ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ...

Καλοκαιρινή αφόρητη ζέστη και σε κάθε περιζήτητη σκιά συναθροίσεις και συζητήσεις για το ένα μεγάλο και κοινό μας ζήτημα, αυτό που πρωτίστως απασχολεί όλους μας, μορφωμένους και αγράμματους, χειρώνακτες και γραφειοκράτες, νέους, μεσήλικες και γέρους...
Ο καθένας ανάλογα με τον τρόπο που ζει και εισπράττει την πραγματικότητα κάτι λέει, θυμωμένος ή παραιτημένος, έτοιμος να αντισταθεί στα επερχόμενα ή αποφασισμένος να δεχτεί μοιρολατρικά ό,τι είναι γραμμένο να συμβεί.
Τι θα γίνει;
Για πού τραβάμε;
Ποιος φταίει;
Τι κατάντια είναι αυτή;
Ποιον να πιστέψουμε;
Πώς ξεπέσανε έτσι οι πολιτικοί;
Τι θέλουν οι "ξένοι" από μας και μας πιέζουν όλο και με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα;
Υπάρχουν κρυφά σχέδια σκοτεινών δυνάμεων που έχουν τεθεί σε εφαρμογή;
Κανείς δεν πιστεύει πια κανέναν πολιτικό, αν συνεχίσουμε έτσι κινδυνεύουμε άμεσα να οδηγηθούμε στην εκτροπή, με ποια μορφή ακριβώς δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, αφού κανείς δεν θα τον ρωτήσει.
Κανείς δεν ξέρει τι θα μας ξημερώσει αύριο.
Το κράτος φταίει, οι πολιτικές που ακολουθήθηκααν φταίνε, οι άνθρωποι φταίνε, οι συγκυρίες φταίνε...
Οι νέοι δεν κάνουν τίποτα το δημιουργικό για ν' αλλάξουν την κατάσταση, παρά μόνο ελπίζουν σε άγνωστες ευκαιρίες μακριά παό εδώ, ή εκμεταλλεύονται τα τυχόν περιουσιακά στοιχεία των γονιών τους.
Η εκκρεμότητα, η αβεβαιότητα, το σκοτάδι του άγνωστου, συνεργάζονται στη δημιουργία στον κόσμο μιας ζοφερής ατμόσφαιρας μολυσμένης και άρρωστης, που δεν βοηθάει καθόλου...
Και όλα μαζί φέρνουν τους Έλληνες πιο κοντά σε ενστικτώδεις αντιδράσεις και στην αμφισβήτηση του πολιτικού καθωσπρεπισμού...

ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ...

Από τα καλά της κρίσης και της απαξίωσης κομμάτων και πολιτικών, είναι ότι οι σύγχρονοι προεκλογικοί αγώνες διεξάγονται στα τηλεοπτικά κανάλια, αφήνοντας ελεύθερες τις πλατείες και τα μπαλκόνια από βαβούρα και σκουπίδια, αφού ούτε στα όνειρα τους δεν μαζεύουν αρκετό κόσμο να ακολουθεί τις "εκστρατείες" τους κουνώντας σημαιάκια...

Και πάλι βέβαια προεκλογικά δρώμενα σε όλο το Ελληνικό μεγαλείο τους: με τις ανούσιες δηλαδή, μνημονιολογικές ή αντιμνημονιολογικές φλυαρίες των εκπροσώπων των κομμάτων σε ατέρμονες συζητήσεις...

Χωρίς αυτοί να τολμούν να υπεισέλθουν στην πραγματική ουσία των προβλημάτων της κοινωνίας. Όπως, ας πούμε την τρομακτική αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που χάνουν τη δουλειά τους, για τους νέους που δεν πρόκειται να βρούν σύντομα ή ποτέ, αλλά κυρίως των άλλων που απελπισμένοι από ότι τους επιφυλλάσει το μέλλον οδηγούνται στην αυτοκτονία.

Από τα τηλεοπτικά κανάλια και τους "καλεσμένους" (οι ίδιοι γνωστοί και ανούσιοι ξανά και ξανά, ανα βδομάδα και κανάλι), ενώ από τη  άλλη απουσιάζει παντελώς ο λαός. Έστω κι αν υποστηρίζουν όλοι οι ομιλούντες ότι ομιλούν εν ονόματί του...

Θα δείτε να μονολογούν μεταξύ τους με έναν απόλυτο κομματικό αυτισμό και μια εσωστρέφεια που χαρακτηρίζει δεκαετίες το πολιτικό μας σύστημα. Τα δε ΜΜΕ αμιλλώνται στο να παρουσιάζουν τα ευνοούμενα από αυτά κόμματα, με τους ευνοούμενους συνομιλητές και ανώδυνα θέματα - ερωτήσεις, με το αζημλιωτο για δαύτα κάτω πάο το τραπέζι, όπως θα αποκαλυφτεί πάλι μετά...

Έχει κανείς την αίσθηση ότι οι εκλογές δεν γίνονται για τον τόπο, αλλά για τα ΜΜΕ, όπως παλαιότερα για ορισμένα τυπογραφεία αφισών και τους πρόθυμους αφισοκολλητάδες...

Από το πρωί μέχρι το βράδυ παρελαύνουν ποικίλα πρόσωπα και ακούγονται οι πιο ετερόκλητες απόψεις. Που συνήθως άλλη όψη έχουν με το φως του ήλιου κι άλλη με τη δύση του.

Από την πρώτη έως τη δεύτερη προεκλογική περίοδο κόμματα, πολιτικοί μας τα έχουν πρήξει με όσα λένε και σχεδιάζουν για μελλοντικές ουσιαστικές αλλαγές σε όλους τους τομείς. Αλήθεια, αυτοί πότε θα αλλάξουν, για να αλλάξουν και τα πράματα;

Και όμως οι συμμετέχοντες στους καθημερινούς ανούσιους μονολόγους δείχνουν να πιστεύουν πως υπάρχουν κάποιοι που ενδιαφέρονται για τα λεγόμενα τους. Ή πως βρίσκονται κάποιοι που σπαταλούν χρόνο ενώ έξω είναι καλοκαίρι, για να τους παρακολουθούν...

Αλλά η επικοινωνία, επικοινωνία...Όταν μάλιστα προέρχεται από το τετράγωνο κουτί του σαλονιού μας...

ΑΧΡΕΙΑΣΤΟΙ...

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές και έχουμε γεμίσει με προτάσεις για το ποιους πρέπει να ψηφίσουμε.

Δεν μπορώ να προτείνω ποιον εκλεκτό να ψηφίσετε αλλά δεν μ' εμποδίζει κανείς να αναφερθώ σε όσους/ες μ' ενοχλεί και προκαλεί η στάση τους και φυσικά κανείς σόφρωνας πολίτης δεν θάπρεπε να σκεφτεί καν να ψηφίσει...

Δεν σκεφτόμαστε να ψηφίσουμε αυτούς που υπόσχονται ότι θα δώσουν έστω και ένα ευρώ παραπάνω. Εκτός του προφανές ότι δεν υπάρχει πλέον ούτε ένα ευρώ περίσσευμα, η χώρα έφτασε εδώ που έφτασε γιατί μάθαμε να μετράμε τα πάντα με χρήματα. Και όσο υπήρχαν τα δανεικά δεν μας ένοιαζε η κατάσταση της παιδείας, της υγείας, η λειτουργία του κράτους κτλ. Νομίζαμε ότι τα χρήματα θα κάλυπταν όλη την ασχήμια μας ως κράτος εσαεί...

Δεν σκεφτόμαστε να ψηφίσουμε όλους αυτούς που μας λένε να καταψηφίσω τους άλλους. Δεν θα ψηφίσουμε όσους στηρίζονται στο θυμικό και στην άρνηση. Δεν χρειαζόμαστε αυτούς που μη έχοντας μια ουσιαστική και ρεαλιστική πρόταση για το μέλλον της χώρας μου, θεωρούν ότι πρέπει να τους ψηφίσουμε έτσι απλώς για να μην ψηφίσουμε τους "άλλους".

Δεν σκεφτόμαστε να ψηφίσουμε όσους δεν  περιγράφουν με αρκετή ακρίβεια τι πρέπει να αλλάξει στη χώρα. Δεν περιμένουμε τίποτα από αυτούς που θα μιλήσουν για θεωρητικές λύσεις χωρίς συγκεκριμένους στόχους και μέτρα. Για τους θεσμούς και τις δομές αυτού του κράτους που είναι οι πρώτοι που χρεοκόπησαν και αν δεν αλλάξουν αυτοί, όσα δάνεια και να πάρουμε δεν πρόκειται να ορθοποδήσουμε ποτέ...

Δεν σκεφτόμαστε να ψηφίσουμε όσους η κούφια ρητορική τους αναλώνεται μεταξύ συνομωσιολογίας και ευχολογίων. Όσους θεωρούν ότι φτάσαμε ως εδώ λόγω κάποιων σκοτεινών παγκόσμιων κέντρων και θα γλιτώσουμε με μαγικές λύσεις χωρίς αιτιολόγηση. Αρκεί να τους ακολουθήσουμε τυφλά και σωθήκαμε...

Δεν σκεφτόμαστε να ψηφίσουμε αυτούς που θεωρούν ότι για να προχωρήσουμε ως έθνος πρέπει να απομονωθούμε από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν πριμοδοτούμε όλους αυτούς που μας θεωρούν ένα έθνος ευλογημένο από τον Δημιουργό, λες και όλα τα υπόλοιπα έθνη της γης είναι κατώτερα.

Δεν θ' αφήσουμε να μας δουλέψουνε προεκλογικά όσοι χρησιμοποιούν δεσμευτικό λόγο με χρήση ρημάτων όπως δεσμευόμαστε, υποσχόμαστε, εγγυώμαστε: δεσμεύσεις για το καλό όλων, οι οποίες όμως για τον συγκεκριμένο ακριβώς λόγο ενδέχεται να περιέχουν αντιφάσεις. Συνήθως το καλό μιας κοινωνικής ομάδας ή τάξης συνιστά αυτομάτως ζημιά προς κάποια άλλη. Βλέπετε, η κοινωνία είναι τόσο σύνθετα δομημένη που δεν γίνεται τόσο εύκολα να εξυπηρετούνται όλοι, ταυτόχρονα και ανώδυνα.

Δεν θα δημαγωγήσει σε βάρος μας κανείς με διαρκή επίκληση προς τον άμεμπτο Ελληνικό λαό, με φράσεις όπως ο σοφός, ο κυρίαρχος λαός, έχουμε εμπιστοσύνη στην ψήφο σας, το αλάνθαστο αισθητήριο του λαού, κτλ. που μας έφτασε εδώ με πρότερες επιλογές...

Δεν παρέχουμε την εμπιστοσύνη μας σε αυτούς που από συνήθεια αντιπαραθέτουν πολυφορεμένες και φθαρμένες στο πεδίο της πολιτικής ρητορείας έννοιες όπως ομαλότητα-ασταθεια, πρόοδος-συντήρηση, πατριώτες-ανθέλληνες, κάποιες φορές ενσωματωμένες σε ρητορικές ερωτήσεις που εκβιάζουν την απάντηση, π.χ. θέλετε σταθερότητα ή αστάθεια; Στις εκλογές δεν αναμετρώνται τα κόμματα, αναμετράται το παρελθόν με το μέλλον...

Δεν θα ψηφίσουμε την άρνηση, το μίσος, τη μιζέρια, την απαισιοδοξία, το ψεύτικο, το αλαζονικό, το εύκολο.

Δεν πρόκειται να μας παρασύρει η υποκριτική κάποιες φορές βεβαιότητα του αρχηγού περί επικράτησης του κόμματός του στις εκλογές. Τούτη τη φορά είναι αλλιώς τα πράγματα...

Ας ελπίσουμε ωστόσο, ότι μέσα σε τόσους που θα προτάσσουν τα παραπάνω θα βρεθούν έστω κάποιοι που θα αρθρώσουν ένα καινούργιο, ειλικρινή και απαλλαγμένο από αγκυλώσεις κάθε είδους, πολιτικό λόγο.

Και βεβαίως θα φροντίσουν μετά την εκλογή τους να τον μετουσιώσουν σε μια νέα, ρεαλιστική και επωφελή για τον τόπο πολιτική. Δύσκολο βέβαια, αλλά...

Και για να γίνει αυτό θα πάμε ΌΛΟΙ να ψηφίσουμε κείνη τη μέρα. Δεν θ' αφήσουμε τους άλλους ν' αποφασίσουν για εμάς με την απουσία μας από την κάλπη όταν πρέπει!

ΟΜΙΛΟΥΣΕΣ ΚΕΦΑΛΕΣ...

Ένα από τα πιο αποκρουστικά δημόσια θεάματα, είναι οι πολυπράγμονες τύποι που μιλούν το τελευταίο διάστημα για την κρίση και υποδεικνύουν λύσεις. Είναι ένας κύκλος προσώπων που κινούνται στον δημόσιο χώρο ως παρατηρητές και σχολιάζουν τα πάντα. Μιλούν με στόμφο για «μέτρα που είναι αναγκαία», για «θυσίες που πρέπει να κάνουμε όλοι», για «ευελιξία και μείωση τους κόστους παράγωγης» για «υποχρεώσεις έναντι των εταίρων που πρέπει να τηρηθούν».

Κατά κανόνα είναι οι μόνοι που δεν θα έπρεπε να ομιλούν γι αυτά τα θέματα- τουλάχιστον με το ύφος της αυθεντίας που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο τουλάχιστον γιατί δεν έχουν ιδέα για την ουσία όσων θίγουν. Πόσο ηθικό είναι να μιλάς για τα προβλήματα των άλλων όταν εσύ σε καμιά περίπτωση δεν τα υφίστασαι; Ή ακόμη χειρότερα όταν εσύ τα έχεις προκαλέσει, ή συνέβαλες στη δημιουργία τους, αν δεν επωφελήθηκες κιόλας;

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, οικονομικοί παράγοντες, ακόμη και ορισμένοι βολεμένοι συνδικαλιστές, μιλούν για πράγματα που δεν τους αφορούν. Οι ίδιοι δεν ζουν με τους χαμηλούς μισθούς που θα γίνουν χαμηλότεροι. Ούτε περιμένουν τις ισχνές συντάξεις που θα γίνουν ισχνότερες. Οι περισσότεροι δεν έχουν παιδιά στο δημόσιο σχολείο. Έχουν δρομολογήσει ήδη την εκπαίδευση των βλαστών τους από το καλό ιδιωτικό σχολείο στο καλό ξένο πανεπιστήμιο. Οπότε όταν μιλούν για το μέλλον τον παιδιών, δεν εννοούν το ίδιο πράγμα με τους υπόλοιπους.

Επίσης δεν καταφεύγουν στις ουρές και το συνωστισμό του δημόσιου νοσοκομείου όταν αρρωστήσουν, άλλα στην πολυτέλεια της ιδιωτικής κλινικής. Δεν περιμένουν στη λαϊκή αγορά να περάσει η ώρα για να πέσουν οι τιμές και να ψωνίσουν για την οικογένεια. Σιτίζονται μεσημέρι βράδυ σε ακριβά εστιατόρια όπου οι τιμές κατ' άτομο ξεπερνούν τα δυο ημερομίσθια του μέσου εργαζόμενου. Και φυσικά δεν κυκλοφορούν ποτέ με τα δημόσια μέσα μεταφοράς.

Μπορούν όλοι αυτοί να καταλάβουν τι σημαίνει να μειώνεται ένας μισθός κατά 50 ευρώ έστω το μήνα; Έχουν συναίσθηση της αβεβαιότητας και της αγωνίας του οικογενειάρχη που τα μετράει και δεν του βγαίνουν για να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες; Μπορούν να μπουν στην ψυχολογία του ανέργου που κτυπάει πόρτες και δεν του ανοίγουν; Ξέρουν τι λένε όταν πετάνε αψήφιστα ότι οι απολύσεις είναι αναγκαίες;

Κακά τα ψέματα. Όταν δεν ζεις ένα πρόβλημα δεν μπορείς και να το χειριστείς, ακόμη και αν είσαι καλοπροαίρετος. Πόσο μάλλον που οι περισσότεροι από αυτούς που αγορεύουν για τη σωτηρία της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα δεν είναι. Αντίθετα οι ίδιοι είτε αδιαφορούν στην πραγματικότητα, είτε ευθύνονται για πολλά από τα θέματα που σχολιάζουν σήμερα. Αν καταρρέει η χώρα είναι γιατί και οι ίδιοι έβαλαν το χέρι τους.

Είναι προτιμότερο να σιωπούν από το να παριστάνουν τους ειδήμονες και τους σωτήρες. Τουλάχιστον να δείξουν ότι συναισθάνονται ότι δεν είναι εποχή για αρλουμπολογιες εκ του ασφαλούς.

ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ...

Πάλι θ' ακουστούν πολλά λόγια που χαϊδεύουν τα αφτιά και θα δοθούν βαρυσήμαντες υποσχέσεις για σένα γυναίκα που αύριο θα ξεχαστούν όπως πάντα...

Γυναίκα του πόνου και του μόχθου, γυναίκα της ομορφιάς και της λατρείας, γυναίκα αγνοημένη, γυναίκα καταπιεσμένη, γυναίκα λατρεμένη, γυναίκα της επανάστασης και του αγώνα, της αγάπης και της αγωνίας, της χαράς και της λύπης, του έρωτα και της μητρότητας, γυναίκα της επαρχίας και των αστικών κέντρων.

Ανεξάντλητο το θέμα «γυναίκα» και ανεξερεύνητο, παρά τα όσα έχουν ειπωθεί και κάτω από συνθήκες, ισχύουν όλα:

«Ο άντρας πρέπει να έχει νου και γυναίκα»
Ισίοδος

«Πιστεύω στις γυναίκες. Οι άνδρες είναι απλώς ανεπιβεβαίωτες φήμες»
Erika Rittner, συγγραφέας και παρουσιάστρια τηλεοπτικής εκπομπής

«Οι γυναίκες αποτελούν το 50% του κόσμου. Και όμως! Είναι πάντα ένας νεοτερισμός» Christofer Morley, συγγραφέας

«Η γλώσσα μιας γυναίκας έχει μόλις λίγα εκατοστά μήκος αλλά μπορεί να σκοτώσει ένα πανύψηλο άνδρα» Ιαπωνική παροιμία

«Οι γυναίκες παραπονιούνται για το προεμμηνορροϊκό σύνδρομο, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι μόνη περίοδος του μήνα που μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας» Roseanne Barr, κωμική ηθοποιός

«Υπάρχουν τρία πράγματα που μπορείς να κάνεις για μια γυναίκα. Μπορείς να την αγαπάς, μπορείς να υποφέρεις εξαιτίας της και μπορείς να την κάνεις μυθιστόρημα» Lawrence Durrell, συγγραφέας

«Η γυναίκα είναι σαν το φακελλάκι του τσαγιού, μόνο σε καυτό νερό καταλαβαίνεις πόσο δυνατή είναι» Nancy Reagan, πρώην Πρώτη Κυρία του Λευκού Οίκου

«Μπορείτε να φανταστείτε ένα κόσμο χωρίς άνδρες; Καθόλου εγκλήματα και ένα σωρό ευτυχισμένες χοντρές γυναίκες» Nicole Hollander, σχεδιάστρια κόμικς

«Εάν δεν υπήρχαν οι γυναίκες, όλα τα λεφτά του κόσμου δεν θα είχαν καμία αξία.» Αριστοτέλης Ωνάσης

«Οι γυναίκες έχουν δύο όπλα, τα καλλυντικά και τα δάκρυα» Ναπολέων Βοναπάρτης, αυτοκράτορας

«Οι γυναίκες είναι ίσως το μόνο γκρουπ που γίνεται ριζοσπαστικότερο με το πέρασμα των χρόνων» Gloria Steinem, φεμινίστρια και συγγραφέας

«Το να είσαι γυναίκα αποτελεί μια φοβερά δύσκολη δοσοληψία, γιατί αφορά κυρίως συναλλαγές με άνδρες» Joseph Conrad, συγγραφέας

«Οι καιροί είναι πολύ μπερδεμένοι. Για πρώτη φορά στην Ιστορία η γυναίκα καλείται να συνδυάσει: εξυπνάδα με στυλάτη κόμμωση, αναπτυγμένη συνείδηση με ψηλά τακούνια, και μια ανοιχτή, διόλου σεξιστική σχέση με έναν ηλιοκαμμένο τύπο που έχει καλογυμνασμένο σώμα» Lynda Barry, θεατρική συγγραφέας

«Οι γυναίκες είναι περισσότερο γοητευτικές όταν είναι 35-40 ετών, έχοντας κερδίσει κάποιους αγώνες και γνωρίζοντας πώς να πορεύονται. Επειδή λίγες γυναίκες περνούν τα 40, η γοητεία τους συνεχίζεται στο διηνεκές» Christian Dior, σχεδιαστής μόδας

«Οι γυναίκες κατηγορούνται διαρκώς ότι παίρνουν τα πράγματα προσωπικά. Δεν μπορώ να δω πιο έντιμο τρόπο να τα παίρνουν» Marya Mannes, συγγραφέας και συντάκτρια της Vogue και του New Yorker

«Γιατί να υπάρχουν τόσες πολλές γυναίκες με ψεύτικα νύχια, ψεύτικες βλεφαρίδες και ψεύτικα στήθη που παραπονιούνται ότι δεν υπάρχουν αληθινοί άντρες;» (Ανώνυμος)

«Ολη η ύπαρξη μιας γυναίκας είναι ένα μυστικό που πρέπει να μείνει κρυφό» Karen Blixen, συγγραφέας του «Πέρα από την Αφρική»

«Πάντα λέω ότι η γυναίκα πρέπει να είναι σαν μια καλή ταινία με σασπένς: όσο περισσότερο σου αφήνει τη φαντασία ελεύθερη, τόσο μεγαλύτερη διέγερση προκαλεί. Αυτό θα έπρεπε να είναι ο σκοπός της να δημιουργεί την ένταση της προσμονής, να αφήνει τον άνδρα να την ανακαλύψει χωρίς να χρειάζεται να του πει» Alfred Hitchcock, σκηνοθέτης

«Συχνά θέλω να κλάψω. Είναι το μόνο προνόμιο που έχουν οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες, μπορούμε τουλάχιστον να κλαίμε» Jean Rhys, συγγραφέας

«Οι γυναίκες παρατηρούν χιλιάδες μικρές λεπτομέρειες, χωρίς να ξέρουν ότι το κάνουν. Υποσυνείδητα βάζουν στο μυαλό τους όλα αυτά τα πράγματα μαζί και ονομάζουν το αποτέλεσμα διαίσθηση» Agatha Christie, συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων

«Οι γυναίκες πρέπει να αστειεύονται με τον εαυτό τους και να γελούν με τον εαυτό τους, γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν» Agnes Varda, σκηνοθέτης

Δίχως γυναίκα η ζωή καμιά χαρά δεν έχει
πρέπει ο άνδρας σαν το χρυσό πολύ να την προσέχει.

Το πιο πολύτιμο αγαθό στον κόσμο είναι η γυναίκα
σ' αυτόν απού την έπλασε όλοι του βάνουν δέκα.
Αντρέας Γ. Αρολιθιανάκης μέλος στιχουργών του Νομού Χανίων


Με αυτά και με αυτά...
Σ' αγαπώ και σε τιμώ γυναίκα!
Acanthus Productions

SEX- ΟΛΟΓΙΕΣ...

«Το καλό με τον αυνανισμό είναι ότι δεν είσαι υποχρεωμένος να ντυθείς κατάλληλα». Τρούμαν Καπότε.

«Το sex ανακουφίζει την ένταση - η αγάπη την προκαλεί». Γούντι Αλλεν.

«Γιατί να ακούω συμβουλές ως προς το σεξ από τον πάπα; Αν ξέρει για τι πράγμα μιλάει, κακώς ξέρει!» George Bernard Shaw

«Το sex χωρίς αγάπη είναι μια κενή εμπειρία, αλλά σε σχέση με άλλες κενές εμπειρίες δεν είναι κι άσχημη ... » Γούντι Αλλεν.

«Το sex ανάμεσα σ' έναν άντρα και μία γυναίκα μπορεί να είναι υπέροχο, αρκεί να μπεις ανάμεσα στον σωστό άντρα και στη σωστή γυναίκα.» Γούντι Αλλεν.

«Η λογοτεχνία ασχολείται κυρίως με ανθρώπους που κάνουν sex και όχι με ανθρώπους που μεγαλώνουν παιδιά. Η ζωή είναι το ακριβώς ανάποδο.» David Lodge

«Οι καπότες δεν σου σώζουν πάντα τη ζωή. Ένας φίλος μου φορούσε καπότα και τον χτύπησε λεωφορείο.» Rob Rubin

«Όποιος πιστεύει ότι ο δρόμος για την καρδιά ενός άντρα περνάει από το στομάχι του, έμεινε στάσιμος στη Γεωγραφία» Robert Byrne

«Το sex δεν είναι η απάντηση. Το sex είναι η ερώτηση. Η απάντηση είναι "Nαι"». Swami X.

«Όταν ένας άντρας πάει σε μια πουτάνα, δεν την πληρώνει για το sex μαζί της που δεν αξίζει τίποτα, την πληρώνει για να φύγει». Ανώνυμος.

«Ένα βρώμικο βιβλίο για το sex ποτέ δεν μαζεύει σκόνη». Ανώνυμος.

«Μεγαλώνοντας στο Lubbock του Τέξας, έμαθα δύο πράγματα: το ένα είναι ότι ο Θεός σε αγαπάει και θα καείς στην Κόλαση. Το άλλο είναι ότι το sex είναι το πιο βρώμικο, σιχαμένο πράγμα στον κόσμο, και γι αυτό πρέπει να το κάνεις μόνον με κάποιον που αγαπάς.» Buch Hancock

«Όταν ένας άντρας λέει βρομόλογα σε μια γυναίκα, είναι σεξουαλική παρενόχληση. Όταν μια γυναίκα λέει βρομόλογα σ΄ έναν άντρα, είναι 6 ευρώ το λεπτό περίπου.» Ανώνυμος (που πρέπει να ξέρει την πουτάνα την Βίκυ).

«Σύμφωνα με τους θρησκευόμενους, ο Θεός δημιούργησε το κεφάλι, σώμα, πόδια και χέρια του ανθρώπου αλλά ο Διάβολος του κόλλησε τα γεννητικά όργανα». Don Schrader

«Η αντίδρασή μου στις τσόντες είναι η εξής: μετά τα πρώτα δέκα λεπτά θέλω να πάω σπίτι μου να πηδηχτώ. Μετά τα πρώτα 20 λεπτά δεν θέλω να ξαναπηδηχτώ ποτέ στη ζωή μου.» Ερρικα Γιονγκ. «Αυνανισμός: η κυριότερη σεξουαλική δραστηριότητα της ανθρωπότητας. Στον 19ο αιώνα ήταν ασθένεια. Στον 20ο είναι θεραπεία.» Thomas Szasz

«Υπάρχουν βάσιμα στοιχεία που δείχνουν ότι ο άνθρωπος στάθηκε στα δύο του πόδια προκειμένου να έχει τα χέρια του ελεύθερα για να αυνανίζεται». Λίλυ Τόμλιν.

«Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο sex επι χρήμασι και στο τζάμπα σεξ είναι ότι συνήθως το τζάμπα σεξ κοστίζει πολύ ακριβότερα». Brendan Francis

«Δεν έχω ιδέα από sex επειδή ήμουν πάντα παντρεμένη» Ζα-ζα Γκαμπόρ

«Το sex μετά τα 80 είναι σαν να παίζεις μπιλιάρδο με σπάγκο αντί για στέκα». Καμίλ Πάγκλια

«Το sex μου δημιουργούσε προβλήματα από τα δεκαπέντε μου χρόνια. Ελπίζω να τα έχω λύσει μέχρι να φτάσω τα εβδομήντα.» Harold Robbins

«Νυμφομανής: μια γυναίκα που έχει μανία με το sex όσο και ο μέσος άντρας.» Mignon McLaughlin

ΔΑΝΕΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ...

Κάποτε οι πολιτικοί ήταν πολιτικοί. Δηλαδή ήταν άνθρωποι που εξέθεταν τον εαυτό τους στο δημόσιο χώρο, με τις πράξεις και με το λόγο τους.

Ήταν οι δικές τους πράξεις, έκαναν αυτό που οι ίδιοι πίστευαν. Και ήταν ο δικός τους λόγος, μιλούσαν με βάση τις πεποιθήσεις τους. Αυτοί οι πολιτικοί μπορεί να ήταν καλοί ή κακοί, αλλά πάντως ήταν αυθεντικοί. Ήξερες με ποιόν είχες να κάνεις. Αυτό που έβλεπες απ' έξω, αυτό ήταν και από μέσα.

Σήμερα αυτό το είδος πολίτικου σπανίζει. Οι πράξεις των περισσότερων πολιτικών δυστυχώς ιδίως των νεώτερων υπαγορεύονται από ειδικούς, από συμβούλους, από "image makers". Ακόμη και βουλευτές τρίτης κατηγορίας που κατά τύχη εκλέχτηκαν, καταφεύγουν σε τέτοιου είδους "υποστήριξη". Οπότε οι πράξεις τους δεν τους ανήκουν, δεν είναι προϊόν δίκης τους επιλογής. Κατασκευάζονται με κριτήρια πολιτικού μάρκετινγκ. Όταν δεν υπαγορεύονται από τους χορηγούς τους.

Δημιουργείται πρωτίστως θέμα ηθικής τάξεως. Γιατί όταν κανείς διαθέτει επιτελείο, ώστε να παραπλανά τον κόσμο, δεν το κάνει για την ψυχή της μάνας του. Το δε κόστος της επιχειρήσεως συν το κέρδος του επιτηδευματία πολιτικού, μεταβιβάζεται φυσικά στον φορολογούμενο.

Ας μην μπερδεύουμε τον λαοπλάνο ρήτορα, με τον σωστό χειριστή του λόγου, ούτε τον μεθοδικό πολιτικό με τις σημειώσεις του που επικαλείσαι, με το δυσφασικό ηλίθιο που αδυνατεί να παράγει ιδέες και να τις εκφράσει. Τυπικό παράδειγμα της τελευταίας κατηγορίας αποτελούν πολλοί γόνοι και κλώνοι που μας κυβερνούν κληρονομικώ δικαιώματι και πάμε κατά διαόλου. Μην έχετε ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να συνυπάρχει καθαρή σκέψη, με αδυναμία διατύπωσης. Όταν κάτι είναι δικό σου, βγαλμένο από μέσα σου, το ξέρεις και το υποστηρίζεις καλύτερα από κάθε άλλον.

Το πιο θλιβερό είναι ο λόγος των περισσότερων σύγχρονων πολιτικών. Δεν υπάρχει στην ουσία. Διαβάζουν ένα χαρτί που κάποιοι άλλοι έγραψαν για αυτούς. Σε πολλές περιπτώσεις αν τους ρωτήσεις δυο μέρες αργότερα τι ακριβώς είπαν δεν ξέρουν.
Απαγγέλουν ομιλίες που γράφτηκαν επίσης με κριτήρια πολίτικου μάρκετινγκ. Κάθε λέξη και κάθε φράση είναι ζυγισμένη και υπολογισμένη με κριτήρια δημοσίων σχέσεων. Και πάντως δεν είναι δική τους. Οι ίδιοι δεν μπορούν να τα γράψουν, αλλά ούτε καν τα διαβάσουν μερικές φορές. Πάρε του το χειρόγραφο και θα δούμε τι θα λέει. Παρ' όλα αυτά σε μερικές περιπτώσεις τους εκδίδουν και σε βιβλία τρομάρα τους.

Στην περίπτωση των πολιτικών αρχηγών ο δάνειος λόγος είναι μόνιμο φαινόμενο. Οι άνθρωποι που κάνουν κουμάντο στη ζωή μας, δεν κάνουν κουμάντο στο λόγο τους. Προσλαμβάνουν λογογράφους, συνεργάζονται με επικοινωνιολόγους και αναγιγνώσκουν κείμενα με τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση, αφού άλλοι τα έγραψαν. Πάντως έχει πλάκα στη συνέχεια όταν η τρέχουσα δημοσιογραφία αναλύει περισπούδαστα στα τηλεπαράθυρα ή σε κυριακάτικες φυλλάδες, τι ήθελε να πει ο ποιητής. Μακάρι να ήξερε και ο ίδιος τις ήθελε να πει...

Έτσι γίνεται η πολιτική σήμερα. Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι στη Βουλή δεν επιτρέπονταν να μιλήσει ο βουλευτής με χειρόγραφο. Όποιος κατάργησε αυτόν τον κανόνα, έπληξε τον κοινοβουλευτισμό ή τουλάχιστον μαχαίρωσε το είδος του πολίτικου που ανέβαινε στο βήμα και χαιρόσουν να τον ακούς, ή δεν ανέβαινε καθόλου. Στα πρακτικά της Βουλής υπάρχουν αριστουργήματα λόγου και ρητορικής τέχνης. Και από το βήμα της πέρασαν μεγάλες μορφές με ατομική καλλιέργεια και εξαιρετική πνευματική συγκρότηση. Τώρα εκεί που κρεμάγανε οι κλέφτες τα άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια.

Για να γίνεις κάποτε πολιτικός έπρεπε να έχεις και το χάρισμα του λόγου. Άρα έπρεπε να είσαι καταρτισμένος, εγγράμματος, μορφωμένος άνθρωπος. Σήμερα αρκεί να παπαγαλίζεις. Ο πολιτικός λόγος έγινε κονσέρβα. Αυτό στην πραγματικότητα είναι εξαπάτηση. Εμφανίζεται ο πολιτικός σαν κάτι που δεν είναι. Μοστράρει ιδέες και σκέψεις που δεν είναι δικές του. Η ρητορική του είναι "play back".

Αυτή η φτιασιδωμένη εικόνα τραβάει στη πολιτική όλο και χαμηλότερου επιπέδου πρόσωπα. Άνθρωποι που επειδή δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι άλλο γίνονται πολιτικοί. Κατ' απονομή , όχι κατ' αξίαν. Και με βάση ένα "project" που φυσικά κάποιος πληρώνει. Γιατί όλα αυτά κοστίζουν. Άρα υπάρχει και ένα ζήτημα ηθικής, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα πλέον.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως για να επιβιώσουν αυτοί οι πολιτικοί, βάζει το χέρι της και η κοινωνία, τουλάχιστον το πόπολο που στριμώχνεται στα πολιτικά τους γραφεία.
Γιατί εικόνα της είναι και της μοιάζουν, γιαυτό την εκπροσωπούν κιόλας...

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ...

Προεκλογική περίοδος μόλις άρχισε και τις επόμενες μέρες θ' ακούσουμε και θα δούμε πολλά...

Σε προεκλογικές εκστρατείες ανά την χώρα, ο πολιτικός λόγος θα προσπαθήσει να εμπνεύσει και να καθυσηχάσει τους πολίτες, υποσχόμενος πολλά. Υπέρ κομμάτων και προπτικής εξουσίας βεβαίως...

Ποιούς πείθει όμως; Σε ποιούς στοχεύει και ποιοί παρασύρονται τελικά;

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που ο πολιτικός λόγος χαρακτηρίζεται από την επιτήδευση, τα μηνύματα χωρίς λογική συνοχή, από περιττές συναισθηματολογίες και την προπαγάνδα...

Εμείς ως πολίτες πρέπει να έχουμε υπόψη μας τα χαρακτηριστικά του υγιούς κι εποικοδομητικού πολιτικού λόγου, ώστε να είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις και να παίρνουμε όσο το δυνατό καλύτερες αποφάσεις...

Ένας πολιτικός θα πρέπει να 'χει ως σκοπό του, όχι να πείσει τους πολίτες να λάβουν συγκεκριμένες αποφάσεις προς όφελος του ίδιου (του πολιτικού), αλλά να τους οδηγεί σε ορθές επιλογές και να αναδεικνύει το σωστό για το κοινό συμφέρον.

Οι υποσχέσεις, τα "θα", τα "συμβόλαια", όπως και οι βεβαιωτικές και δεοντολογικές διατυπώσεις πολλές φορές παραπλανούν τους πολίτες και τους οδηγούν σε κοινωνικοπολιτικά αδιέξοδα, έχοντας οι ίδιοι οι πολιτικοί ως απώτερο στόχο προσωπικές επιδιώξεις και οφέλη.

Πόσες φορές δεν τα βλέπουμε όλα αυτά στην τηλεόραση;

Πολιτικούς να μιλούν και να ηθικολογούν προσπαθώντας να μας αποπροσανατολίσουν, υποβαθμίζοντας μας ταυτόχρονα σε οπαδούς...

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του πολιτικού λόγου, που χρησιμοποιείται ωστόσο ως δημαγωγικό μέσο είναι η ρητορεία.

Οι πολιτικοί αν όχι όλοι, κάποιοι σίγουρα, καταφεύγουν σε μεγαλοστομίες, σε θεωρητικολογίες και συναισθηματισμούς που σίγουρα δεν οδηγούν τους πολίτες σε αντικειμενικές αποφάσεις, μα προσπαθώντας να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των πολιτικών τους κομμάτων...

Οι πολιτικοί σήμερα δεν αρθρώνουν έντιμο λόγο.

Χρησιμοποιώντας «ξύλινη» γλώσσα, πλεονασμούς, κατάχρηση συνωνύμων, αδιαφανείς έννοιες, ευφημισμούς και λογικές αντιφάσεις, αποκρύπτουν την αλήθεια και φτάνουν στα άκρα, στην υπερβολή, πολλές φορές παραπλανούν!

Κάποιες φορές πολιτικοί, όταν διαβάζουν κείμενα σε συνεντεύξεις τύπου ή όταν προβαίνουν σε δηλώσεις, κάνουν σαρδάμ, τονίζουν λάθος τις λέξεις, δεν προσέχουν την στίξη... αυτό συμβαίνει είτε διότι δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν είτε διότι δε τα εννοούν είτε γιατί ψεύδονται!

Ακόμη ένα αρνητικό χαρακτηριστικό του σύγχρονου πολιτικού λόγου είναι τα μηνύματα χωρίς λογική συνοχή.

Δυστυχώςσυχνά παρατηρούμε μια λογική ανεπάρκεια και νοηματική αναποτελεσματικότητα στους λόγους των πολιτικών.

Οι σολοικισμοί κι οι ασυνταξίες ενισχύουν το παραπάνω εξάλλου. Επίσης πολλές φορές οι πολιτικοί φάσκουν κι αντιφάσκουν...

Οι παραπειστικές και εκφοβιστικές μέθοδοι, όπως τα ψεύδη, τα άκυρα ή μεροληπτικά επιχειρήματα, τα δογματικά ή άσχετα προς το συναγόμενο συμπέρασμα τεκμήρια, είναι κάποιες ακραίες περιπτώσεις πολιτικών λόγων, που όμως τις βλέπουμε πολύ συχνά. Κάποιες φορές έχουμε ακούσει και ύβρεις στα πλαίσια της επίθεσης στο ήθος του αντιπάλου!

Ως πολίτες λοιπόν, με δικαιώματα κι ευθύνες, έχουμε το χρέος να εντοπίζουμε πότε ένας πολιτικός λόγος προσπαθεί να μας παραπλανήσει και πότε να ενημερώσει αντικειμενικά. Είναι υποχρέωσή μας έτσι, ώστε να προχωρήσει μπροστά η χώρα...

Άσχετα με το τι θ' ακούσουμε αυτές τις μέρες, η χώρα χρειάζεται πολιτικό προσωπικό υψηλού κύρους και ασφαλώς πολύ υψηλού επιπέδου κατάρτισης. Η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση που να είναι σε θέση, αφού τη διασώσει οικονομικά, να την οδηγήσει ξανά σε μέρες αίγλης. Η χώρα πρέπει να εμπεδώσει ότι υπεράνω όλων είναι το Δημόσιο συμφέρον.

Σ' αυτό πρέπει να πειθαρχήσουμε όλοι. Δεν είμαστε χώρα ατάκτων ή ανυπάκουων. Έμπνευση, δεν έχει δοθεί από τα πάνω και όραμα. Αυτό οφείλει να κάνει ο σύγχρονος πολιτικός λόγος.

Υποθέτοντας βέβαια πως και ο λαός σύσσωμος είναι έτοιμος να ανταποκριθεί σε μία πραγματική επανίδρυση και κάθετα στο κράτος και οριζόντια στην κουρασμένη κοινωνία.

Αλλιώς τι να τις κάνουμε τις εκλογικές αναμετρήσεις (τους) κάθε τόσο;

ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΑ ΛΟΓΙΑ...

Τέτοιες καλοκαιρινές μέρες ήταν και τότε, Ιούλης του '74 που η δικτατορία κατέρρεε υπό το βάρος της Κυπριακής τραγωδίας.

Το τέλος της 7χρονης καταπίεσης εκφράστηκε σαν ομαδικός στεναγμός ανακούφισης από μια ιστορική συναυλία με "Τα τραγούδια της φωτιάς" με συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών της εποχής, που κινηματογράφησε και σκηνοθέτησε ο Νίκος Κούνδουρος.

Από αυτή τη συναυλία ένα ιδιαίτερα αγαπητό απόσπασμα, "τα μαλαματένια λόγια":

http://www.youtube.com/watch?v=-s9dofQwRvM