TΙ ΜΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ;

Νέα χρονιά ξεκίνησε και που θα μας βγάλει;

Θα πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα που λέει και το παλιό τραγούδι;

Δεν έχω ιδέα. Υποθέσεις μόνο μπορούμε να κάνουμε. Ίσως να εκφράσουμε και επιθυμίες. Ως εκεί.       Ειδικά στα χρόνια της κρίσης, τα ρίσκα μιας πρόβλεψης έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα...

Η νέα χρονιά δεν μας επιφυλάσσει οικονομική ανάπτυξη αξιοπρόσεχτου μεγέθους, κανένας μας δεν πιστεύει, δεν ελπίζει βασικά καν ότι θα μειωθεί δραστικά η ανεργία και φυσικά δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να ισχυρίζεται ότι το 2014 θα σταματήσουν να υπάρχουν εργαζόμενοι των 300 ευρώ. Ούτε νομίζω πως οι πολλοί θα καταλάβουνε και φέτος ότι οι άεργοι και ανεπάγγελτοι πολιτικοί δεν ενδιαφέρονται για τίποτα παρά μόνο για την καλοπέραση τους και τα οφίτσια.

Ας προσπαθήσουμε ωστόσο, να σκεφτούμε με στοιχειώδη ορθολογισμό. Έρχονται Ευρωεκλογές, αυτό είναι σίγουρο. Επίσης σίγουρο ότι έρχονται και τοπικές εκλογές.

Όπου θα κριθούν πολλά, κυρίως όμως παλαιές και νέες πολιτικές συμφωνίες με ιδιωτικά συμφέροντα...

Δεν έρχεται το Άγνωστο, το γνωστό πολιτικό προσωπικό θα έρθει και πλαισιωμένο από "άγνωστους" νέους ανθρώπους της δουλειάς και της γνώσης, θα ανατρέψει όλα τα όνειρα.

Η ζωή κτίζεται με όνειρα τις ανάγκες των ανθρώπων στον ξύπνιο τους και όχι τα υποχθόνια όνειρα κάποιων στον ύπνο τους.

Τέρμα οι ονειρώξεις, το 2014 είναι η αφετηρία για μια νέα αρχή των ανθρώπων της εργασίας και για μια Ελλάδα που μας αξίζει.
ελπ
Η αναμονή τελείωσε, δώσαμε την ευκαιρία σε όλους, δεν μας πείθουν, βγάλαμε τα συμπεράσματα μας.

Η διχόνοια δοκιμάστηκε, οι βιαιότητες και η χειραγώγηση του λόγου ευδοκίμησαν, οι Δημοκράτες έμειναν στο περιθώριο ή στην απελπισία τους έψαξαν για διέξοδο, τους δοκίμασαν, τώρα ενωτικά θα απαντήσουν.

Η Ελλάδα είναι ένα μεγάλο ακαλλιέργητο χωράφι, ή ένα μεγάλο εργοτάξιο αν προτιμάται, οι άνθρωποι περιμένουν τα σχέδια για δουλειές και δημιουργία...

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΦΟΒΙΕΣ...

Το αίσθημα του φόβου τείνει να γίνει συλλογικό και ατομικό βίωμα.

Ο φόβος είναι ένα από τα βασικότερα και πλέον πρωτόγονα αισθήματα στον άνθρωπο και η δύναμή του καθορίζει χαρακτήρες, συμπεριφορές και πρακτικές.

Οι κοινωνίες αλλά και τα άτομα που κυριαρχούνται από το αίσθημα του φόβου δεν αισθάνονται ούτε ασφαλείς ούτε ελεύθεροι. Και δεν υπάρχει χειρότερη μορφή δουλείας από τη δουλεία του φόβου. Τα έννομα αγαθά του πολίτη, τα ατομικά, περιουσιακά και άλλα δικαιώματα πρέπει να τελούν υπό την εγγύηση της πολιτείας.

Ο φοβισμένος άνθρωπος είναι ο πλέον υποταγμένος άνθρωπος, που άβουλα και με το κεφάλι κάτω παρακολουθεί την ροή των εξελίξεων ανήμπορος να αντιδράσει και να αντιληφθεί τι του συμβαίνει...


Οι αιτίες του φόβου είναι η οικονομική κρίση κι ασφυξία, η αυξημένη εγκληματικότητα που και τα δυο προδιαγράφουν αβέβαιο μέλλον, καθώς και κάποιες μεταφυσικές ανησυχίες που εντέχνως καλλιεργούνται...Η μεθοδολογία αυτή είναι γνωστή και εφαρμόζεται από αρχαιοτάτων χρόνων...

Και την εκμεταλλεύονται διαχρονικώς όλες οι εξουσίες. Ποντάρουν στο φόβο. Ο φόβος συγκρατεί τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες, κάνει τους ανθρώπους να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους και τους κρατάει κλειδαμπαρομένους στα σπίτια τους.

Μία παροιμία λέει ότι αυτός που δε φοβάται θα πεθάνει μια φορά ενώ αυτός που φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα. Με άμεσο αποτέλεσμα τη γεμάτη άγχος (που είναι χειρότερο από τον φόβο) ζωή...

Από την επίκληση και την επιστράτευση φυσικών και αστρονομικών φαινόμενων που θα μας καταστρέψουν και τον ουρανό που θα πέσει στα κεφάλια μας, τη οργή και τιμωρία κάποιου "Θεού" με κολασμό των απίστων κι ανυπάκουων, κίνητρο υπακοής σε θέληση ισχυρών, μέχρι την κατάρρευση της οικονομίας, συρίκνωση των ατομικών ελευθεριών, με συνέπειες όμως μόνο για τον φτωχό λαό και μόνο για αυτόν...

ΓΝΩΣΗ ΚΙ ΑΓΝΟΙΑ...

Η θεωρία της γνώσης και της άγνοιας, όπως την άκουσα να εξηγείται απλά από "λαϊκό φιλόσοφο":

Πήρε το στυλό που του έδωσα και έφτιαξε μία έντονη κουκίδα στο χάρτινο τραπεζομάντηλο μπροστά του.

- Έστω ότι εδώ έχουμε έναν άνθρωπο ανόητο. Αμόρφωτο. Αδαή. Αγνοεί τα πάντα. Οι γνώσεις του δεν έχουν κύκλο. Είναι απλά μία αυτοτελής κουκίδα. Μικρή κι ασήμαντη...

Ξαναπήρε το στυλό και ζωγράφισε γύρω από την κουκίδα ένα μικρό κύκλο. Η κουκίδα έμενε στο επίκεντρο.

- Εδώ είναι ένας άλλος άνθρωπος. Ξέρει περισσότερα. Όχι πολλά όμως. Η γνώση του έχει ένα μικρό κύκλο. Φανταστείτε αυτόν τον κύκλο να έχει επίκεντρο την κουκίδα του προηγούμενου φίλου μας, αλλά να βρίσκεται λίγο πιο ψηλά. Ας πούμε σ' ένα επίπεδο με καλύτερη θέα. Καταλαμβάνει κάποιο χώρο, λοιπόν, ο κύκλος του. Ο ίδιος, ωστόσο, συνειδητοποιεί, από το σημείο όπου βρίσκεται, ότι η άγνοιά του μπορεί να είναι μεγαλύτερη της γνώσης. Γιατί είναι πιο ψηλά από τον παντελώς αδαή του παραδείγματος και βλέπει καλύτερα...

Με το στυλό συνέχισε να φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους γύρω από την κουκίδα. Όλο και πιο μεγάλους.

- Κι αυτοί είναι άλλοι άνθρωποι. Με γνώσεις όλο και περισσότερες. Κύκλους μεγαλύτερους. Και έστω κάθε φορά κι ένα επίπεδο ψηλότερους. Όσο αυξάνονται και ανεβαίνουν οι κύκλοι τόσο οι κάτοχοι (καθώς στέκονται στο κέντρο τους) συνειδητοποιούν πόσος χώρος μένει ακόμη κενός έξω από το κυκλάκι τους. Πόσο χαώδης είναι η γνώση που αγνοούν...

Έδειξε με μία κίνηση το υπόλοιπο λευκό και άγραφο τραπεζομάντηλο, για να τονίσει τη σημασία του εγχειρήματος. Πήρε πάλι το στυλό, σχηματίζοντας αργά έναν τεράστιο, ομόκεντρο στους άλλους, κύκλο.

- Ας πάμε τώρα για παράδειγμα, στον εξυπνότερο και τον πιο μορφωμένο της υπόθεσης. Η περιφέρεια στον κύκλο των γνώσεών του είναι εντυπωσιακή. Και φυσικά το δικό του επίκεντρο είναι στην κορυφή. Είπαμε, όσο οι κύκλοι μεγαλώνουν το επίπεδο ανεβαίνει.

- ... Όμως, ετούτος ο πανεπιστήμονας, από τη μοναχική του κορυφή, έχει μία τρομακτική θέα του "ωκεανού" των γνώσεων που αγνοεί. Βλέπει, ίσως, καλύτερα απ'; τον καθένα τον χαώδη χώρο που δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει ποτέ να καλύψει. Κι αυτό τον κάνει πιο συνεσταλμένο...

- ...Καιρός να γυρίσουμε τώρα στον αρχικό μας ήρωα. Τον παντελώς ανόητο και αμαθή. Ο δικός του "κύκλος" γνώσεων είναι ένα κενό σύνολο. Μία απλή κουκίδα βουλιαγμένη στο πιο χαμηλό επίπεδο. Με θέα κοντόφθαλμη. Δεν ξέρει τίποτα. Και πανευτυχής καθώς είναι στην άγνοιά του δικαιούται να ομιλεί για τα πάντα...

Τελειώνοντας μου γύρισε πίσω το στυλό. Μετά σήκωσε τελετουργικά το ποτήρι του. Γέλασε δυνατά και είπε:

- Στην υγειά της πόρνης της άγνοιας...

Με όσα ξέρω, μαθαίνω, βλέπω καθημερινά, αναρρωτιέμαι:

- ΜΠΑΣ ΚΙ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Εσείς τι νομίζετε; Τα σχόλια στην διάθεση σας...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΙ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΑΓΝΟΙΕΣ...

Δεν είναι ανέκδοτο, συνέβη πραγματικά σε μια παγκόσμια δημοσκόπηση:
Μια από τις ερωτήσεις ήταν σαφέστατη: «Παρακαλείσθε να εκφράστε εντίμως την άποψή σας σχετικά με τις δυνατές λύσεις για την έλλειψη τροφής στον τρίτο κόσμο».

Και ιδού οι απαντήσεις που δόθηκαν σε διάφορα μέρη της Γης :
- Στην Αφρική κανείς δεν κατάλαβε τι σήμαινε η λέξη «τροφή».
- Στην Ανατολική Ευρώπη δυσκολεύτηκαν να κατανοήσουν τη σημασία του «εντίμως», ενώ στη Δυτική Ευρώπη η λέξη «έλλειψη» ήταν άγνωστη.
- Στην Κίνα κανείς δεν κατάλαβε τι σημαίνει «εκφράζω άποψη», ενώ στη Μέση Ανατολή η λέξη «λύση» ήταν εκτός λεξιλογίου.
- Στη Λατινική Αμερική δεν κατάλαβαν τη λέξη «Παρακαλείσθε», ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τους ήταν τελείως άγνωστος ο όρος «τρίτος κόσμος»!

Με αναγωγή του παραπάνω και στη χώρα μας, με τη σωρεία των δικών μας προβλημάτων, αν θέσουμε για παράδειγμα, σε κόμματα, επιχειρηματίες και συνδικαλιστικούς φορείς, το ερώτημα:

«Με ποιους τρόπους επιθυμείτε να λυθεί το Ασφαλιστικό πρόβλημα», να ποιες, περίπου (υποθέτουμε πως) θα ήταν οι απαντήσεις τους:

- Ο ΣΕΒ θα έλεγε ότι δεν υπάρχει «Ασφαλιστικό πρόβλημα»,
- Η κυβέρνηση θα έβρισκε χίλιους δυο επικοινωνιακούς τρόπους για να ισχυρισθεί πως το έλυσε δια παντός,
- Οι συνδικαλιστές θα απαντήσουν πως δεν «επιθυμούν» καμιά από τις λύσεις που προτείνει η κυβέρνηση, μα με «αγώνες» θα διατηρήσουν τα κεκτημένα τους (και μόνο, οι υπόλοιποι δεν κερδίζουμε τίποτα από τα προνόμια κάποιας συντεχνίας αφού δεν ανήκουμε κι εμείς σ' αυτήν)
- Το ΠΑΣΟΚ στον δικό του μικρόκοσμο θα καταγγείλει κάθε «λύση», επειδή δεν είναι δική του αλλά της κυβέρνησης,
- Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα πει «ό,τι πει ο Τσίπρας και οι δημοσκόποι»,
- Το ΚΚΕ θα προτείνει ξανά τον ένα και μονολιθικό τρόπο, τον «δικό» του, και
- Ο ΛΑ.Ο.Σ. θα πει, «έχει ο Θεός» τρόπους λύσης, για όλα τα Ασφαλιστικά προβλήματα!

Και τέλος ο γνωστός Επίτιμος θα πεί πως μόνο με την Ντόρα πρωθυπουργό θα λυθεί το πρόβλημα "αν και τότε"...

Όσο για τον Ελληνικό λαό, τον μοναδικό παράγοντα που θα πληρώσει τελικά τις συνέπειες.. έ, αυτός δεν ερωτάται ποτέ.
Απλώς απ - ασφαλίζεται...