ΠΑΛΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ;

Το να κάνει "κοινωνική πολιτική" με extra λεφτά των υπερφορολογημένων Ελλήνων πολιτών, είναι το ευκολότερο πράγμα για μια μνημονιακή κυβέρνηση. Επιβάλλει άλλο ένα έκτακτο χαράτσι!

Αρκεί βέβαια, να είσαι ικανοί στην επικοινωνία, ώστε να παρουσιάζουν αυτή τη δραστηριότητα ως δράση υπέρ του λαού.

Αυτό βέβαια, είναι το αίσχιστο είδος λαϊκισμού και κυνισμού.

Στο φλέγον λοιπόν και επίμονο ερώτημα από τηλεοπτικούς δημοσιογράφους στον υπουργό Περιβάλλοντος Γ. Μανιάτη, "πού θα βρεθούν τα λεφτά", ή "ποιος θα πληρώσει την επανασύνδεση, αλλά και τη ΔΕΗ χιλιάδων νοικοκυριών των οποίων έχει κοπεί το ρεύμα", ο υπουργός ήταν αφοπλιστικός:

Θα τα πληρώσουν οι άλλοι καταναλωτές!

Και συγκεκριμενοποίησε την απάντησή του λέγοντας πως θα είναι 50 λεπτά η επιβάρυνση σε όλους τους λογαριασμούς της ΔΕΗ υπέρ των αδύναμων! Μάλιστα ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, βασιλικότερος του βασιλέως, πρόσθεσε: Πρέπει να καλυφθούν οι ανάγκες των φτωχών και το κόστος να το πληρώσουμε(sic) οι υπόλοιποι. Τζάμπα δεν υπάρχει!

Μόνο τζάμπα -πολιτικές- μαγκιές" υπάρχουν.

Καμιά αντίρρηση να βοηθηθούν όσοι πραγματικά αδυνατούν να πληρώσουν (μακροχρόνιοι άνεργοι, ανήμποροι για εργασία, χαμηλοσυνταξιούχοι κ.λπ.) Αλλά, ποιος θα είναι αυτός ή αυτοί που θα κρίνουν αυτή την αδυναμία; Η ΔΕΗ απέχει από την υπόθεση, όπως και η πολιτεία από την αξιολόγηση ...
Θα το αναλάβουν λέει ειδικές επιτροπές που θα συσταθούν στους Δήμους, το έργο. Είναι όμως γνωστό ότι όταν κάτι ανατίθεται σε επιτροπές, αυτό γίνεται συνήθως για να παραπεμφθεί το θέμα στις καλένδες, ή για να εξυπηρετηθούν (στην Ελλάδα βρισκόμαστε) και κάποιοι όχι λίγοι ημέτεροι.
Καλά - καλά δεν ξέρουν ούτε σε πόσους έχει κοπεί το ρεύμα, ούτε και ποιοι έχουν πραγματική ανάγκη και δεν είναι μπαταχτζήδες. Ο υπουργός ο Μανιάτης έριξε αρχικά το μπαλάκι στους δήμους, οι δήμοι δήλωσαν αδυναμία να πληρώσουν τους λογαριασμούς των φτωχών, ο υπουργός είπε ότι θα βρει λύση και θα πληρώσουν όλοι από 50 λεπτά αλλά και πάλι το αλαλούμ είναι αυτό που κυριαρχεί.

Όλες αυτές οι "αγαθοεργίες" με χρήμα άλλων, μην αμφιβάλλετε ότι θα γίνουν με επιβάρυνση των συνεπών και καλοπληρωτών καταναλωτών και το 0.5 ευρώ είναι μόνο η αρχή. Δηλαδή ο κάθε νοικοκύρης θα πληρώνει το ρεύμα στο μπαταχτσή, στον μαιμού ανάπηρο - τρελό, στον λαθρομετανάστη, στον έτσι θέλω άεργο, στον κομματικό πελάτη που θα ευνοηθεί εσκεμμένα και στους λοιπούς απροσάρμοστους που θεωρούν ότι το Ελληνικό κράτος είναι ένα απέραντο φιλανθρωπικό ίδρυμα.

Στο κάτω - κάτω, ένα πρόβλημα που δημιούργησε η ίδια η πολιτεία με την τρόικα και τα μνημόνια, γιατί να μετακυλίεται στις πλάτες των συνεπών πολιτών;

Οι οποίοι ήδη στενάζουν από την υπερφορολόγηση και αδυνατούν πια να πληρώνουν πρόσθετα βάρη. Δεν θα 'πρεπε αφού πληρώνουμε φόρους να έχουμε και τα αυτονόητα, δηλαδή μια κάποια στοιχειώδη κοινωνική πολιτική;

Αλλά εδώ που τα λέμε, δεν θα ήταν και πιο σωστό και κοινωνικά ορθό να αρθούν οι αιτίες αδυναμίας πληρωμής του ηλεκτρικού ρεύματος των ομάδων αυτών;

Δυστυχώς τα δείγματα του Ελληνικού κράτους είναι κάκιστα: ταμείο πυροπαθών με την Κυπριακή Δημοκρατία να ζητάει τα λεφτά της πίσω, τέλος 20 ευρώ σε κάθε μισθωτό για κατασκηνώσεις που θα φτιάξει το ΙΚΑ (τέλος που πληρώνουν και άτεκνοι), κτλ, κτλ, κτλ.

Το πρόβλημα δεν είναι η κοινωνική πολιτική, είναι το ότι τα λεφτά πάνε στη μεγάλη καταβόθρα και θα καταλήξουν να πληρώνουν μισθούς κάπου στο δημόσιο.

Υπάρχει ολάκερο υπουργείο Πρόνοιας, αλλά προφανώς κάνει κάτι άλλο, γι αυτό και χρειάζεται άλλος ένας φόρος.

Να μειωθεί η τιμή της κιλοβατώρας για όλους, υποθέτω δεν παίζει ως σενάριο...

ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟ...

Ποιό μοντέλο ανάπτυξης θέλουμε για την Ελλάδα;

Το πρόβλημά μας δεν είναι τι ανάπτυξη θέλουμε (κανείς δεν μας ρωτάει άλλωστε) αλλά πως και σε πόσα χρόνια θα πείσουν οι πολιτικοί πλιατσικολόγοι μας τους Έλληνες, πως αυτή τη φορά δεν θα τους ξαναφάνε τους υπέρογκους φόρους που πληρώνουν, αλλα θα τους κάμουν έργο για την πατρίδα.

Θέλουμε ανάπτυξη όχι στα χαρτιά και στα λόγια. Θέλουμε πρόγραμμα εκκίνησης της οικονομίας πάνω σε σχέδιο από το εσωτερικό, που δεν θα ευχολογεί επί ματαίω αναμένοντας ξένες επενδύσεις εξ΄ουρανού.

Αν το κράτος θέλει να την κατευθύνει, ας δώσει τα χρήματα στους τομείς που εκείνο θεωρεί σημαντικούς. Δεν υπάρχει καλή ή κακή ανάπτυξη, υπάρχει μόνο ανάπτυξη και μη ανάπτυξη.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουμε σταθερά επιλέξει το δεύτερο και εμείς και οι πιστωτές μας. Έτσι παρατηρείται πως υπάρχει μια διαφορά φάσης ως προς αυτό που πράγματι θέλουμε:

Θα αναπτυχθεί η βιομηχανία, αλλά δεν θα κερδίζουν οι βιομήχανοι.

Θα αυξηθούν τα πλοία με Ελληνική σημαία, αλλά θα φορολογήσουμε επιπλέον τους εφοπλιστές.

Θα πολλαπλασιαστούν τα έσοδα από τον τουρισμό, αλλά δεν θα δίνουμε άδειες για μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες.

Θα εκμεταλλευτούμε την δημόσια περιουσία, χωρίς κανείς ιδιώτης να κερδίσει από αυτό.

Θα εκμεταλλευτούμε τον ορυκτό μας πλούτο, αλλά δεν θα υπάρξει καμία επίπτωση για το περιβάλλον.

Θα κάνουμε πιο ανταγωνιστική την αγροτική μας παραγωγή, αλλά δεν θα κοπούν οι επιδοτήσεις που επιδοτούν την έλλειψη ανταγωνιστικότητας.

Θα απελευθερωθούν τα επαγγέλματα, αλλά δεν θα χάσει καμιά από τις συντεχνίες τα "κεκτημένα" προνόμια της.

Θα μειωθεί το κράτος, αλλά χωρίς να μειωθεί ο αριθμός των υπαλλήλων του...

Επειδή λοιπόν θέλουμε τα αδύνατα ψηφίζαμε αυτούς που μας πλάσαραν το αδύνατο ως δυνατό, τις περισσότερες φορές πουλώντας μας μια απλή φράση που δεν σημαίνει τίποτα.

Μας λένε αποκρατικοποίηση αντί για ιδιωτικοποίηση, διεύρυνση της φορολογικής βάσης αντί για αύξηση της φορολογίας, εκμετάλλευση αντί για πώληση, εφεδρεία αντί για απόλυση, περιουσιολόγιο αντί για φακέλωμα...

Άλλες φορές παίζουν καθυστερήσεις για να μην καταλάβουμε ότι εμείς ζητήσαμε και αυτοί δεσμεύτηκαν να μας προσφέρουν το αδύνατο. Οι καθυστερήσεις και αυτές βαφτίζονται κάπως για να μην καταλάβουμε ότι είναι απλά καθυστερήσεις, κοινωνικός διάλογος , διαβούλευση, αναζήτηση ευρύτερων συγκλίσεων και πάει λέγοντας...

Όσο καθυστερούμε την εξυγίανση, την ανάπτυξη και την δημιουργία αληθινού πλούτου, τόσο θα χρειαζόμαστε να κόβουμε μισθούς και συντάξεις και να περιορίζουμε κι άλλο το  κοινωνικό κράτος μας.

Αν δεν πάρουν μπροστά τα μεγάλα έργα με διαγωνισμούς εξπρές (κι αυστηρή επιτήρηση να μην υλοποιηθούν με εργασία μόνο λαθρομεταναστών), δεν απλοποιήσουμε το φορολογικό, δεν τσακίσουμε την γραφειοκρατία και την διαφθορά, αν δεν φτιάξουμε ένα υγιές κι ελκυστικό περιβάλλον για τις επενδύσεις, ένα μικρότερο αλλά σοβαρότερο κι ισχυρότερο κράτος, τότε θα κατεβαίνουμε κάθε λίγο κι ένα σκαλί στου κακού τη σκάλα..

ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ...

Τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών επιβεβαιώνουν την αδυναμία αποπληρωμής των οφειλών των ιδιωτών προς το δημόσιο.

Ολόκληρο το 2012 οι Έλληνες «φέσωσαν» με περισσότερα από 13 δισ. ευρώ το κράτος, σύμφωνα με τα στοιχεία για τα ληξιπρόθεσμα χρέη.

Αν αυτό δεν είναι σημάδι ότι οι Έλληνες έχουν φτάσει στα όριά τους, τα έτοιμα στέρεψαν και πλέον δεν έχουν να πληρώσουν φόρους και άλλα χαράτσια, τότε τι άλλο θα περιμένουμε;

Συνολικά οι ληξιπρόθεσμες οφειλές μέχρι το τέλος του 2011 μαζί με τα νέα χρέη του 2012 (που κι αυτά θα λογιστούν ως ληξιπρόθεσμα) έφτασαν τα 56,7 δισ. ευρώ, σχεδόν το 1/3 του ελληνικού ΑΕΠ.

Η κυβέρνηση ανησυχεί ιδιαίτερα καθώς οι εισπράξεις εσόδων δεν πηγαίνουν καθόλου καλά.

Τι θα πει όμως πως οι Έλληνες φέσωσαν το κράτος;

Αφού το κράτος ζητάει φόρους εξωπραγματικούς;

Αφού θέτει τεκμήρια με τα οποία καλούνται να πληρώσουν ακόμη και οι άνεργοι;

Αφού ακόμη και το ότι είναι κάποιος ζωντανός θα φτάσει ν' αποτελεί τεκμήριο τι περιμένουμε;

Και αυτοι ακόμα μιλάνε για διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Τι διεύρυνση να γίνει με 1,35 εκατομμύρια ανέργους; Και με τους συνήθεις φοροφυγάδες σοτ απυρόβλητο όπου ήταν πάντα;

Πρώτα τους αφήνεις άνεργους και άστεγους και μετά κλαψουρίζεις που τα έσοδά σου πέφτουν;

Που οι ασφαλιστικές εισφορές έχουν εκμηδενστεί γιατί δεν υπάρχουν καλώς έχει "εργαζόμενοι" υπάλληλοι ή αυτοαπασχολούμενοι;

Σε πληθυσμό 12 εκατομμυρίων έχουμε 3,5 εκ. εργαζομένους μόνο αλλα αυτοί ονειρεύονται παντού φοροφυγάδες.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά η τρόικα βάζει απαγορευτικό για νέα ρύθμιση οφειλών ενώ απαιτεί για μικρο-οφειλέτες τη δέσμευση των τραπεζικών λογαριασμών για χρέη έως 3.000 ευρώ ο καθένας.

Αυτό να κάνουν, αν βρούνε ικανά ποσά αποταμιευμένα μέσα ή έξω από τη χώρα να τα κατάσχουν, να πληρωθούνε χρέη κι ωφειλές των κατόχων, σε όσους δεν βρούνε καν καταθέσεις τι θα κάνουν;

Προφανώς πιστεύουν ότι ΌΛΟΙ οι Έλληνες έχουν ακόμη λίπος να κάψουν, ότι κρύβουν τα λεφτά και δεν τα δίνουν για να εξοφλήσουν τα χρέη τους.

Η πραγματικότητα θέτει όρια όμως...

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΑΤΙΣΜΟΥ...

Ως τώρα υπήρχαν μέρη πληθυσμού που είχαν την αίσθηση ότι ανήκαν εξ ορισμού σε μια πολιτική οικογένεια. Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη ψηφίζουν το ΠΑΣΟΚ γιατί οι πρόγονοί τους ψήφιζαν τον Βενιζέλο. Και άλλοι που δεν ξεκόλλησαν ποτέ από τη Δεξιά γιατί είχαν ρίζες σε φιλοβασιλικές οικογένειες του 19ου αιώνα! Με την ίδια νοοτροπία που διαχειρίζονται τα οικονομικά των κομμάτων τους, διαχειρίζονται και τα οικονομικά της χώρας τουλάχιστον τα κόμματα εξουσίας. Αν τα κόμματα δεν μπορούν να διαχειριστούν τα οικονομικά τους σωστά είναι καταδικασμένα να εκλείψουν και μαζί και η δημοκρατία και μαζί και εμείς που τόσα χρόνια στηρίζουμε αυτούς τους πολιτικούς και αυτά τα κόμματα. Είναι η θεωρία της εξέλιξης και δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ άσχημα για τη χώρα μας. Στο κάτω κάτω αν δεν μπορούν τα στελέχη των κομμάτων να συντηρήσουν ένα κόμμα πως αυτά τα ίδια στελέχη θα συντηρήσουν μία χώρα που βουλιάζει σε χρέη; Μέχρι στιγμής ο κόσμος αντιδρά σπασμωδικά, κυρίως με εκρήξεις οργής, οι οποίες είναι περισσότερο ένδειξη αμηχανίας πάνω σε θέματα προσωπικού συμφέροντος που θίγεται... Μπορεί να εξοργίζονταν με τις εκάστοτε κομματικές ηγεσίες αλλά στην κάλπη αναβίωνε το παραταξιακό κριτήριο και ψήφιζαν το κόμμα που εκπροσωπούσε την παράταξη. Σε γενικές γραμμές οι ψηφοφόροι για δεκαετίες εγκλωβίζονται σε τείχη που χτίσθηκαν με βασικά υλικά το συναίσθημα και την εχθρότητα προς τον αντίπαλο. Η τιμή της παράταξης με φόντο τα πολιτικά πάθη του μεσοπολέμου και αργότερα το μίσος του εμφυλίου, επιτρέπουν ακόμη στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ να συγκεντρώνουν αθροιστικά τους οκτώ στους δέκα ψηφοφόρους. Ανανεώνουν εναλλακτικά την παρουσία τους στην εξουσία. Αλλά ταυτόχρονα ενισχύουν και τα κληρονομικά χαρακτηριστικά τους. Η χώρα έχει ως τώρα δυο και τρεις πρωθυπουργούς με το ίδιο επώνυμο - συνώνυμο της μιας ή της άλλης παράταξης. Μετά το 1974 η παραταξιακή επιβίωση βάρυνε περισσότερο από το έργα και τις ημέρες των διαδοχικών ηγετών των δυο μεγάλων κομμάτων. Ή ακόμη και από το παρελθόν τους. Για το καλό της ΝΔ η βάση της υιοθέτησε την οικογένεια Μητσοτάκη. Για το καλό του ΠΑΣΟΚ ο κομματικός ιστός αποθέωσε τον αποσυνάγωγο του παπανδρεισμού, Κώστα Σημίτη. Θα συνεχιστεί το εκκρεμές της εναλλαγής δυο κομματικών στρατών; Ή θα το εξαφανίσει αλά Ιρλανδία η οργή των ψηφοφόρων; Μέχρι στιγμής τα προγνωστικά κλίνουν υπέρ των δυο κομμάτων. Έχουν φροντίσει να μην υπάρχει κάτι που τους απειλεί. Ποιο από τα λοιπά κόμματα μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει κυβερνητικά χαρακτηριστικά; Ποιες είναι οι καινούργιες δυνάμεις που θα μπορούσαν να εμπνεύσουν ένα ρεύμα υπέρβασης του διπολικού σκηνικού; Ποια κοινωνικά ρεύματα θα στήριζαν τη φυγή προς το μέλλον; Οι απαντήσεις είναι μάλλον απογοητευτικές. Η Ιρλανδία είναι πολύ μακριά.. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι τα δύο μεγάλα κόμματα ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Και τα υπόλοιπα θλιβερά αποκόμματα δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν πέρα από ευκαιριακές διαμαρτυρίες όπως έκαναν ως τώρα... Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση βρασμού που βιώνει λόγω κρίσης και μνημονίου, εν τούτοις κάθε ένας μπορεί να διαπιστώσει, η χώρα δεν βρίσκεται στα πρόθυρα γενικευμένης εξέγερσης, αλλά αντίθετα οι συνεχείς και πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις έχουν προδιαγεγραμμένο τέλος και σχεδόν καμιά κεντρική επιλογή της κυβέρνησης δεν αναχαιτίστηκε, παρά τη διεκδικητική δυναμική που ανέπτυξαν τα συνδικάτα. Η εξήγηση εντοπίζεται κυρίως στην αδυναμία της ΝΔ να πείσει για τη δική της επάρκεια καθώς και στην πλήρη αδυναμία της Αριστεράς να προβάλλει πειστικά μια εναλλακτική λύση. Ελπίζει κανείς ότι θα αλλάξουν; Ας ψηφίσει αυτή τη φορά ο κόσμος άλλα κόμματα και νέους πολιτικούς σχηματισμούς, χειρότερα δεν μπορεί να είναι... Το κατά πόσον όλοι εμείς και ο καθένας μας ξεχωριστά έχει τη δύναμη αλλά και την υποχρέωση να φύγει από το στάδιο της απλής διαπίστωσης μίας κακής πραγματικότητας για την πατρίδα μας και να περάσει στο επόμενο δυσκολότερο αλλά πολύ ουσιαστικότερο επίπεδο συμμετοχής, συνεμπλοκής και συνδιαμόρφωσης σε κάτι καινούργιο. Ελλάδα με Δημοκρατία των ίδιων αρχών ισότητας, δικαιοσύνης και ευκαιριών για όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της και για ένα νέο πολιτικό προσωπικό που θα ξεπηδήσει μέσα από την κοινωνία και όχι από κομματικές και οικογενειακές φατρίες προκειμένου να εφαρμόσει και να υπηρετήσει αυτές τις αρχές. Μα ακούγοντας την κυρίαρχη άποψη κάποιων φίλων που ζούνε έξω, οι οποίοι απογοητευμένοι για την Ελλάδα, που τους έχει φράξει τον δρόμο της επιστροφής και των προοπτικών τους, έλεγαν ότι δεν έχει νόημα να προσπαθούμε, τα ίδια θα επαναλαμβάνονται... Και ότι μία τέτοια συλλογική προσπάθεια όπως την περιέγραψα, αγγίζει τα όρια της ουτοπίας...

ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ...

Από την μεταπολίτευση και μετά η πολιτική εξουσία κάνει οτι μπορεί για να αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων. Έτσι οδήγησε την με την συμπεριφορά της στην πλήρη απαξίωση της έννοιας του πολίτη, της πολιτικής του πολιτισμού.

Προδιάθεσε αρνητικά τον Νεοέλληνα, ο οποίος έχει μάθει να "βολεύεται" αποσπασματικά κι αυτόνομα κι όχι να λειτουργεί σαν μέλος μιάς κοινωνίας και σαν πολίτης του κόσμου.

Έχει προσανατολιστεί απολύτως στο ατομικό συμφέρον, τις επιταγές της αγοράς και τον καταναλωτισμό και προσπαθεί να "τακτοποιήσει" όπως - όπως τα συμφέροντα του ακόμα και κατακερματίζοντας τον κοινωνικό ιστό.

Δεν βαριέσαι εγώ νάμαι καλά, το σλόγκαν του.

Μέσα σ' ένα τέτοιο περιβάλλον σήψης και διαφθοράς έχει χαθεί η αίσθηση οτι μπορούν τα πράγματα ν' αλλάξουν.
Να αναζητηθούν νέοι δρόμοι που να συνδέουν τους ανθρώπους σαν κοινωνικό σύνολο να αφήσουν πίσω το παρελθόν, να γίνει ένα ξεκαθάρισμα και ν' αρχίσει μιά αντίστροφή πορεία με τόλμη, φαντασία κι ευρηματικότητα.

Να υπερβούν την αδυναμιά κι απροθυμία για δράση για θέματα που τους αφορούν άμεσα.

Να πάψουν να είναι δέσμιοι των επιταγών που έρχονται άνωθεν ή έξωθεν και λειτουργούν ερήμην τους, πολλαπλασιάζοντας το γενικό αίσθημα αμηχανίας και ηττοπάθειας που επιτρέπει στους μεγάλους (ποιούς αλήθεια και με ποιά κριτήρια;) να αλωνίζουν γενικώς και να σχεδιάζουν τα πράγματα στα μέτρα τους, όπως αυτούς προσωρινά μόνο βολεύει...

Ποιός θα τολμήσει να κάνει την αρχή;