ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟ...

Ποιό μοντέλο ανάπτυξης θέλουμε για την Ελλάδα;

Το πρόβλημά μας δεν είναι τι ανάπτυξη θέλουμε (κανείς δεν μας ρωτάει άλλωστε) αλλά πως και σε πόσα χρόνια θα πείσουν οι πολιτικοί πλιατσικολόγοι μας τους Έλληνες, πως αυτή τη φορά δεν θα τους ξαναφάνε τους υπέρογκους φόρους που πληρώνουν, αλλα θα τους κάμουν έργο για την πατρίδα.

Θέλουμε ανάπτυξη όχι στα χαρτιά και στα λόγια. Θέλουμε πρόγραμμα εκκίνησης της οικονομίας πάνω σε σχέδιο από το εσωτερικό, που δεν θα ευχολογεί επί ματαίω αναμένοντας ξένες επενδύσεις εξ΄ουρανού.

Αν το κράτος θέλει να την κατευθύνει, ας δώσει τα χρήματα στους τομείς που εκείνο θεωρεί σημαντικούς. Δεν υπάρχει καλή ή κακή ανάπτυξη, υπάρχει μόνο ανάπτυξη και μη ανάπτυξη.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουμε σταθερά επιλέξει το δεύτερο και εμείς και οι πιστωτές μας. Έτσι παρατηρείται πως υπάρχει μια διαφορά φάσης ως προς αυτό που πράγματι θέλουμε:

Θα αναπτυχθεί η βιομηχανία, αλλά δεν θα κερδίζουν οι βιομήχανοι.

Θα αυξηθούν τα πλοία με Ελληνική σημαία, αλλά θα φορολογήσουμε επιπλέον τους εφοπλιστές.

Θα πολλαπλασιαστούν τα έσοδα από τον τουρισμό, αλλά δεν θα δίνουμε άδειες για μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες.

Θα εκμεταλλευτούμε την δημόσια περιουσία, χωρίς κανείς ιδιώτης να κερδίσει από αυτό.

Θα εκμεταλλευτούμε τον ορυκτό μας πλούτο, αλλά δεν θα υπάρξει καμία επίπτωση για το περιβάλλον.

Θα κάνουμε πιο ανταγωνιστική την αγροτική μας παραγωγή, αλλά δεν θα κοπούν οι επιδοτήσεις που επιδοτούν την έλλειψη ανταγωνιστικότητας.

Θα απελευθερωθούν τα επαγγέλματα, αλλά δεν θα χάσει καμιά από τις συντεχνίες τα "κεκτημένα" προνόμια της.

Θα μειωθεί το κράτος, αλλά χωρίς να μειωθεί ο αριθμός των υπαλλήλων του...

Επειδή λοιπόν θέλουμε τα αδύνατα ψηφίζαμε αυτούς που μας πλάσαραν το αδύνατο ως δυνατό, τις περισσότερες φορές πουλώντας μας μια απλή φράση που δεν σημαίνει τίποτα.

Μας λένε αποκρατικοποίηση αντί για ιδιωτικοποίηση, διεύρυνση της φορολογικής βάσης αντί για αύξηση της φορολογίας, εκμετάλλευση αντί για πώληση, εφεδρεία αντί για απόλυση, περιουσιολόγιο αντί για φακέλωμα...

Άλλες φορές παίζουν καθυστερήσεις για να μην καταλάβουμε ότι εμείς ζητήσαμε και αυτοί δεσμεύτηκαν να μας προσφέρουν το αδύνατο. Οι καθυστερήσεις και αυτές βαφτίζονται κάπως για να μην καταλάβουμε ότι είναι απλά καθυστερήσεις, κοινωνικός διάλογος , διαβούλευση, αναζήτηση ευρύτερων συγκλίσεων και πάει λέγοντας...

Όσο καθυστερούμε την εξυγίανση, την ανάπτυξη και την δημιουργία αληθινού πλούτου, τόσο θα χρειαζόμαστε να κόβουμε μισθούς και συντάξεις και να περιορίζουμε κι άλλο το  κοινωνικό κράτος μας.

Αν δεν πάρουν μπροστά τα μεγάλα έργα με διαγωνισμούς εξπρές (κι αυστηρή επιτήρηση να μην υλοποιηθούν με εργασία μόνο λαθρομεταναστών), δεν απλοποιήσουμε το φορολογικό, δεν τσακίσουμε την γραφειοκρατία και την διαφθορά, αν δεν φτιάξουμε ένα υγιές κι ελκυστικό περιβάλλον για τις επενδύσεις, ένα μικρότερο αλλά σοβαρότερο κι ισχυρότερο κράτος, τότε θα κατεβαίνουμε κάθε λίγο κι ένα σκαλί στου κακού τη σκάλα..

ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ...

Ο άνθρωπος για να νοιώθει ασφαλής τις προηγούμενες κυρίως δεκαετίες ήθελε να έχει δουλειά, ένα κομπόδεμα στην άκρη για ώρα ανάγκης και το σπίτι του. Αυτοί ήταν και οι κύριοι στόχοι της ζωής του, που παλευε όπως μπορούσε να υλοποιήσει.

Ηρθε όμως το λεγόμενο "Σύστημα" με τα τσιράκια του και έχοντας ως απώτερο στόχο τη χειραγώγηση του ανθρώπου, έβαλε σε δράση τον καλά μελετημένο όπως εκ των αποτελεσμάτων φαίνεται σχεδιασμό του.

Η ασφάλεια του κομποδέματος έπρεπε να εξαφανιστεί. Και το "σχέδιο χρηματιστήριο" μπήκε σε εφαρμογή με άριστα αποτελέσματα. Ταυτόχρονα το σύστημα με τη συνεργασία των τραπεζών άρχισαν να χρεώνουν τον κόσμο με απλόχερα δάνεια. Ετσι πέτυχαν μ' έναν σμπάρο δύο τρυγόνια, διότι και η ασφάλεια του κομποδέματος χάθηκε και όλοι βρέθηκαν χρεωμένοι με δάνεια, εορτοδάνεια, θαλασσοδάνεια κ.λπ.

Ακολούθησε το χτύπημα στην εργασία. Κι επειδή έπρεπε το σύστημα να προστατευτεί από ατομικές ή ομαδικές εξεγέρσεις, δημιουργήθηκε η υπερχρέωση όλων μαζί με τη χρέωση του κράτους που φορτώθηκε χιλιάδες αχρείαστους υπαλλήλους πέρα από όσους συμβάλλουν στην σωστή κια γρήγορη λειτουργία του.

Ετσι άρχισαν να λειτουργούν οι οικονομικές θηλιές που έφυγαν από το ζωνάρι και ανέβηκαν στον λαιμό μας. Αρχισαν οι περιορισμοί μισθών και συντάξεων, άρχισαν οι απολύσεις με ταχύρρυθμες διαδικασίες και η ψυχολογική πίεση αυξάνεται με τις καθημερινές αλλαγές μέτρων, απόψεων, διαταγμάτων και τη συνεχή αφαίρεση χρημάτων από τους πολλούς.

Απώτερος σκοπός του συστήματος η ψυχολογική απελπισία, η αδυναμία πληρωμής των στεγαστικών και λοιπών δανείων και το χάσιμο κάθε σκέψης ασφάλειας. Τελικός στόχος η παντελής ανασφάλεια. Για να ολοκληρωθεί το σχέδιο και να έχει αποτέλεσμα απόλυτο έρχεται και η φορολόγηση της κατοικίας και μάλιστα και αναδρομικά.

Ο εργαζόμενος μένει με λίγα χρήματα ή άνεργος χωρίς χρήματα, χρωστά στην τράπεζα, πρέπει να πληρώσει στο κράτος φόρο - ενοίκιο και για το σπίτι που με ιδρώτα κατάφερε να αποκτήσει και μάλιστα αναδρομικά, έτσι για σίγουρο σπάσιμο νεύρων, οπότε τι μένει;

Μένει ένα τίποτε διότι μαζί με τα παραπάνω στηρίγματα του χάθηκε και αυτό της κρυφής ελπίδας από την πλειονότητα των ανθρώπων.

Τα στοιχεία που παρείχαν ασφάλεια χάθηκαν (εργασία, κομπόδεμα, σπίτι), αρχηγός για να ηγηθεί προς μία νέα ανατολή δεν φαίνεται να υπάρχει, η εκκλησία άλλα τυρβάζει και ο λαός μέσα στα κύματα που τον χτυπάνε από παντού προσπαθεί να κρατά το κεφάλι του έξω από το νερό ίσα - ίσα για να αναπνέει πιστεύοντας ότι έτσι εξακολουθεί να ζει...

Πέτυχε λοιπόν το σύστημα τον σκοπό του και πρέπει να παραιτηθούμε και να αποδεχθούμε την ήττα μας; Σίγουρα όχι. Για να αντέξει όμως κάποιος πρέπει να έχει κάπου να στηριχτεί, κάπου να κρατηθεί. Αραγε έχουμε κάποιο τέτοιο στήριγμα ή μας τα έχουν γκρεμίσει όλα;

Η  αλλαγή εποχής που ήδη ξεκίνησε, μάλιστα πριν την 21η Δεκεμβρίου 2012 που σύμφωνα με το ημερολόγιο των Mάγια φέρνει μεγάλα απρόοπτα, ταρακουνήματα πολλών μορφών και οι ανθρώπινοι σχεδιασμοί ίσως φανούν καρυδότσουφλα στην καταιγίδα.

[Οι απανταχού μάντεις καταστροφών μετέθεσαν την ημερομηνία της συντέλειας για την 21η Δεκεμβρίου 2012, την ημέρα δηλαδή που όλως τυχαίως ολοκληρώνεται και ένας από τους κύκλους του ημερολογίου των Μάγια. Έχει άραγε τόσο μεγάλη σημασία η ολοκλήρωση αυτού του κύκλου;

Για κάθε ορθολογικά σκεπτόμενο άνθρωπο έχει τόση ακριβώς σημασία, όση έχει και η ολοκλήρωση στις 31 Δεκεμβρίου του ημερολογίου που έχει στο σπίτι του. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο που συμβαίνει είναι η επανέναρξη ενός νέου κύκλου από την 1η Ιανουαρίου για το δικό μας ημερολόγιο και από την επομένη της 21ης Δεκεμβρίου για το ημερολόγιο των Μάγια.

Για να το πούμε διαφορετικά, κανένα ημερολόγιο ούτε βέβαια και εκείνο των Μάγια δεν είναι προφητικό. Τα ημερολόγια είναι απλά μια ανθρώπινη επινόηση προκειμένου να παρακολουθείται και να καταγράφεται το πέρασμα του χρόνου και όχι για να προβλέπεται το μέλλον. Αυτονόητο και προφανές; Σίγουρα...]

 Μπήκαμε ωστόσω σε μια άλλη εποχή για την ανθρωπότητα και όσο γρηγορότερα το αντιληφθούμε, τόσο καλύτερα...

ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ...

Θα έχουμε, δεν θα έχουμε πρωθυπουργό; Θα έχουμε, δεν θα έχουμε νέα κυβέρνηση;

Μετά από πέντε μέρες παλλινωδιών που φτάνανε στα όρια φαρσοκωμωδίας προέκυψε επιτέλους πρωθυπουργός και αναμένεται να σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση εντός της ημέρας. Μια κυβέρνηση που πίσω από τα πρόσωπα που θα την απαρτίζουν, θα πρέπει να δούμε την ύπαρξη ή όχι αποφασιστικότητας και τόλμης.

Χρειάζεται η κατάσταση όχι κομματικούς ηγετίσκους και άβουλα στελέχη, άπαντες καταστροφικούς μέχρι τώρα για την πορεία της χώρας, αλλά μια πραγματική κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, με ισχυρό πρωθυπουργό και άφθαρτα μέλη. Με ειλικρινή συμμετοχή όσο το δυνατό περισσότερων κομμάτων, ώστε να ηρεμήσει ο τόπος από απεργίες και ανώφελες αντιδράσεις στους δρόμους.

Έναν πρωθυπουργό και ένα υπουργικό επιτελείο με κύρος, διαλλακτικότητα και αποφασιστικότητα στα δύσκολα, ώστε να ξελασπώσουμε...

Που οφείλει να κάνει τα πάντα για να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη, άσχετα από κομματικά, συντεχνιακά, ή διαπλεκόμενα συμφέροντα. Οτιδήποτε λιγότερο θα είναι όχι μόνο κατώτερο των περιστάσεων, αλλά και απόλυτα καταστροφικό για το μέλλον...

Ας μπει τέρμα μια κι όξω στις μικροκομματικές ψηφοθηρικές σκοπιμότητες, αν θέλουμε να πάμε μπροστά...

Σήμερα που ποτέ άλλοτε δεν ασκήθηκε τόσο ασφυκτική πίεση για να συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις των δανειστών - εταίρων μας.

Η αναξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων που δίναμε μέχρι προ λίγου, αλλά και οι πρόσφατες πολιτικές μπλόφες στις Βρυξέλλες, κατάλοιπα της κουτοπόνηρης διάθεσής μας, (ή μήπως αποτελέσματα πολιτικάντικης ευφυΐας;) αποκαλύφθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο.

Όλα αυτά είναι να μη προκαλούν μια άνευ προηγουμένου "ανήκεστον βλάβη" στο εθνικό μας προφίλ, στην ατομική μας ύπαρξη, αλλά και στην παγκόσμια οικονομία;

Η αξιοπιστία και η εμπιστοσύνη απέναντι στη χώρα μας είναι ανάγκη να επανέλθουν ως βασικά στοιχεία συνεννόησης με τους εταίρους μας. Δεν μπορεί μια χώρα και οι κάτοικοί της εξαιτίας ορισμένων κακών ή άτυχων χειρισμών της πολιτικής ηγεσίας, να απαξιώνεται, να γίνεται δακτυλοδεικτούμενη, αντικείμενο ανέκδοτων ή ριάλιτυ και να τίθεται σε αόριστη καραντίνα σχέσεων.

ΕΞΙ ΒΗΜΑΤΑ...

Από την μια μεριά η κυβέρνηση αυτοσχεδιάζει εξαγγέλλοντας κι αποσύροντας μέτρα, από την άλλη οι λύσεις - συνθήματα που προτείνονται από τον Σαμαρά, την Παπαρήγα και τον Τσίπρα για την έξοδό μας από την κρίση προφανώς δεν πείθουν κανένα για την αποτελεσματικότητά τους, συνεπώς υπάρχει ανάγκη να βρεθεί μια πραγματική λύση.

Και ενώ κανένα κόμμα δεν προτείνει κάτι στέρεο, η Roland Berger, μια από τις τρεις μεγαλύτερες εταιρείες συμβούλων της Ευρώπης, με ισχυρή επιρροή στην κυβέρνηση της Αγκελα Μέρκελ, δημοσίευσε στη γαλλική εφημερίδα «La Tribune» ένα σχέδιο έξι βημάτων για την ανάνηψη της Ελληνικής οικονομίας.

Σύμφωνα με αυτούς τα έξι βήματα είναι:

- Περιουσιακά στοιχεία του ελληνικού δημοσίου ύψους 125 δισ. ευρώ συγκεντρώνονται σε μία εταιρεία συμμετοχών, που πουλιέται στην Ε.Ε. αντί 125 δισ. ευρώ, τα οποία εισπράττει η Ελλάδα.

- Ο Οργανισμός της Ε.Ε. πουλά τα περιουσιακά στοιχεία που έχουν περιέλθει στον έλεγχό του έως το 2025 και τα κέρδη αποδίδονται στην Ελλάδα όπως και οι πιθανές ζημιές, αν και η Roland Berger θεωρεί το ενδεχόμενο ζημίας απίθανο.

Με τα έσοδα από την πώληση της εταιρείας η Ελλάδα ξαναγοράζει τα ομόλογά της από την Ε.Κ.Τ. και τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης EFSF και το δημόσιο χρέος πέφτει από το 145% στο 88% του Α.Ε.Π. Έτσι ο κίνδυνος για την Ε.Κ.Τ. και τους Ευρωπαίους φορολογούμενους από το ελληνικό χρέος εξαφανίζεται.

- Ο Ευρωπαϊκός οργανισμός επενδύει 20 δισ. ευρώ στην αναδιάρθρωση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, ενέργεια που αποδίδει 40 - 60 δισ. ευρώ επιπλέον.

- Εισρέουν στην ελληνική οικονομία διαρθρωτικά κονδύλια ίσα με το 8% του Ελληνικού Α.Ε.Π. τα οποία η χώρα δεν χρησιμοποιεί τώρα, που οδηγούν σε ρυθμούς ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας από το -5% στο +5% και αυξάνουν τα φορολογικά έσοδα κατά 4% του Α.Ε.Π.

- Στο έκτο βήμα, με τα επιπλέον φορολογικά έσοδα η Ελλάδα προχωρά σε επαναγορές ομολόγων ίσες περίπου με το 1% του Α.Ε.Π. της ετησίως. Η μείωση του χρέους και η βελτίωση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας επιτρέπουν τη μείωση του ύψους των τόκων κατά 50% τουλάχιστον. Ετσι,το χρέος πέφτει κάτω από το 60% του Α.Ε.Π. το 2018.

Οι δανειστές μας μπορούν να μας ξεκοκαλίσουν ξανά καθαρούς και φρέσκους...

Επί χάρτου το σχέδιο φαίνεται τέλειο για τους απέξω, αλλά εδώ είναι Βαλκάνια με φωνακλάδες λαοπλάνους...

Όποιος δεν το πιστεύει ας ψάξει να βρει τον Έλληνα πολιτικό που θα βάλει στο σχέδιο την υπογραφή του, πόσο μάλλον να επιτευχθεί κάποιου είδους συναίνεση...

ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο Δημόσιο τομέα ήταν και παραμένει η έλλειψη οργάνωσης!

Και οι μισοί Δ.Υ. να απολυθούν πάλι τα έξοδα θα είναι μεγάλα. Ας κοιτάξουν πρώτα να στρώσουν όλους τους συνδικαλιστές που εδώ και χρόνια ορίζουν ποιός και σε ποιά θέση θα μπει!

Και αυτό μπορεί να γίνει, αν τους κόψουν λίγο τα φτερά (συνδικαλιστικές άδειες μετ' αποδοχών, το πάω στη δουλειά για 2 ώρες και γεια σας, το πάω ότι ώρα θέλω και το μόνο που κάνω είναι να συζητώ για τα συνδικαλιστικά κ.α).

Μετά ας αρχίσουν οι συγχωνεύσεις των οργανισμών, ας μπούνε επιτέλους τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις. Κάτι τέτοιο συμμάζεμα δεν είναι ανέφικτο να γίνει και κάπως έτσι μπορούν να κλείσουν οι τρύπες στην τρύπια δεξαμενή που ονομάζεται Δημόσιος τομέας! Όσο νερό και να βάζεις, αν δεν κλείσεις τις τρύπες πάλι άδεια θα είναι...

Αλλά που να τα δούμε να γίνονται!

Και η διοικητική διάρθρωση της Δημόσιας Διοίκησης να αναπροσανατολισθεί και να στοχεύει στην "ποιότητα" των παρεχομένων υπηρεσιών (για τον πολίτη) και όχι στην εξυπηρέτηση εσωκομματικών/διακομματικών καταστάσεων(απασχόληση/ανεργία/πολ.ισορροπίες, δικά μας παιδιά κ.α).

Είναι έτοιμος ο πρωθυπουργός να ζητήσει από τους συναδέλφους του στην κυβέρνηση να προχωρήσουν επιτέλους με τις συγχωνεύσεις των αμέτρητων οργανισμών που έχουν στοιχειώσει;

Υπάρχει κάτι που λείπει από όλα τα σχέδια που ακούμε.

Πόσος είναι ο χρόνος που θα χρειαστεί; Πότε θα βγούμε από το σκοτεινό τούνελ;
Aν υπάρχει σχέδιο, δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος; Δεν περιμένουμε να ακούσουμε μία συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά δεν μας αρκεί να ακούμε ότι χρειάζεται αρκετός χρόνος.

Γιατί, αν δεν είσαι σε θέση να πεις πότε θα λύσεις ένα πρόβλημα, τότε το πιθανότερο είναι ότι ακόμη ψάχνεις για το σχέδιο...

ΣΧΕΔΙΟ ΦΥΓΗΣ...

Η χώρα μας, που είναι πλούσια χώρα, με δυνατό τουρισμό, ναυτιλία, φυσικούς πόρους, καλό κλίμα και χώμα για αγροτική παραγωγή, εργατικούς πολίτες, καλή γεωγραφική θέση θα μπορούσε να ειναι από τις πιο δυνατές χώρες παγκοσμίως.

Είχαμε διαμορφώσει μια νοοτροπία καταναλωτική, μια νοοτροπία καλοπέρασης σύμφωνα με την απλή λογική και τη δυνατότητα που μας έδινε η οικονομική κατάσταση που για αρκετά χρόνια φαινόταν να διαμορφωνόταν όλο και προς το καλύτερο.

Αλλά το στραβό μας το κεφάλι δεν μας το επέτρεψε και σήμερα είμαστε οι επαίτες της Ευρώπης.

Οι πειραματισμοί και ο λαϊκισμός κατέστρεψαν ένα ολόκληρο λαό. Ο πρωθυπουργός καλείται τώρα να πάρει πρωτοβουλίες άμεσα και να κόψει τον γόρδιο δεσμό. Τώρα και όχι αύριο, διότι αύριο θα είναι πλέον αργά για μια κοινωνία που φθίνει δραματικά όχι μόνον οικονομικά αλλά κυρίως ηθικά.

Το 2010 όμως το μνημόνιο άρχισε γενικά να μας μαζεύει όλους, τα πράγματα στριμώχτηκαν άγρια και συνεχώς αυξάνεται η πίεση στον δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό.

Αυτό που ακόμα δεν έχω δεί είναι ένα σχέδιο για το πού θέλει να πάει αυτή η χώρα. Να διαλέξουμε που θέλουμε να είμαστε άριστοι και να εξάγουμε και τι θέλουμε να εισάγουμε. Που θέλουμε να είναι η χώρα το 2020 και να δώ ένα σχέδιο για το πώς θα πάμε εκεί.

Η κρίση είναι μεν οικονομική - πολιτική αλλά και κοινωνική - πνευματική και ηθική. Πάνω στην αμεριμνησία των πολιτών και την αφροσύνη των πολιτικών, για να μην πούμε και στην υστεροβουλία, την ιδιοτέλεια και τη δολιότητά τους, χτίστηκε το κατάλληλο πειραματικό πεδίο για τις διεθνείς αγορές. Εδώ θα δοκιμαστούν οι στρατηγικές τους για την αφαίρεση των κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων ολόκληρου του αιώνα, γιατί εδώ οι αντιρρήσεις θα είναι μικρές λόγω της υπερχρέωσης και της δεινής θέσης της χώρας. Εδώ είναι το πρόγραμμα - πιλότος, για όλη την Ευρώπη.

Επομένως είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι η κρίση είναι μόνο Ελληνική. Η Ελλάδα επιλέχτηκε κι έγινε πεδίο δοκιμών λόγω του εξαχρειωμένου και χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, των πελατειακών σχέσεων, του ρουσφετιού, της αδιαφάνειας και της αδικίας.

Χρειαζόμαστε ένα σχέδιο και μια δυνατή ομάδα να το εκτελέσει.

Αφενός να αλλάξουμε ως άνθρωποι σταματώντας να ψάχνουμε μαγικούς τρόπους συνέχισης του "κακού ευδαιμονισμού", αφετέρου να αναζητήσουμε λύση έξω από το υποθηκευμένο και ακινητικό πολιτικό σύστημα. Μόνον με όρους κινήματος μπορεί να έλθουν λύσεις έξω από την Ελληνική αφασική αριστερά ή τη διαχειριστική σοσιαλδημοκρατία.

Αν βρεθεί πολιτικός να το εμπνευστεί, να το τεκμηριώσει και να πείσει πως θα το υλοποιήσει. Αλλιώς...