TΙ ΜΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ;

Νέα χρονιά ξεκίνησε και που θα μας βγάλει;

Θα πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα που λέει και το παλιό τραγούδι;

Δεν έχω ιδέα. Υποθέσεις μόνο μπορούμε να κάνουμε. Ίσως να εκφράσουμε και επιθυμίες. Ως εκεί.       Ειδικά στα χρόνια της κρίσης, τα ρίσκα μιας πρόβλεψης έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα...

Η νέα χρονιά δεν μας επιφυλάσσει οικονομική ανάπτυξη αξιοπρόσεχτου μεγέθους, κανένας μας δεν πιστεύει, δεν ελπίζει βασικά καν ότι θα μειωθεί δραστικά η ανεργία και φυσικά δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να ισχυρίζεται ότι το 2014 θα σταματήσουν να υπάρχουν εργαζόμενοι των 300 ευρώ. Ούτε νομίζω πως οι πολλοί θα καταλάβουνε και φέτος ότι οι άεργοι και ανεπάγγελτοι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται για τίποτα παρά μόνο για την καλοπέραση τους και τα οφίτσια.

Ας προσπαθήσουμε ωστόσο, να σκεφτούμε με στοιχειώδη ορθολογισμό. Έρχονται Ευρωεκλογές, αυτό είναι σίγουρο. Επίσης σίγουρο ότι έρχονται και τοπικές εκλογές.

Όπου θα κριθούν πολλά, κυρίως όμως παλαιές και νέες πολιτικές συμφωνίες με ιδιωτικά συμφέροντα...

Δεν έρχεται το Άγνωστο, το γνωστό πολιτικό προσωπικό θα έρθει και πλαισιωμένο από "άγνωστους" νέους ανθρώπους της δουλειάς και της γνώσης, θα ανατρέψει όλα τα όνειρα.

Η ζωή κτίζεται με όνειρα τις ανάγκες των ανθρώπων στον ξύπνιο τους και όχι τα υποχθόνια όνειρα κάποιων στον ύπνο τους.

Τέρμα οι ονειρώξεις, το 2014 είναι η αφετηρία για μια νέα αρχή των ανθρώπων της εργασίας και για μια Ελλάδα που μας αξίζει.
ελπ
Η αναμονή τελείωσε, δώσαμε την ευκαιρία σε όλους, δεν μας πείθουν, βγάλαμε τα συμπεράσματα μας.

Η διχόνοια δοκιμάστηκε, οι βιαιότητες και η χειραγώγηση του λόγου ευδοκίμησαν, οι Δημοκράτες έμειναν στο περιθώριο ή στην απελπισία τους έψαξαν για διέξοδο, τους δοκίμασαν, τώρα ενωτικά θα απαντήσουν.

Η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο ακαλλιέργητο χωράφι, ή ένα μεγάλο εργοτάξιο αν προτιμάται, οι άνθρωποι περιμένουν τα σχέδια για δουλειές και δημιουργία...

ΜΑΥΡΟ ΧΙΟΥΜΟΡ Ή ΑΥΡΙΑΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Παραγγελία πίτσας από delivery στο πολύ κοντινό μέλλον:

Τηλεφωνήτρια:

- Pizza ΧΧΧ, καλησπέρα σας.

Πελάτης:

- Καλησπέρα, θα ήθελα να δώσω μια παραγγελία.

- Θα μπορούσα να έχω τον ΕΑΤ σας, παρακαλώ;

- Τον Εθνικό Αριθμό Ταυτοποίησής μου, ναι, μια στιγμή, ορίστε, είναι ο 6102049998-45-54610.

- Ευχαριστώ, κύριε Sheehan. Λοιπόν η διεύθυνσή σας είναι 1742 Meadowland Drive και ο αριθμός τηλεφώνου σας 494-2366. Το επαγγελματικό τηλέφωνό σας στην Lincoln Insurance είναι 745-2302 και ο αριθμός του κινητού σας 266-2566. Από ποιον αριθμό καλείτε;

- Ε; Είμαι στο σπίτι. Από πού τις βγάζετε όλες αυτές τις πληροφορίες;

- Είμαστε συνδεδεμένοι με το σύστημα, κύριε.

- (Στεναγμός) Α μάλιστα! Θα ήθελα να παραλάβω με delivery δύο σπέσιαλ πίτσες με ζαμπόν, τυρί, ντομάτα, μπέικον, λουκάνικο, πιπεριές...

- Δε νομίζω ότι θα ήταν καλή ιδέα, κύριε...

- Α, μπα;

- Σύμφωνα με τον ιατρικό σας φάκελο, υποφέρετε από υπέρταση και το επίπεδο της χοληστερόλης σας είναι υψηλό. Η ασφάλεια περίθαλψης που έχετε σας απαγορεύει μια τόσο επικίνδυνη για την υγεία σας επιλογή...

- Α! Τι μου προτείνετε λοιπόν;

- Μπορείτε ν α δοκιμάσετε την πίτσα μας Light με γιαούρτι σόγιας. Είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει πολύ.

- Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι θα μου αρέσει αυτή η πίτσα;

- Συμβουλευτήκατε τις 'Νόστιμες συνταγές με σόγια" στη βιβλιοθήκη της περιοχής σας την περασμένη εβδομάδα, κύριε. Εξ ου και η πρόταση μου...

- Καλά, εντάξει. δώστε μου δυο, οικογενειακό μέγεθος. Τι οφείλω;

- Πραγματική ευκαιρία για σας, τη σύζυγό σας και τα τέσσερα παιδιά σας, κύριε. Οφείλετε $49,99.

- Να σας δώσω τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας...

- Λυπάμαι κύριε, αλλά φοβάμαι ότι θα πρέπει να πληρώσετε μετρητοίς...Το υπόλοιπο της πιστωτικής σας κάρτας έχει υπερβεί το όριο...

- Θα πάω να βγάλω μετρητά από το μηχάνημα προτού έρθει ο υπάλληλός σας...

- Ούτε αυτό είναι δυνατόν, κύριε. Ο τραπεζικός σας λογαριασμός είναι ακάλυπτος...

- Να μη σας ενδιαφέρει. Εσείς στείλτε μου τις πίτσες. Θα έχω τα μετρητά. Πόσην ώρα περίπου θα πάρει;

- Έχουμε μια μικρή καθυστέρηση, κύριε. Θα είναι στο σπίτι σας σε 45 λεπτά περίπου. Εάν βιάζεστε μπορείτε να έρθετε να τις πάρετε αφού βγάλετε τα μετρητά, αλλά η μεταφορά πίτσας με μοτοσικλέτα σαν τη δική σας είναι τουλάχιστον ακροβασία.
- Πού στο διάολο ξέρετε ότι έχω μηχανή;

- Βλέπω εδώ ότι επειδή δεν καταβάλατε εμπρόθεσμα τις δόσεις, το αυτοκίνητό σας έχει κατασχεθεί. Αλλά η Χάρλεϊ έχει εξοφληθεί, οπότε απλώς συμπέρανα ότι θα την χρησιμοποιούσατε...

- @#%/$@&?#!$*#@&$%^&!

- Σας συμβουλεύω να παραμείνετε κόσμιος, κύριε. Έχετε ήδη καταδικαστεί τον Ιούλιο του 2006 για προσβολή οργάνου της τάξεως...

- (Άφωνος)....

- Κάτι άλλο κύριε;

- Όχι τίποτα. Α ναι, μην ξεχάσετε τα δυο λίτρα δωρεάν Κόκα Κόλα μαζί με τις πίτσες, σύμφωνα με τη διαφήμισή σας....

- Λυπάμαι κύριε, αλλά υπάρχει ρήτρα στη διαφήμισή μας που μας απαγορεύει να προσφέρουμε δωρεάν αναψυκτικά σε διαβητικούς"...

*********************************************************

Και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιοι ξέρουνε ποιοι από σας χαμογελούν και θα δείτε σύντομα τι θα πάθετε...

ΣΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥ ΡΗΓΑ...

Έγραφαν απέξω "Εντευκτήριον - Αναψυκτήριον" μα κανείς από τους θαμώνες τους δεν καταλάβαινε ακριβώς τι σήμαιναν οι λέξεις.

Τα σφαιριστήρια της εποχής, εκεί προς το τέλος των '70s και αρχές των '80s, μάζευαν τον νεαρόκοσμο, από κοπανατζήδες του Γυμνασίου, μαθητές του "Δαιδάλου" από χωριά που έρχονταν έφηβοι στην πόλη να μάθουν μιά τέχνη, λίγο μεγαλύτερους εργάτες και τεχνίτες που είχαν ένα φτηνό τρόπο να περνούν την ώρα τους καθώς και μεγαλύτερους αργόσχολους που κάθονταν με τις ώρες παίζοντας τα παιχνίδια...

Οι επιλογές λίγες: μπιλιάρδο για όσους ήξεραν, το κλασικό ξύλινο ποδοσφαιράκι που τραβούσε την προσοχή με τον θόρυβο που έκαναν οι παίκτες χτυπώντας το σκληρό ξύλινο μπαλάκι και τα νεόφερτα για την εποχή ηλεκτρονικά παιχνίδια, τεράστια ορθογώνια κουτιά που ήθελαν ένα κερμάτινο τάληρο για να λειτουργήσουν.

Για τους πιό μικρούς ήταν ένα τέστ επιβεβαίωσης της απαρχής της εφηβείας τους αν τους επιτρέπονταν να μπούν στου Θανάση, συνήθως ύστερα από διαπραγματεύσεις τύπου "είσαι μαθητής Γυμνασίου ή δεν τέλειωσες το Δημοτικό ακόμη;" "τι τάξη πας;" και συστάσεις από παλιότερους θαμώνες που είχαν περάσει επιτυχώς το δικό τους τεστ. Φρόντιζε για αυτό ο Θανάσης, που καθόταν κέρβερος κοντά στην πόρτα και παρατηρούσε τους πάντες με ξεχωριστή επιμέλεια, άλλες εποχές τότε, λειτουργούσε ο νόμος και σινεμά πήγαινε κανείς ασυνόδευτος μετά τα 13 του.

Ο Ρήγας δεν έδινε και τόση σημασία στους μικρούς, στο δικό του σφαιριστήριο πήγαιναν συνήθως οι άνω των 18 που επιδίδονταν σε πολύωρες μάχες στα μπιλιάρδα και με στοιχήματα, ήταν και μακρύτερα από τα σχολεία αυτός, δεν άρεσε στους γυμνασιόπαιδες.

Την δική μου προσοχή και το χαρτζιλίκι τραβούσε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι όπου έπρεπε να οδηγήσω ένα αυτοκίνητο στην οθόνη μέσα από στροφές κι εμπόδια με αρκετή ταχύτητα, έχοντας κανονικό τιμόνι, ταχύτητες και πεντάλ γκαζιού.
Η επιτυχής οδήγηση αμοιβόταν με επιπλέον χρόνο παιχνιδιού από το μηχάνημα το ίδιο, πράγμα που σύντομα έγινε καθεστώς για μένα κι επέσυρα τον θαυμασμό των υπόλοιπων 14χρονων. Μετά έμαθα να οδηγώ στ' αλήθεια το AUTOBIANCHI ABARTH το καλύτερο μίνι που υπήρχε τότε και δεν ξανάπαιξα το ανούσιο στατικό παιχνίδι...

Και στο ποδοσφαιράκι είχα καλές επιδόσεις χάρη στα αντανακλαστικά μου, μπιλιάρδο δεν έμαθα ούτε σήμερα και ποτέ δεν με συγκίνησαν τα νεώτερα ηλεκτρονικά παιχνίδια, εκείνα με τα UFO που έπαιζαν μανιωδώς άλλοι μα δεν εύρισκα λόγο να εξηγήσω γιατί.

Ο Θανάσης είχε κι άλλο προτέρημα που τον έκανε περιζήτητο: ήταν ειδήμων στο ΠΡΟ- ΠΟ. Ήξερε τα πάντα για τις ομάδες, τους προπονητές, τους παίχτες, ακόμη και τους διαιτητές και ξόδευε πολλές ώρες ημερησίως στο μαγαζί του μελετώντας στατιστικές, επιδόσεις, από μιά στοίβα αθλητικές εφημερίδες που έγραφαν προγνώσεις για τα ματς της επόμενης Κυριακής.
Έκανε και δικές του προβλέψεις που τις συζητούσε φωναχτά κι έντονα με τους μεγάλους που σύχναζαν εκεί, με στόχο το 13άρι κι αυτοί, να πιάσουν την καλή και να ξεφύγουν από τη σκατοζωή του μεροκαματιάρη εργάτη και τεχνίτη ή ταξιτζή που ήταν οι κύριες δουλειές τους...

Όταν διαπίστωσα πως οι περισσότερες προγνώσεις του έβγαιναν, κρατούσα το δικό μου δελτίο ΠΡΟ - ΠΟ και συμπλήρωνα όσα σημεία άκουγα, τα υπόλοιπα τα έβαζα στην τύχη.
Πέτυχα αρκετά 11άρια και κάποτε ένα 12άρι με σημαντικό κέρδος, σε μιά μέρα πήρα πίσω όλα τα λεφτά που είχα καταθέσει στα παιχνίδια του και είχα κι αρκετά να παίρνω τα επόμενα εφηβικά μου χρόνια μοντέρνα τζίν Lois, Levis, ακριβά παπούτσια Nike και Adidas όταν οι περισσότεροι φορούσαν τα φτηνιάρικα Armoutis και Ζήτα Hellas, να αγοράζω χρήσιμα τεχνικά βιβλία που ακόμη έχω κι επιπλέον τα τεύχη του "Θαυμάσιο" σαν μικρή σπατάλη δώρο στον εαυτό μου, να διαβάζω σε συνέχειες την "Ζυστίν" του ντε Σαντ κι άλλα τέτοια που μ' έπλασαν.

Χρόνια των αρχών των '80s, λίγο πριν πάρει ο Αντρέας την εξουσία...

Έ, ρε Θανάση λίγο καλύτερα να τα κατάφερνες τότε με τα προγνωστικά σου να πετύχω το μοναδικό 13άρι, νάφτιαχνα την ζωή μου από νωρίς όπως την ήθελα εγώ κι ας πάνε στο διάολο και οι σπουδές και οι δουλειές και οι επιχειρήσεις...

Ή να το κέρδιζες εσύ, που τόσο επίμονα προσπαθούσες, μα πέρασες όλη τη ζωή σου εκεί στο γωνιακό μαγαζί στον κεντρικό δρόμο, γνωστό στους πάντες ως "στου Θανάση".