχεδίου ως προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της δόσης.

Φυσικά, οι παραγωγοί ρεύματος από φωτοβολταϊκά διαμαρτύρονται, καθώς μειώνεται σημαντικά η αναμενόμενη πρόσοδος τους...

Μια ακόμη νεοελληνική φούσκα: Πολλοί έσπευσαν να επωφεληθούν ως εξυπνότεροι όλων, κάποιοι έμποροι θησαύρισαν πουλώντας πανάκριβα εισαγώμενα (και πεπαλαιωμένα) φωτοβολταικά, οι τράπεζες έβγαλαν κι από δώ κέρδη από τα δάνεια, ένα σωρό ανθρώποι δελεασμένοι από τις αφύσικα υψηλές αποδόσεις μπήκαν στο παιχνίδι, το επιδοτούμενο αγροτικό εισόδημα αντικαταστάθηκε από επιδοτούμενο εισόδημα από πώληση ενέργειας και όταν έσκασε η φούσκα, καθώς το πολλάκις αναξιόπιστο και χρεοκοπημένο κράτος δεν μπορεί να στηρίξει αυτές τις αποδόσεις και η ΔΕΗ να αγοράζει σε αυτές τις προσυμφωνημένες τιμές όλοι αναρρωτιόμαστε τι φταίει..

Ήδη από το 2008 ο πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας είχε προειδοποιήσει την τότε κυβέρνηση Καραμανλή ότι οι αποζημιώσεις στα φωτοβολταϊκά ήταν έξω από την οικονομική λογική (η ΕΕ θεωρεί μια απόδοση 7,5% λογική, έναντι 40+ των Ελληνικών συμβολαίων). Η κυβέρνηση Παπανδρέου αντί να εξορθολογίσει αυτές τις αποδόσεις, πολλαπλασίασε τα φωτοβολταϊκά, σε μια φάση που η ζήτηση της ενέργειας έπεφτε λόγω του πρώτου στριμώγματος με το μνημόνιο.

Τελικά η πράσινη ανάπτυξη ήταν πράσινα άλογα...

Ήταν αναπόφευκτο.

Και ποιοι βγήκαν ωφελημένοι τελικά από αυτή την Ελληνική παραδοξότητα;

Οι κατασκευαστικές εταιρείες, οι οποίες βλέποντας τις τρελές αποδόσεις που θα είχε ο κάτοχος, πουλούσαν τα πάνελ στην Ελλάδα στη διπλή τιμή απ' ό,τι στις άλλες χώρες.

Το Ελληνικό κράτος έχασε για ακόμη μια φορά την αξιοπιστία του και ο ανύποπτος κόσμος πλήρωσε το μάρμαρο...

ΕΞΩ ΚΑΙ Η ΒΙΟΧΑΛΚΟ...

Ο μεγαλύτερος βιομηχανικός μεταλλουργικός όμιλος της χώρας φεύγει.

Την ώρα που γίνονται αγωνιώδεις προσπάθειες προσέλκυσης ξένων επενδυτών στην Ελλάδα, οι Έλληνες επιχειρηματίες, τα λεγόμενα παλαιά τζάκια του επιχειρείν δίνουν στην πατρίδα τη χαριστική βολή. Μετά τη ΦΑΓΕ και την 3Ε άλλος ένας μεγάλος όμιλος η Βιοχάλκο, αποφάσισε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Με επίσημη ανακοίνωσή της στο χρηματιστήριο η εταιρεία ανακοινώνει τη φυγή της για το Βέλγιο, με το τρικ της συγχώνευσης με άλλη εταιρεία, την Viohalco S.A., εταιρεία συμμετοχών θυγατρική του ομίλου με έδρα το Βέλγιο.

Ουσιαστικά η Ελληνική εταιρεία κάνει αυτή την κίνηση αφενός για φορολογικούς λόγους και αφετέρου για να μπορεί να έχει ευκολότερη χρηματοδότηση, αλλά οι θυγατρικές παραγωγικές εταιρείες παραμένουν στην Ελλάδα.

Τώρα το ποιες είναι οι απώλειες για την ελληνική οικονομία και για το πόσοι θα χάσουν τις δουλειές τους, αυτό θα το δούμε σύντομα.

Ελάχιστες αμφιβολίες υπάρχουν ότι θα ακολουθήσουν και οι θυγατρικές της σταδιακά.
Ποιος εξέτασε το κόστος της ενέργειας; Ποιος τη φορολόγηση;

Να κάθεται ο κάθε σοβαρός επιχειρηματίας προσοχή μπροστά σε άσχετους και μπουρδολόγους σωτήρες της Οικονομίας μας, που επαγγέλλονται "ανάπτυξη" εδώ και 5 χρόνια, αλλά ακόμα δεν κατόρθωσαν ούτε μια έκθεση ιδεών για την επίτευξή της να συγγράψουν; Και να παρακαλάει για ρευστότητα το τραπεζικό μας σύστημα, που "ολοκληρώθηκε η επανακεφαλαιοποίηση του προ μηνών", αλλά οι αναμενόμενοι "κρουνοί ρευστότητας" αποδείχτηκαν ένα ακόμα ψέμμα;

Οι εταιρείες είναι δυναμικοί οργανισμοί και το χρήμα τρέχει ταχύτερα από τις αποφάσεις (και τα λάθη που αυτές κάποτε προκαλούν) των πολιτικών. Προφανώς μπίζνες με το στανιό και με έκτακτες εισφορές που διαλύουν κάθε έννοια οικονομικού προγραμματισμού και υπολογισμού απόδοσης επένδυσης, δεν γίνονται...

Η αποχώρηση των μεγάλων βιομηχανιών (και των μικρότερων ή πολύ μικρών που δεν γνωστοποιούνται ποτέ) δυστυχώς δεν φαίνεται να σταματάει. Είναι η αρνητική δυναμική και οι εντυπώσεις σε εξωτερικό και εσωτερικό που παράγουν τέτοιες κινήσεις.

Ποια μεγάλη βιομηχανία θα έλθει, όταν οι ντόπιοι βιομηχανικοί κολοσσοί συνωστίζονται στην έξοδο; Πιθανώς να έλθουν επιχειρήσεις που ασχολούνται με υπηρεσίες, πρώτες ύλες, τουρισμό και ενέργεια, αλλά όχι βιομηχανίες. Αλλά αυτές οι νέες που θα έλθουν (αν έλθουν) δεν επαρκούν για την μείωση της τρομακτικής ανεργίας.

Φεύγουνε οι υγιής επιχειρήσεις. Φεύγουνε οι επιχειρηματίες. Φεύγουνε οι ελεύθεροι επαγγελματίες που ξέρουνε μια τέχνη. Φεύγουνε οι επιστήμονες. Μένουνε οι συνταξιούχοι. Μένουνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Μένουνε τα "συνδικάτα". Μένουνε οι αιώνιοι φοιτητές. Μένουνε οι λαθρομετανάστες ...

Δεν πειράζει, εμείς θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με οικεία θέματα που κατέχουμε εδώ και έτη: με τον Φ.Π.Α. του φραπέ και της μπουγάτσας, την τιμή της χωριάτικης στη Μύκονο και την Κρήτη, με τον Φ.Α.Π. των μη προσοδοφόρων ακινήτων, με 45άρηδες συνταξιούχους, με μαγειρέματα του εκλογικού νόμου, με διαγκωνισμούς υποψηφίων που δεν θα προαφέρουν τίποτα αν εκλεγούν, με τη φορολόγηση σκαφών και οχημάτων 1928 κυβ. εκατοστών ως τεκμήρια πολυτελούς διαβίωσης, τα φαληρημένα κανάλια των νταβατζήδων, με την πρόσληψη χιλιάδων υπαλλήλων της πρώην Ε.Ρ.Τ. (με σκανδαλώδη πριμοδότηση για να ξαναεισαχθούν) στη νέα υποτίθεται απαλλαγμένη από την ευνοιοκρατία του παρελθόντος Ε.Ρ.Τ. και με το βόλεμα ημετέρων συζύγων, τέκνων και εσχάτως και φιλενάδων στη βουλή και τα υπουργεία, κλπ μίζερα.

Πού να μείνει καιρός για τίποτε άλλο στους πολυάσχολους τού τίποτε;

ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ...

Ο κατώτατος μισθός είναι η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών.

Επειδή για όσους ξέρουν την πραγματικότητα, ουδέποτε υπήρξε. Είναι μόνο η θεωρητική έννοια που τραβάει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην οικονομία και την παραοικονομία.

Σε μια αγορά υπάρχουν όλες οι αμοιβές. Απλώς κάτω από τον κατώτατο είναι αδήλωτες...

Ένας εργάτης πχ που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του είναι διατεθειμένος να δουλέψει για 300 ευρώ τον μήνα, μπορεί και για λιγότερο. Ένας άλλος που έχει μαγαζί θέλει βοηθό αλλά δεν βγαίνει με ΙΚΑ, δώρα, κ.λ.π. Αν συναντηθούν αυτοί οι δύο νομίζετε ότι δεν θα τα βρουν; Δεν θα ανακαλύψουν κάποιον τρόπο, με «μαύρα» ή με κάποια νομιμοφανή φόρμουλα για να σώσει ο ένας τον άλλον;

Μια εταιρεία που πάει καλά και έχει π.χ. 3 ικανούς πωλητές που φέρνουν όλη τη δουλειά, θα τους αφήσει μόνο με τον κατώτατο ή θα έχουν και το παχυλό bonus τους σαν ανταμοιβή απόδωσης;

Νομίζει κανένας ότι η τεράστια παραοικονομία που υπολογίζεται πια όσο και η επίσημη οικονομία στη χώρα μας, τραβάει κανένα ζόρι για το επίπεδο του κατώτατου μισθού ή για τις συλλογικές συμβάσεις;

Ο κατώτατος μισθός, από μόνος του δεν έχει καμμιά σημασία για την ανταγωνιστικότητα, όταν όλες οι άλλες παράμετροι είναι εφιαλτικές:

Δεν θα ξέρεις όταν ξεκινήσεις την όποια επένδυσή σου πότε θα πάρεις άδεια. Αν θα σου χρειαστούν 5 μήνες ή 5 χρόνια. Δεν ξέρεις πόσα πρέπει να δώσεις σε λάδωμα των υπεύθυνων για να ξεκινήσεις και πόσα θα χρειάζεται να δίνεις κάθε χρόνο για να λειτουργείς.

Δεν ξέρεις πόσο φόρο θα πληρώνεις, γιατί κάθε τόσο αλλάζει ο φορολογικός νόμος και σου ζητάνε όσα τους λείπουν.

Δεν ξέρεις αν θα μπορείς να διακινείς τα προϊόντα σου γιατί όποιος (σκανδαλωδώς αμοιβόμενος ή επιδοτούμενος) θέλει μπορεί να κλείνει τους δρόμους, να απαγορεύει στα πλοία να αποπλεύσουν, να νεκρώνει τις συγκοινωνίες. Δεν ξέρεις καν αν θα μπορείς να πηγαίνεις στη δουλειά σου, γιατί κάτι άπλυτοι τύποι με σημαίες και λάβαρα που πιστεύουν ακόμα στις μαλακίες του Στάλιν μπορεί να έρθουν να σου βάλουν αλυσίδες γύρω - γύρω ή να μπουν στο γραφείο σου και να το κάνουν λαμπόγιαλο.

Οι ίδιοι εδώ νομίζουν πως έχουν το αυτοδίκαιο δικαίωμα να συν-διοικούν την επένδυση σου και να καθορίζουν ποιούς θα πάρεις να δουλέψουν και πόσο θέλουν αυτοί να πληρώνονται, συν τις λοιπές παροχές που θεωρούν πάλι αυτοί ως "κεκτημένα" τους.

Δεν ξέρεις αν η επένδυσή σου που κάποια στιγμή νόμισες ότι το κράτος την χαρακτήρισε νόμιμη, θα συνεχίσει να είναι, καθώς υπάρχει πάντα το πολύ πιθανό ενδεχόμενο να ενοχλεί τον γείτονα, τον ανταγωνιστή, τον "οικολόγο" της γειτονιάς και να προσφύγει στο ΣτΕ που θα σου τη βγάλει παράνομη, κι ας έχεις ρίξει έναν σκασμό λεφτά και ατελείωτα απαιτούμενα δικαιολογητικά από δεκάδες υπηρεσίες, μπαλάκι από τον Άννα στον Καϊάφα για να τη στήσεις. Δεν ξέρεις αν σε περίπτωση που χρειαστεί να καταφύγεις στη Δικαιοσύνη, πως θα βγει απόφαση και σε πόσα χρόνια

Θα είχε σημασία αν το κράτος λειτουργούσε. Αν είχαμε κράτος ο επενδυτής θα προσέθετε το μισθολογικό στο υπόλοιπο κόστος της επένδυσης, διότι τότε θα μπορούσε να φτιάξει ένα φυσιολογικό business plan. Και θα έβλεπε αν τον συμφέρει ή όχι. Ρωτήστε όσους προσπάθησαν να φτιάξουν ένα business plan για κάποια σοβαρή επένδυση στην Ελλάδα, πόσο έξω έπεσαν!

Μήπως όμως έχει σημασία ο κατώτατος μισθός σε όσους ήδη έχουν δουλειά, ως δίχτυ ασφαλείας; Καμμία απολύτως. Διότι κανένας νόμος, καμμία υπουργική απόφαση δεν μπορεί να καταργήσει τον θεμελιώδη κανόνα για τη λειτουργία οποιασδήποτε επιχείρησης: αν δεν βγάζει κέρδος θα κλείσει.

Όπως έκλεισαν πάνω από 500.000 επιχειρήσεις από το 2009 μέχρι σήμερα και οδήγησαν 1.500.000 ανθρώπους στην ανεργία. Όλοι όσοι έμειναν άνεργοι, πριν κλείσει η εταιρεία τους, έπαιρναν από τον κατώτατο μισθό και πάνω! Πόσο τους προστάτεψε; Αν ακούγοντας τα κελεύσματα των λαϊκιστών, ο κάθε υπουργός όριζε τον κατώτατο μισθό στα 1.800 ευρώ, αυτό σημαίνει αυτομάτως ότι αυτά τα λεφτά θα τα είχε κάποιος επιχειρηματίας για να τα πληρώσει;

Εφόσον δεν έχει νόημα για τους ανέργους και δεν προστατεύει τους εργαζόμενους στην ιδιωτική οικονομία, ποιους αφορά τελικά ο κατώτατος μισθός;

Τους δημόσιους υπαλλήλους; Ούτε αυτούς. Είναι θέμα μηνών να διαλυθεί η μεταπολιτευτική φενάκη που θέλει το Δημόσιο να πληρώνει στα σίγουρα τους υπαλλήλους του. Ήδη μετά τις γενναίες περικοπές  έχουν καταλάβει όλοι, ότι οι μισθοί του Δημοσίου δεν είναι εξασφαλισμένοι τουλάχιστον όσον αφορά στο ύψος τους. Πολύ σύντομα θα καταλάβουν ότι δεν είναι εξασφαλισμένοι ούτε ως προς την ίδια την ύπαρξη τους...

Ο κατώτατος μισθός είναι η μεγαλύτερη υποκρισία του πολιτικού συστήματος και των συνδικαλιστών. Κάθε αναφορά σε αυτόν γίνεται μόνο για να μπουρδολογούν οι λαϊκιστές των καναλιών. Για να κάνουν τον καμπόσο οι πολιτικάντηδες στους ψηφοφόρους τους. Ίσως οι μόνοι που θα βολευτούν με τέτοιο μισθό να είναι οι άχρηστοι που κατάφεραν να "τρυπώσουν" κάπου και δεν ελπίζουν τίποτα παραπάνω στη μίζερη ζωή τους...

Καμιά επίδραση δεν έχει σε όσους ξέρουν καλά ότι το μοναδικό δίχτυ ασφάλειας και για τον ιδιωτικό και για τον δημόσιο τομέα είναι η παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών που να έχουν ζήτηση...

ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟ...

Ποιό μοντέλο ανάπτυξης θέλουμε για την Ελλάδα;

Το πρόβλημά μας δεν είναι τι ανάπτυξη θέλουμε (κανείς δεν μας ρωτάει άλλωστε) αλλά πως και σε πόσα χρόνια θα πείσουν οι πολιτικοί πλιατσικολόγοι μας τους Έλληνες, πως αυτή τη φορά δεν θα τους ξαναφάνε τους υπέρογκους φόρους που πληρώνουν, αλλα θα τους κάμουν έργο για την πατρίδα.

Θέλουμε ανάπτυξη όχι στα χαρτιά και στα λόγια. Θέλουμε πρόγραμμα εκκίνησης της οικονομίας πάνω σε σχέδιο από το εσωτερικό, που δεν θα ευχολογεί επί ματαίω αναμένοντας ξένες επενδύσεις εξ΄ουρανού.

Αν το κράτος θέλει να την κατευθύνει, ας δώσει τα χρήματα στους τομείς που εκείνο θεωρεί σημαντικούς. Δεν υπάρχει καλή ή κακή ανάπτυξη, υπάρχει μόνο ανάπτυξη και μη ανάπτυξη.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουμε σταθερά επιλέξει το δεύτερο και εμείς και οι πιστωτές μας. Έτσι παρατηρείται πως υπάρχει μια διαφορά φάσης ως προς αυτό που πράγματι θέλουμε:

Θα αναπτυχθεί η βιομηχανία, αλλά δεν θα κερδίζουν οι βιομήχανοι.

Θα αυξηθούν τα πλοία με Ελληνική σημαία, αλλά θα φορολογήσουμε επιπλέον τους εφοπλιστές.

Θα πολλαπλασιαστούν τα έσοδα από τον τουρισμό, αλλά δεν θα δίνουμε άδειες για μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες.

Θα εκμεταλλευτούμε την δημόσια περιουσία, χωρίς κανείς ιδιώτης να κερδίσει από αυτό.

Θα εκμεταλλευτούμε τον ορυκτό μας πλούτο, αλλά δεν θα υπάρξει καμία επίπτωση για το περιβάλλον.

Θα κάνουμε πιο ανταγωνιστική την αγροτική μας παραγωγή, αλλά δεν θα κοπούν οι επιδοτήσεις που επιδοτούν την έλλειψη ανταγωνιστικότητας.

Θα απελευθερωθούν τα επαγγέλματα, αλλά δεν θα χάσει καμιά από τις συντεχνίες τα "κεκτημένα" προνόμια της.

Θα μειωθεί το κράτος, αλλά χωρίς να μειωθεί ο αριθμός των υπαλλήλων του...

Επειδή λοιπόν θέλουμε τα αδύνατα ψηφίζαμε αυτούς που μας πλάσαραν το αδύνατο ως δυνατό, τις περισσότερες φορές πουλώντας μας μια απλή φράση που δεν σημαίνει τίποτα.

Μας λένε αποκρατικοποίηση αντί για ιδιωτικοποίηση, διεύρυνση της φορολογικής βάσης αντί για αύξηση της φορολογίας, εκμετάλλευση αντί για πώληση, εφεδρεία αντί για απόλυση, περιουσιολόγιο αντί για φακέλωμα...

Άλλες φορές παίζουν καθυστερήσεις για να μην καταλάβουμε ότι εμείς ζητήσαμε και αυτοί δεσμεύτηκαν να μας προσφέρουν το αδύνατο. Οι καθυστερήσεις και αυτές βαφτίζονται κάπως για να μην καταλάβουμε ότι είναι απλά καθυστερήσεις, κοινωνικός διάλογος , διαβούλευση, αναζήτηση ευρύτερων συγκλίσεων και πάει λέγοντας...

Όσο καθυστερούμε την εξυγίανση, την ανάπτυξη και την δημιουργία αληθινού πλούτου, τόσο θα χρειαζόμαστε να κόβουμε μισθούς και συντάξεις και να περιορίζουμε κι άλλο το  κοινωνικό κράτος μας.

Αν δεν πάρουν μπροστά τα μεγάλα έργα με διαγωνισμούς εξπρές (κι αυστηρή επιτήρηση να μην υλοποιηθούν με εργασία μόνο λαθρομεταναστών), δεν απλοποιήσουμε το φορολογικό, δεν τσακίσουμε την γραφειοκρατία και την διαφθορά, αν δεν φτιάξουμε ένα υγιές κι ελκυστικό περιβάλλον για τις επενδύσεις, ένα μικρότερο αλλά σοβαρότερο κι ισχυρότερο κράτος, τότε θα κατεβαίνουμε κάθε λίγο κι ένα σκαλί στου κακού τη σκάλα..

ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ...

Τακτικά η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι εξασφάλισε τις προϋποθέσεις για μεγάλα επενδυτικά προγράμματα που θα μεταβάλουν και θ' αναπτύξουν την Ελληνική οικονομία.

Φυσικά τίποτε από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί.

Επένδυση σημαίνει ότι ένας κεφαλαιούχος φέρνει τα λεφτά του και δημιουργεί υποδομές κατάλληλες να στηρίξουν μια παραγωγική δραστηριότητα. Το κίνητρό του είναι φυσικά το κέρδος.

Αλλά και το κράτος τον διευκολύνει να κερδίσει, διότι με τη δραστηριότητα που εγκαθιστά δημιουργούνται θέσεις εργασίας για τους πολίτες του και συνεπώς εθνικός πλούτος.

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να αρχίσει κάποιος να συζητά για μια τέτοια παραγωγική επένδυση είναι γνωστό από τότε που υπάρχουν επενδυτές και επενδύσεις. Δηλαδή αξιοποιήσιμες πρώτες ύλες, διαθέσιμο κι εκπαιδευμένο εργατικό δυναμικό, εθνικές υποδομές σε δίκτυα και μεταφορές, εύκολη πρόσβαση σε γειτονικές αγορές, ευμενές κοινωνικό περιβάλλον, πολιτική σταθερότητα, ικανοποιητικό νομικό πλαίσιο, ευέλικτος κρατικός μηχανισμός και προπαντός μηδενική ή ελεγχόμενη από αυτούς διαφθορά.

Ποιες ακριβώς από αυτές τις προϋποθέσεις υπάρχουν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα ώστε να την επιλέξουν οι επενδυτές;

Τι ακριβώς από όλα αυτά έχουμε εξασφαλίσει στους οποιουσδήποτε ώστε να θελήσουν να αναγορεύσουν την Ελλάδα σε επενδυτικό παράδεισο; Δυστυχώς τίποτε. Δεν μιλάμε για προθέσεις, αλλά για τις πραγματικές προϋποθέσεις.

Σε μια χώρα που βρίσκεται κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στην κατάρρευση και τη χρεοκοπία. Γιατί κάποιος θα σπεύσει να επενδύσει σε μια χώρα που κάθε μέρα κινδυνεύει να αναφλεγεί και πάντως βρίσκεται υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο;
Που έχει κάθε μέρα και διαφορετικό τοπικό πανηγύρι, γιορτή, επέτειο, με πρώτο μέλημα του λαού το μεθύσι και τη διασκέδαση;

Πότε θα βρει χρόνο να δουλέψει και να παράξει οτιδήποτε;

Υπάρχουν μερικά ενδεχόμενα τα οποία μπορεί να υποθέσει κανείς. Ένα είναι ότι όλες αυτές οι επενδύσεις που έρχονται δεν είναι παρά "σε κουβέντα να βρισκόμαστε".
Ιδέες, συζητήσεις και σχέδια επί χάρτου που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν και απλώς ανακοινώνονται για δημιουργούν εντυπώσεις.

Δεύτερο είναι ότι οι επενδυτές δεν έρχονται για να επενδύσουν, αλλά για να αρπάξουν. Να επιβάλουν αποικιοκρατικούς όρους και να δεσμεύσουν για λογαριασμό του πόρους και υποδομές. Τέτοιες επενδύσεις με άνευ όρων παράδοση, ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας.

Και ένα τρίτο που έχει να κάνει με το βιοτικό επίπεδο του κόσμου. Δεν υπάρχει λόγος να κάνει κανείς παραγωγικές επενδύσεις για να καλύψει μια συνεχώς μειούμενη ζήτηση, που ενώ δεν υπάρχει χρήμα στα χέρια του πολύ κόσμου αυξάνεται αλόγιστα ο ΦΠΑ και οι τιμές των προϊόντων...

Τέταρτο είναι οι πληρωμένοι επαναστάτες του κώλου που θα κατεβάσει το ΠΑΜΕ σε κάθε υπόνοια σοβαρής επένδυσης που θα φέρει χρήμα στον τόπο, με πρόσχημα κάποια δικαιώματα μερίδας "εργαζόμενων", που συνηθισμένοι χρόνια στην ελάχιστη προσπάθεια και με ελλειπή προσόντα κρίνονται ακατάλληλοι από τον επενδυτή.

Ε, λοιπόν οι εργατοπατέρες κρίνουν καλύτερα να είναι όλος ο πληθυσμός σε έναν τόπο στην ανεργία, παρά να απομονωθούν κάποιοι αντιπαραγωγικοί για να δουλέψουν και να προκόψουν οι υπόλοιποι...

ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ...

Το κυριότερο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι το πολιτικό κατεστημένο προστατεύει το οικονομικό κατεστημένο. Απλώνει δίχτυ προστασίας κάτω από τις οικονομικές δραστηριότητες των μεγάλων προστατευόμενων οικονομικών παραγόντων μέχρις εκεί που δεν πάει άλλο. Με μια σειρά νόμων - αγκυλώσεων που αποτρέπουν κάθε επένδυση ουσίας που θα οδηγήσει σε ανάπτυξη.Δεν επιτρέπει την πετρελαιοκίνηση γιατί όσοι λυμαίνονται τα καύσιμα δεν είναι έτοιμοι ή δεν θέλουν να επενδύσουν στο πετρέλαιο. Αργεί να εκδώσει άδειες για ΑΠΕ επειδή προστατεύει τον άλλο που εισάγει ρεύμα και το πουλάει στη ΔΕΗ. Και όταν επιτραπεί η παραγωγή ρεύματος από ιδιώτες, φωτογραφίζει εκείνον που σαν μέσα στα πράγματα μπορεί εύκολα να το κάνει, απαγορεύοντας σε άλλους να τολμήσουν να σκεφτούν καν τέτοια επένδυση... Κάθε νέα ευκαιρία για επενδύσεις π.χ πληροφορική την προγραμματίζει να την πάρει ο τρίτος εκλεκτός τους αφού έχει εκ προοιμίου εξασφαλίσει τις κρατικές προμήθειες αποθαρρύνοντας έτσι κάθε υγιή Έλληνα ή ξένο επενδυτή. Πέντε - έξι γνωστές οικογένειες λυμαίνονται κάθε οικονομική δραστηριότητα υπό την υψηλή προστασία του κράτους, καταργώντας κάθε έννοια ανταγωνιστικότητας και εξωστρέφειας. Όπως οι νονοί της νύχτας μοιράζουν περιοχές και μαγαζιά, έτσι το ιδιώτυπο Ελληνικό οικονομικό κατεστημένο υπό την προστασία του κράτους μοιράζεται τις ευκαιρίες για επενδύσεις χωρίς φιλοδοξία διεθνούς διάκρισης, απλά όσο φτάνει να μοιραστεί το εγχώριο "χαρτί". Δε συζητάμε για ποιότητα και διεθνή ανταγωνισμό. Ούτε για επιχειρηματίες που μπορούν να επιβιώσουν σε δύσκολο περιβάλλον άνευ άνωθεν προστασίας... Έτσι μόλις έρθει η "στραβή" δεν αντέχουν και ή κλείνουν ή δανείζονται θαλασσοδάνεια. Όποιος περιμένει επενδύσεις από σοβαρά ξένα κεφάλαια, ας ακούει τις δικαιολογίες που λένε. Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό κατεστημένο προστατεύοντας τις πεντε -εξι οικογένειες εμποδίζει καθε σοβαρή επενδυτική πρόθεση απο ξένα κεφάλαια.

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ...

Υπόθεση Α.

Το δημόσιο εκχωρεί δωρεάν μια μεγάλη δημόσια έκταση σε μεγάλη πόλη της Κρήτης για τη δημιουργία Mall, πακέτο με φορολογικές και πολεοδομικές -fast track- διευκολύνσεις.

Έρχεται σε συνεννόηση με εθνικό εργολάβο, ο οποίος παίρνει τη δουλειά, την ολοκληρώνει και τη μοσχοπουλάει σε μια πολυεθνική.

Τα πρώτα χρόνια κυλάει λίγο χρήμα στην περιοχή και υπάρχει μια ψευδαίσθηση ανάπτυξης και καλοζωίας. Σε λίγα χρόνια διαπιστώνουμε ότι κλείνουν άλλες μικρότερες επιχειρήσεις στο κέντρο και ότι τα ευρώ μεταναστεύουν στη Γερμανία...

Υπόθεση Β.

Το δημόσιο κτίζει το Mall με δικές του δαπάνες. Νοικιάζει τα καταστήματα σε επιτυχημένους επιχειρηματίες της πόλης.

Κάθε χρόνο εισπράττει ενοίκια, δημιουργείται ανάπτυξη και το χρήμα ανακυκλώνεται μέσα στην τοπική αγορά.

Το κράτος εισπράττει και από ενοίκια και από διευρυμένη φορολογική βάση...


Και οι δύο παραπάνω υποθέσεις είναι φιλελεύθερες. Η Α λέγεται νεοφιλελεύθερη, η Β κοινωνική φιλελεύθερη.

Η βασική τους διαφορά είναι ότι η υπόθεση Α συνοδεύεται από μίζα αναλόγου μεγέθους και η ιστορία έχει αποδείξει ότι προτιμάται, όταν πρόκειται ν΄ανακατευτεί το δημόσιο...

ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ Ή ΑΡΠΑΧΤΗ...

Τις τελευταίες εβδομάδες η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται από πληροφορίες για τα φωτοβολταϊκά πάνελ.

Πολλοί διαβάζοντας τις αισθάνονται ότι γύρω τους ξεκινά κάποιο κίνημα, από ανθρώπους όλων των κοινωνικών ομάδων και τάξεων, οι οποίοι ανακάλυψαν όπως λένε μια άκρως αποδοτική επένδυση.

Προτρέπονται να τρέξουν, γιατί η προθεσμία της επιδότησης (μέσω κοινοτικών προγραμμάτων) λήγει στις 31 Αυγούστου.

Με το πρόγραμμα που τρέχει, παίρνεις επιδότηση 60% και το πράγμα γίνεται πολύ εύκολο. Τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά, γιατί τα χρήματα που υπόσχεται να πληρώσει η ΔΕΗ στους ιδιώτες είναι τόσο πολλά, ώστε η "πράσινη ενέργεια" από τα φωτοβολταϊκά θα της κοστίζει πέντε φορές πάνω από το σημερινό κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Και από τους ανθρώπους που φαίνεται να αναπτύσσουν ισχυρή περιβαλλοντική συνείδηση, εκφράζονται τεράστιες επιφυλάξεις για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες του συγκεκριμένου προγράμματος στο περιβάλλον!

Παραθέτω τέσσερα ερωτήματα που μου έχουν γεννηθεί στο μυαλό, έπειτα από όλα όσα άκουσα:

• Έχουν πιάσει το νόημα, όλοι όσοι σπεύδουν να επενδύσουν στα φωτοβολταϊκά, ή υπάρχουν ανάμεσά τους και αδαείς που κινδυνεύουν να πέσουν σε παγίδες; Exoυν δίκιο όσοι βιάζονται να προλάβουν την 31η Αυγούστου, ή πέφτουν θύματα φημολογίας από κάποιους που θα επωφεληθούν;

• Eίναι ακριβές ότι εγκαθιστώντας πάνελ σε ένα χωράφι 4 στρεμμάτων, εξασφαλίζεις έσοδο της τάξης των 77.000 ευρώ (προ φόρων) ετησίως; Η προσδοκία του εύκολου και σίγουρου κέρδους έχει προκαλέσει παροξυσμό στις τάξεις του αγροτικού πληθυσμού. Κάποιοι βλέπουν την ευκαιρία να αναπληρώσουν τα ποσά που εισέπρατταν επί χρόνια από τις κοινοτικές επιδοτήσεις των αγροτικών προϊόντων. Δηλαδή, να συνεχίσουν να κάθονται στο καφενείο, εισπράττοντας ένα υψηλό εισόδημα. Πόσο ρεαλιστική είναι μία τέτοια προσδοκία και πόσο επικίνδυνη ταυτόχρονα για την ελληνική παραγωγή; Σημειώστε ότι ήδη οι τάσεις είναι αυξητικές στην εισαγωγή τροφίμων ακόμη και φρούτων ή οπωροκηπευτικών, που κάποτε μας περίσσευαν...

• Εάν κάποιοι δανειστούν για να εγκαταστήσουν τα πάνελ - σε αγροτικές κυρίως εκτάσεις, διότι ο νόμος (με ορισμένες εξαιρέσεις) εκεί προβλέπει την τοποθέτησή τους, πόσο σίγουροι πρέπει να αισθάνονται για την απόσβεση της επένδυσής τους; Eάν η ΔΕΗ αποφασίσει να μειώσει το τιμολόγιο που υπόσχεται στους ιδιώτες - παραγωγούς «καθαρής» ενέργειας, τότε υπάρχει το ενδεχόμενο να βρεθούν οι ιδιώτες φορτωμένοι με δάνεια, ή είναι υπερβολική μία τέτοια σκέψη;

• Όσοι έχουν σοβαρές οικολογικές ανησυχίες που προανέφερα, αναφέρουν το εξής: στην Γερμανία, που είναι η πρωτοπόρος στα φωτοβολταϊκά, διεξάγεται ήδη μία ευρεία συζήτηση για το τί θα απογίνουν όλα αυτά τα εκατομμύρια φωτοβολταϊκά πάνελ σε 20 - 30 χρόνια. Αυτός είναι μέσος όρος ζωής τους και δεν έχει βρεθεί ακόμη λύση για την ανακύκλωσή τους! Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο χρόνος είναι αρκετός για να τρέξει η σχετική τεχνολογία. Άλλοι διερωτώνται τι θα έχουμε πετύχει εάν παράγουμε μεν "πράσινη ενέργεια", φορτώνοντας όμως στο περιβάλλον όλα αυτά τα (μη ανακυκλώσιμα;) πάνελ;

Kαταλήγω στο ερώτημα, μήπως η "πράσινη ανάπτυξη" τίθεται κι αυτή στην υπηρεσία της αρπαχτής από τους ίδιους επιτήδειους που κονομούσαν με άλλα κόλπα μέχρι τώρα;

Προσωπικά, εκτιμώ και αναγνωρίζω την θέληση της αρμόδιας υπουργού Περιβάλλοντος να αλλάξει πράγματα. Θα περίμενα μεγαλύτερη εξωστρέφεια και περισσότερες έγκυρες πληροφορίες σε ένα θέμα που φαίνεται να απασχολεί όλο και περισσότερο την Ελληνική κοινωνία από τον απλό καταναλωτή ενέργειας μέχρι τον επιχειρηματικό κόσμο που θέλει να επενδύσει επικερδώς...

ΔΕΗ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ...

Το σενάριο περί ιδιωτικοποίησης του 40% των μονάδων της ΔΕΗ πλασάρεται τις τελευταίες ημέρες ως αίτημα της "Τρόικας" και προϋπόθεση για να προχωρήσει απρόσκοπτα ο δανεισμός της χώρας.

Με λίγα λόγια παρουσιάζεται ως η μοναδική λύση προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα, επομένως πρέπει να γίνει, αλλιώς χρήμα δεν έρχεται...

Το Μνημόνιο όμως μιλά για απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας ώστε να γίνει πιο ανταγωνιστική και να μειωθούν τα τιμολόγια, δε μιλά για ξεπούλημα της κερδοφόρας κρατικής επιχείρησης. Φυσικά η είσοδος ιδιωτών στην ενέργεια δε σημαίνει κατ' ανάγκη φθηνότερα τιμολόγια.

Ωστόσο το σίγουρο είναι ότι κάποιοι Έλληνες και ξένοι επιχειρηματίες εποφθαλμιούν τους 7,5 εκατ. καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος, τη χρυσοτόκο όρνιθα του κράτους δηλαδή. Τα έργα τελείωσαν, οπότε τζόγος και ενέργεια είναι τα επόμενα πλάνα για τους διαπλεκόμενους που δε θέλουν να χάσουν τα κεκτημένα τους στη σύγχρονη εποχή.

Η απελευθέρωση της αγοράς όπως γίνεται στην Ελλάδα είναι απλά για τους διαπλεκόμενους της χώρας που συνδιαλέγονται με τους εκάστοτε υπάλληλους των διεθνών οργανισμών που μας εποπτεύουν.Δεν είδα να φτιάχνει κανένας ιδιώτης παραγωγική μονάδα από την αρχή να μπαίνει στην αγορά και η ΔΕΗ ή το κράτος να λέει δεν αγοράζω...

Αλλά απλά θέλουν τα ορυχεία και τις μονάδες και να πουλούν σε προσυμφωνημένες τιμές, τρομερή Ελληνική ελεύθερη οικονομία...

Ξεπούλημα μονάδων της ΔΕΗ θα σημάνει πρόσκαιρα έσοδα για το δημόσιο, αλλά πολλά δεινά για εκατομμύρια φτωχά νοικοκυριά που θα δουν να απογειώνονται τα τιμολόγια.

Ή μήπως θα γίνει κοινωνική πολιτική για τους εκατοντάδες Έλληνες που ζουν στα νησιά;

Ακόμη και στο βιομηχανικό ρεύμα γίνεται πολιτική χαμηλών τιμολογίων ώστε να κρατιούνται χαμηλά τα παραγόμενα προϊόντα. Μήπως ο ιδιώτης θα κάνει το ίδιο ή θα αυξήσει το κόστος του ρεύματος απογειώνοντας τις τιμές των βιομηχανικών προϊόντων;

Και οι καταναλωτές είναι απλά πολίτες πάντα πληρώνουν τον (αυξημένο κατά πολύ) λογαριασμό και ψηφίζουν...

Είχαμε ποτέ καθολική κοινωνική έκρηξη στη χώρα αυτή για να έχουμε τώρα, πέρα από αντιδράσεις συντεχνιών για "κεκτημένα προνόμια" ή ολιγόωρες φιέστες του "ΠΑΜΕ", που δεν αφορούν το σύνολο του λαού;

Ας μην ελπίζουμε άδικα, τίποτα δεν πρόκειται να γίνει και τώρα.

Και η πώληση της ΔΕΗ θα γίνει και ο,τι άλλο έχουν σχεδιάσει, χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις...

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΟΧΙ ΦΟΡΟΥΣ...

Απανωτά χτυπήματα κατά των Ελλήνων, πραγματοποιεί η κυβέρνηση λες και θέλει να κρατήσει σε εγρήγορση τους πολίτες ή να τους εξοργίσει περισσότερο. Προτού ακόμη το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και εργασιακό καθεστώς πάει στη Βουλή για να ψηφιστεί η κυβέρνηση ετοιμάζει νέο μνημόσυνο, όπως άλλωστε έχει προαναγγείλει και το μνημόνιο.

Τριετές πάγωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Το είπε εμμέσως πλην σαφώς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χωρίς φυσικά να αναφέρει αν υπάρχει κάποιος διάλογος με τα συνδικάτα ούτε τον τρόπο που θα αναπληρωθεί το χαμένο εισόδημα εκατομμυρίων Ελλήνων.

Το φθινόπωρο θα υπάρχει επαναδιαπραγμάτευση μισθών και συνθηκών εργασίας στο ιδιωτικό τομέα με τα μέτρα που εφαρμόζει και επειδή στη μεγάλη πλειοψηφία υπάρχουν διαπροσωπικές σχέσεις η σφαγή θα γίνει στις μεγάλες που είναι τράπεζες super market όμιλοι εκεί θα γίνει το έλα να δεις...

Με τον πληθωρισμό να τρέχει στο 6% και τους μισθούς στάσιμους η αγοραστική δύναμη αναμένεται να πέσει τόσο χαμηλά ώστε πολλοί δε θα μπορούν να επιβιώσουν.

Η περικοπή δημόσιων δαπανών δεν αρκεί, είναι απαραίτητη αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται ανακατεύθυνση του δυναμικού της χώρας, χρειάζεται βιώσιμη αναπτυξιακή προοπτική.

Μόνο η ανάπτυξη, η σοβαρή οργανωμένη και χωρίς ταμπού ανάπτυξη μπορεί να μας βγάλει από την κρίση.

Παράλληλα με νέα φοροεπιδρομή από σήμερα 1η Ιουλίου, στραγγαλίζει την αγορά και τις εναπομείναντες επιχειρήσεις. Με αμφίβολα οφέλη, αφού η ανάπτυξη δεν γίνεται με φόρους επί στάσιμων εργασιών, μα με νέες επενδύσεις και αύξηση ποιοτικής παραγωγής.

Η παροχή φορολογικών και άλλων κινήτρων σε μεγάλους ξένους επενδυτές είναι μονόδρομος.

Ας σκεφτούμε μια εταιρεία που απασχολεί 1000 υπαλλήλους και έχει ετήσιο τζίρο 1 δις ευρώ. Ας θεωρήσουμε οτι προτίθεται να δώσει αύξηση 100 ευρώ το μήνα σε κάθε υπάλληλο. Αυτό συνεπάγεται 100000 ευρώ επιπλέον έξοδα για μισθοδοσίες το μήνα. Ετησίως 1,2 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον. Με λίγα λόγια ψίχουλα μπροστά στο καθαρό της κέρδος.

Από την άλλη εαν προσελκύσεις υποψήφιους επενδυτές με τον όρο της χαμηλής φορολογίας για ένα χρονικό διάστημα (10 χρόνια ας πούμε), και θέσεις εργασίας ανοίγεις, και το ιδιωτικό κεφάλαιο αυξάνεται, και περισσότερο κέρδος έχει η εταιρεία από τη χαμηλή φορολογία σε σχέση με το πάγωμα των μισθών και των συντάξεων.
Για παράδειγμα εαν φορολογείς μια εταιρεία με 10% επι των κερδών και η εταιρεία έχει κέρδη 500 εκατομμύρια. Της αφαιρείς ως φόρους 50 εκατομμύρια. Εαν τη φορολογήσεις 5% της αφαιρεις 25 εκατομμύρια...

Επομένως έχουμε από τη μια 1,2 εκατομμύρια κέρδος για την εταιρεία από το πάγωμα των μισθών.

Και από την άλλη 25 εκατομμύρια από την μείωση της φορολογίας.

Γιατί μια εταιρεία να επενδύσει στην Ελλάδα όπου απλά θα κερδίζει ένα 0,25% από το πάγωμα των μισθών και όχι σε κάποια χώρα με χαμηλή φορολογία, όπου θα κερδίσει το 5% επι των κερδών της;

Πως θα παραχθεί νέος πλούτος χωρίς νέες δυναμικές επενδύσεις, που όποιος τολμήσει με το σημερινό νομικό καθεστώς, βρίσκει μπροστά του ένα βουνό εμπόδια, ακόμη και τη τοπική κοινωνία στο μέρος που θα επιλέξει να εγκατασταθεί;

Επομένως αναρωτιέται κανείς, μήπως οι πολιτικές που υιοθετούνται δεν είναι για το καλό της χώρας;

ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ, ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ...

Οι προσληφθέντες στο Δημόσιο Τομέα περί το 1982-1983 σήμερα κλείνουν τα 30 χρόνια υπηρεσίας και καλούνται, από αυτούς πού τους διόρισαν , να δουλέψουν ακόμα 10 για να συνταξιοδοτηθούν μετά. Οσοι εντάχθηκαν στίς μέχρι σήμερα ισχύουσες ευνοικές διατάξεις συνταξιοδότησης, διαπιστώνουν τίς συντάξεις τους να εξανεμίζονται.

Από κείνα τα χρόνια και μετά αρχισε η εποχή τού "ο ένας πουλάει καφέδες στον άλλο" και η παραγωγή (πρωτογενής τομέας) ξεχάστηκε και ανθισαν οι παροχές υπηρεσιών. Η αναδιανομή στον ιδιωτικό τομέα της ιδιας περιόδου δημιούργησε επιχειρηματίες πού σήμερα διατηρούν ισχυρές συμβάσεις με το κράτος και από αυτό συντηρούν τίς ελλειματικές τους επιχειρήσεις.

Το πολιτικό σύστημα και οι κρατικοδίαιτοι νταβατζήδες υποστηρικτές του, αποσπούν με τα μέσα προπαγάνδας τους, την προσοχή του λαού από το βασικό αίτημα που είναι η κατάργηση του ίδιου του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο επιτρέπει στους ίδιους τους υπεύθυνους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες - μεταπράτες ξένων εταιρειών να συνεχίζουν να μας καβαλικεύουν και να μας "καθοδηγούν" με τα ΜΜΕ που τους δώσανε χαριστικά κάποτε κι άνευ αδείας ακόμη.

Ό,τι δεν κατάφεραν κάποτε οι βιομήχανοι το παίρνουν σήμερα με την αρωγή της τρόικας και τις νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο την κρίση.

Σκοπός τους είναι η διάλυση της Ελληνικής κοινωνίας και η θέση της σε οριστική και μόνιμη παρακμή ώστε να άγεται και να φέρεται όπως επιθυμούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Για όλους αυτούς που έχουν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό και για άλλους που θέλουν για πρώτη φορά να φέρουν χρήματα σε μια χώρα με φτηνή και απροστάτευτη εργασία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο εθνομηδενισμός προωθείται από τους ίδιους κύκλους, πολιτικούς και μη που υποστηρίζουν τα αντιλαϊκά μέτρα.

Κανείς κεφαλαιοκράτης δεν θα έφερνε χρήματα στη χώρα, ακόμα και αν έπεφταν κατακόρυφα οι φορολογικοί συντελεστές, μέσα σε ένα υπερπροστατευμένο περιβάλλον εργασιακών σχέσεων. Σε ένα διεθνές ορμητήριο offshore εταιριών απ' όλο τον κόσμο και αφορολόγητη εισροή χρήματος από όπου και αν προέρχεται.

Με τη λογική αυτή θα έπρεπε οι ανεπτυγμένες χώρες του βορρά να έχουν απογυμνωθεί από κάθε είδους επένδυση. Και μιλώ για χώρες όπου ο βασικός μισθός είναι 1500 ευρώ/μήνα και οι εταιρείες φορολογούνται με 40%. Και παρατηρείται το εξής αξιοπρόσεκτο, ότι όχι μόνο δεν μειώνονται οι επενδύσεις αλλα αυξάνονται. Κάτι το οποίο είναι τελείως αντίθετο με την Ελληνική λογική.

Η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα το οποίο οι πολιτικοί της δεν λένε να το καταλάβουν και να το εκμεταλλευτούν. Είναι ο γεωγραφικός κόμβος 3 ηπείρων. Ένα τεράστιο γεωπολιτικό πλεονέκτημα που δεν λένε να το αξιοποιήσουν. Ποια άλλη χώρα ενώνει 3 ηπείρους; Καμιά!

Και εμείς εδώ ψάχνουμε μέσω απολύσεων εργατοτεχνιτών κυρίως και λοιπών περικοπών να προσελκύσουμε νέες επενδύσεις και να μεταβάλλουμε την χώρα σε Κίνα, Βουλγαρία, Ρουμανία, κλπ τύπου προσφοράς εργατικών χεριών κι όχι λαμπρών μυαλών που πολλά από δαύτα διαπρέπουν εκτός χώρας.

Η πολιτική του στρουθουκαμηλισμού και του "μαs φταίνε οι κερδοσκόποι" είναι για τους ασυνείδητους εντός των τειχών πολιτικάντηδες.

Οι επενδυτές είτε είναι Κινεζοι είτε Αμερικάνοι ή Γερμανοί ή Ασιάτες, πριν αγοράσουν συμβουλεύονται τις εταιρείες αξολόγησης και όχι τους ντόπιους εργατοπατέρες...

ΨΙΛΟ-ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ Ή ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ...

Οι Δυτικοευρωπαίου πιέζουν σθεναρά τη χώρα να πάρει σκληρά μέτρα εκμεταλλευόμενοι φυσικά και την αδυναμία του ελληνικού κράτους και των πολιτικών να αντεπεξέλθουν στις επιταγές των καιρών. Όλα τα κρίσιμα στοιχήματα που έχει βάλει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια τα έχει χάσει, όχι εξαιτίας των πολιτών αλλά εξαιτίας των άθλιων ηγεσιών που έχει.

Ο Ιανουάριος θα είναι ίσως ο πιο κρίσιμος μήνας της χρονιάς καθώς η Ελλάδα θα καταθέσει το Πρόγραμμα Σταθερότητας που περιγράφει πώς και πότε θα γίνει η μείωση των ελλειμμάτων. Επίσης, αμέσως μετά τις γιορτές θα έλθουν απανωτά κλιμάκια της Κομισιόν και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να μας περάσουν από κόσκινο. Πλέον η οικονομία βρίσκεται υπό διαρκή επιτήρηση αφού κανείς δεν μας εμπιστεύεται και κυρίως κανείς δεν πιστεύει ότι μπορούμε να αλλάξουμε. Όλοι πιστεύουν ότι θα βουλιάξουμε, έτσι για να θυμηθούμε και το σύνθημα του πρωθυπουργού. Και πάνω στις πλάτες των πολιτών παίζουν και τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια, εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία μας.

Ο προϋπολογισμός ψηφίστηκε αλλά είναι σίγουρο ότι θα αλλάξει, προς το χειρότερο για τον κόσμο. Η λύση είναι μια:

Πρέπει να κάνουν την Ελλάδα χώρα ελκυστική για επενδύσεις ειδικά στην γραφειοκρατεία και στο ΦΠΑ, όπως και στις εκάστοτε δομές της Ελλάδας που διώχνουν αντί να φέρνουν επενδύσεις. Και για να γίνει αυτό πρέπει να κινητοποιήσουν όλη την μούχλα που έχει συσσωρευτεί στην επιφάνεια όλα αυτά τα χρόνια.

Το πρόβλημα είναι το κράτος αυτό που ο μόνος ρόλος του είναι να εμποδίζει τις δυνάμεις αυτές για να επιβιώνουν και να πλουτίζουν ανίκανοι και φαύλοι. Έτσι έπιασε κορυφή και το χρέος και τα ελλείμματα και πάτο η δυνατότητά μας να παράγουμε πλούτο, με την υπερμεγένθυση του μηχανισμού αυτού φαυλότητας και προώθησης της ανικανότητας.

Πρέπει να κινηθεί η αγορά κατ' αρχήν. Πως θα γίνει αυτό με μια χώρα ουσιαστικά χρεοκοπημένη, με την αγορά και το ζεστό χρήμα να μην κινείται και όλοι να είναι κουμπωμένοι, με ακάλυπτες επιταγές παντού, και όλα αυτά που ξέρουμε...

Θα συνεχίσει η κυβέρνηση να κινείται χαλαρά, να βερμπαλίζει χωρίς νόημα και να σπαράσσεται από έριδες τρεις μήνες μόλις μετά τη μεγάλη της νίκη;

Ή θα αποφασίσει να πάρει μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση και η οποία είναι μία και μόνο:

Τα πράγματα είναι απλά. Να κοιτάξουμε ποιοι πλούτισαν τα τελευταία 15 χρόνια που υφαινόταν η σημερινή κρίση και αυτοί να πληρώσουν. Όλοι αυτοί που πήραν μίζες, που αναμίχθηκαν με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Το να φορολογήσεις μεσαία εισοδήματα είναι μια τρύπα στο νερό και τα έσοδα περιορισμένα κι ανακυκλούμενα σε απαιτήσεις των ιδίων πάλι.

Περί τα 5 - 10 δις ευρώ καταθέσεις έφυγαν από την Ελλάδα από τότε που στον αέρα αφήνοντας να αιωρείται από την κυβέρνηση ότι τα χρήματα αυτά θα μπορούσε να είναι τεκμήριο. Άλλοι έχοντες πάλι, φοβούμενοι ότι θα πιαστούν στην τσιμπίδα της εφορίας αγόρασαν ακίνητα, οι περισσότεροι όμως πήραν τα λεφτουδάκια τους και τα κατέθεσαν σε HSBC, UBS και σε άλλες ξένες τράπεζες.

Τη γκάφα της αυτή η κυβέρνηση προσπαθεί να διασκεδάσει λέγοντας τώρα ότι οι καταθέσεις δεν θα περιληφθούν στο διευρυμένο πόθεν έσχες που σχεδιάζουν.

Μάλιστα αφήνουν να εννοηθεί ότι θα πάρουν αποφάσεις για φοροαπαλλαγές ώστε να έλθουν πίσω στην Ελλάδα τα κεφάλαια αυτά και ακόμη περισσότερα...

COSCO, ΟΛΠ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ...

Το παρακάτω κείμενο κυκλοφορεί τις τελευταίες μέρες ως e-mail, από αποδέκτη σε αποδέκτη. Επειδή είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και θεωρώντας ότι απηχεί τις απόψεις της συντριπτικής πλειονότητας των σκεπτόμενων αναγνωστών μου, αναδημοσιεύεται κι εδώ με κάποιο επιπλέον σχολιασμό στο τέλος, γιατί υπάρχουν κι άλλα πράγματα:

1. Γιατί σταδιακά θα φέρουν στη χώρα μας 4 δισ. ευρώ. Μέχρι τώρα οι σωστές ξένες επενδύσεις ήταν αυτές που έπαιρναν λεφτά από τη χώρα όχι που έδιναν.

2. Γιατί θα φτιάξουν υποδομές (που θα μας μείνουν) αξίας 350 εκατ. ευρώ. Δηλαδή να μας χαρίσουν υποδομές; Πού ξανακούστηκε; Εμείς δώρα δεν παίρνουμε. Είμαστε αδιάφθοροι...

3. Γιατί αυτοί οι Κινέζοι μας τα πρόσφεραν πριν από από τη διεθνή οικονομική κρίση. Και ενώ όταν ξέσπασε η κρίση όλοι οι επενδυτές διεθνώς αναίρεσαν τα προσυμφωνημένα μειώνοντας κατά πολύ τις προσφορές τους, ο πρόεδρος της Κίνας, κ. Hu Jintao, είχε το θράσος να μη μειώσει την προσφορά του και να έρθει και ο ίδιος στην Ελλάδα για την υπογραφή.

4. Γιατί για τα παραπάνω δεν τους πουλάμε τίποτα (ούτε κυριαρχικά δικαιώματα, ούτε στρατηγικό τομέα, ούτε εκατοστό ελληνικής γης) παρά μόνο τους νοικιάζουμε τη ΜΙΑ μόνο προβλήτα των containers. Την άλλη θα τη δουλεύουμε εμείς οι Έλληνες.
5. Γιατί έτσι θα φανεί ότι η μία προβλήτα που θα δουλεύουν οι Κινέζοι θα τρέχει, ενώ η άλλη που θα δουλεύουμε εμείς θα...κάθεται.

6. Γιατί έτσι θα φανεί η απόδοση (και η διαφορά) των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από την ελληνική κρατική διοίκηση και των Ελλήνων εργαζομένων κάτω από την κινεζική διοίκηση (για την ίδια ακριβώς δουλειά).

7. Γιατί πλήττονται 400 εργαζόμενοι του ΟΛΠ που σήμερα τη βγάζουν δεν τη βγάζουν με 80 χιλιάδες ευρώ τον χρόνο νόμιμα (και με άλλα τόσα και περισσότερα μέσω ιδιωτικών εταιριών).

8. Γιατί έτσι θα φανεί ότι το κόστος λειτουργίας της κινεζικής προβλήτας θα είναι πολύ μικρότερο από το κόστος λειτουργίας της ελληνικής.

9. Γιατί υπάρχει κίνδυνος να φανούν σύντομα τα αποτελέσματα και έτσι να μας βάλουν όλους να δουλεύουμε για να πληρωνόμαστε και όχι όπως τώρα να πληρωνόμαστε χωρίς να δουλεύουμε.

10. Γιατί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει. Φυσικά εννοούμε ζυγό...δουλειάς.

11. Γιατί υπάρχει ο πολύ μεγάλος κίνδυνος να γίνει ο Πειραιάς το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου. Και φυσικά το μεγαλύτερο λιμάνι θα έχει και περισσότερη δουλειά. Μακριά από εμάς!

12. Και γιατί τέλος κ. Κατσέλη, αν δεν διώξουμε τους Κινέζους υπάρχει περίπτωση να έρθουν και άλλοι ξένοι επενδυτές στην Ελλάδα να δώσουν τα λεφτά τους κι έτσι να αυξηθεί η πραγματική απασχόληση (δουλειά δηλαδή!) και η χώρα μας να κινδυνέψει να θεωρηθεί καλύτερος τόπος για επενδύσεις από την Ουγκάντα και τη Ζιμπάμπουε.
Γι' αυτό ας πάνε πίσω στην πατρίδα τους οι άνθρωποι της COSCO και να μας αφήσουν ήσυχους και βολεμένους στη μιζέρια μας...

************************************************************************

Το λιμάνι ή τα χάλια μας ή τα χάλια του λιμανιού είναι η σημερινή κατάσταση του αυριανού αδιεξόδου της χώρας όπου κυριαρχεί η λογική ότι θέλω κάνω...

Άσε που ελοχεύει ο κίνδυνος αν έρθουν τελικά να έχουν οι Κινέζοι παράλογες απαιτήσεις, όπως να πληρώνουν υπερωρίες πραγματικές και όχι πλασματικές ή να καταβάλουν μισθό για όσες ώρες έχει κάποιος απασχοληθεί...

Παραδοσιακά, τα τελευταία 20 χρόνια στο ΣΕΜΠΟ, το κερδοφόρο κομμάτι του λιμανιού, λειτουργούσαν δύο μαφίες:

Η Ελληνική με κύριους εκπροσώπους «τα Μανιάτικα» και η Ναπολιτάνικη της ιταλο-ελβετικής MSC.

Η MSC είχε αποσπάσει μια συμφωνία μαμούθ από την τελευταία κυβέρνηση Αντρέα Παπανδρέου να μεταφέρει μέσω Πειραιά τον κύριο φόρτο των containers που διακινούσαν τα καράβια της προς την Ευρώπη (transhipment cargo στην επίσημη ορολογία, χρήση του ΣΕΜΠΟ σαν λιμανιού hub) διακινώντας 1,1εκ containers από τα 1,6 που περνάνε κάθε χρόνο από τον Πειραιά.

Στην συμφωνία είχαν προσχωρήσει και οι παράγοντες «Μανιάτικα», ο σκληρός πυρήνας δηλαδή της ΝΔ στην Β Πειραιά που εκλέγει 3 βουλευτές της αλλά και 1-2 Πασοκους, με ισχυρούς δεσμούς και στο Εργατικό Κέντρο, παίρνοντας μέρος της διακινούμενης πίτας.

Τι είναι η πίτα: Από την μια η παράνομη αλλαγή της προέλευσης προϊόντων. Κινέζικα ή ινδικά προϊόντα ανα-βαπτίζονται ευρωπαϊκής προστιθέμενης αξίας και αποκτούν έτσι πιστοποιητικά CE. Σε αντάλλαγμα, μέρος από το σύνολο των εμπορευμάτων που διακινούνται εκεί, η ελληνική μαφία τα κρατούσε για αντιπαροχή διοχετεύοντάς τα στην μαύρη αγορά (τα φτηνά πέτσινα και τα τζάμπα ηλεκτρονικά που βρίσκει κανείς σχεδόν παντού).

Η ΝΔ ήρθε σε συμφωνία με τους Κινέζους να κάνει επίσημα η Ελλάδα αυτή την «μεταγραφή» προϊόντων στον Πειραιά και την Θεσσαλονίκη με τις μίζες «κεντρικά», η MSC αντέδρασε μεταφέροντας την μπίζνα στο απόλυτα ελεγχόμενο από την ναπολιτάνικη μαφία λιμάνι Joya Tauro στην Μεσσήνα, και κλείστηκε η συμφωνία από τον Καραμανλή στο ταξίδι του στην Κίνα.

Η αντίδραση στην σημερινή συμφωνία με την COSCO έχει την ρίζα της στο ότι τα Μανιάτικά δεν τα έχουν βρει ακόμα με τους Κινέζουν για να συνεχιστεί η μπίζνα. Η προβλήτα νο1 που παραμένει υπό κρατικό έλεγχο είναι μικρή και πιάνουν ελάχιστα πλοία.

Φυσικά ανάμεσα στους εργαζόμενους του ΟΛΠ υπάρχουν και υγιείς δυνάμεις, κυρίως διοικητικοί εργαζόμενοι, αλλά δυστυχώς δεν έχουν έλεγχο σε τίποτα.

Επειδή το θέμα έχει βάθος αμέτρητο, σχετίζεται και με τις αλλαγές χρήσης γης από τα λιπάσματα μέχρι και το Πέραμα για να μεταφερθεί το εφοπλιστικού lobby του Αγγλικού city δημιουργώντας μια επιχειρηματική πολιτεία γραφείων κατά το πρότυπο των docklands (project που συντονίζει η Εθνική Τράπεζα), το θέμα λιμάνια, ή για να το πούμε σωστά το θέμα της παραδοσιακής έλλειψης λιμενικής πολιτικής από το Ελληνικό κράτος, θα απασχολήσει πολύ κόσμο και για πολύ καιρό.

Πέρα από τα καλυμμένα κλαψουρίσματα των λιμενεργατών, οι Κινέζοι και οι λοιποί τη δουλειά τους κάνουν και το συμφέρον τους κοιτούν...

ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ...

Επί χρόνια οι τράπεζες απομυζούσαν τον κάθε πολίτη που είχε συναλλαγές μαζί τους και δημοσιοποιούσαν θετικούς - κερδοφόρους ισολογισμούς κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ανά εξάμηνο ή έτος, πουλώντας το χρήμα ανεξέλεγκτα.

Εδώ τα πανωτόκια δούλευαν ανεμπόδιστα παρά τις εξαγγελίες της κυβέρνησης, η αξία υποθήκευσης των ακινήτων ήταν περίπου η πραγματική αξία τους και οι τυχόν αδυνατούντες να αποπληρώσουν το δάνειό τους ήταν ένα μικρό ποσοστό. Πολλές φορές έβγαιναν στο σφυρί μεγάλες περιουσίες για ευτελή ποσά.
Έτσι δημιουργήθηκαν τα υπερκέρδη των τραπεζών.

Πού πήγε όλος αυτός ο πακτωλός;

Αν υπάρχουν Ελληνικές τράπεζες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα σημαίνει ότι είχαν επενδύσει λάθος. Ε, ας πρόσεχαν κι ας αναλάβουν μια φορά το ρίσκο των επιλογών τους.

Ας είχαν την πρόνοια, ας φρόντιζαν να δημιουργήσουν ένα αποθεματικό από τα υπερκέρδη τους, όπως κάνει και ο τελευταίος πολίτης για έκτακτες ανάγκες, ή ένα ασφαλιστικό σύστημα να τους καλύψει σε τυχόν αρνητικές εξελίξεις.

Με ποιο δίκαιο και ποια λογική, ενώ μάζεψαν όλο το χρήμα, ενώ δημιούργησαν τη γενιά των 700 ευρώ, έρχονται τώρα και ζητούν ακόμα και το υστέρημά μας. Ας τα βρουν από τα "golden boys", που χόρευαν και γλεντούσαν στα σκυλάδικα, την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι, χαμένοι της υπόθεσης, σκεφτόντουσαν να αυτοκτονήσουν.
Ο κρατικός προϋπολογισμός θα πληρώσει την απληστία τους;

Αλλά πίστευαν και πιστεύουν ότι έχουν δεδομένη την υποστήριξη των κυβερνήσεων. Ενδεχομένως κατανοητό, αν μαζί με το σωσίβιο που τους έδωσε, τους έβαζε κάποιους περιορισμούς, κάποιους κανόνες ελέγχου και όχι σπουδή και προθυμία.
Αυτό το χρονικό διάστημα που διατρέχουμε είναι ο κατάλληλος χρόνος, είναι η ευκαιρία, για να γίνουν κάποιες παρεμβάσεις εκ μέρους των κυβερνήσεων.

Τώρα που κάποιοι γκουρού της οικονομίας αναγνώρισαν ότι ήταν λάθος η μέχρι τώρα τακτική, τώρα που ταρακουνήθηκε το σύστημα και αρχίζει να φαίνεται πιο είναι το πραγματικό αφεντικό σ' αυτή την ιστορία, πρέπει να θεσπιστούν κανόνες, να αλλάξουμε πορεία και το αφεντικό δεν είναι άλλο παρά ο λαός.

Αυτός από τον οποίο τώρα, με διάφορες ανακοινώσεις, ζητούν να δείξει ψυχραιμία, να μην φοβηθεί ή οργιστεί και αποσύρει τις καταθέσεις του. Να μην τραβήξει το χαλί και γκρεμιστεί όλος αυτός ο πύργος των πομφολύγων.

Σ' αυτόν τον λαό λοιπόν, στους λαούς, ας επενδύσουμε κατ' ευθείαν και όχι μέσω τραπεζών, να επενδύσουν στην πραγματική οικονομία, στην αξία των ανθρώπων και όχι στη φαντασίωση του χρήματος και του πλούτου που είναι η ουτοπία της ευτυχίας του πόπολου.

Μα αυτό βέβαια απαιτεί και τους ανάλογους ηγέτες...