ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ...

Τα ανέκδοτα κυκλοφορούσαν στα στέκια της εποχής και τσάκιζαν κόκαλα.
Η επιγραφή κάτω από τον βασιλικό θυρεό που ανέφερε το αλήστου μνήμης «Ισχύς μου η αγάπη του λαού», επαναλαμβανόταν βελτιωμένη και επαυξημένη:
«Ισχύς μου η αγάπη του λαού και τα τανκς του Παττακού».
                                   ************************
Κι από κει κι έπειτα, η ευρηματικότητα τελειωμό δεν είχε:
Χωρικός, νεοφερμένος στην πρωτεύουσα, κυκλοφορεί στην πηγμένη από κόσμο οδό Σταδίου και φωνάζει:
- Μωρή! Πού είσαι, μωρή; Μωρή! Ε, μωρή...
Τον πλησιάζει αυστηρά ένας αστυφύλακας:
- Τι κάνεις, εδώ, εσύ;
Απορεί ο χωρικός:
- Δε βλέπεις; Ψάχνω τη γυναίκα μου. Μωρή! Πού είσαι, μωρή;
Αγριεύει ο αστυφύλακας:
- Δεν έχει όνομα η γυναίκα σου;
- Αμ, πώς δεν έχει...
- Τότε, να τη φωνάξεις με τ' όνομά της.
Τον κοιτάζει αφοπλιστικά ο χωρικός:
- Άσε, κυρ αστυφύλακα. Ξέρω εγώ, τι κάνω...
Ο αστυφύλακας είναι ανένδοτος:
- Όχι. Θα κάνεις αυτό, που σου λέω, τώρα. Αλλιώς θα σε πάω στο τμήμα. Επιμένω να φωνάξεις τη γυναίκα σου με τ' όνομά της, αυτή τη στιγμή.
Ο χωρικός έχει μουδιάσει:
- Ό,τι πεις.
Ανοίγει το στόμα του, το μετανιώνει, ο αστυφύλακας τον κοιτάζει βλοσυρός, δεν μπορεί να ξεφύγει. Παίρνει βαθιά ανάσα κι, ενώ το όργανο της τάξης τον κοιτάζει έντρομο, αρχίζει να φωνάζει:
- Ελευθερία! Ελευθερία! Πού είσαι, μωρή Ελευθερία;
                             **************************
Με την επικράτηση του πραξικοπήματος, άρχισαν να τοποθετούνται στρατιωτικοί επικεφαλής των οργανισμών και των δημοσίων επιχειρήσεων αλλά και όπου αλλού μπορούσαν. Παλιό στέλεχος ενός από τους οργανισμούς αυτούς πήρε το θάρρος και παρουσιάστηκε σ' έναν από τα κεφάλια της χούντας. Παρακάλεσε:
- Επειδή ο οργανισμός μας είναι υψίστης εθνικής σημασίας, γίνεται να μας στείλετε κάποιον που να μην είναι άσχετος;
Ο συνταγματάρχης ενθουσιάστηκε:
- Βεβαίως. Και θα σου στείλω τρεις υποψήφιους, να διαλέξεις τον καλύτερο.
Την επομένη, παρουσιάστηκαν ένας στρατηγός, ένας ταγματάρχης κι ένας λοχαγός. Το στέλεχος τους έδωσε το θέμα:
- Θα ήθελα να μου απαντήσετε στην ερώτηση, τι είναι «μπιντέ»;
Ο στρατηγός σκέφτηκε λίγο και είπε:
- Μπιντέ είναι ο λόγος της άνωσης ενός πολεμικού σκάφους σε σχέση με το εκτόπισμά του.
Ο ταγματάρχης απάντησε:
- Πρόκειται για την τροχιά ενός βλήματος, σε σχέση με το μέγιστο ύψος και το βεληνεκές του.
Ο λοχαγός παραξενεύτηκε:
- Εννοείτε το είδος υγιεινής, που συνήθως βρίσκεται στο μπάνιο;
Έλαμψε το πρόσωπο του στελέχους:
- Ακριβώς, κύριε. Η θέση είναι δική σας.
Το πληροφορήθηκε ο συνταγματάρχης της χούντας και κάλεσε το στέλεχος στο γραφείο του:
- Τι 'ναι αυτά που έμαθα; Ο στρατηγός κι ο ταγματάρχης σου έδωσαν επιστημονικές απαντήσεις και συ διάλεξες τον λοχαγό;
Και το στέλεχος:
- Ακούστε, κύριε συνταγματάρχα: Από δω και στο εξής, θα πρέπει να γλείφουμε κώλους. Τουλάχιστον, ας είναι καθαροί!
                            ********************
ΕΣΑτζήδες σπρώχνουν μπροστά στον βασιλικό επίτροπο τέσσερις λαϊκούς τύπους, μια λαϊκή γυναίκα κι έναν ακόμα, που μιξοκλαίει. Ο επικεφαλής των ΕΣΑτζήδων αναφέρει:
- Λαμβάνω την τιμήν ν' αναφέρω ότι οι κατηγορούμενοι συνελήφθησαν στο λεωφορείο της γραμμής Πατήσια - Αμπελόκηποι, διότι, άνευ ουδεμιάς αφορμής, επέπεσαν, ομού και οι πέντε και έδειραν ανύποπτον αξιωματικόν, ο οποίος και νοσηλεύεται στο 401.
Εξαγριώνεται ο βασιλικός επίτροπος:
- Είπες, ετόλμησαν να χτυπήσουν αξιωματικό;
Στρέφεται στους τέσσερις και καλεί τον πιο μεγάλο:
- Τι έχεις να πεις για την βαρύτατη αυτή κατηγορία;
Ο κατηγορούμενος κοιτάζει τον βασιλικό επίτροπο αφοπλιστικά:
- Το Σουλάκι, το καμάρι μου. Είμαστε στο λεωφορείο. Κόσμος πολύς, πατείς με, πατώ σε. Και, τότες, να σου ο λεγάμενος. Ο αξιωματικός. Μέσα στο στριμωξίδι, απλώνει τη χερούκλα του και, χραπ, πατάει μια τσιμπιά στο Σουλάκι.
Ο βασιλικός επίτροπος καλεί τον δεύτερο να του πει, τι έγινε. Εκείνος αρχίζει:
- Η τιμή της αδερφής μου...
Τον σταματά ο βασιλικός επίτροπος:
- Κατάλαβα. Έλα ο επόμενος. Γιατί χτύπησες τον αξιωματικό;
Ο τρίτος της παρέας απολογείται:
- Η τιμή της βαφτισιμιάς μου...
Τον κόβει ο βασιλικός επίτροπος και καλεί τον τέταρτο:
- Το Σουλάκι μου, κορώνα στο μέτωπο. Αρραβωνιάρα να ούμε κι ο λεγάμενος...
Τον σταματά ο βασιλικός επίτροπος:
- Εντάξει, κατάλαβα. Για έλα δω εσύ;
Πλησιάζει μουδιασμένος ο τελευταίος από τους συλληφθέντες. Ο επίτροπος τον ρωτά:
- Εσύ, ποια συγγένεια έχεις με την κοπέλα;
Ψελλίζει ο άνθρωπος:
- Ούτε που την ξέρω.
Εκνευρίζεται ο επίτροπος:
- Δεν την ξέρεις και χτύπησες τον αξιωματικό; Για ποιον λόγο;
Καταρρέει ο κατηγορούμενος:
- Παρεξήγηση, κύριε. Τραγική παρεξήγηση. Τους είδα όλους αυτούς να τον βαράνε και νόμισα πως έπεσε η χούντα.
                            ***************************
Όρθιος, στριμωγμένος στο λεωφορείο, ρωτά ευγενικά τον μπροστινό του:
- Με συγχωρείτε, κύριε. Μήπως κατά τύχην είστε αξιωματικός;
Απορεί ο ερωτηθείς:
- Όχι, κύριε. Πως σας ήρθε;
Πάντα ευγενικά, ο πρώτος:
- Καμιά σχέση με το στρατό, το ναυτικό, την αεροπορία;
- Σας είπα: ΟΧΙ.
Σε έντονο ύφος ξεσπάει ο πρώτος:
- Τότε πάρε το βρομοπόδαρό σου από πάνω μου, γιατί με ξενύχιασες.
                             ******************************
Ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε βγει ολυμπιονίκης στην ιστιοπλοΐα, στους ολυμπιακούς της Ρώμης. Κατά το αποτυχημένο βασιλικό αντιπραξικόπημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, κυκλοφόρησε και το σλόγκαν:
«1896: Ένας Λούης γίνεται ολυμπιονίκης - 1967: Ένας ολυμπιονίκης γίνεται λούης».
                           *****************************
Τη μέρα του αντιπραξικοπήματος, ουλαμός ΕΣΑτζήδων χυμά στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, ρίχνει την πόρτα και ζώνει το διαμέρισμα του ισογείου. Ο επικεφαλής βροντά την πόρτα, που την ανοίγει ένας έντρομος ένοικος. Πριν να προλάβει ο επικεφαλής να διατάξει τη σύλληψή του, ο ένοικος του ισογείου τον σταματά:
- Σας παρακαλώ, κύριε. Πρόκειται για τρομερή παρεξήγηση. Εμείς είμαστε φιλήσυχοι κομμουνιστές. Οι βασιλόφρονες μένουν στο δεύτερο.
                              *******************************
ΕΙΡΤ και ΥΕΝΕΔ ήταν τα δυο ασπρόμαυρα κανάλια, που λειτουργούσαν επί χούντας. Ταλαίπωρος τηλεθεατής ανοίγει την τηλεόραση, στην ΥΕΝΕΔ και πέφτει πάνω στον θεωρητικό της δικτατορίας Γεωργαλά, που εξηγεί την αναγκαιότητα της «επαναστάσεως».
Μπαφιασμένος γυρνά στο κανάλι του ΕΙΡΤ. Στην οθόνη, ένας ΕΣΑτζής τον σημαδεύει με όπλο και τον διατάσσει:
- Γύρνα αμέσως στην ΥΕΝΕΔ.
                              ******************************
Πρώτη επέτειος της 21ης Απριλίου και στη Γυάρο έχουν γιορτή. Από νωρίς τα μεγάφωνα καλούν τους εκτοπισμένους στο χώρο συγκέντρωσης, όπου κατά την ανακοίνωση θα μιλήσει ένας από τους συντρόφους τους, που «είδε το φως της αλήθειας». Την ορισμένη ώρα όλοι έχουν συγκεντρωθεί στον συνήθη τόπο. Μια εξέδρα έχει στηθεί για την περίσταση. ΕΣΑτζήδες σέρνουν έναν ταλαιπωρημένο κρατούμενο με φανερά σημάδια βασανισμού και κακοποίησης.
Ο δυστυχής παίρνει ανάσα κι αρχίζει να ψελλίζει:
- Σύντροφοι...σύντροφοι...σφάλαμε. Σύντροφοι, κάναμε μεγάλο λάθος...Η εθνική μας κυβέρνηση σύντροφοι, είναι μεγαλόθυμη και πρόθυμη να μας συγχωρήσει. Αρκεί να δούμε το φως της αλήθειας, να καταλάβουμε το σφάλμα μας και να το αναγνωρίσουμε. Γιατί η εθνική κυβέρνηση είναι πανίσχυρη. Τώρα μάλιστα που πήραμε και την αμερικανική...
Παίρνει ανάσα και ουρλιάζει:
- ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑ!...
                             ************************************
Στο δημοτικό σχολείο, η δασκάλα απευθύνεται στα παιδιά:
- Είπαμε χθες ότι θα εξηγήσουμε στους γονείς μας πως οι πρωτεργάτες της 21ης Απριλίου έσωσαν τη χώρα από τον κομμουνισμό. Και ότι θα συστήσουμε στους δικούς μας να αναρτήσουν τα πορτρέτα τους σε περίοπτα σημεία του σπιτιού. Το κάναμε;
Απαντούν όλα μαζί:
- Μάλιστα.
Ενθουσιάζεται η δασκάλα:
- Ωραία. Πες μας Κωστάκη. Τι κάνατε εσείς στο σπίτι σας;
Περήφανα ο Κωστάκης:
- Εμείς κυρία, κρεμάσαμε στο σαλόνι τη φωτογραφία του κυρίου Παπαδόπουλου
- Μπράβο Κωστάκη. Εσύ, Γιάννη;
- Εμένα ο μπαμπάς μου κρέμασε στο σαλόνι μια φωτογραφία και με τους τρεις τους.
- Εσύ Σπύρο; Κρέμασες καμιά φωτογραφία;
Ντροπαλά, ο Σπύρος:
- Όχι, κυρία.
Επιτιμητικά η δασκάλα:
- Όχι; Μήπως το ξέχασες;
Πάντα ντροπαλά,ο Σπύρος:
- Το θυμήθηκα, κυρία. Όμως...Η μαμά είπε να μην ανησυχώ και πως όταν γυρίσει ο μπαμπάς από το νησί, θα τους κρεμάσουμε όλους.
                            **************************************
Σε μια περιοδεία του ο Παττακός μιλά σε συγκέντρωση, όπου εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έγινε η «επανάστασις της 21ης Απριλίου». Καθώς μιλά, αντιλαμβάνεται, στις πρώτες σειρές τον Μήτρο να τον κοιτάζει χαζά. Σταματά την αγόρευση και τον ρωτά:
- Με καταλαβαίνεις τι λέω;
Με κάθε ειλικρίνεια ο Μήτρος:
- Όχι.
Ο Παττακός προσπαθεί να του εξηγήσει:
- Αν δεν γινόταν η επανάσταση, θα έρχονταν οι κομμουνιστές και θα καίγανε το σπίτι σου.
Πάντα χαζά ο Μήτρος:
- Δεν έχω σπίτι.
Στωικά, ο Παττακός:
- Θα σφάζανε τη μάνα σου και τον πατέρα σου.
- Ξέρετε, ...είμαι ορφανός.
Μπερδεύεται ο Παττακός:
- Δεν έχεις κανένα συγγενή;
- Τη Χάιδω, την αρραβωνιαστικιά μου.
Θριαμβευτικά ο Παττακός:
- Ωραία, λοιπόν. Αν δεν γινόταν η επανάστασις, θα έρχονταν οι κομμουνιστές και θα βιάζανε την αρραβωνιαστικιά σου. Κατάλαβες;
Και ο Μήτρος:
- Αμέ! Η επανάσταση έγινε για το μουνί της Χάιδως.
                           ************************************
Βραδάκι και κάποιος περπατά σιγοσφυρίζοντας ένα από τα απαγορευμένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Τον ακούει ένας χαφιές και τον παίρνει από πίσω. Μπρος ο ένας πίσω ο χαφιές που παρακολουθεί, προχωρούν και φτάνουν ως ένα αστυνομικό τμήμα. Περνώντας μπροστά από το φυλάκιο ο πρώτος σταματά να σιγοσφυρίζει, δείχνει τον χαφιέ και λέει στον αστυφύλακα φρουρό:
- Πιάσ' τον αυτόν: Ακούει Θεοδωράκη.
                            **************************************
Ταβερνάκι. Λίγοι θαμώνες με δέος παρακολουθούν κάποιον που έχει ανέβει σ' ένα τραπέζι κρατώντας μισογεμάτο ποτήρι και μεθυσμένος αγορεύει:
- Αυτή η κυβέρνηση μάς πάει κατά διαόλου. Κυνηγητό, τρομοκρατία, διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξορίες, φτώχεια, ανεργία...Δεν πάει άλλο. Κάτι πρέπει να γίνει, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει ελπίδα.  Να ξεσηκωθεί ο λαός και να τους κρεμάσει. Όλους. Αυτή η κυβέρνηση θέλει κρέμασμα. Ναι. Κρέμασμα...
Μια ομάδα ΕΣΑτζήδες χιμούν στην ταβέρνα και τον συλλαμβάνουν. Ο μεθυσμένος διαμαρτύρεται.
- Παρεξήγηση, παιδιά. Παρεξήγηση. Εγώ μιλάω για την κυβέρνηση της Πολωνίας.
Κι ο ΕΣΑτζής:
- Ασ' τα αυτά. Ξέρουμε πολύ καλά, ποια κυβέρνηση θέλει κρέμασμα.
                          ********************************
Εποχή σποράς κι ο εκτοπισμένος στη Λέρο αγρότης βρίσκεται σε βαθιά θλίψη. Κάποια στιγμή, πάει στο τηλεφωνείο και καλεί το σπίτι του, στην Ήπειρο. Το σηκώνει η γυναίκα του. Ο αγρότης φωτίζεται:
- Ελα, εγώ είμαι. Μ' ακούς;
Ταράζεται η γυναίκα:
- Νικόλα μου, εσύ είσαι; Πώς είσαι;
- Καλά είμαι. Δεν μπορώ να σου πω περισσότερα. Δεν έχουμε καιρό. Άκουσέ με καλά, χωρίς να με διακόπτεις. Θυμάσαι το χωράφι μας πίσω από την εκκλησία; Έχω θάψει εκεί κάτι όπλα. Θέλω να πας να τα πάρεις και να τα πετάξεις, μην τα βρει κανείς κι έχουμε μπελάδες.
Την επομένη τον φωνάζουν επειγόντως στο τηλεφωνείο. Είναι η γυναίκα του που μιλά εξαγριωμένη:
- Τι 'ναι αυτό που μου 'κανες, Νικόλα; Δεν πρόλαβα καλά - καλά να κλείσω το τηλέφωνο και πλάκωσαν τα τανκς κι οργώσανε το χωράφι και..
Τη διακόπτει ο Νικόλας:
- Τ' οργώσανε, είπες;
- Ναι. Τ' οργώσανε.
Κι ο Νικόλας:
- Ωραία. Σπείρε τώρα.
                           ******************************
Κυκλοφορούσε και ένα ανέκδοτο με μορφή αινίγματος για τον φαλακρό σαν πόμολο και μονίμως περιοδεύοντα Παττακό, που για λόγους προπαγάνδας και με ένα μυστρί στο χέρι θεμελίωνε οτιδήποτε δημόσιο χτιζόταν στην επικράτεια.
Η απάντηση "ο Παττακός" υποτίθεται ότι ήταν η σωστή λύση στο αίνιγμα "τι είναι αυτό που γυαλίζει, γυρίζει και χτίζει;

Περισσότερη ιστορία στο www.historyreport.gr

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ 1967 - 1974...

Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974».

Μια ταινία οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών της περιόδου...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ...

Καταραμένε Παπαδόπουλε...(Η επιστολή ενός άγνωστου Δημοκράτη που βρήκα στο διαδίκτυο)... 

46 χρόνια μετά και ακόμα τυραννάς τα καημένα παιδιά της νέας τάξης. Γιατί βρε άθλιε;

Νομίζεις πώς δεν θυμάμαι ότι μου στέρησες στο χωριό μου την λάμπα πετρελαίου και τον χωματόδρομο που τόσο αγαπούσα και μου έφερες ηλεκτρικό, άσφαλτο και τηλέφωνο στην καλύβα μου και που έδωσες 20ετες άτοκο δάνειο για να κάνω σπίτι, με μόνο όρο μάλιστα να έχει την τουαλέτα μέσα; 

Και ειλικρινά τσατίζομαι γιατί ο άθλιος ο χουντικός κατάφερνε να φτιάχνει τόσα έργα σχεδόν δωρεάν, χρησιμοποιώντας την στρατιωτική ΜΟΜΑ! Γιατί ρε χάλασες την πιάτσα; Σε πείραζε να δώσεις την δουλειά σε κανένα εργολάβο; Πέθαναν της πείνας οι άνθρωποι και κοντά σ' αυτούς και τόσοι άλλοι μεσάζοντες και σύμβουλοι.

Ποιος σου είπε ρε παλιάνθρωπε ότι θέλαμε να γίνουμε βιομηχανική χώρα και ξεκίνησες να φτιάχνεις σε όλη την Ελλάδα Βιομηχανικές Περιοχές ξεκινώντας από τα Οινόφυτα;

Αλλά ξέρω γιατί τα έκανες. Για να βρίσκουν χιλιάδες Έλληνες δουλειά εκεί, τόσα χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα και να ταλαιπωρούνται λες και πείραζε να είχαμε λίγο νέφος περισσότερο;

Ποιος σου είπε ρε ότι θέλαμε να παράγουμε προϊόντα; Εμείς να καταναλώνουμε θέλαμε!

Δεν φτάνει αυτό παλιοδικτάτορα, αλλά διέγραψες τα αγροτικά χρέη του πατέρα μου και όλων των αγροτών; Τους καλόμαθες, τους έλυσες τα προβλήματά τους και τώρα κάθε τρεις και λίγο μπλόκα!

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά έστελνες και εκείνο τον Μακαρέζο και έκανε συμφωνίες ακόμη και με τους Κινέζους και τους πουλούσες τα αγαθά που έκανε εξαγωγή η χώρα και πέταξες στον δρόμο τόσους μεσάζοντες.

Άσε εκείνος ο Πατακός με το μυστρί του! Βρε μανία!

Κάθε μέρα εγκαίνια για σχολεία, νοσοκομεία, εργοστάσια, γέφυρες, δρόμους και εργατικές κατοικίες! Μας ζάλιζες στα επίκαιρα όποτε πηγαίναμε σινεμά!

Τι κατάφερες ρε; Τι μαγείρεψες και πήρες βραβείο οικονομικής ανάπτυξης το 1973 χωρίς να πάρεις δάνεια και να αφήσεις χρέη πίσω σου;

Δεν ντράπηκες να ταπεινώνεις το δολάριο επί τόσα χρόνια; Ακούς εκεί! Η δραχμή ισχυρότερη από το δολάριο!

Τι σου κάναμε και μας καταράστηκες για να φτάσουμε τα 300 δισεκατομμύρια ευρώ χρέη;

Αχρείε Παπαδόπουλε αφού έτρωγες μόνο το φαγητό σου, στο τέλος δεν είχες τίποτα να αφήσεις. Το μόνο σου περιουσιακό στοιχείο να ήταν η στολή σου.
Και αντί να την δωρίσεις τρομάρα σου στο κράτος είχες ζητήσει να σε θάψουν με αυτήν!

Εκείνο που δεν κατάλαβα είναι γιατί ξεκίνησες την ιστορία να βγάλεις τα πετρέλαια στον Πρίνο και ξεκίνησες να μας βάζεις σε περιπέτειες με τους καλούς μας γείτονες τους Τούρκους;

Μια χαρά δεν κοιμόμασταν ήσυχοι; Ήθελες να μας κάνεις παραγωγούς πετρελαίου σαν τους αραπάδες;

Τα εργοστάσια ενέργειας που κατασκεύασες π.χ. στην Πτολεμαΐδα ή στους Φιλίππους που τα έφτιαξες μάλιστα με τους Ρώσους κομουνιστές για ποιόν λόγο τα έκανες;
Σώνει και καλά να καταργήσεις όλες τις λάμπες πετρελαίου στα χωριά και γέμιζες στύλους και καλώδια όλη την ύπαιθρο! Βρε μανία.

Χώρια τα στάδια αθλητισμού σε όλη τη χώρα. Άκου λέει «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο»! Άσχημα περνάει τώρα η νεολαία πίνοντας φραπέδες στις καφετέριες;

Βρε άχρηστε αναχρονιστικέ, αντιδημοκράτη ποιος σου είπε ότι ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι με την πόρτα ανοιχτή και να μην φοβάμαι μην μπει κανένας μέσα το βράδυ για πλιάτσικο;

Ακούς εκεί να μου κάνει κουμάντο στον αν θα αμπαρώσω την πόρτα μου ή όχι ... Ποιος σου είπε ότι ήθελα να νιώθω ασφαλής ρε παλιοφασίστα;

Τέλος σιχαμερέ φασίστα αντί να κάνεις μνημεία για τον Ζαχαριάδη και όλα τα καλά παιδιά που πάλεψαν να μην υπάρχει Έλληνας πάνω από τον Όλυμπο, εσύ τους έστειλες εξορία και ακύρωσες όλα τα σχέδιά τους που θα μας έκαναν ένα όμορφο παράδεισο με κολεκτίβες και κολχόζ, όπως τα κατάφεραν οι ευτυχισμένοι γείτονες μας οι Βούλγαροι, οι Αλβανοί, οι Ρουμάνοι και λοιποί τυχεροί των Ανατολικών χωρών που εισπράττουν τώρα τόσο συνάλλαγμα από τα εργαζόμενα κορίτσια τους στο εξωτερικό, ενώ οι δικοί μας επιστρέφοντας πήραν συντάξεις και τους κοροϊδεύουν. Αλλά μετά την γκέλα του πολέμου του Γιομ Κιπουρ, πλήγωσες ανεπανόρθωτα τους φίλους μου τους Ισραηλίτες.

Ακούς εκεί να μην δώσεις διευκολύνσεις στους Αμερικάνους και τους Εβραίους για χάρη των Αράβων που μας παίρνανε όλο το ελληνικό τσιμέντο για τα έργα τους σε μια εποχή που όλοι οι πολίτες και το κράτος εδώ έκτιζαν και τα τσιμεντάδικά μας είχαν τρελαθεί στην δουλειά;

Ευτυχώς που μετά τα πούλησε η Νέα Δημοκρατία στους ξένους αφού το ΠΑΣΟΚ πρώτα τα κοινωνικοποίησε και τα έκανε ζημιογόνα και τώρα επιτέλους έτσι ησυχάσαμε!

Δεν ντρέπεσαι βρε άθλιε εχθρέ της Δημοκρατίας;

Μας στέρησες ένα από τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα να μην τραγουδάμε 14 τραγούδια του Θεοδωράκη; Ξέρεις τι ψυχολογικά τραύματα μας προκάλεσε εκείνη η απαγόρευση; Τραύματα βαθιά που δεν έχουν επουλωθεί ακόμη!

Όλα αυτά τα γράφω γιατί μετά από τόσα χρόνια εξακολουθώ να ακούω τον έξαλλο τον γείτονα μου, που μου τα πρήζει και να φωνάζει κάθε τέτοια μέρα "ζήτω 21η Απριλίου"!

Bαρέθηκα να ακούω συνέχεια «Πού είσαι Παπαδόπουλε ...» όταν πέφτω στα μπλόκα της Εθνικής οδού όπου διάφορες κοινωνικές ομάδες πότε αγροτών - πότε ποδοσφαιρόφιλων και άλλων διαμαρτυρομένων ανθρώπων ασκούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα - πάντοτε υπό την προστασία της αστυνομίας - να σταματούν την κυκλοφορία, καθώς και κάθε φορά όταν βρίσκομαι στο κέντρο των Αθηνών όπου φιλήσυχοι πολίτες εκφράζουν πολιτισμένα και ειρηνικά την αγανάκτησή τους για τις αδικίες σε βάρος τους, έχοντας επιπλέον παράλληλα την ευθύνη να προστατεύσουν τα καταστήματα, τους εργαζομένους και τους περαστικούς από τους προβοκάτορες φασίστες που σπάνε, καίνε και καταστρέφουν τα πάντα.

Εγώ είμαι Δημοκράτης ρε και ας πεινάω, και ας μου έχει βγάλει στο σφυρί η τράπεζα το σπίτι, και ας είμαι άνεργος και εγώ και τα παιδιά μου και ας ταλαιπωρούμαι όποτε χρειαστεί να πάω στα νοσοκομεία και ας κοιμάμαι κλειδαμπαρωμένος το βράδυ μπας και κάνει ντου κανένας λυσσασμένος για χρήμα οικονομικός μετανάστης, αφού βέβαια ενημερωθώ πρώτα από την τηλεόραση για τις κλοπές, τις κομπίνες και τις μίζες τόσων και τόσων πρώην υπουργών πράσινων και γαλάζιων, που οι άνθρωποι τι έκαναν τελικά;

Εξαργύρωσαν τους κόπους και τους αγώνες τους από την Ιταλία την Γαλλία, την Γερμανία και την Σουηδία όπου "αυτοεξορίστηκαν", για την εδραίωση της Δημοκρατίας μετά την μεταπολίτευση!
Λίγο το έχεις αυτό;

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ (DOCUMENTARY)...

Πρόκειται για μια ταινία ντοκιμαντέρ η οποία αναφέρεται στην δίκη των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου του 1967. Προβάλλονται ντοκουμέντα από την εν λόγω δίκη με τις απολογίες του Παπαδόπουλου, του Αγγελή, του Πατακού κ.ά.

Ο σκηνοθέτης ενδιάμεσα απ' τις σκηνές της δίκης παραθέτει ιστορικά ντοκουμέντα που φανερώνουν πως φτάσαμε στην Χούντα του 1967 (Μεταξικό καθεστώς, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, δίκη Μπελλογιάννη, δολοφονία Λαμπράκη κ.ά.).

Από τον φακό περνάνε σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου όπως ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Μελίνα Μερκούρη και πολλοί άλλοι.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό ιστορικό ντοκιμαντέρ που παραχωρεί στην κρίση του θεατή πρωτογενές ιστορικό υλικό προς μελέτη...

ΕΝΑ ΤΑΝΚ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΜΟΥ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική ταινία του Γ. Δαλιανίδη από το 1975.

Στις αρχές του 1967 ένας νομοταγής πολίτης, ένας ανθρωπάκος που μένει με τη μητέρα του, την αδελφή του και τον μικρότερο αδελφό του, δουλεύει νυχθημερόν στο ψιλικατζίδικό τους, βιώνοντας παράλληλα την καθημερινότητα και την πιλιτική αναταραχή της εποχής.

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου κείνης της χρονιάς, τον αναγκάζει  να πάει με τα νερά των κρατούντων, αναρτώντας κάθε φορά στο μαγαζί του τη φωτογραφία του εκάστοτε ισχυρού, προσπαθώντας από φόβο να τα έχει καλά με το σύστημα...


*************************
Μη παραλείψετε σήμερα να απολαύσετε τα διάφορα μηνύματα των πολιτικών για την 21η Απριλίου, όπου φυσικά για όλα έφταιγαν οι Αμερικανοί, όπως σήμερα φταίνε οι Γερμανοί.

Το πολιτικό κενό που υπήρχε τότε εξαιτίας των φαύλων προσώπων της εποχής και οδηγούσε προς το χάος, δεν είχε ούτε έχει καμιά ευθύνη, έ...

Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΣΦΑΛΙΑΡΑΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

http://kmas01.pblogs.gr/2011/12/o-thanashs-sthn-hwra-ths-sfaliaras-h-tainia.html

Ελληνική ταινία Ντίνου Κατσουρίδη και Πάνου Γλυκοφρύδη, με τον Θανάση Βέγγο.

Η ταινία είναι ένα δίπτυχο πάνω στο θέμα δικτατορία:

α΄ ΜΕ ΤΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ δικτατορία Μεταξά (1936-40) και

β΄ ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΨΟΣ δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-74).

Στο πρώτο μέρος, η μεταξική δικτατορία αποδίδεται με ένα τσίρκο, όπου ο κλόουν Θανάσης προσπαθεί να συγκαλύψει τη δράση ενός νεαρού συναδέλφου του που δρα εναντίον του καθεστώτος.


Στο δεύτερο μέρος βλέπουμε τον Θανάση να καταταλαιπωρείται εξαιτίας της αγνότητάς του και ο παραλογισμός της εξουσίας καθίσταται ανάγλυφος.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ...

Ο Dr Gene Sharp είναι ο πιο ειδικός στον κόσμο σε θέματα μη βίαιων επαναστάσεων. Είναι καθηγητής πολιτικών επιστημών στο University of Massachusetts από το 1972, ενώ παράλληλα συνεργάζεται ερευνητικά με το Harvard University.

Το 1983 ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό Albert Einstein Institution, μέσω του οποίου προωθείται η μη βίαιη δράση σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Gene Sharp ασκεί περισσότερη επιρροή από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό θεωρητικό της γενιάς του. Το κεντρικό μήνυμα της θεωρίας του είναι ότι η ισχύς των δικτατοριών προέρχεται από τη θεληματική υπακοή των λαών που τις υφίστανται. Αν οι άνθρωποι μπορέσουν και αναπτύξουν τεχνικές μείωσης της συναίνεσης τους, τότε το καθεστώς θα καταρρεύσει...

Εδώ και δεκαετίες άνθρωποι που υποφέρουν από καταπιεστικά καθεστώτα, πραγματοποιούν προσκύνημα στον Gene Sharp, για να τον συμβουλευτούν. Τα γραπτά του έχουν ήδη βοηθήσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να κερδίσουν την ελευθερία τους, χωρίς τη χρήση βίας.

Όπως λέει: «Αν επιλέξεις να πολεμήσεις χρησιμοποιώντας βία, τότε επιλέγεις να αντιμετωπίσεις τα καλύτερα όπλα που διαθέτει ο αντίπαλός σου, και για αυτό, αν είσαι έξυπνος δεν θα το κάνεις. Εγώ δεν λέω στους ανθρώπους που έρχονται σε εμένα για συμβουλές τι να κάνουν. Πρέπει να μάθουν πως λειτουργεί η θεωρία μου, και να την εφαρμόσουν από μόνοι τους».

Για να βοηθήσει σε αυτό ο Sharp αναφέρει στα βιβλία του 198 διαφορετικά μη βίαια όπλα, που κυμαίνονται από τη χρήση χρωμάτων και συμβόλων, μέχρι μποϊκοτάζ και χάπενινγκς. Οι τεχνικές του, που είναι σχεδιασμένες να αντιστοιχούν σε στρατιωτικά όπλα, πηγάζουν από μια ενδελεχή μελέτη όλων των μορφών της αντίστασης απέναντι στη τυραννία, σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία.

«Οι μέθοδοι αυτές είναι πολύ σημαντικές, επειδή προσφέρουν στους λαούς μια εναλλακτική λύση, αν ο κόσμος δεν τα αντιληφθεί, και αν δεν καταλάβει τι δύναμη έχουν, τότε οι επαναστάτες καταφεύγουν πάντα στη βία».

Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και διακινούνται παράνομα, κρυφά από τις μυστικές αστυνομίες και τους καθεστωτικούς ρουφιάνους, σε πολλές χώρες του πλανήτη.

Ποιες είναι με λίγα λόγια οι συμβουλές του:
- Αναπτύξτε μια στρατηγική για να κερδίσετε την ελευθερία, και ένα όραμα για τη κοινωνία που θέλετε.
- Ξεπεράστε το φόβο, μέσω μικρών χειρονομιών αντίστασης.
- Χρησιμοποιείστε χρώματα και σύμβολα για να δείξετε την αντιστασιακή σας ενότητα.
- Διδαχτείτε από τα ιστορικά παραδείγματα των επιτυχημένων, μη βίαιων κινημάτων.
- Χρησιμοποιήστε όπλα μη βίας.
- Αναγνωρίστε τα στηρίγματα της δικτατορίας και αναπτύξτε μια στρατηγική υπονόμευσής τους.
- Εκμεταλλευτείτε τις καταπιεστικές και κατασταλτικές πράξεις του καθεστώτος, ως μέσο στρατολόγησης για το κίνημά σας.
- Απομονώστε και απομακρύνετε από το κίνημα σας όσους επιμένουν στη χρήση ή στην υποστήριξη της βίας.

ΑΙΓΥΠΤΟΣ ΚΑΙ ΤΥΝΗΣΙΑ...

Τα γεγονότα σε Τυνησία και Αίγυπτο προαναγγέλλουν γενικότερες καθεστωτικές ανακατατάξεις στη Βόρειο Αφρική. Πιθανόν και αναδιάταξη συμμαχιών στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου...

Τα Αραβικά εθνικιστικά κινήματα, που έχουν μετατραπεί σε στρατιωτικές δικτατορίες, έχουν χάσει την όποια νομιμοποίησή τους προ καιρού. Η ανατροπή του Τυνήσιου Zine El Abidine Ben Ali και του Αιγύπτιου Hosni Mubarak αποδεικνύει πως στην εποχή της δορυφορικής τηλεόρασης και του διαδικτύου, η καταστολή της ελεύθερης έκφρασης και της πληροφορίας για τον λαό εκ μέρους των κυβερνήσεων, απλά δεν λειτουργεί όπως παλαιότερα.

Τα καθεστώτα αυτά είναι ένα μίγμα θρησκευτικής και στρατιωτικής δικτατορίας που κληρονομούνται με "δημοκρατικές" διαδικασίες (με κατ' επίφαση εκλογές καλύτερα) στις οποίες το ποσοστό υποστήριξης του μοναδικού συνήθως υποψηφίου φτάνει πάνω από το 90%.

Στην Τυνησία του Μπεν Άλι, διέκρινε κανείς πίσω απ' τη βιτρίνα του καλά οργανωμένου ταξιδιού, την απόλυτη φτώχεια που έπληττε το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού. Μια μικρή ελίτ στα βόρεια παράλια κατείχε τον πλούτο της χώρας, βοηθούμενη από το ισχυρό σύστημα διακυβέρνησής της χώρας που ήταν κι αυτό "οικογενειακή υπόθεση".

Το ίδιο συμβαίνει και στην Αίγυπτο του Μουμπάρακ. Άλλοι ζουν στη χλιδή και τον πλούτο καταβροχθίζοντας τις πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας, κι άλλοι που αποτελούν και την πλειονότητα του πληθυσμού ζουν με 1 ½ ευρώ τη μέρα! Φύλακας άγγελος ο στρατός και φυσικά οι δυνάμεις που κρύβονται πίσω τους.
Οι ποικιλόμορφοι αυτοί στρατοί εξοπλισμένοι από ΗΠΑ ή Γαλλία ή αλλού, αποτελούν τους πυλώνες των καθεστώτων, όπως και κάθε δικτατορίας. Αποτελούν επίσης την εγγύηση εκμετάλλευσης ή προστασίας των εταιριών των μεγάλων δυνάμεων που αναπτύσσονται στις χώρες αυτές. Το θέμα λοιπόν είναι αν ο στρατός θα ταχθεί τελικά με τη λαϊκή εξέγερση που δεν εξασθενεί με τις μέρες, ή θα έχουμε νέο λουτρό αίματος;

Στην Τυνησία η λαϊκή επανάσταση των γιασεμιών, στην Αίγυπτο όσοι αμφισβητούν τον "φαραώ" Μουμπάρακ καθώς και στην Υεμένη καθημερινοί άνθρωποι αρνούνται πια να υποφέρουν βλέποντας τις ζωές τους να ποδοπατούνται, το βιοτικό τους επίπεδο να συρρικνώνεται και το μέλλον τους να διαγράφεται πιο αβέβαιο παρά ποτέ...

Το δυσκολότερο στάδιο σε κάθε μεταβατική περίοδο όπως αυτή που ζουν Τυνησία και Αίγυπτος είναι η ομαλή μετάβαση σε ένα άλλο είδος καθεστώτος πιο ήπιου, πιο δημοκρατικού, απαλλαγμένου από τις βδέλλες του εγχώριου πλούτου τους.
Ας πούμε η σύνεση θα υπαγορεύσει άραγε, στους αξιωματικούς του Καΐρου να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Τυνησίας ή θα επιμείνουν να υποστηρίζουν ένα καθεστώς που ούτως ή άλλως καταρρέει;

Αυτό πάντως που βλέπουμε είναι ένα τεράστιο άλμα για τους Άραβες. Ένα άλμα που θα τους επιτρέψει επιτέλους να ολοκληρωθούν. Και αυτό το άλμα προϋποθέτει μια πελώρια αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων της περιοχής.

Ο κίνδυνος που προκύπτει τώρα είναι πως η επανάσταση στην Αίγυπτο και την Τυνησία θα έχει το δίλημμα: κοσμικοί δικτάτορες ή τρελαμένοι ισλαμιστές; και το στοίχημα ν' αποδείξουν οι Άραβες πως μπορούν να ζήσουν με δημοκρατία, εφόσον τη φτιάξουν οι ίδιοι...

21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ...

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, δεν παραλείπουμε να εκφράσουμε ως έθνος και ως μεμονωμένοι πολίτες, την αντίθεσή μας προς τη χούντα των συνταγματαρχών η οποία, από την 21/4/1967 και επί μια επταετία, είχε το απόλυτο πρόσταγμα εξουσίας στη χώρα στο πρότυπο του στρατώνα, με αξιοπρόσεχτο αντίκτυπο στην πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πνευματική ζωή των πολιτών.

Η αντίσταση του Ελληνικού λαού άρχισε από τις πρώτες κιόλας μέρες και διατηρήθηκε, στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, όλη την εφταετία.Πολλοί Έλληνες, εξαιτίας της ιδεολογίας και των αρχών τους, γνώρισαν διώξεις, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν, έχασαν και τη ζωή τους ακόμα, με αποκορύφωμα όλων όπως είθισται να πιστεύεται, την αιματοβαμμένη θυσία των νέων στο Πολυτεχνείο του Νοέμβρη του 1973.

Η Χούντα υπό την πίεση των αγώνων πολλών συμπατριωτών μας που αντιστάθηκαν και υπό το βάρος της Κυπριακής τραγωδίας που η ίδια προκάλεσε, εγκατέλειψε την εξουσία και τη Χώρα ολόκληρη σε πλήρη εξαθλίωση.

Στα μετά το 1974, την κατάρρευση της χούντας και τον ερχομό των πολιτικών, συνηθίζουν οι πολιτικοί κρατούντες και αντιπολιτευόμενοι, να ενθυμούνται τα δεινά που επέφερε στον τόπο η χούντα και, με ρητορικούς λόγους, επιδιώκουν να τονώσουν υπέρ της δημοκρατίας το ηθικό του λαού και να θερίσουν εν τη γενέσει της κάθε φιλοδοξία ανατροπής του υφιστάμενου πολιτεύματος.

Αν βρισκόμαστε σήμερα εδώ που βρισκόμαστε, είναι γιατί η ιστορία του τόπου μας, οι ηγέτες μας και η δική μας, προσωπική συνεισφορά στην τελική διαμόρφωσή της, ήταν οι κύριοι παράγοντες που μας οδήγησαν στο σήμερα.

Η επαναστατική - χουντική επέτειος και η σημερινή, δύσκολη συγκυρία θυμίζουν αυτό που είπε ο άγνωστος Ινδός σοφός:

- Η μόνη προϋπόθεση για να μπορέσει κάποιος να σηκωθεί και να πορευτεί πάλι μπροστά, είναι να έχει, προηγουμένως, πέσει κάτω...

Σήμερα, 43 χρόνια μετά την πτώση της Χούντας, υπάρχει στην μνήμη ακόμη μια αλληγορική απάντηση που έδινε ένας πολίτης σε έναν γείτονα του που νοσταλγούσε τέτοια καθεστώτα τότε και που του έλεγε πως:

- Στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά και του Παπαδόπουλου, υπήρχε ασφάλεια και ησυχία, όλοι είχαν δουλειά, φαγητό και γιατρό όταν τον ήθελαν...

Απαντούσε λοιπόν ο άλλος:

- Μα και τα μουλάρια μας σύντεκνε τα 'χουνε ούλα τούτα-να! Δουλειά έχουνε κάθε μέρα, η πάχνη των είναι γεμάτη, κοιμούνται στον σταύλο ανενόχλητα από λύκους, ο γιατρός είναι δίπλα τους κάθε που θα χρειαστεί, μα είναι κάθε μέρα...μουλάρια!

ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΛΟΓΙΑ...

Τέτοιες καλοκαιρινές μέρες ήταν και τότε, Ιούλης του '74 που η δικτατορία κατέρρεε υπό το βάρος της Κυπριακής τραγωδίας.

Το τέλος της 7χρονης καταπίεσης εκφράστηκε σαν ομαδικός στεναγμός ανακούφισης από μια ιστορική συναυλία με "Τα τραγούδια της φωτιάς" με συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών της εποχής, που κινηματογράφησε και σκηνοθέτησε ο Νίκος Κούνδουρος.

Από αυτή τη συναυλία ένα ιδιαίτερα αγαπητό απόσπασμα, "τα μαλαματένια λόγια":

http://www.youtube.com/watch?v=-s9dofQwRvM