ΔΑΝΕΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ...

Κάποτε οι πολιτικοί ήταν πολιτικοί. Δηλαδή ήταν άνθρωποι που εξέθεταν τον εαυτό τους στο δημόσιο χώρο, με τις πράξεις και με το λόγο τους.

Ήταν οι δικές τους πράξεις, έκαναν αυτό που οι ίδιοι πίστευαν. Και ήταν ο δικός τους λόγος, μιλούσαν με βάση τις πεποιθήσεις τους. Αυτοί οι πολιτικοί μπορεί να ήταν καλοί ή κακοί, αλλά πάντως ήταν αυθεντικοί. Ήξερες με ποιόν είχες να κάνεις. Αυτό που έβλεπες απ' έξω, αυτό ήταν και από μέσα.

Σήμερα αυτό το είδος πολίτικου σπανίζει. Οι πράξεις των περισσότερων πολιτικών δυστυχώς ιδίως των νεώτερων υπαγορεύονται από ειδικούς, από συμβούλους, από "image makers". Ακόμη και βουλευτές τρίτης κατηγορίας που κατά τύχη εκλέχτηκαν, καταφεύγουν σε τέτοιου είδους "υποστήριξη". Οπότε οι πράξεις τους δεν τους ανήκουν, δεν είναι προϊόν δίκης τους επιλογής. Κατασκευάζονται με κριτήρια πολιτικού μάρκετινγκ. Όταν δεν υπαγορεύονται από τους χορηγούς τους.

Δημιουργείται πρωτίστως θέμα ηθικής τάξεως. Γιατί όταν κανείς διαθέτει επιτελείο, ώστε να παραπλανά τον κόσμο, δεν το κάνει για την ψυχή της μάνας του. Το δε κόστος της επιχειρήσεως συν το κέρδος του επιτηδευματία πολιτικού, μεταβιβάζεται φυσικά στον φορολογούμενο.

Ας μην μπερδεύουμε τον λαοπλάνο ρήτορα, με τον σωστό χειριστή του λόγου, ούτε τον μεθοδικό πολιτικό με τις σημειώσεις του που επικαλείσαι, με το δυσφασικό ηλίθιο που αδυνατεί να παράγει ιδέες και να τις εκφράσει. Τυπικό παράδειγμα της τελευταίας κατηγορίας αποτελούν πολλοί γόνοι και κλώνοι που μας κυβερνούν κληρονομικώ δικαιώματι και πάμε κατά διαόλου. Μην έχετε ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να συνυπάρχει καθαρή σκέψη, με αδυναμία διατύπωσης. Όταν κάτι είναι δικό σου, βγαλμένο από μέσα σου, το ξέρεις και το υποστηρίζεις καλύτερα από κάθε άλλον.

Το πιο θλιβερό είναι ο λόγος των περισσότερων σύγχρονων πολιτικών. Δεν υπάρχει στην ουσία. Διαβάζουν ένα χαρτί που κάποιοι άλλοι έγραψαν για αυτούς. Σε πολλές περιπτώσεις αν τους ρωτήσεις δυο μέρες αργότερα τι ακριβώς είπαν δεν ξέρουν.
Απαγγέλουν ομιλίες που γράφτηκαν επίσης με κριτήρια πολίτικου μάρκετινγκ. Κάθε λέξη και κάθε φράση είναι ζυγισμένη και υπολογισμένη με κριτήρια δημοσίων σχέσεων. Και πάντως δεν είναι δική τους. Οι ίδιοι δεν μπορούν να τα γράψουν, αλλά ούτε καν τα διαβάσουν μερικές φορές. Πάρε του το χειρόγραφο και θα δούμε τι θα λέει. Παρ' όλα αυτά σε μερικές περιπτώσεις τους εκδίδουν και σε βιβλία τρομάρα τους.

Στην περίπτωση των πολιτικών αρχηγών ο δάνειος λόγος είναι μόνιμο φαινόμενο. Οι άνθρωποι που κάνουν κουμάντο στη ζωή μας, δεν κάνουν κουμάντο στο λόγο τους. Προσλαμβάνουν λογογράφους, συνεργάζονται με επικοινωνιολόγους και αναγιγνώσκουν κείμενα με τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση, αφού άλλοι τα έγραψαν. Πάντως έχει πλάκα στη συνέχεια όταν η τρέχουσα δημοσιογραφία αναλύει περισπούδαστα στα τηλεπαράθυρα ή σε κυριακάτικες φυλλάδες, τι ήθελε να πει ο ποιητής. Μακάρι να ήξερε και ο ίδιος τις ήθελε να πει...

Έτσι γίνεται η πολιτική σήμερα. Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι στη Βουλή δεν επιτρέπονταν να μιλήσει ο βουλευτής με χειρόγραφο. Όποιος κατάργησε αυτόν τον κανόνα, έπληξε τον κοινοβουλευτισμό ή τουλάχιστον μαχαίρωσε το είδος του πολίτικου που ανέβαινε στο βήμα και χαιρόσουν να τον ακούς, ή δεν ανέβαινε καθόλου. Στα πρακτικά της Βουλής υπάρχουν αριστουργήματα λόγου και ρητορικής τέχνης. Και από το βήμα της πέρασαν μεγάλες μορφές με ατομική καλλιέργεια και εξαιρετική πνευματική συγκρότηση. Τώρα εκεί που κρεμάγανε οι κλέφτες τα άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια.

Για να γίνεις κάποτε πολιτικός έπρεπε να έχεις και το χάρισμα του λόγου. Άρα έπρεπε να είσαι καταρτισμένος, εγγράμματος, μορφωμένος άνθρωπος. Σήμερα αρκεί να παπαγαλίζεις. Ο πολιτικός λόγος έγινε κονσέρβα. Αυτό στην πραγματικότητα είναι εξαπάτηση. Εμφανίζεται ο πολιτικός σαν κάτι που δεν είναι. Μοστράρει ιδέες και σκέψεις που δεν είναι δικές του. Η ρητορική του είναι "play back".

Αυτή η φτιασιδωμένη εικόνα τραβάει στη πολιτική όλο και χαμηλότερου επιπέδου πρόσωπα. Άνθρωποι που επειδή δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι άλλο γίνονται πολιτικοί. Κατ' απονομή , όχι κατ' αξίαν. Και με βάση ένα "project" που φυσικά κάποιος πληρώνει. Γιατί όλα αυτά κοστίζουν. Άρα υπάρχει και ένα ζήτημα ηθικής, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα πλέον.

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως για να επιβιώσουν αυτοί οι πολιτικοί, βάζει το χέρι της και η κοινωνία, τουλάχιστον το πόπολο που στριμώχνεται στα πολιτικά τους γραφεία.
Γιατί εικόνα της είναι και της μοιάζουν, γιαυτό την εκπροσωπούν κιόλας...

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΝΟΣΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ...

Χρειαζόμαστε παιδεία φωτοδότρα, φιλοσοφημένη.

Είναι να γελά κανείς με την σημερινή εκπαιδευτική διαδικασία.
Μα αν θέλουμε σοβαρά και υπεύθυνα να φτιάξουμε ένα σωστό, ανθρωποκεντρικό και προοδευτικό σύστημα εκπαίδευσης, πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τους ρητορικούς πλατειασμούς τύπου Χριστόδουλου και συναφών σκοταδιστών και να θυμηθούμε ένα μεγάλο δάσκαλο του γένους των Ελλήνων, τον Αδαμάντιο Κοραή, που έγραψε το περίφημο εκείνο: «Το έθνος ημών το ταλαίπωρον χρήζει το ζήδωρον φως μιας ορθολογιστής παιδείας».

Πρέπει να σκύψουμε με επίγνωση και επιστημοσύνη στο μέγα αυτό θέμα, που δεν είναι μόνο εθνική επένδυση, είναι νομοτελειακά η ανέλιξη σε υψηλά επίπεδα, μορφωτικής και νοητικής στάθμης αυτού του λαού, που κάποτε είχε προγόνους φιλοσόφους.

Και είναι θλιβερό και ανήκουστο να βρισκόμαστε στην πρώτη θέση της αμορφωσιάς και ημιμάθειας από όλους τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σήμερα, οι όψιμοι «υπερασπιστές» κάνουν πως κόπτονται σπαραξικάρδια για το χάλι της παιδείας και θέλουν, τάχα, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Αλλά ξεχνούν ή θέλουν να ξεχνούν ότι τα δύο τρίτα της καταβαράθρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος οφείλεται στην παρουσία και την δράση τους. Και είναι αυτοί, που κυρίως βαρύνονται για την αμορφωσιά και προπάντων την ημιμάθεια, αυτού του άμοιρου λαού.
Και ξέρουν επίσης ότι ένα και μισό εκατομμύριο από τους ενήλικες Έλληνες είναι αναλφάβητοι.
Το σύστημα νοσεί σφόδρα, η πληγή είναι κακοφορμισμένη.
Η δημόσια εκπαίδευση είναι η χειρότερη, η πλέον υποβαθμισμένη. Τα παιδιά και οι έφηβοι, που ήδη μπαίνουν στο μεγάλο αλώνι του ανταγωνισμού, δε θα έχουν τα εφόδια, που πρέπει.
Θα ασφυκτιούν και είναι νομοτελειακά βέβαιο, ότι θα μείνουν οι ουραγοί, οι τελευταίοι, οι πάντα νικημένοι από την ανθρωποβόρα καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, πού όμως προσφέρει και ασύγκριτα πολλές ευκαιρίες ανάδειξης από όσες υπήρχαν στο παρελθόν.

Παιδεία σημαίνει φως, περισσότερο φως και προπάντων επίγνωση των μεγάλων αξιών του ουμανισμού στην πληρέστερη μορφή του. Και σήμερα επιπλέον σημαίνει και γνώση, κατανόηση και εξοικείωση με την χρήση των νέων τεχνολογιών που κυριαρχούν παντού σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Παιδεία σημαίνει φως, περισσότερο φως και προπάντων επίγνωση των μεγάλων αξιών του ουμανισμού στην πληρέστερη μορφή του. Και σήμερα επιπλέον σημαίνει και γνώση, κατανόηση και εξοικείωση με την χρήση των νέων τεχνολογιών που κυριαρχούν παντού σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Το θέμα Παιδεία είναι μεγίστης σημασίας, για την προκοπή, την ευημερία, τη μορφωτική καταξίωση ενός λαού. Όχι πρόχειρες, ανεδαφικές, αστόχαστες κινήσεις. Η μεταρρύθμιση πρέπει να γίνει από σοφούς και επαΐοντες.

Από ανθρώπους με απέραντη γνώση του αντικειμένου.
Από παιδαγωγούς υψηλής στάθμης και προπάντων από δόκτορες της φιλοσοφίας.
Οι πολιτικοί να μείνουν μακριά, απλώς να συντονίζουν τα επιμέρους ζητήματα. Και προπάντων, να τολμήσουν να δώσουν πολλά λεφτά για αυτό το μέγα εθνικό έργο, στα κατάλληλα χέρια όμως, όχι στις τυχάρπαστες συντεχνίες που λυμαίνονται σήμερα τον χώρο...

Έχουμε αυτή τη στιγμή 10 - 12 ΑΕΙ, περισσότερα ΤΕΙ , ΙΕΚ, ΤΕΕ, Λύκεια, μα τι βγάζουν; Ημιμαθείς πτυχιούχους!

Ασφαλώς δε φταίνε οι απόφοιτοι, αλλά η καθ' όλα πλημμελής εκπαίδευση, τα ανύπαρκτα ή ανεπαρκή προσόντα των «δασκάλων», η έλλειψη έρευνας, η πρόχειρη εμβάθυνση στο αντικείμενο που σπουδάζουν, και θα χειροτερέψει πολλαπλά η κατάσταση αν ποτέ εφαρμοστούν τα σκοταδιστικά αριστερίστικα πρότυπα που επικαλούνται οι δήθεν αγωνιζόμενοι κόπροι 35ρηδες «φοιτητές» .

Τα δε πτυχία κατάντησαν ένα ευτελές κουρελόχαρτο, ιδιαίτερα στις θεωρητικές σχολές.

Απόδειξη: Η μεγάλη κοσκινίστρα του ΑΣΕΠ αποδεικνύει, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, του λόγου το αληθές. Το 80% των εξεταζόμενων απορρίπτεται μετά πολλών επαίνων.

Θέλουμε, λοιπόν, παιδεία φωτοδότρα, φιλοσοφημένη καθ' όλα ορθολογιστική, προσαρμοσμένη στις ανάγκες μας σήμερα κι αύριο;

Μπορούμε και πρέπει να την κατακτήσουμε, μας αξίζει!

Να δίνει στους νέους γερά πνευματικά εφόδια να κρατηθούν στη ζωή. Και να τους βεβαιώνει ότι πίσω από τα σύννεφα υπάρχει πάντα ο ήλιος που λάμπει.

Και ότι η γνώση είναι η μόνη σωστή ελπιδοφόρα πραγματική καταξίωση του Homo Sappiens και ότι «το γνωσιολογικά σκέπτεσθαι» του Χέγκελ είναι η μόνη λύτρωση από τα σκοτάδια και τις προκαταλήψεις.