Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΖΙΝΙ...

Ένας παλιός μύθος διηγείται την ιστορία ενός φτωχού άντρα, που ενώ περιφερόταν στο δάσος κάποια μέρα, ανακάλυψε ένα σκονισμένο μπλε μπουκάλι.

Καθώς το καθάριζε ξεπετάχτηκε από μέσα ένα τζίνι!

Το τζίνι υποσχέθηκε στον άντρα ότι θα του εκπλήρωνε όσες ευχές μπορούσε να σκεφτεί, υπό έναν όρο: αν ο άντρας δεν μπορούσε να σκεφτεί άλλες ευχές κάποτε, το τζίνι θα τον έτρωγε!

Ο φτωχός άντρας συμφώνησε, σίγουρος ότι δεν θα δυσκολευόταν καθόλου να κρατήσει το τζίνι απασχολημένο.

Στην αρχή ζήτησε ένα πλούσιο γεύμα. Το τζίνι εμφάνισε αμέσως μπροστά του δεκάδες πιατέλες με λαχταριστά εδέσματα. Όταν ο άντρας είδε όλα αυτά τα φαγητά, ευχήθηκε να είχε μερικούς υπηρέτες για να τον ταΐσουν. Προτού καλά - καλά συνειδητοποιήσει τη σκέψη του, η ευχή του είχε πραγματοποιηθεί.

Και η μία ευχή διαδεχόταν την άλλη.

Ο φτωχός άντρας δεν άργησε να βρεθεί σε ένα πανέμορφο παλάτι με μια υπέροχη γυναίκα και με καταπληκτικά παιδιά. Παρόλο που δυσκολευόταν, εξακολουθούσαν να κρατούν το τζίνι απασχολημένο. Σύντομα, όμως ο άντρας και η γυναίκα του άρχισαν να ανησυχούν ότι δεν θα μπορούσαν να σκεφτούν καμία άλλη ευχή.

Τότε ο άντρας θυμήθηκε ότι σ΄ ένα ερημητήριο εκεί κοντά ζούσε ένας σοφός γέροντας. Αποφάσισαν μαζί με τη γυναίκα του να τον επισκεφτούν, ελπίζοντας ότι ο σοφός αυτός άνθρωπος θα μπορούσε να τους προτείνει κάποια λύση και να τους σώσει από το τζίνι. Και πραγματικά, ο γέροντας τους βοήθησε. Τους συμβούλεψε να ορθώσουν έναν ψηλό στύλο και να διατάξουν το τζίνι να το γυαλίζει αδιάκοπα από τη βάση ως την κορυφή. Όποτε θα χρειάζονταν κάτι, θα του ζητούσαν να διακόπτει για λίγο τη δουλειά του.

Το τζίνι φυσικά είναι ο νους μας.

Όταν ο νους δεν είναι απορροφημένος από κάποια δραστηριότητα, απειλεί να μας καταβροχθίσει με τα άγχη και τις αρνητικές σκέψεις που γεννάει.

Το γυάλισμα του στύλου από τη βάση έως την κορυφή του συμβολίζει τη διαδικασία της αναπνοής. Όταν ο νους μας απασχολείται με την παρατήρηση της εισερχόμενης και εξερχόμενης αναπνοής, τότε δεν μπορεί να μας «επιτεθεί». Μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε σαν υπηρέτη αντί να του επιτρέπουμε να μας διαφεντεύει.

Αυτό είναι το απόσταγμα της σοφίας όλων των αρχαίων και σύγχρονων ρευμάτων ψυχολογίας...

Από τον φίλο μου
Άκη Αγγελάκη

Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ...

Το βρήκα στο Yahoo. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια αληθινή ιστορία στην σύγχρονη Ελλάδα:

Κι όμως! Εγώ με την οικονομική κρίση περνάω καλύτερα!  Δεν είμαι ούτε πλούσιος, ούτε πολιτικός, ούτε έχω ενεχυροδανειστήριο χρυσού, ούτε είμαι Γερμανός, που ζω στην Ελλάδα... Απλά, δεν ακολούθησα τις συμβουλές των γονιών μου.

Ποτέ δεν έκανα οικονομίες, ποτέ δεν αγόρασα σπίτι ή εξοχικό για τα παιδιά μου, ποτέ δεν πήρα στεγαστικό δάνειο ούτε αγόρασα αξιοπρεπές αυτοκίνητο, για να παρέχω ασφάλεια και άνεση στην οικογένειά μου. Εγώ ξόδευα όλα τα λαφτά μου στα μπαρ, στις ταβέρνες, στα εστιατόρια, στα μπουζούκια, στα ρούχα και στα ταξίδια. «Έφαγα» ακόμα και την κληρονομιά, που μου άφησαν οι γονείς μου, στη διασκέδαση και στην καλοπέραση.

Στο σχολείο όταν οι συμμαθητές μου διάβαζαν, εγώ έκανα κοπάνες και τελικά, επειδή είχα μέσον (τότε δεν υπήρχε ο ΑΣΕΠ), διορίστηκα στο δημόσιο, δεν έφαγα άσκοπα τα χρόνια μου σε πτυχιακές και μεταπτυχιακά, δεν ξέρω τί σημαίνει η λέξη λειτουργικά έξοδα, βιωσιμότητα, ούτε ξέρω, τί είναι το ΣΔΟΕ, ούτε τί είναι το κλείσιμο βιβλίων. 

Αρκετοί από τους συμμαθητές μου δεν βρήκαν ποτέ καλύτερη δουλειά από μένα ή τελικά απολύθηκαν. Όσοι έγιναν ελεύθεροι επαγγελματίες, ζούν μ' ένα καθημερινό τρόμο ή φυτοζωούν ή φαλήρισαν. Εγώ αντίθετα δεν ήμουν ποτέ, αυτό που λένε «νοικοκύρης» και τελικά, με την οικονομική κρίση και τα «δίκαια» μέτρα που έχουν ληφθεί, δικαιώθηκα! Μπορεί να έχω υποστεί μείωση στο μισθό μου, αλλά αν τα βάλεις κάτω, περνάω πολύ καλύτερα από τους περισσότερους!

Έχουμε και λέμε λοιπόν: μένω σ' ένα καταπληκτικό σπίτι, το οποίο πριν την κρίση δεν θα μπορούσα με τίποτα να νοικιάσω, άσε που ο ιδιοκτήτης, όποτε του δίνω το ενοίκιο στην ώρα του, με κοιτάει στα μάτια, σαν να βλέπει τη Μόνικα Μπελούτσι με μαγιό! Έχω αγοράσει αυτοκίνητο με λίγα χρήματα, μεταχειρισμένο μεν (1600 cc), αλλά πολύ καλύτερο απ' αυτό που οδηγούσα προ κρίσης.

Και βέβαια, επειδή δεν έχω ακίνητη περιουσία και άρα τίποτα στο όνομα μου, δεν πληρώνω κανένα χαράτσι, ανήκω δηλαδή, στις λεγόμενες ευπαθείς ομάδες! Δεν πληρώνω χαράτσια στη ΔΕΗ, δεν πληρώνω τέλος επιτηδεύματος, δεν πληρώνω εισφορά αλληλεγγύης, ούτε φόρο ακίνητης περιουσίας, αλλά πρακτικά, ούτε και φόρο εισοδήματος, γιατί μου τα κρατάει το κράτος από το μισθό μου. Οτι παίρνω, είναι καθαρά στο χέρι. Άσε που και η διασκέδαση έχει γίνει πιο φθηνή σε κάποια καταστήματα και ξενοδοχεία.

Από την άλλη πλευρά, βλέπω τους ταλαίπωρους φίλους και συγγενείς μου, που όλ' αυτά τα χρόνια έκαναν οικονομίες, πήραν δάνεια, για ν' αγοράσουν ένα σπίτι ή ένα οικόπεδο για την οικογένειά τους, ή δεν «έφαγαν» την κληρονομιά που τους άφησαν οι γονείς τους.

Τι κατάλαβαν οι ανόητοι; Τώρα βρίσκονται σε απόγνωση και κινδυνεύουν να χάσουν σπίτια, αυτοκίνητα, εξοχικά, όλα! Ενώ εγώ, όχι μόνον δεν στερήθηκα τίποτα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά γλέντησα με την ψυχή μου, πέρασα καλά και τώρα περνάω καλύτερα! Επειδή μάλιστα είμαι μεγαλόψυχος, δεν θα τους αποκαλέσω κορόϊδα, παρόλο που εκείνοι, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, με χαρακτήριζαν ως ανεπρόκοπο, χαραμοφάη και «χαμένο κορμί».

Το μόνο που θα τους πω, είναι, ότι στην Ελλάδα της κρίσης, δεν ισχύει η γνωστή παροιμία «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν», γιατί εγώ «ούτε μαγείρεψα και βέβαια ούτε πείνασα» και ειδικά τα τελευταία χρόνια, περνάω μπεσαλίδικα!

Τό ότι δεν σπούδασα, με γλύτωσε από άσκοπα έτη σπουδών (χάσιμο χρόνου) και άσκοπα έξοδα. Εγώ αντιθέτως εργαζόμουν κι' έτσι σύντομα θα πάρω σύνταξη, και θα ξύνω τα «παπάρια» μου, περνώντας φίνα, ενώ αντίθετα, οι σπουδασμένοι συμμαθητές μου θα εργάζονται και θα πληρώνουν ΤΕΒΕ, κλπ. ασφαλιστικές εισφορές, μέχρι τα 67 τους...

Ένας τέως αποτυχημένος και νυν πού επιτυχημένος, για να μαθαίνετε και να μη με ζηλεύετε !

ΜΙΚΡΗ ΠΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ...

Από κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη:

Γεννήθηκαν αμφότεροι στις αρχές της δεκαετίας του '30. Από πατέρα Αθηναίο, «γκάγκαρο», ο Τάκης ο μεγάλος. Λιμπίστηκε τα τσακίρικα μάτια της Σμυρνιάς ο γκάγκαρος χασάπης και την πήρε «και ας μην είχε δεύτερο βρακί». Από πατέρα και μάνα πρόσφυγες ο Τάκης ο μικρός, οι οποίοι -ακόμα κι όταν «η Ελλάς ευημερούσε» όπως κοκορεύονταν οι εκάστοτε πρωθυπουργοί- επέμεναν να τα φέρνουν πολύ δύσκολα βόλτα, μεροδούλι-μεροφάι ...

Κατά τα παιδικά τους χρόνια χώριζαν τους Τάκηδες δύο χιλιόμετρα σκάρτα πλην άβυσσος κοινωνική. Στην πλατεία Γκύζη είχε το κρεοπωλείο του ο γκάγκαρος. Στις εργατικές πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας έμεναν οι πρόσφυγες. Στις ενδιάμεσες αλάνες αντάμωναν κι έπαιζαν μπάλα τα πιτσιρίκια. Κάθε Χριστούγεννα και κάθε Πάσχα, στα τραπεζώματα της κοινής τους γιαγιάς, ο Τάκης του χασάπη εμφανιζόταν με δώρα για τον φτωχό του εξάδελφο. Κοκκίνιζε το προσφυγάκι, έσκυβε το κεφάλι και τραύλιζε «χίλια ευχαριστώ» για τα ταλαιπωρημένα παπούτσια και για τα φθαρμένα παλτά. «Δεν λες που έχουν έναν χρόνο διαφορά και τα αποφόρια του ενός χωρούν στον άλλον;» έβλεπε πάντοτε η γιαγιά τους τη θετική πλευρά.

Την Κατοχή και τα μετέπειτα, ο γκάγκαρος χασάπης κατάφερε να τα περάσει σχεδόν αβρόχοις ποσί. Επρόκειτο για σπάνιο κατόρθωμα να κρατάς ίσες αποστάσεις από τους Χίτες κι από το ΕΑΜ, να καίγεται ο κόσμος γύρω σου κι εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου κι όταν σου πυρπολούν στα Δεκεμβριανά το μαγαζί, να κάνεις τον σταυρό σου και λουφαγμένος μες στο σπίτι σου να περιμένεις στωικά προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα.

Ο μπατζανάκης του ο πρόσφυγας δεν διέθετε παρόμοιες αρετές: Βγήκε από τους πρώτους στο βουνό. Σκοτώθηκε από τους πρώτους. Ο Τάκης ο μικρός έμεινε ορφανός. «Αλλά και να 'χε ζήσει ο μπαμπάς σου» του έλεγε μια μέρα ο χασάπης «τι χαΐρι θα 'χατε δει; Στα Μακρονήσια θα τραβιότανε ή στις Τασκένδες, αίμα θα φτύνατε οικογενειακώς... Ενώ τώρα η δράση του έχει σχεδόν ξεχαστεί. Ουδέν κακόν λοιπόν αμιγές καλού ...».

Διόλου δεν είχε ξεχαστεί η δράση του. Τελειώνοντας με τα χίλια ζόρια το Γυμνάσιο, ο Τάκης ο μικρός διεπίστωσε πως το όνομα του μπαμπά του τον βάραινε. Αν ήθελε να συνεχίσει σπουδές -σιγά μην αποτολμούσε τέτοιο όνειρο-, αν ήθελε να διοριστεί κλητήρας ή να αποκτήσει έστω άδεια μικροπωλητή, έπρεπε να υπογράψει ένα μάτσο χαρτιά ότι «αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας τον κομμουνισμόν και τας παραφυάδας αυτού» ... Δεν είχε την παραμικρή σκασίλα ο Τάκης ο μικρός για τον κομμουνισμό. Ένιωθε όμως πως στην ουσία του ζητούσαν να αποκηρύξει τον πατέρα του. Τους έριξε δυο μούντζες και με ό,τι λεφτά είχε και δεν είχε, έβγαλε ένα εισιτήριο τρίτης θέσης. Στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού δεν τον περίμενε κανείς. Μα ήταν δεκαεννιά χρονών: Το χέρι του έστυβε την πέτρα, το καυλί του την τρυπούσε.

Ο Τάκης ο μεγάλος κατάφερε με τον βούρδουλα του πατέρα του και ας μην τα 'παιρνε και πολύ τα γράμματα να τελειώσει το Πανεπιστήμιο Πειραιά - «Βιομηχανική Σχολή» το έλεγαν τότε. «Δεν θα σε χαραμίσω στις νεφραμιές και τις συκωταριές, επιστήμονα άνθρωπο!» του ανακοίνωσε όλος καμάρι ο χασάπης μόλις είδε το πτυχίο. Και με τη μεσολάβηση ενός βουλευτή -στον οποίον εδώ και χρόνια προμήθευε τις καλύτερες νεφραμιές και συκωταριές- τον διόρισε στο Υπουργείο Συγκοινωνιών. Του έραψε δυο κοστούμια και του έδωσε την ευχή του.

Στιγμιότυπα από τις ζωές του θείου Τάκη και του θείου Τάκη:
1955. Ο Τάκης ο μεγάλος, ο γκάγκαρος, αρραβωνιάζεται τη Βούλα, θυγατέρα ταξιάρχου. Εγκαθίσταται στο προικώον, στη Νεάπολη Εξαρχείων και αγοράζει με τις αποταμιεύσεις του ηλεκτρικό ψυγείο. Για την ηλεκτρική κουζίνα βάζει γραμμάτια.

1956. Ο Τάκης ο μικρός κοιμάται σε ένα ημιυπόγειο στην Αστόρια μαζί με τρεις ακόμα μετανάστες. Κάθε πρωί, αξημέρωτα, ξεκινάει για το Μανχάταν. Επί δώδεκα ώρες σπρώχνει ένα καροτσάκι με πρέτζελ, αλατισμένα κουλούρια. Τα μεσημέρια κάνει είκοσι λεπτά διάλειμμα, κολατσίζει στην είσοδο του Σέντραλ Παρκ. Επίσης, κατουράει πίσω από τον ίδιο πάντα θάμνο.

1958. Ο Τάκης ο μεγάλος φωτογραφίζεται με την πρωτότοκη κόρη του, με φόντο τα περιστέρια της πλατείας Συντάγματος. Ο Τάκης ο μικρός ερωτεύεται μιαν εβραιοπούλα πολωνικής καταγωγής, εργάτρια σε υφαντουργείο. Παραμερίζουν τις θρησκευτικές προκαταλήψεις τους και κλέβονται.

1962. Ο Τάκης ο μεγάλος δίνει το προικώον αντιπαροχή και αποκτά αυτοκίνητο. Ι.Χ. Ο Τάκης ο μικρός πουλάει το καρότσι και την άδεια του κουλουρά και μπαίνει συνέταιρος σε ένα σουβλατζίδικο στην Αστόρια. Την 25η Μαρτίου, ο γιος του παρελαύνει στην Πέμπτη Λεωφόρο ντυμένος τσολιαδάκι.

1970. Ο Τάκης ο μεγάλος ακούει κεκλεισμένων των θυρών τις ελληνικές εκπομπές του BBC και της Deutche Welle αλλά στο υπουργείο αποκαλεί τη Χούντα «Επανάσταση». Παραμερίζοντας τους τελευταίους του ενδοιασμούς, εκφωνεί ενώπιον του προσωπικού τον πανηγυρικό της 21ης Απριλίου. Έπειτα από δυο εβδομάδες, προάγεται σε Γενικό Διευθυντή.

1971. Ο Τάκης ο μικρός πηγαίνει σε συνεστίαση του ΠΑΚ Νέας Υόρκης και βλέπει τον Ανδρέα Παπανδρέου να βροντάει και να αστράφτει, μην αποκλείοντας το αντάρτικο εναντίον των Συνταγματαρχών. Εντυπωσιάζεται μεν, φτύνει δε τον κόρφο του που δεν έχει πια κανένα πάρε-δώσε, καμιά εξάρτηση από την Ελλάδα.

1976. Στην αγωνία του να ξεπλύνει τη ρετσινιά του συνεργάτη της Χούντας, ο Τάκης ο μεγάλος γράφεται στο Πασόκ. Ακόμα κι όσοι θυμούνται το παρελθόν του, τον αντιμετωπίζουν με κατανόηση. Κυρίως επειδή είναι υποδειγματικός υπάλληλος και εξαιρετικός κύριος. Εάν ήθελε εξάλλου -σκέφτονται- να επωφεληθεί προσωπικά, θα πήγαινε στη Νέα Δημοκρατία κι όχι στο «Κίνημα» του 13%...

1979. Ύστερα από τριάντα χρόνια, ο Τάκης ο μικρός επιστρέφει συν γυναιξί και τέκνοις στην Ελλάδα, για διακοπές, και συναντιέται με τους συγγενείς του. Οι θυγατέρες του Τάκη του μεγάλου βρίσκουν τους τρεις ελληνοαμερικάνους ξαδέλφους τους «καράβλαχους». Θαμπώνονται όμως από την καμπάνα στον Αστέρα, όπου έχει καταλύσει η οικογένεια του θείου τους. «Για κοίτα πού πηγαίνουν τα λεφτά ...» λένε πικρόχολα.

1985. Παρά τις υποσχέσεις που του είχαν δοθεί, ο Τάκης ο μεγάλος δεν περιλαμβάνεται τελικά στα ψηφοδέλτια του Πασόκ. Η απογοήτευσή του είναι τέτοια ώστε -σε συνδυασμό με την κρίση μέσης ηλικίας- τον ρίχνει σε κατάθλιψη. Για να το ξεπεράσει, ερωτεύεται μια νεαρή δακτυλογράφο κι εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία. Μέσα στους επόμενους έξι μήνες, πηγαίνει σε περισσότερα μπουζούκια και πολυτελή εστιατόρια από ό,τι σε όλη την προηγούμενη ζωή του. Φωτογραφίζεται, στο τσακίρ κέφι, με τον Σταμάτη Κόκοτα από πάνω του να του κρατάει το μικρόφωνο για να τραγουδήσει «μου 'φαγες όλα τα δακτυλίδια ...».

1988. Ο Τάκης ο μικρός παθιάζεται με την υποψηφιότητα του Μάικλ Ντουκάκις για την Προεδρία. Τα τρία εστιατόρια που έχει πλέον -στην Αστόρια και στο Λονγκ Άιλαντ- του δίνουν τη δυνατότητα να την υποστηρίξει και οικονομικά, με το ποσό των πενήντα χιλιάδων δολαρίων. Η ήττα του Ντουκάκις τον πικραίνει βαθύτατα. Είναι περήφανος ωστόσο που έκανε το πατριωτικό του καθήκον, καθώς και το κομμάτι του στην ομογένεια.

1992. Ο Τάκης ο μεγάλος παθαίνει έμφραγμα και σώζεται στο παραπέντε. Επιστρέφει με την ουρά στα σκέλια στην οικογένειά του. Η σύζυγός του Βούλα τον δέχεται με ανοιχτές αγκάλες. Δεν θα περάσει όμως ούτε μια μέρα εφεξής δίχως να του υπενθυμίσει τα «ρεζιλίκια» του. Το εφάπαξ -εννοείται- από το υπουργείο κατατίθεται σε δικό της λογαριασμό. 

1996. Ο τελευταίος γιος του Τάκη του μικρού σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό. «Ό,τι παιδί αποκτήσετε» προστάζει τους δυο άλλους μετά την κηδεία «θα το βαφτίσετε Γιώργο. Ή έστω Γεωργία ...». Σχεδόν αμέσως συνειδητοποιεί το μάταιον του πράγματος. «Τι νόημα έχει; Βγάλτε τα παιδιά σας όπως θέλετε, ζωή να έχουν!».

2004. Ο Τάκης ο μικρός έρχεται στην Αθήνα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες μαζί με τη δεκαμελή του πλέον οικογένεια. Μαγεύεται, τον πιάνει νοσταλγία. Σκέφτεται να αγοράσει ένα σπίτι, παραθαλάσσιο, για να περνάει τα καλοκαίρια, να βελτιώνουν και τα εγγονάκια του τα ελληνικά τους. Όταν μαθαίνει τις τιμές των ακινήτων, του σηκώνεται η τρίχα. «Και δεν παίρνω ένα φλατ με θέα στο Σέντραλ Παρκ;» λέει.

Ιούλιος 2013. Ο Τάκης ο μεγάλος πάει κρυφά από τη γυναίκα και τις κόρες του στο Ιντερκοντινένταλ, να βρει τον εξάδελφό του. Συναντιούνται στο μπαρ πλάι στην πισίνα - ο Τάκης ο μεγάλος φοράει κοστούμι ενώ ο Τάκης ο μικρός καναρινί μαγιό, η εικόνα που παρουσιάζουν είναι κωμική. Του περιγράφει το χάλι της Ελλάδας και τη δική του την κατάντια. «Η σύνταξή μου έχει πέσει στο μισό, δεν έχω πια να δώσω χαρτζιλίκι στα εγγόνια μου. Το εφάπαξ έγινε προίκα για τις θυγατέρες μου - χωρίσανε κι οι δύο, οι γαϊδούρες! Ζούμε με ένα χιλιάρικο σκάρτο τον μήνα ...».

Δεν χρειάζεται να προχωρήσει - ο Τάκης ο μικρός έχει καταλάβει. Βγάζει απ' το δερμάτινο τσαντάκι το μπλοκ του και του κόβει επιταγή, δέκα χιλιάδες δολάρια. «Δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να στα επιστρέψω ...». «Μα δεν στα δίνω δάνειο. Είναι το "ευχαριστώ" για τα ρούχα και τα παιχνίδια που μου χάριζες όταν ήμασταν παιδιά ...». Ο Τάκης ο μεγάλος αρχίζει τότε να κλαίει γοερά, ο Τάκης ο μικρός τού παραγγέλνει ένα ουίσκι διπλό, μπας και τον συνεφέρει.

«Πού τα σκατώσαμε, βρε ξάδελφε; Πώς καταντήσαμε έτσι;». «Περάσατε όμως και μπέικα ...».

«Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα! Εσύ έριξες μαύρη πέτρα πίσω σου και πρόκοψες ...».

«Μπα, τυχερός στάθηκα. Θα μπορούσαν να έχουν έρθει τα πράγματα ανάποδα. Δεν μετανάστευσα εξάλλου με τη θέλησή μου - κλωτσηδόν έφυγα ...».

«Δεν βαριέσαι» αμπελοφιλοσοφεί ο Τάκης ο μεγάλος. «Κάποιοι άνθρωποι είναι πουλιά και κάποιοι άλλοι δέντρα ...». «Όλοι οι άνθρωποι δέντρα γεννιούνται» τον διορθώνει ο Τάκης ο μικρός. «Μερικοί απλώς, βγάζουν στην πορεία φτερά».

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΓΥΝΑΙΚΕΣ...FEMALES...

Πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια που κάναμε στο πλαίσιο των μαθημάτων "Υλοποιώντας ένα σενάριο" με τον Λεωνίδα Μανωλικάκη, που πραγματοποιήθηκαν στο Εργαστήρι Καλλιτεχνικής Επιμόρφωσης και Δημιουργίας" της ΚΕΠΠΕΔΗΧ - ΚΑΜ.

Όλοι μαζί φτιάξαμε και υλοποιήσαμε μια μικρή ιστορία. Δείτε την...

ΤΕΤΟΙΟΣ ΜΕΖΕΣ, ΤΕΤΟΙΟ ΠΕΙΡΟΥΝΙ...

Καλεσμένο σε τραπέζι είχε ο Πασάς τον Χότζα, στον οποίο είχε μεγάλο άχτι καθώς του την είχε φέρει πολλές φορές...

Με τους υπόλοιπους καλεσμένους καθίσανε όλοι γύρω από το τραπέζι, μα σαν φέρανε οι υπηρέτες το φαγητό, μπροστά από τη θέση που καθότανε ο Χότζας βάλανε ένα πιάτο που είχε μέσα ένα αιδοίο αγελάδας ψημένο.

Πιάσανε τα πειρούνια οι άλλοι κι αρχίσανε να τρώνε από τα πιάτα τους, μα ο Χότζας καθότανε ακίνητος και κοίταζε μια το πιάτο και μια τους καλεσμένους και τον Πασά, που τους έβλεπε να κρυφογελάνε...

- Δεν πεινάς Χότζα, γιατί δεν τρώς; τον ρώτησε ο Πασάς μια στιγμή...

Ο Χότζας δεν είπε τίποτα τότε, μα σε λίγο σηκώθηκε όρθιος μπροστά στο τραπέζι και βγάζοντας την φτόνη του μπροστά σε όλους, έσκυψε και την έχωσε μέσα στο ψημένο αιδοίο της αγελάδας που του είχανε φέρει...

- Τι κάνεις εκεί, μπροστά μας; του φώναζαν οι καλεσμένοι...

Μα εκείνος ατάραχος γυρνώντας στον Πασά του λέει με νόημα, κάνοντας και μια γνωστή χειρονομία με τα δυο του χέρια, ένα με τα 2 πρώτα δάκτυλα κύκλο και το άλλο με τον μέσο σε ανάταση:

- Ε, Πασά μου, με τέτοιο μεζέ που μου έφερες, τέτοιο πειρούνι χρειάζεται!

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΧΡΟΝΩΝ...

Ενας ξένος περιηγητής ο οποίος επισκέφθηκε επανειλημμένα την Ελλάδα τόσο στην ύπαιθρο χώρα όσο και στην αστική αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα εξής που του προξένησαν ιδιαίτερη εντύπωση:

Ήταν λέει, καλοκαίρι στις αρχές της δεκαετίας του χίλια εννιακόσια ογδόντα. Καθώς περνούσα από ένα πεδινό χωριό της Θεσσαλίας, είδα γυναίκες να παρασκευάζουν διάφορα αγαθά όπως υφαντά, τυριά, σάλτσες κ.ά.

Ομως εκείνο που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση ήταν ο τρόπος του απλώματος ενός ζυμαρικού επάνω σε πανί, λες και γινόταν ιεροτελεστία.

Αφού χαιρέτισα τη γυναίκα που έκανε αυτή την ενέργεια, τη ρώτησα:
- Τι είναι αυτό;
- Τραχανάς, μου είπε. Δεν τον γνωρίζεις;
- Οχι! Από πού να τον γνωρίζω, αφού στον τόπο μου δεν τον παρασκευάζουν. Και δεν μου λες, τι τον κάνεις τώρα;
- Τι τον κάνω; Τον απλώνω στον ήλιο, για να στεγνώσει και μάλιστα πολλές φορές, με σκοπό να φύγει η υγρασία.
- Μετά;
- Θα τον μαζέψω μέσα σε ένα πάνινο σακούλι, ώστε να διατηρηθεί ως τον χειμώνα, όπου θα τον φάμε οικογενειακώς υπό μορφήν σούπας.
- Αλήθεια;
- Ναι! Πάντως, άμα ξανάρθεις τότε, έλα για να σε φιλέψουμε.
- Ευχαριστώ πολύ, είπα στην καλοσυνάτη αυτή κυρία και συνέχισα τον δρόμο μου.

Φεύγοντας, μονολόγησε:
Πόσο λογικοί και απλοϊκοί στις κινήσεις τους άνθρωποι είναι αυτοί, που είναι αυτάρκεις σε αγαθά, προνοούν για το μέλλον και φτάνουν σε σημείο να απλώνουν ακόμα και τον τραχανά με πολλή ευλάβεια λες και είναι κάτι το ιερό. Απ' ό,τι φαίνεται πάντως, γι' αυτούς είναι και το βιώνουν...

Πέρασαν πολλά χρόνια και το τελευταίο καλοκαίρι της δεκαετίας του ενενήντα επισκέφθηκε κάποια πόλη.

Κόντευε μεσημέρι και οι αγουροξυπνημένοι θαμώνες μιας καφετερίας απολάμβαναν τον καφέ τους, καθισμενοι στις άφθονες καρέκλες ενός πεζόδρομου, κάνοντας μια περίεργη συζήτηση. Ολοι μιλούσαν για δείκτες χρηματιστηριακών τιμών, μετοχές, επενδύσεις, συναλλαγές και μεγάλα κέρδη.

Κάποιοι μάλιστα έδιναν σε μακρινούς τους συνομιλητές μονολεκτικές εντολές διά μέσου κινητού τηλεφώνου, όπως: «Κλείσε», «Αγόρασε», «Πούλα»...

- Τι γίνεται εδώ, βρε παιδιά; Ρώτησε
- Απλώνουμε το χρήμα, του απάντησαν.
- Πώς το απλώνετε;
- Αγοράζοντας μετοχές εταιρειών εισηγμένων στο χρηματιστήριο.
- Γιατί, είστε τόσο πλούσιοι που δεν ξέρετε τι να κάνετε τα χρήματά σας;
- Οχι, παίζουμε αυτά που έχουμε, για να κερδίσουμε περισσότερα.
- Και, όσοι δεν έχουν;
- Πουλούν κάποιο ακίνητο ή δανείζονται από την τράπεζα.
- Και, τι θα τις κάνετε τις μετοχές;
- Θα τις πουλήσουμε ακριβότερα!
- Κοίτα μυαλό που διαθέτουν αυτοί οι άνθρωποι! Μάλλον θα έχουν σπουδάσει οικονομικές επιστήμες...
- Πάντως άμα θέλεις του είπαν, μπορείς κι εσύ να αγοράσεις και να κερδίσεις. Εδώ όλοι μόνο κερδίζουν!
- Και ποιος χάνει; Ρώτησε

Απάντηση δεν έλαβε τότε. Υστερα όμως από ένα χρονικό διάστημα έμαθε ότι όλοι αυτοί έχασαν, διότι άπλωσαν ασυλλόγιστα το χρήμα που κατείχαν κυριευμένοι από απληστία, με σκοπό να κερδίσουν, αλλά δεν πρόφθασαν, διότι είχαν προβλέψει και το μάζεψαν για λογαριασμό τους λίγοι επιτήδειοι.
- Τι ευκολόπιστοι άνθρωποι, μονολόγησε εκ των υστέρων. Επεσαν από μόνοι τους ως βορά στο στόμα των λύκων, θεωρώντας μάλιστα και τον εαυτό τους σπουδαίο οικονομολόγο...

Εφυγε και ξαναπέρασε μετά από πέντε χρόνια. Στην Ελλάδα τότε επικρατούσε μεγάλος οργασμός σε έργα υποδομής και αθλητικά, λόγω των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων.

Καθώς βάδιζε στους δρόμους της πόλης, παρατήρησε ότι έξω από τις τράπεζες υπήρχαν σχηματισμένες ουρές ανθρώπων. Στάθηκε μπροστά από μία και ρώτησε κάποιον:

- Τι συμβαίνει και υπάρχει τόσος κόσμος, λες και περιμένει συσσίτιο σε περίοδο απόλυτης φτώχειας ή ξένης κατοχής;
- Δεν το ξέρεις;
- Οχι!
- Οι τράπεζες απλώνουν το συσσωρευμένο στα ταμεία τους χρήμα και το μοιράζουν στον κόσμο...
- Δηλαδή άμα περιμένω κι εγώ στην ουρά θα μου δώσουν;
- Θα σου δώσουν! Πώς δεν θα σου δώσουν. Ο,τι επιθυμείς. Εορτοδάνειο, διακοποδάνειο, στεγαστικό....
- Είναι εύκολο;
- Πώς δεν είναι! Αμα θα βάλεις υποθήκη κάποιο ακίνητο.
- Μα, εγώ δεν έχω, διότι δεν ζω εδώ.
- Ε, τότε βρες έναν εγγυητή για να υπογράψει.
- Λες να βρω. Ποιον να βρω;
- Υπάρχουν κορόιδα που βάζουν το κεφάλι στον τροβά χωρίς να το καταλάβουν, ουκ ολίγα...
- Ναι, αλλά τα χρήματα λογικά κάποτε πρέπει να το επιστρέψω; Πότε όμως;
- Οποτε θέλεις. Ισως και μετά από είκοσι και πλέον χρόνια!
- Τι λες; Εγώ τότε ίσως να έχω πεθάνει.
- Γι' αυτό σκοτίζεσαι; Θα το αποπληρώσουν τα παιδιά σου...
- Α, εγώ δεν βάζω την οικογένειά μου σε τέτοιες περιπέτειες, είπε και έφυγε προβληματισμένος για τον τρόπο σκέψης και ενέργειας εκείνων των ανθρώπων.

Ενιωθε μια παράξενη έλξη από τούτον τον τόπο των πολλών αντιθέσεων, των ακραίων ενεργειών και των απρόβλεπτων καταστάσεων. Αυτόν που είχε μετατρέψει τη νύχτα σε ημέρα και λειτουργούσε ως απέραντο ξενυχτάδικο, παρόλο που ζούσε με δανεικά.

Έτσι πήρε την απόφαση να τον επισκεφτεί μετά από κάποια χρόνια για τελευταία φορά
Τότε όμως δεν είδε γυναίκες - παραγωγούς να απλώνουν τον τραχανά ούτε παίχτες του χρηματιστηρίου και τράπεζες να απλώνουν το χρήμα.

Είδε κάτι φοβερό. Είδε καταβεβλημένους ανθρώπους με καταρρακωμένη την αξιοπρέπεια να είναι επαίτες και να ζητιανεύουν στους δρόμους με απλωμένη την παλάμη του χεριού, εκλιπαρώντας τους περαστικούς να τους ελεήσουν. Και τους περαστικούς από την άλλη μεριά να μονολογούν απευχόμενοι, ώστε να μην έρθει και η δική τους σειρά!

- Τι χώρα κι αυτή, είπε τότε. Από την παραγωγή αγαθών πέρασε στον τζόγο, από κει στον άκρατο καταναλωτισμό του πλαστικού χρήματος και τέλος κατέληξε στην επαιτεία!

- Πού είναι η προνοητικότητα, η υπερηφάνεια, η εξυπνάδα και η μαγκιά;

Μήπως πήγαν περίπατο στο λιβάδι της καπιταλιστικής απάτης, όπου οι τσοπάνηδες βόσκουν τα γομάρια σαμαρωμένα και φορτωμένα, προσφέροντάς τα την τροφή με το δελτίο υπό μορφήν συσσιτίου και βαρώντας τα με τη φορτωτήρα, χωρίς αυτά να αντιδρούν;

Αλλά και πότε επιτέλους αυτά θα ταρακουνηθούν και θα κλωτσήσουν τους σαλαγητές τους, ώστε να απελευθερωθούν από το επαχθές φορτίο;

Η Ιστορία λέει ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή. Αρκεί μόνο να το θελήσουν...

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ (DOCUMENTARY)...

Πρόκειται για μια ταινία ντοκιμαντέρ η οποία αναφέρεται στην δίκη των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου του 1967. Προβάλλονται ντοκουμέντα από την εν λόγω δίκη με τις απολογίες του Παπαδόπουλου, του Αγγελή, του Πατακού κ.ά.

Ο σκηνοθέτης ενδιάμεσα απ' τις σκηνές της δίκης παραθέτει ιστορικά ντοκουμέντα που φανερώνουν πως φτάσαμε στην Χούντα του 1967 (Μεταξικό καθεστώς, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, δίκη Μπελλογιάννη, δολοφονία Λαμπράκη κ.ά.).

Από τον φακό περνάνε σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου όπως ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Μελίνα Μερκούρη και πολλοί άλλοι.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό ιστορικό ντοκιμαντέρ που παραχωρεί στην κρίση του θεατή πρωτογενές ιστορικό υλικό προς μελέτη...

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ...

Η ιστορία είναι απολύτως αληθινή, είχε δημοσιευθεί αρχικά σε τοπική εφημερίδα 2006 με κάποιες υποθετικές πληροφορίες. Τώρα σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες είναι όλα τα γραφόμενα σίγουρα μα με ονόματα που δεν γράφονται.

Τα τελευταία χρόνια πριν αλλάξει ο αιώνας, ένας μεγάλης ηλικίας Άγγλος δήθεν τουρίστης έφθανε ως το ιστορικό Θέρισο και με ένα σχεδιαγραμμα - χάρτη στα χέρια αναζητούσε κάποιες τοποθεσίες της Μαδάρας. Γνώρισε τον αλησμόνητο Ηλία Λεβεντάκη που κατά τη διαφυγή του βασιλέα Γεωργίου το '41 ήταν ο αγωγιάτης του μέχρι τα Ποριά, την άλλη είσοδο του φαραγγιού Σαμαριάς. Μάλιστα του έστελνε και στις γιορτές κάρτες όπου αναγράφεται και η διεύθυνσή του.

Τριγύριζε και στο καταφύγιο Καλλέργη και με τον ίδιο χάρτη στα χέρια ρωτούσε διάφορα και μετά που έφυγε τον γύρευε η Ε.Υ.Π...

Τελικά επρόκειτο για τον γιο του Αγγλου Συνταγματάρχη Μπλαντ που είχε την ευθύνη της συνοδείας και της προστασίας των βασιλιά, πρωθυπουργού κ.λπ. μέχρι τη διαφυγή τους στην Αίγυπτο.

Από αυτά τα περιστατικά ξεκίνησε μια ιστορία απίστευτη αρχικά σαν παραμύθι μα επιβεβαιωμένη σήμερα από έγκυρες πηγές, για ορισμένα πράγματα από τα συμβάντα τον Μάη του 2000 στα Λευκά Όρη.

Μάης 1941. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β' με τον πρίγκιπα Παύλο, τον πρωθυπουργό Τσουδερό και τη συνοδεία τους, είχαν εγκατασταθεί στο κτήμα Μάνου στην Πελεκαπίνα των Χανίων. Μάλιστα εκεί απ' έξω υπήρχαν οχυρωμένοι Νεοζηλανδοί στρατιώτες τους οποίους επισκεπτόταν ο Γεώργιος και τους είχε κάμει εντύπωση η απλότητά του. Οταν όμως άρχισε η θρυλική μάχη της Κρήτης, υπήρχε φόβος να συλληφθούν όλοι αυτοί από Γερμανούς αλεξιπτωτιστές που θα έπεφταν γύρω για τον σκοπό αυτό. Θεωρήθηκε καλό να μετακομίσουν στο Μετόχι Βολάνη στα Περιβόλια, έξω από την πόλη των Χανίων.

Από εδώ αρχίζει το παιχνίδι. Ο συνταγματάρχης Μπλαντ όπως σε ένα μοναδικό ντοκουμέντο αναφέρεται, δεν μετέφερε στου Βολάνη και κάποια βαριά κιβώτια, αλλά τα άφησε υπό φύλαξη στην Πελεκαπίνα και μάλιστα αναφέρεται ότι αυτά ήταν τάχα κιβώτια με κονσέρβες για τη διατροφή της βασιλικής παρέας.

Την πρώτη ημέρα της Μάχης προώθησε τη βασιλική παρέα προς το Θέρισο και την 21η κατευθύνθηκαν όλοι προς τα Ποριά, άλλοι πεζή και άλλοι σε μουλάρια, όπου διανυκτέρευσαν στο Μιτάτο Βίγλη και γεύθηκαν το σφακιανό βραστό από τους φιλόξενους βοσκούς.

Το γεγονός ότι ο Μπλαντ είχε αποσυρθεί για κάποιες ώρες από τη συνοδεία δεν είναι περίεργο, αφού εν τω μεταξύ είχε οργανωθεί η μεταφορά των μικρών κιβωτίων με τις δήθεν κονσέρβες από μουλάρια που βρήκε ο Μπλαντ και νύχτα πέρασαν από τις παρυφές του Θερίσου για την περιοχή Λουτσόκουρτα της κορυφής Μελινταού όπου ήταν ο προορισμός τους. Ο μακαρίτης πλέον γερο-Θερισιανός όταν τη νύχτα άκουσε τον θόρυβο από τα διερχόμενα μουλάρια, νόμιζε ότι είχαν φθάσει οι Γερμανοί, αλλά διαπίστωσε ότι ήταν Αγγλοι.

Εδώ πέρα από την προσωρινή εξαφάνιση του Μπλαντ, υπάρχουν ακόμη τα παρακάτω ερωτηματικά που δικαιολογούνται από τα επακολουθήσαντα. Γιατί ο Μπλαντ απομάκρυνε τους συνοδούς χωροφύλακες πριν από τα Ποριά; Γιατί απέσυρε και τους είκοσι περίπου Αγγλους στρατιώτες της συνοδείας και τον αξιωματικό και αυτοί παρέμειναν στη Λουτσόκουρτα;

Επειδή οι κονσέρβες των κιβωτίων ήταν ο χρυσός του βασιλικού στέμματος της Ελλάδος σε ράβδους και ίσως και λίρες χρυσές, που είχε μεταφερθεί στην Κρήτη με ελληνικό υποβρύχιο (ίσως προς Κολυμπάρι μεριά). Αυτό πλέον δεν σηκώνει αμφιβολία. Φυσικά αν ζούσαν σήμερα κάποιοι αξιωματικοί του τότε Βασιλικού Ναυτικού και ο φύλακας της βίλας στο κτήμα Μάνου, θα μπορούσαν να πουν περισσότερα.

Εκεί στη Λουτσόκουρτα οι στρατιώτες εργάσθηκαν πυρετωδώς και κατάχωσαν τον θησαυρό σε κάποια βραχοσκεπή, ο δε Μπλαντ κράτησε ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα, αυτό που κρατούσε ο γιος του μετά από 57 χρόνια και έψαχνε. Το μόνο σημείο όπου δεν είναι βέβαιο από όλη την ιστορία είναι η ποσότητα του χρυσού. Από εμπλακέντες στο περιστατικό λέχθηκε για δέκα τόνους, αλλά ίσως να μην ήταν και τόσο. Όπως επίσης κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι οι είκοσι στρατιώτες εκτελέσθηκαν από τον Μπλαντ για να μην αποκαλύψουν τη θέση του θησαυρού και είπε ότι έπεσαν σε ενέδρα Γερμανών, αλλά και αυτό δεν μπορεί κανείς να το βεβαιώσει.

Μάης του έτους 2000. Ο υιός Μπλαντ επιτέλους ερευνώντας βρήκε άκρη, αλλά το δυσκολότερο ήταν πώς να φέρει στην επιφάνεια τον θησαυρό. Αν απευθυνόταν σε ντόπιους θα είχε πρόβλημα και από αυτούς και από την Πολιτεία. Ο από μηχανής θεός ήταν ο τότε υποδιοικητής της Αμερικανικής Βάσης Σούδας που πήρε και το μεγαλύτερο μερίδιο, το 40%, ως λέχθηκε. Το άξιζε όμως, γιατί είχε φτιάξει μια μοναδικής οργάνωσης επιχείρηση που τελικά πέτυχε απολύτως...

Αφού λοιπόν έγινε επί χάρτου αυτή η άψογη και θαυμαστή οργάνωση, επιχειρήθηκε η πρώτη φάση και επί εδάφους. Το ερευνητικό μηχάνημα όμως, έπεσε από το μουλάρι που το μετέφερε και έως ότου έλθει το ανταλλακτικό που χρειαζόταν πέρασαν λίγες ημέρες, αλλά ήταν τυχεροί και αυτό τους βγήκε σε καλό.

Γιατί μια παρέα Σφακιανών σαϊνιών είχαν πολύ ευπαθή μύτη, είχαν μυριστεί την υπόθεση. Εφτιαξαν αυτοί άλλα σχέδια καλύτερα από τα Αγγλοαμερικανικά. Θα κύκλωναν την περιοχή και με τα καλάσνικοφ ανά χείρας θα απαιτούσαν τουλάχιστον τον μισό χρυσό, αλλιώς θα τους καθάριζαν και θα ήταν όλος δικός τους. Καταλαβαίνει ο καθένας τις πιθανότητες να επακολουθούσε εκεί μια μάχη - μακελειό, με διεθνείς διαστάσεις. Με το να αναβληθεί όμως η επιχείρηση, λόγω του ατυχήματος, δεν πληροφορήθηκαν την ημερομηνία της νέας απόπειρας επιχείρησης και έτσι έμειναν με τα Καλάσνικοφ στο χέρι και με το όνειρο του θησαυρού που τον κλαίνε ακόμη. Φυσικά γύρω στις παρυφές της περιοχής του θησαυρού, είχαν αναλάβει την προστασία από ανεπιθύμητες προσεγγίσεις και μερικοί λεβέντες ορεινοί έμπιστοι, ντόπια γερά κόκαλα της Μαδάρας, εφοδιασμένοι με ανάλογα πολεμικά μέσα.

Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε αρχές του Μάη του έτους 2000, γιατί τότε βόλευε ώστε να μην έχουν βγει ακόμη οι κτηνοτρόφοι στη Μαδάρα, αλλά πολλοί βοσκοί από τα χαμηλότερα είχαν προβληματισθεί με τις αναγνωριστικές πτήσεις που έκανε ελικόπτερο μερικές ημέρες πριν, μπαίνοντας από τη χαράδρα του Δρύ ως τη Μελινταού και πέρα. Τις επίμαχες ημέρες είχαν αγκυροβολήσει αμερικανικά πλοία στο Μαράθι, μάλιστα κι ένα ελικοπτεροφόρο.

Τις ημέρες εκείνες επίσης είχε διοργανωθεί άσκηση Αμερικανών πεζοναυτών στην περιοχή σε συνδυασμό με άσκηση από τη Μοίρα Αλεξιπτωτιστών Μάλεμε που όμως τους είχαν καθορίσει τομέα μέχρι τα Ποριά και μάλιστα είχε προξενήσει εντύπωση γιατί οι Αμερικανοί πεζοναύτες πήγαιναν σε άσκηση χωρίς  να κκρατούν όπλα. Ισως να είχαν σκαλίδες και σκαπέτια.

Την ημέρα και τη νύχτα λοιπόν της τελικής επιχείρησης, μετά από το σκάψιμο και την ανάσυρση των εκατό κιβωτίων χρυσού, έφτασε ένα μεγάλο ελικόπτερο Σινούκ (δεν γνωρίζουμε αν ήταν στρατιωτικό USA ή ενοικιασμένο), στο οποίο οι ίδιοι άνδρες που έσκαψαν φόρτωσαν και τα κιβώτια. Φυσικά είχε διαμορφωθεί από πριν κάποιος χώρος κατάλληλος για το ελικόπτερο. Πιθανολογείται πως το ελικόπτερο προσγειώθηκε σε κάποιο δεξαμενόπλοιο ή άλλο μεγάλο πλοίο που έπλεε μεταξύ Κρήτης και Τυνησίας, αλλά δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι η προσγείωση έγινε σε πολεμικό πλοίο αλλοδαπό ή ακόμη και σε κάποια στεριά.

Πληροφορίες αναφέρουν ακόμη ότι από κάποιο κιβώτιο που έσπασε έπεσαν ράβδοι (πλάκες στην πραγματικότητα) που είχαν επάνω τη στάμπα της Τράπεζας της Ελλάδος. Ετσι γινόταν σε όλα τα κράτη για τον χρυσό των βασιλικών οίκων. Φυλάσσονταν στην κρατική τράπεζα και με ευθύνη της.
Μετά την επιτυχία της μυστικής επιχείρησης, πραγματοποιήθηκε γλέντι σε σπίτι σε Χανιώτικο προάστιο, όπου πήρε μέρος και πολιτικός παρών σε κάθε ρεμούλα και ρουσφέτι, αλλά δεν γνωρίζουμε αν συνέβαλε με τον τρόπο του στην όλη επιχείρηση.

Ο Αμερικανός υποδιοικητής παραιτήθηκε μετά από λίγο καιρό και αναχώρησε προς USA πιο πλούσιος.

Φυσικά ο χρυσός αυτός κτήμα της βασιλικής οικογένειας, δεν είχε καμιά σχέση με τον επίσημο κρατικό χρυσό που μεταφέρθηκε αρχικά στο Ηράκλειο και μετά από τη Σούδα με το καταδρομικό "Διδώ" στην Αλεξάνδρεια, στη συνέχεια στη Νότια Αφρική και τέλος στην Αγγλία απ' όπου επανήλθε μετά το τέλος του πολέμου. Η μόνη σχέση ίσως να είναι ότι και οι δύο θησαυροί ανήκαν στον Ελληνικό λαό.

Κατά την ίδια περίπου διαδικασία είχε παραληφθεί από Βρετανικό αντιτορπιλικό από ακτή της Πελοποννήσου ο χρυσός του βασιλικού στέμματος της Σερβίας (Καραγεώργεβιτς), αλλά γι' αυτόν δεν ενδιαφέρθηκε κανείς τι απέγινε...

Ως γνωστόν τη στραταρχική ράβδο του βασιλέως, το στέμμα του και κάποια παράσημα ανέλαβε να τα φυλάξει κάποια οικογένεια Καστρινάκη από τα Περιβόλια και μετά τον πόλεμο που τα παράδωσαν στον Γεώργιο δεν δέχθηκαν καμιά αμοιβή.

Τώρα εσείς που διαβάσατε το δήθεν παραμύθι (για όσους βολεύονται έτσι) μη ρωτάτε τίποτε άλλο και ακόμη θέλω να είστε βέβαιοι πως όλη την ιστορία την πληροφορήθηκα και δεν πήρα ούτε μια ράβδο χρυσού.

Το λυπηρό πάντως είναι πως το χρυσάφι αυτό δεν έμεινε τουλάχιστον όλο σε ντόπια χέρια...

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΤΟΥ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική σπονδυλωτή ταινία - κωμωδία του Γ. Λαζαρίδη, από το 1980.


Η ταινία απαρτίζεται από έξι αυτόνομα επεισόδια με τους εξής χαρακτηριστικούς τίτλους:

α΄ Το θύμα των τροχών:  Ο Σταύρος είναι ένας μεροκαματιάρης ελαιοχρωματιστής που νιώθει έντονα ότι απειλείται από τη βιομηχανική εξέλιξη και την τεχνολογία, κι έτσι αποφασίζει να πέσει στις ρόδες του αυτοκινήτου ενός Αμερικανού.

β΄ Η εκπαίδευση:  Ο Ιορδάνης είναι ένας συνταξιούχος γυμνασιάρχης που εξοργίζεται με τους βαθμούς της εγγονής του κι αρχίζει τον εξάψαλμο για την κατάντια της παιδείας που διέπεται πλέον μόνο από τη «λογική του χρήματος».

γ΄ Ένας πολίτης του σήμερα: Ο Γιώργος είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος που αναρωτιέται τι ρόλο παίζει σε τούτη τη ζωή. Συνοδεύει τη γυναίκα του και την πεθερά του σ' ένα αναψυκτήριο και εξοργίζεται με τις προσβολές του κονφερασιέ απέναντι στο κοινό.

δ΄ Το χωραφάκι:  Η Άννα αγωνίζεται επί είκοσι ολόκληρα χρόνια για να πετύχει ένα μικρό ρουσφέτι, προκειμένου να μπει το οικοπεδάκι της επιτέλους στο σχέδιο πόλεως, κάτι που για άλλους δεν θα ήταν παρά θέμα λίγων λεπτών.

ε΄ Αδικημένη από την κοινωνία:  Ένας Λαρισαίος, που βρίσκεται στην Αθήνα για δουλειές, συναντά ένα φίλο του Κοζανίτη και αποφασίζει να το ρίξει έξω, αλλά πέφτει πάνω σε μια γνωστή του, μια νεαρή μητέρα την οποία η απόγνωση έχει οδηγήσει στην πορνεία.

στ΄ Καιρός για έρωτες:  Ο Σωτήρης είναι ένας δειλός ανθρωπάκος που φαντάζεται τον εαυτό του σούπερμαν, να σώζει τη γυναίκα των ονείρων του. Όταν όμως την πλησιάζει, ανακαλύπτει ότι δεν είναι όπως τη φαντασιωνόταν.

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (H ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ιστορική ταινία του Φ. Φυλακτού από το 1973.

Μια μοναδική στο είδος της ταινία μεγάλου μήκους,που δικαίως χαρακτηρίστηκε από ειδικούς ως η πλουσιότερη και αυθεντικότερη υπερπαραγωγή στον Ελληνικό κινηματογράφο.

Φέρνει σε άμεση επαφή με τα ιστορικά εθνικά και πολεμικά γεγονότα που έλαβαν χώρα στις αρχές του 20ου αιώνα με πρόσωπα επώνυμα και ανώνυμα που αγωνίστηκαν για τα μεγάλα ιδεώδη της Φυλής...

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η υπό τουρκική κατοχή Μακεδονία και οι Ελληνικοί πληθυσμοί της υποφέρουν διπλά, μιας και οι Βούλγαροι κομιτατζήδες δρουν στην περιοχή παράλληλα με τις Τουρκικές δυνάμεις.

Ο Έλληνας αξιωματικός Παύλος Μελάς, μέλος της Εθνικής Εταιρείας από τα χρόνια του στην Σχολή Ευελπίδων, αποφασίζει το 1904 να αναλάβει την ηγεσία του αγώνα στη Μακεδονία.

Μαζί με τους άνδρες του θα φέρουν σε πέρας τρεις αποστολές, αλλά στο τέλος θα παγιδευτούν κατόπιν προδοσίας και ο Μελάς θα σκοτωθεί από Τούρκους στρατιώτες στην Σιάτιστα...

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ...

Το φαινόμενο της βεντέτας δεν είναι καινούργιο. Ξεκινώντας από την αρχαιότητα, το συναντάμε στις πρώτες κιόλας ανθρώπινες κοινωνίες. Στο εθιμικό δίκαιο της Κρήτης καταγράφεται για πρώτη φορά στη Μινωική πολιτεία. Ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» αναφέρει ως εισηγητή του «Δικαίου της Ανταπόδοσης» τον Ραδάμανθυ, αδελφό του Μίνωα. Σύμφωνα με αυτή την ποινική διάταξη, όποιος διαπράξει ένα αδίκημα «μόνο σαν πάθει ό,τι 'καμε, δίκη σωστή θα γίνει».

Ο νόμος της ανταπόδοσης χαρακτηρίζεται μάλιστα ως σπουδαία μορφή απονομής δικαιοσύνης. Αργότερα, κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας στην Κρήτη, ίσχυε η βασική αρχή του ισόποινου, σύμφωνα με το οποίο η ποινή που επιβαλλόταν σε περίπτωση φόνου ήταν είτε το ισόποινο, δηλαδή η καταδίκη του δράστη σε θάνατο, είτε η «εξαγορά του αίματος», δηλαδή η απόδοση χρηματικής αποζημίωσης από τον δράστη στην οικογένεια του θύματος.

Η βεντέτα λοιπόν μοιάζει να είναι κατάλοιπο του μακρινού παρελθόντος, ενός πανάρχαιου τρόπου απονομής δικαιοσύνης σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί ο μωσαϊκός νόμος του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». «Γεννιέται» από την ανάγκη για εκδίκηση που νιώθουν συνήθως οι συγγενείς του θύματος ενός φόνου απέναντι στον δράστη και την οικογένεια του.

Σύμφωνα με τον κ. Γιώργο Νικολακάκη, καθηγητή του τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου,

«η βεντέτα είναι ένας κοινωνικός κώδικας που στηρίζεται στην έννοια της τιμής και της προστασίας. Και η τιμή αυτή αφορά άτομα από την ίδια πάντα οικογενειακή ομάδα, αποτελεί δε στοιχείο της ταυτότητας και του κοινωνικού της κύρους».

Πολλές φορές ο χώρος που επιλέγεται από τους συγγενείς για την τέλεση του εκδικητικού φόνου είναι το ίδιο το δικαστήριο, την ώρα που δικάζεται ο δράστης και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της αποδεικτικής διαδικασίας ή της απαγγελίας της απόφασης. Η επιλογή αυτή κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς ο χώρος του δικαστηρίου λειτουργεί συμβολικά και οι «εκδικητές» με αυτόν τον τρόπο υποδηλώνουν ότι απονέμουν δικαιοσύνη. Η ιστορία, ωστόσο, δεν τελειώνει με την εκδίκηση της οικογένειας του θύματος.

Αντίθετα στο σημείο αυτό ξεκινά ένας αέναος κύκλος αντεκδικήσεων ανάμεσα στις «αντίπαλες» οικογένειες, με αποτέλεσμα εκατοντάδες αθώα θύματα και δεκάδες ξεκληρισμένες οικογένειες. Υπάρχουν βεντέτες που διήρκεσαν 70 ολόκληρα χρόνια με περισσότερα από 60 θύματα, όπως αυτή ανάμεσα στις οικογένειες Σαρτζετάκη και Πεντάρη που υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες βεντέτες που συγκλόνισαν ποτέ την Κρήτη.

Η υπόθεση αυτή «έκλεισε» έπειτα από χρόνια με τον ίδιο τρόπο που λύνονται συνήθως οι βεντέτες. Με τη διαμεσολάβηση ατόμων κύρους που έχαιραν της εκτίμησης και των δυο αντιμαχόμενων οικογενειών, συνάπτονταν γάμοι μεταξύ μελών των δυο οικογενειών. Με τον τρόπο αυτόν, οι δυο οικογένειες συγγένευαν και το πάθος για εκδίκηση έσβηνε.

Κάποιες φορές χρειάζονταν διαδοχικοί γάμοι, προκείμενου να σταματήσουν τελείως οι προκλήσεις. Ένας ακόμα τρόπος για να σταματήσει μια βεντέτα ήταν η διαφυγή των υποψήφιων δραστών ή θυμάτων σε άλλες πόλεις.

Η βεντέτα πάντως, δεν είναι μόνο κρητικό, ούτε καν μόνο ελληνικό φαινόμενο. Συναντάται σε όλες τις χώρες της Μεσογείου, καθώς και σε αραβικές χώρες.

Η κρητική βεντέτα ωστόσο αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση και συναντάται πιο συχνά στην ελληνική κοινωνία. Βεντέτες έχουν καταγραφεί κυρίως στους δυτικούς νομούς της Κρήτης -το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο και τα Χανιά. Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο βρίσκεται σε ύφεση, υπάρχουν στοιχεία σύμφωνα με τα οποία παραμένουν κάποιες «εστίες» ανοιχτές, κυρίως στη δυτική Κρήτη και στις ορεινές περιοχές.

Στα ορεινά χωριά οι κοινωνίες παραμένουν κλειστές και η προσωπική τιμή εξακολουθεί να αποτελεί υψηλή αξία για τους κατοίκους τους. Αντίθετα, σε περιοχές όπου ο ντόπιος πληθυσμός έχει έρθει σε επαφή με άλλους πολιτισμούς, η νέα γενιά σπουδάζει και μορφώνεται και το βιοτικό επίπεδο έχει ανεβεί, το «έθιμο» της βεντέτας έχει πλέον εξασθενήσει. Άλλωστε, όπως υποστηρίζουν και οι ίδιοι οι Κρητικοί, «έστω και στη σκιά, η διατήρηση της βεντέτας είναι δυσφήμιση για τον τόπο».

ΤΟ ΚΑΡΦΙ...

Κάποτε ένας άνθρωπος πήγαινε με τα πόδια στη δουλειά του.

Σ' όλο το δρόμο και σχεδόν μπροστά σε κάθε αυλή υπήρχε και κάποιος σκύλος, που πάντα γαύγιζε κάθε φορά που εκείνος περνούσε από κοντά του. Του είχε κάνει όμως εντύπωση ότι υπήρχε κι ένας σκύλος που καθόταν πάντα ακίνητος και κλαψούριζε, γρύλιζε και βογκούσε, έκανε δηλαδή την κλαψιάρικη μουρμούρα που κάνουν τα σκυλιά όταν είναι πληγωμένα ή πονούν κάπου.

Αυτός λοιπόν ο σκύλος το μόνο που έκανε ήταν να κάθεται στην μπροστινή αυλή του σπιτιού του και να βγάζει αυτούς τους ήχους. Ο φίλος μας ήταν πολύ περίεργος να ανακαλύψει γιατί εκείνος ο σκύλος μόνο γρύλιζε πονεμένα αντί να τον γαυγίζει, όπως όλα τα άλλα σκυλιά αλλά βέβαια δεν μπορούσε να βρει την άκρη, κι έτσι συνέχισε να πηγαίνει στη δουλειά του.

Αυτό συνεχίστηκε για περισσότερο από μια βδομάδα και τελικά ο άνθρωπός μας πήρε την απόφαση και χτύπησε την πόρτα του σπιτιού για να μάθει επιτέλους, τι ακριβώς συμβαίνει με το σκυλί αυτό. Κάποιος βγήκε από μέσα λέγοντας
- Τι θέλετε, παρακαλώ;
Ο διαβάτης ρώτησε:
- Δικός σας είναι ο σκύλος κύριε;
- Μάλιστα, δικός μου, απάντησε ο νοικοκύρης.
- Μα τι του συμβαίνει; ρωτάει ο περαστικός.
Το αφεντικό του σκύλου τότε ρώτησε:
- Τι θέλετε να πείτε;
- Δεν ξέρω, τον βλέπω εδώ να κάθεται και να βογκάει και να κλαψουρίζει μια ολόκληρη βδομάδα τώρα. Όλα τ' άλλα σκυλιά γαυγίζουν και το ίδιο θα έπρεπε να κάνει κι ο δικός σας, αλλά γιατί βογκάει και κλαψουρίζει;
- Ξέρετε, κάθεται πάνω σ' ένα καρφί, είπε ο ιδιοκτήτης.
- Τι πράγμα; Ο σκύλος σας κάθεται πάνω σ' ένα καρφί; Και γιατί δεν σηκώνεται να φύγει:
- Να σας πω, φαίνεται ότι δεν τον πονάει και πολύ...

Πολλοί άνθρωποι μοιάζουν μ' αυτόν το σκύλο που καθόταν πάνω σε καρφί.
Σίγουρα θα ήθελαν να σηκωθούν και να φύγουν, αλλά τους τρομάζει η ιδέα ότι μπορεί να τους συμβεί κάτι ακόμα χειρότερο αν μετακινηθούν. Κι έτσι προτιμούν να υφίστανται τον πόνο και την ταλαιπωρία του γνώριμου, του οικείου.

Δεν φαίνεται να τους περνάει ποτέ απ' το νου ότι πιθανόν θα θεραπευτούν, μπορεί να ελευθερωθούν, ίσως να κατορθώσουν να μετακινηθούν και ν' ανακαλύψουν ένα νέο τρόπο ζωής...

Μια καθημερινή αλήθεια που ισχύει για πολλούς!

ΤΟ ΒΑΤΡΑΧΑΚΙ...

Μου ήρθε στο μυαλό η γνωστή ιστορία του Olivier Clerc:

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη κρύο νερό, μέσα στο οποίο κολυμπά ανέμελα ένα βατραχάκι.

Κάτω από την κατσαρόλα, ανάβουν μια μικρή φωτιά και το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται πολύ σιγά.

Το νερό, σιγά σιγά γίνεται χλιαρό και το βατραχάκι, βρίσκοντάς το μάλλον ευχάριστο, συνεχίζει να κολυμπά χαρούμενο.

Η θερμοκρασία του νερού συνεχίζει να ανεβαίνει.

Τώρα το νερό είναι πιο ζεστό απ' ότι το βατραχάκι θα θεωρούσε ευχάριστο, αισθάνεται λίγο κουρασμένο αλλά παρ' όλα αυτά δεν αισθάνεται κανέναν φόβο.

Τώρα το νερό είναι πραγματικά ζεστό και το βατραχάκι αρχίζει να αισθάνεται δυσάρεστα, αλλά είναι εξουθενωμένο. Για αυτόν τον λόγο υπομένει και δεν αντιδρά.

Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει έως ότου το βατραχάκι καταλήξει να βράσει και ως εκ τούτου, να πεθάνει.

Εάν έριχναν το ίδιο βατραχάκι κατ' ευθείαν σε νερό θερμοκρασίας 50 βαθμών, με μια εκτίναξη των ποδιών του, θα είχε πηδήξει αμέσως έξω από την κατσαρόλα.

Αυτό αποδεικνύει ότι, όταν μια αλλαγή γίνει με έναν τρόπο επαρκώς αργό, διαφεύγει της συνειδήσεως και, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν προκαλεί καμία αντίδραση, καμία αντίσταση, καμία επανάσταση.

Ένα μεγάλο μέρος καταστάσεων που πριν από 20, 30 ή 40 χρονιά, θα μας έκαναν να φρίξουμε και να βγούμε στους δρόμους, σιγά σιγά έγιναν κοινότυπες και σήμερα περνάνε απαρατήρητες η αφήνουν τελείως αδιάφορη την πλειονότητα του κόσμου.

Στο όνομα της προόδου, της επιστήμης και του κέρδους, γίνονται διαρκώς αυθαιρεσίες κατά της προσωπικής ελευθερίας εκάστου, της αξιοπρέπειάς του, της ακεραιότητας της φύσεως, της ομορφιάς και της χαράς της ζωής, με αργό ρυθμό αλλά ασταμάτητα, με τη συνεχή συνενοχή των αδαών θυμάτων, που ίσως και στο μεταξύ να έχουν χάσει την ικανότητα και τη θέλησή τους να αμυνθούν.

Τα άσχημα προγνωστικά για το μέλλον μας, αντί να προκαλούν αντιδράσεις και εξεγέρσεις, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προετοιμάζουν ψυχολογικά τον κόσμο, ώστε να υφίσταται και να αποδέχεται τις εξαθλιωτικές και δραματικές συνθήκες ζωής που μας επιβάλλουν.

Το συνεχές σφυροκόπημα από τα μέσα ενημερώσεως, με την παραπληροφόρηση, τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσσουν τον ανήσυχο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές, χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του...

Συνειδητοποίηση, ή βράσιμο; Πρέπει να διαλέξετε!

Λοιπόν αν δεν είστε σαν το βατραχάκι μισοβρασμένοι, κάντε μια γερή εκτίναξη με τα πόδια, πριν είναι πολύ αργά. Γιατί αλλιώς...

ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΤΙΑ...

Ήταν κάποτε δύο άγγελοι που ταξίδευαν και σταμάτησαν για να περάσουν τη νύχτα τους στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενείς και δεν ήθελαν να τους φιλοξενήσουν σε κάποιο από τα δωμάτια του αρχοντικού τους. Αντίθετα, οι άγγελοι έμειναν σε ένα μικρό χώρο στο υπόγειο του σπιτιού.

Καθώς έστρωναν για να κοιμηθούν πάνω στο κρύο πάτωμα, ο γηραιότερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε, καλύπτοντάς την. Όταν ο νεαρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί το έκανε αυτό, ο άλλος του απάντησε ότι «Τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως δείχνουν».

Την επόμενη νύχτα, οι δύο άγγελοι θέλησαν να ξεκουραστούν στο σπίτι μιας πολύ φτωχής, αλλά φιλόξενης οικογένειας αγροτών. Αφού μοιράστηκαν με την οικογένεια το φτωχικό φαγητό τους, το ζευγάρι των αγροτών τους παραχώρησε το κρεβάτι τους για να ξαπλώσουν και να ξεκουραστούν. Μόλις βγήκε ο ήλιος το άλλο πρωί, οι άγγελοι είδαν τον αγρότη και τη γυναίκα του να κλαίνε γιατί η μοναδική τους αγελάδα είχε ψοφήσει κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ο νεαρός άγγελος θύμωσε πολύ και ρώτησε το γηραιότερο γιατί να συμβαίνει αυτή η αδικία στους καλούς και φτωχούς αυτούς ανθρώπους. «Η πρώτη οικογένεια είχε τα πάντα και τη βοήθησες», τον κατηγόρησε. «Η δεύτερη οικογένεια είχε τόσα λίγα και ήταν τόσο πρόθυμη να τα μοιραστεί και εσύ άφησες την αγελάδα τους να ψοφήσει».
«Τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως δείχνουν», του απάντησε ο γηραιότερος άγγελος.

«Όταν μείναμε στο υπόγειο του πλούσιου αρχοντικού, παρατήρησα ότι υπήρχε χρυσάφι μέσα σ΄εκείνη την τρύπα που είχε ανοίξει στον τοίχο. Επειδή όμως, ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο φιλάργυρος, άπληστος και δεν ήθελε να μοιραστεί την καλοτυχία του με άλλους, εγώ σφράγισα τον τοίχο για να μη μπορεί να ανακαλύψει το χρυσάφι. Τη χτεσινή νύχτα που κοιμηθήκαμε στο κρεβάτι των φτωχών αγροτών, ήρθε ο άγγελος του θανάτου για να πάρει τη γυναίκα. Εγώ του έδωσα την αγελάδα για αντάλλαγμα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι όπως δείχνουν».

Τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα όπως φαίνονται. Αν έχετε πίστη, αυτό που χρειάζεται να κάνετε είναι να εμπιστεύεστε, ότι κάθε αποτέλεσμα θα είναι πάντα για το καλό το δικό σας. Μπορεί να μην το γνωρίζετε πριν περάσει ένα αρκετά μεγάλο διάστημα.

Η ζωή μας είναι όμορφη γιατί είναι απρόβλεπτη. Πολλές φορές βγάζουμε συμπεράσματα μόνο από αυτά που φαίνονται, από αυτά που βλέπουμε και όχι από όλα όσα, τελικά, συμβαίνουν.

Γι' αυτό, ας είμαστε περισσότερο σκεπτικιστές και σκεπτικοί, πριν εγκρίνουμε, ή απορρίψουμε κάποιον άνθρωπο ή μια κατάσταση. Ας έχουμε πάντα στο νου μας, ότι υπάρχουν φορές που τα πράγματα δεν δείχνουν αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Την πραγματικότητα θα πρέπει να την ανακαλύψουμε οι ίδιοι. Θα πρέπει να είμαστε περισσότερο υπεύθυνοι με όλα αυτά που φανταζόμαστε προκειμένου να πάρουμε μια σοβαρή απόφαση.

Αν θέλουμε να είμαστε σε θέση να παίρνουμε καλύτερες αποφάσεις, ας είμαστε προσεκτικότεροι, περισσότερο υπεύθυνοι με τις σκέψεις που κάνουμε. Γιατί διαφορετικά βγάζουμε λάθος συμπεράσματα που μας οδηγούν στα λάθος βήματα, στις λάθος σχέσεις, με τους λάθος ανθρώπους.


Απόσπασμα από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη "Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή".

ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ...

Τίποτε δεν πρόκειται να διαρκέσει για πάντα. Απολύτως τίποτε!

Όταν πέφτετε ψυχολογικά να σκέφτεστε το βασιλιά Σολομώντα. Ήταν ένας βασιλιάς που βίωνε πολλές ψυχολογικές μεταπτώσεις κατά τη διάρκεια της μέρας του. Όταν "ανέβαινε" έχανε τον αυτοέλεγχό του, έκανε πράγματα ενθουσιασμού για τα οποία μετανοούσε αργότερα. Αλλά και όταν "έπεφτε" ψυχολογικά, γινόταν ένα ράκος. Μελαγχολούσε, μιζέριαζε, του έφταιγαν όλοι και όλα.

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι πάσχουν από την ίδια αρρώστια.

Όταν κάποιος έχει επιτυχίες γίνεται αλαζόνας. Χάνει τον έλεγχο των σκέψεων και των πράξεών του.

Ο Μέγας Αλέξανδρος σκότωσε τον Ηφαιστίωνα, τον καλύτερο του φίλο, σε μια κρίση αλαζονείας. Ο περίφημος Λεσέψ, ο άνθρωπος που έχτισε τη διώρυγα του Σουέζ, καταστράφηκε αργότερα από την ίδια αλαζονεία.

Για να επιστρέψουμε όμως στην ιστορία μας, ο Σολωμώντας κάλεσε έναν σοφό και του είπε:

- Θέλω να μου πεις τι να κάνω όταν είμαι ανεβασμένος και χάνω τον έλεγχό μου αλλά και όταν είμαι πεσμένος και μιζεριάζω και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Θέλω να μου δώσεις μια συμβουλή τι να κάνω σ΄ αυτές τις δύο περιπτώσεις...

Ο σοφός του ζήτησε μερικές ημέρες καιρό για να σκεφτεί κι έφυγε. Μετά από δέκα ημέρες έρχεται ο σοφός και του λέει:

- Σου έχω γράψει κάτι σε μια περγαμηνή και θέλω να σε παρακαλέσω την περγαμηνή αυτή, να τη βάλεις πάνω στο γραφείο σου και όσο είσαι ανεβασμένος να τη διαβάζεις. Αλλά κι όταν είσαι πεσμένος, πάλι να τη διαβάζεις..

Η περγαμηνή αυτή έγραφε : "Θα περάσει κι αυτό."

Όταν είσαστε ανεβασμένοι και παραληρείτε από τις επιτυχίες ή τον ενθουσιασμό, να θυμάστε ότι θα περάσει κι αυτό. Ακριβώς το ίδιο να κάνετε και κάθε φορά που αισθάνεστε τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια σας. Τότε που η μελαγχολία σας στραγγαλίζει και οι σειρήνες της απογοήτευσης και της συμφοράς παιανίζουν το απαίσιο μοιρολόγι τους. Θα περάσει κι αυτό!

Θα ξαναβρείτε τον παλιό σας εαυτό. Η ζωή σας θα ξαναγίνει όμορφη και φυσιολογική. Θα περάσει κι αυτό.

Γιατί θα περάσει; Γιατί "τα πάντα ρει".

Γι αυτό θυμηθείτε. Θα περάσει κι αυτό. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά...


(Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη "Μικρές Ιστορίες που αξίζει να λες")

ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΤΥΧΗ...

Μια πραγματική ιστορία ενός αληθινά τυχερού ανθρώπου, από τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής στην Κρήτη.

Στο χωριό Καλλικράτης της επαρχίας Σφακίων ζούσε ένας χωρικός που το επάγγελμά του ήταν πλανόδιος έμπορος. Το 1943 επέστρεφε από τον Αποκόρωνα, που είχε πάει για να ψωνίσει διάφορα μανάβικα για να μεταπουλήσει στο χωριό του.
Ερχόμενος λοιπόν και περνώντας από την Αση Γωνιά του λένε:

- Που πάεις Γιώργη, που πριν από λίγο περάσανε Γερμανοί προς τον Καλλικράτη;

Ο Γιώργης σκέφτηκε τον κίνδυνο των στρατιωτών, μα συνέχισε προς το χωριό του, διότι εκεί ήταν ή οικογένειά του. Δεν υπολόγισε καθόλου τον κίνδυνο για τον εαυτό του. Φτάνει στο σπίτι του και ξεφορτώνει τον γάιδαρο του.

Εκείνη τη στιγμή φτάνουν οι Γερμανοί. Η γυναίκα του τους κάλεσε, τους κάνει μια ντοματοσαλάτα με αυτές που της είχε φέρει εκείνη την ώρα και μόλις την έφαγαν λένε του Γιώργη:

- Κομάν...

Τον πάνε εκεί που είχαν και άλλους χωριανούς, που τους είχαν για εκτέλεση.

Την ίδια μέρα έβαλαν φωτιά και άρχισαν να καίνε τον χωριό, τον Καλλικράτη.

Περνώντας έξω από το εκτελεστικό απόσπασμα η πεθερά του Γιώργη μαζί με το κοπέλι του, βλέπει το παιδί τον μπαμπά του και του λέει:

- Δώσε μου μπαμπά τη χέρα σου να τη φιλήσω, αφού θα σε σκοτώσουνε και δεν θα σε ξαναδώ...

Κάποιος από τους Γερμανούς του αποσπάσματος συγκινήθηκε και κάνοντας τάχα οτι αδιαφορεί, τον αφήνει στην άκρη πίσω, ο Γιώργης το σκάει και πάει εκεί που κρύβονταν άλλοι συγχωριανοί του. Έτσι αυτός μόνο από τους άντρες γλίτωσε την εκτέλεση από τους Γερμανούς, που τη μέρα εκείνη εκτέλεσαν 30 άτομα και έκαψαν πολλά σπίτια στον Καλλικράτη...

Μετά από λίγες ημέρες ο Γιώργης ξαναφορτώνει τον γάιδαρό του και πηγαίνει στην Ανώπολη.

Φτάνοντας εκεί τον βρίσκουν ξανά οι Γερμανοί, του παίρνουν τον γάιδαρο και στέλνουν τον Γιώργη για εκτέλεση μαζί με άλλους Ανωπολίτες. Αλλά και πάλι κάποια στιγμή το βράδυ, βρίσκει την ευκαιρία και τους ξεφεύγει, το σκάει και γυρίζει ύστερα από μερικές μέρες περιπλάνησης στο βουνό με μεγάλη ταλαιπωρία στο χωριό του...

Λίγες ημέρες μετά μαθαίνει ότι γίνεται η οπισθοχώρηση, ότι οι Γερμανοί φεύγουν και αποφασίζει να πάει να ψάξει τον γάιδαρό του, τον οποίο και βρήκε εντέλει...

Αυτή ήταν η περιπέτεια αυτού του φτωχού ανθρώπου στη γερμανική κατοχή, που στάθηκε τυχερός και γλίτωσε την ζωή του και τα υποτακτικά του, σύμφωνη με το γνωμικό "αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτα...".

ΠΟΝΤΙΚΟΠΑΓΙΔΑ...

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο.

Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; αναρωτήθηκε...

Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε, όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο:

- Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι...

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:

- Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι.

Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:

- Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι...

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:

-Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είσαι σίγουρος ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ.

Τότε το ποντίκι στράφηκε προς το βόδι και του φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:

- Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι...

Και το βόδι απάντησε:

- Κοίταξε κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που διατρέχεις, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι ένα τσιμπηματάκι στο δέρμα μου...

Έτσι ο καλός μας ποντικός έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ, να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας...

Την επόμενη νύχτα ένας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη. Μέσα στη νύχτα όμως, δεν πρόσεξε πως στην παγίδα πιάστηκε από την ουρά ένα φίδι...

Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα. Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο. Αλίμονο όμως, οι γιατροί δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα στην άτυχη γυναίκα, που την έφερε στο σπίτι με πολύ υψηλό πυρετό.

Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες...

Έτσι ο αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα!

Η γυναίκα όμως πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν...

Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας από ένα 8ωρο.

Για να τους ταΐσει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι.

Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε και την επόμενη βδομάδα πέθανε...

Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος, γιατί ήταν καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.

Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το βόδι...
Ο ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν'έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη...

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ:

Χάσαμε την ανθρωπιά μας...και ενισχύσαμε τον ατομισμό μας...

Όταν κάποιος δίπλα μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε όλοι σε κίνδυνο!

Γιατί όλοι είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ'αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή...

Και ο καθένας μας αποτελεί έναν διαφορετικό κρίκο, της ίδιας όμως αλυσίδας!

ΤΑ 3 ΜΙΚΡΑ ΔΕΝΤΡΑ (ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)...

Υπάρχουν φορές που η ζωή τα φέρνει έτσι κι εμείς νομίζουμε ότι έχουν χαθεί όλες οι ελπίδες. Κι όμως ποτέ δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι εκπλήξεις επιφυλάσσει η ζωή για μας!

Κάποτε στην κορφή ενός λόφου στέκονταν τρία μικρά δέντρα και ονειρεύονταν τι ήθελαν να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Το πρώτο κοίταξε ψηλά τα αστέρια και είπε: «Θέλω να φυλάω ένα θησαυρό. Θέλω να είμαι καλυμμένο με χρυσάφι και γεμάτο πολύτιμους λίθους. Θα είμαι το πιο όμορφο θησαυροφυλάκιο στον κόσμο!»

Το δεύτερο κοίταξε μακριά ένα μικρό ποταμάκι που αργοκυλούσε στο δρόμο του για τη θάλασσα. «Εγώ θέλω να ταξιδεύω τις μεγάλες θάλασσες και να μεταφέρω δυνατούς βασιλιάδες. Θα είμαι το πιο δυνατό καράβι στον κόσμο!»

Το τρίτο δέντρο κοίταξε χαμηλά στη κοιλάδα από κάτω, όπου δραστήριοι άντρες και γυναίκες δούλευαν σε μια πόλη γεμάτη ζωντάνια. «Εγώ δε θέλω να αφήσω την κορφή του βουνού. Θέλω να γίνω τόσο ψηλό που, όταν σταματούν οι άνθρωποι για να με κοιτάξουν, θα σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό και θα σκέφτονται το Θεό. Θα είμαι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο.»

Τα χρόνια πέρασαν. Ήρθε η βροχή, βγήκε ο ήλιος και τα μικρά δέντρα ψήλωσαν.
Μια μέρα τρεις ξυλοκόποι ανέβηκαν στο βουνό. Ο πρώτος κοίταξε το πρώτο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι όμορφο. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού τσεκουριού του το δέντρο έπεσε.
«Τώρα θα με κάνουν ένα όμορφο μπαούλο και θα φυλάω θαυμάσιους θησαυρούς!», είπε το πρώτο δέντρο...

Ο δεύτερο ξυλοκόπος κοίταξε το δεύτερο δέντρο και είπε: «Αυτό το δέντρο είναι δυνατό. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω», είπε, και με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε το δεύτερο δέντρο. «Τώρα θα ταξιδέψω τις μεγάλες θάλασσες!» σκέφτηκε εκείνο, «Θα γίνω δυνατό καράβι για δυνατούς βασιλιάδες!»...

Το τρίτο δέντρο απογοητεύτηκε, όταν ο τελευταίος ξυλοκόπος κοίταξε κατά το μέρος του. Στεκόταν ευθύ και ψηλό και σημάδευε γενναία τον ουρανό. Ο ξυλοκόπος κοίταξε ψηλά και μουρμούρισε «Οποιοδήποτε δέντρο μου κάνει». Με μια κίνηση του αστραφτερού του τσεκουριού έπεσε και το τρίτο δέντρο...

Το πρώτο δέντρο χάρηκε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στον ξυλουργό. Αλλά εκείνος το έκανε παχνί για τα ζώα. Το άλλοτε όμορφο δέντρο δεν καλύφθηκε με χρυσό ούτε με θησαυρό. Το επένδυσαν με πριονίδια και το γέμισαν σανό για να τρώνε τα πεινασμένα ζώα μέσα σε ένα στάβλο.

Το δεύτερο δέντρο χαμογέλασε, όταν ο ξυλοκόπος το πήγε στο ναυπηγείο, όμως κανένα δυνατό καράβι δε φτιάχτηκε εκείνη τη μέρα. Αντί γι' αυτό, το άλλο δυνατό δέντρο με το σφυρί και το πριόνι έγινε μια βάρκα για ψάρεμα. Παραήταν μικρή και αδύναμη για να περάσει τους ωκεανούς ή ακόμα και ένα ποτάμι. Παρά μονάχα το πήγαν σε μια μικρή λίμνη.

Το τρίτο δέντρο μπερδεύτηκε, όταν ο ξυλοκόπος το έκοψε σε δυνατά δοκάρια και το άφησε στο ξυλουργείο. «Τι έγινε;» αναρωτήθηκε το ψηλό αυτό δέντρο, «Αυτό που ήθελα πάντα ήταν να στέκομαι στην κορφή του βουνού και να δείχνω τον Θεό...».
Πολλές μέρες και νύχτες πέρασαν. Τα τρία δέντρα σχεδόν ξέχασαν τα όνειρά τους.
Αλλά μια νύχτα, χρυσό φεγγαρόφως ξεχύθηκε πάνω στο πρώτο δέντρο καθώς μια νεαρή γυναίκα απόθεσε το νεογέννητο μωρό της μέσα στη φάτνη. «Μακάρι να μπορούσα να του φτιάξω μια κούνια», ψιθύρισε ο άντρας της. Η μητέρα έσφιξε το χέρι του και χαμογέλασε καθώς το φεγγαρόφωτο έλαμψε πάνω στο λείο και στιβαρό ξύλο. «Αυτή η φάτνη είναι όμορφη», είπε. Και ξαφνικά το πρώτο δέντρο κατάλαβε ότι κρατούσε τον μεγαλύτερο θησαυρό του κόσμου...

Ένα βράδυ, ένας κουρασμένος ταξιδιώτης και οι φίλοι του μπήκαν σε μια παλιά ψαρόβαρκα. Ο ταξιδιώτης αποκοιμήθηκε, καθώς το δεύτερο δέντρο άνοιξε ήσυχα τα πανιά του μέσα στη λίμνη. Γρήγορα σηκώθηκε σφοδρή καταιγίδα γεμάτη κεραυνούς. Το μικρό δέντρο λύγισε απ' το φόβο. Ήξερε ότι δεν είχε τη δύναμη να μεταφέρει τόσους πολλούς επιβάτες με ασφάλεια μες στον αέρα και τη βροχή. Ο κουρασμένος άντρας ξύπνησε. Σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του και είπε: «Ησύχασε..!». Η καταιγίδα σταμάτησε τόσο γρήγορα όσο είχε ξεκινήσει. Και ξαφνικά το δεύτερο δέντρο κατάλαβε ότι μετέφερε το βασιλιά του ουρανού και της γης...

Μια Παρασκευή πρωί το τρίτο δέντρο ξαφνιάστηκε όταν τράβηξαν το δοκάρι του από τον ξεχασμένο σωρό με τα ξύλα. Δείλιασε καθώς το μετέφεραν μέσα από τους χλευασμούς του αγριεμένου πλήθους. Τρόμαξε, όταν οι στρατιώτες κάρφωσαν τα χέρια ενός άντρα πάνω του. Ένιωσε άσχημο, τραχύ και σκληρόκαρδο. Αλλά την Κυριακή το πρωί, όταν ανέτειλε ο ήλιος και η γη κάτω απ' το δέντρο άρχισε να τρέμει με χαρά, το τρίτο δέντρο ήξερε ότι η αγάπη του Θεού είχε αλλάξει τα πάντα. Είχε κάνει το τρίτο δέντρο δυνατό. Και κάθε φορά που οι άνθρωποι σκέφτονταν το τρίτο δέντρο, σκέφτονταν το Θεό. Αυτό ήταν καλύτερο από το να είναι το ψηλότερο δέντρο στον κόσμο...

Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα στεναχωρηθείτε, επειδή δεν γίνατε αυτό που θέλατε, απλά παραμείνετε στη θέση σας και νιώστε ευτυχισμένοι, γιατί κάποιος, κάπου αλλού ίσως σκέφτεται κάτι καλύτερο να σας δώσει...



Από το βιβλίο του φίλου μου Άκη Αγγελάκη, «Ιστορίες που δυναμώνουν την ψυχή», Εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.
Μια συλλογή ιστοριών που αποτελεί φωτισμένη υπενθύμιση στον καθένα μας ότι κάθε φορά που δειλιάζουμε, κάθε φορά που διστάζουμε, κάθε φορά που δεν πιστεύουμε στον εαυτό και τις ικανότητές μας, προσβάλλουμε τον ίδιο τον Δημιουργό μας.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ...

Η Ελληνική ΠΑ χρησιμοποίησε μέχρι σήμερα μια εντυπωσιακή ποικιλία αεροσκαφών υπό διάφορες επιχειρησιακές συνθήκες σε όλα τα μέτωπα στην ειρήνη και στον πόλεμο...

http://www.youtube.com/watch?v=6Yog_mObjSU

Από τα Πρώτα Βήματα το 1911, έως το 1974 και την ανάγκη Αεροπορικής υπεροχής με νέας γενιάς μαχητικά...

**************************************************************

Τώρα πια αποφάσισαν κάποιοι πως από το 2012 δεν θα υπηρετούν πλέον στρατεύσιμοι στην Πολεμική Αεροπορία, όσοι προλάβαμε και πήγαμε κρατήσαμε τις αναμνήσεις μας, καλά περάσαμε οι περισσότεροι...

Μα όσοι επιμένουν ακόμη πως η ΠΑ ήταν κολέγιο, ας διαβάσουν και μάθουν μια πραγματική ιστορία που συνέβη στη σειρά μου...

1ο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΙΡΚΟΥΪ ΧΑΝΙΩΝ...

Επιλεγμένες σκηνές από το 1ο ιστορικό σιρκουί παλαιών αυτοκινήτων, την Κυριακή 21 Ιούνη στην πόλη των Χανίων.

Η ACANTHUS PRODUCTIONS ήταν εγκαίρως εκεί (αφού προηγήθηκε το πρωινό θαλάσσιο μπάνιο λόγω καλοκαιρινής ζέστης) και επέλεξε μερικές χαρακτηριστικές σκηνές από το σιρκουί για σας.

Όπως πάντα, εδώ το βλέπετε πολύ πρωτύτερα από τα τοπικά καναλάκια...

http://www.youtube.com/watch?v=OKZkSlmn8aQ