ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΗΓΕΤΗΣ...

Εκλογές εθνικές, τοπικές, εσωκομματικές, συντεχνιακές, ο λαός αναζητά το νέο ηγέτη που θα μπορέσει να δώσει λύση στα προβλήματα του τόπου και των ανθρώπων του.

Επιλέγει, δοκιμάζει, πάντα απογοητεύεται στο τέλος, στρέφεται αλλού προς αναζήτηση ελπίδας κια ξανά τα ίδια...

Για να μπορέσει να προ-αξιολογήσει πριν επιλέξει, ακολουθούν μερικά βασικά προσόντα ενός υποψήφιου ηγέτη, απο κείνα που δεν διδάσκονται σε σχολές ή άλλα πολιτικά- κομματικά φυτώρια, από όπου ξεφύτρωναν ως τώρα οι ανεπαρκείς μας "ηγέτες" της φανφάρας και του μπαλκονιού.

Αναρρωτηθήκαμε ποτέ; αν διέθεταν:

Συναισθηματική νοημοσύνη και σεβασμό στους άλλους, έτσι ώστε η συνεργασία ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες να γίνεται απρόσκοπτα. Ο κάθε άνθρωπος αναγνωρίζει, εκτιμά και μιμείται γνήσιες συμπεριφορές σεβασμού από όταν είναι ακόμη νήπιο. Ο υποψήφιος ηγέτης μας πρέπει να είναι ζωντανό παράδειγμα τέτοιων συμπεριφορών.

Δημιουργικότητα, ένας ηγέτης πρέπει να μπορεί να διαμορφώνει και να υλοποιεί νέα οράματα, να είναι σε θέση να προτείνει απλοποιήσεις και καινοτομίες. Για να φθάσει όμως ένας υποψήφιος ηγέτης σ' αυτό το επίπεδο είναι απαραίτητο να ξέρει τα παρακάτω:

Σύνθεση, που είναι η ικανότητα ενός ηγέτη να επιλέγει τις κατάλληλες από μια πληθώρα πληροφοριών και στοιχείων που είναι διαθέσιμα σήμερα. Η διάχυση των πληροφοριών υποχρεώνει το σύγχρονο ηγέτη (και απαρίτητα γνώστη και χρήστη του Internet), να επιλέξει ανάμεσα σε χιλιάδες σε πληροφορίες για να συνθέσει μια πρόταση ή μια εισήγηση. Η ικανότητα της σύνθεσης ενός υποψήφιου ηγέτη είναι το αντίδοτο του στη συντήρηση, στην επιλεκτική ακρόαση και στη μια μόνο αντίληψη.

Οργάνωση, πειθαρχία και λογική είναι το τρίπτυχο που βοηθά τον ηγέτη, μα και κάθε επιστήμονα, επαγγελματία, εγαζόμενο να εργάζεται και να βελτιώνεται σταθερά. Και φυσικά να συνεχίζει να μαθαίνει σ' όλη του τη ζωή. Μια συμπεριφορά που ξεκινά στην εφηβεία και κατακτιέται με επίπονη άσκηση μιας ζωής, ιδίως μετά την ολοκλήρωση των πρώτων σπουδών ή της επαγγελματικής εκπαίδευσης.

Ηθική που αρχίζει όταν το άτομο σκέφτεται για το ρόλο του σαν πολίτης, εργαζόμενος και συμμέτοχος της κοινότητας του. Έχει την ικανότητα του να γνωρίζει τον εαυτό του, να προσδιορίζει τη μελλοντική του βελτίωση χωρίς να βλάπτει ηθικά ή υλικά την κοινότητα, διαδίδει και προασπίζεται τις αξίες του χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό του κόστος. Κι ο ιδανικός υποψήφιος ηγέτης μας είναι το άτομο που έχει ωριμάσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

Προνοητικότητα, απαραίτητο προσόν που ήταν το κύριο έλλειμμα της πλειοψηφίας των γνωστών ηγετών μας τις προηγούμενες δεκαετίες. Να βλέπει μπροστά όταν χαράσσει την πορεία του λαού του, να μετράει τους κινδύνους όταν παίρνει τα ρίσκα του και να θυσιάζεται στην πολιτική τρικυμία για να σώσει τους ανθρώπους του.

Δύσκολο το έργο του γνωστικού πολίτη που θα πρέπει να αναγνωρίσει και ν' αξιολογήσει τους εκκολαπτόμενους ηγέτες που του παρουσιάζονται, χρησιμοποιώντας τα παραπάνω προαπαιτούμενα. Κάποιοι θα ισχυριστούν "ψηλά είναι ο πήχης" κι άλλοι "αυτή δεν είναι η Ελληνική πραγματικότητα"...

Μα μόνο με αυτά θα προ-αξιολογήσουμε τους μελλοντικούς μας ηγέτες, εκείνους που ίσως καταφέρουν να πετύχουν να μας οδηγήσουν σε πορεία θετική, αντί να "λουζόμαστε" τους εκλεκτούς διαπλεκόμενων, ξένων κέντρων και στοών που μας ρίχνουν ουρανοκατέβατους κι επητηδευμένα σαν "εκλεκτούς"...

ΔΙΧΩΣ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ...

Η χώρα μας έχει τη δική της παραξενιά.

Η μεγάλη πλειονότητα των πολιτών θα ήθελε να απαλλαγεί το συντομότερο από το υφιστάμενο πολιτικό κατεστημένο και τους εκπροσώπους του.

Δεν τους θεωρεί ικανούς να τον οδηγήσουν σε ένα μέλλον με ελπίδα, δεν τους εμπιστεύεται. Κι όμως αυτοί παραμένουν εκεί, αποδυναμωμένοι, παραπαίοντες συνεχίζουν τα καμώματά τους.

Το ρητό λέει ότι όταν εμείς δεν θέλουμε και εκείνοι δεν μπορούν τα πράγματα αλλάζουν.

Τι είναι εκείνο που λείπει και συντηρεί το βάλτωμα και το αδιέξοδο; Ξέρω ότι δεν κάνει νόημα και δεν προσθέτει τίποτε μια φράση του τύπου "ένας λοχίας μας χρειάζεται".

Άλλωστε διαφέρουν οι εποχές και παράλληλα λειτουργούν αρνητικοί συνειρμοί και προκαταλήψεις.

Ιστορικά τις μεγάλες αλλαγές τις πήραν στις πλάτες τους μεγάλοι οραματιστές, μεγάλες προσωπικότητες. Κάτι που σήμερα δεν υπάρχει στον πολιτικό μας ορίζοντα, εμφανώς τουλάχιστον.

Οι Ελληνες έχουν χειραφετηθεί απ' τους εναγκαλισμούς και την κομματική ασφυξία. Επειδή έχει πάψει για τους πολιτικούς να αποτελεί ο πολίτης το κέντρο της δημόσιας ζωής.

Και τούτο επειδή η εξουσία του έχει κόψει την προοδευτική εξέλιξη, τον έχει υποτάξει στον δογματισμό, στη μισαλλοδοξία, στην κενολογία, στην υπονόμευση των παγίων ερεισμάτων του που του 'χει εξαφανίσει την αυτοευθύνη και τον ορθολογισμό.

Υπάρχουν πολλοί πολιτικοί που επιβιώνουν χρησιμοποιώντας συνδετικούς κρίκους. Ενας απ' αυτούς είναι το υπερόπλο του εκβιασμού. Και ο φόβος που καιροφυλακτεί από παντού.

Αν δεν υποκύψεις δεν θα προωθηθείς, δεν θα συμμετάσχεις στα ψηφοδέλτια, θα παροπλιστείς και θα στερηθούν φίλοι και συγγενείς κρατικών παροχών. Ποιος μπορεί να προκαλεί τέτοιου είδους φόβο; Μα φυσικά αυτός που αισθάνεται ότι θα ήταν αποτελεσματικές οι απειλές, αν είχαν στόχο τον εαυτό του.

Το σίγουρο πάντως είναι πως ελάχιστα μπορούν να αλλάξουν δίχως ένα κίνημα ανατροπών και ελπίδας και δίχως τον οραματιστή ηγέτη που θα το εκφράσει...

Είναι καιρός πλέον οι ηγέτες να μην έρχονται από το παρελθόν!

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ...

Υπάρχουν 4 τύποι πολιτικών που κυριαρχούν σήμερα στην πολιτική σκηνή.

Αυτοί που κληρονομούν την "οικογενειακή" έδρα, οι κηπουροί ή δοτοί που παίρνουν την έδρα ελέω αρχηγού, όσοι την αγοράζουν ξοδεύοντας πολλά χρήματα από αδιαφανείς πηγές με ό,τι σημαίνει αυτό για τις πολιτικές αποφάσεις που θα κληθούν να λάβουν και οι προερχόμενοι απο κομματικούς σωλήνες με κλίκες, παραγκωνισμούς, ιδεοληψίες.

Με δυό λέξεις πολιτικοί που δεν προέρχονται από την κοινωνία και συνεπώς αδυνατούν να την εκφράσουν.

Κουραστήκαμε και βαρεθήκαμενα βλέπουμε ένα πολιτικό κόμμα να γίνεται εργαλείο, επάγγελμα, ευκαιρία για φτηνά και ακριβά λαμόγια και για χατήρι τους να προκρίνει άσχετους, άτολμους, αγράμματους και άχρηστους ιδιοτελείς σε θέσεις κλειδιά μέσα και έξω από το κόμμα και όποτε μπορεί με κάθε ευκαιρία, στο κράτος.

Για να πάει μπροστά η χώρα θα πρέπει κάποιος ηγέτης να προτάξει αξιόπιστο πολιτικό λόγο που θεωρώ ότι κοντεύει να εκλείψει παντελώς, αλλά και να πείσει τον κόσμο ότι οι προγραμματικές του δεσμεύσεις θα υλοποιηθούν για μια φορά απαρέγκλιτα.

Μην ξεχνάτε πόσες φορές όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αναγκάστηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους αμέσως μετά τις εκλογές που κέρδισαν υποσχόμενες τα πάντα σε όλους κατά την προεκλογική περίοδο.

Αυτό κάνει τον κόσμο να λέει ότι όλοι είναι ίδιοι.

Όμως στην σημερινή στγκυρία δεν ενδιαφέρει πλέον ποιός θα κυβερνήσει, ούτε με ποιά πρόσωπα θα κυβερνήσει, αλλά το τι θα κάνει για να μειώσει τη συνολική δυστυχία μας...

Υψηλό ποσοστό σε επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα πάρει ο ηγέτης εκείνος που θα εκφράσει την ανάγκη μιας σύγχρονης δημοκρατικής πατριωτικής ανασύνθεσης, θα υπερβεί τις πλαστές και ξεπερασμένες αντιθέσεις του μετεμφυλιακού και μεταπολιτευτικού κύκλου, θα συνενώσει γύρω από ένα εθνικό σκοπό όλους τους Έλληνες πατριώτες δημοκράτες πρώην δεξιούς και αριστερούς και θα συγκρουστεί με τιςκαταστημένες αναχρονιστικές συντηρητικές αντιλήψεις μέσα και έξω από το κόμμα του.

Τα ιδεολογικά στεγανά κατέρρευσαν. Παντού στον πλανήτη.

Με νοσταλγούς του αποτυχημένου παρελθόντος, με προσηλωμένους σε δόγματα "ανήκομεν και υπακούομεν", με νεοφιλελεύθερους βαρβάρους και νευρωτικούς διεθνιστές, με κληρονόμους ψήφων, απογόνους πολιτικών τζακιών, κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και διαπλεκόμενους άρπαγες.

Η ανάδειξη αυτού του σύγχρονου προοδευτικού πατριωτικού ρεύματος ή παράταξης προϋποθέτει την υπέρβαση των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών και την ανασύνθεσή τους.

Η Ελληνική κοινωνία αναζητά αγωνιωδώς τον ηγέτη της, αυτόν που θα τολμήσει να τα βάλει μα τα παραπάνω. Όσο η κοινωνία δεν τον βλέπει να ξεπροβάλει καθαρά θα κρατάει τις αποστάσεις της από ότι σήμερα της προσφέρεται πολιτικά, όπως δείχνει στις δημοσκοπήσεις.

ΜΙΚΡΟΙ ΚΙ ΑΒΟΥΛΟΙ...

Η απουσία μιας συγκροτημένης πολιτικής για την αντιμετώπισή του χρέους των χωρών της Ευρωζώνης του νότου που έγιναν βορά των οίκων αξιολόγησης, γίνεται αισθητή ολοένα και περισσότερο.

Αλλά μια τέτοια στάση αδυναμία από τον λεγόμενο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. αρχίζει και γίνεται μπούμερανγκ για τις χώρες που τον αποτελούΝ, Γερμανία και Γαλλία. Βουτιά στην ανάπτυξη σημειώθηκε στη Γερμανία, γεγονός που δείχνει ότι η πολιτική λιτότητας που έχει επιβληθεί στις ευρωπαϊκές χώρες λόγω της κρίσης χρέους έχει κόστος και για τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία, αφού πλήττει τώρα τις εξαγωγές της προς τις χώρες που βιώνουν την κρίση εντονότερα.

Οι ενδείξεις υπήρχαν, αλλά οι πολιτικοί τις αγνόησαν, απασχολούμενοι κυρίως με η διάσωση του ευρώ. Και αντί η ΕΕ να προσπαθήσει να αποτρέψει την ύφεση, κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αυξήθηκαν τα επιτόκια και οι χώρες μέλη της εξαναγκάσθηκαν σε άκαιρες πολιτικές λιτότητας, που πνίγουν την οποιαδήποτε ανάπτυξη.

Για να πετύχουν ανάπτυξη οι χώρες θέλουν μεταρρυθμίσεις. Αφού δεν εκμεταλλεύτηκαν τις καλές εποχές, θα πρέπει να το κάνουν τώρα βεβιασένα. Αλλά αυτό που είναι καλό για τη Γερμανία, δεν είναι απαραίτητα καλό και για τους άλλους. Και με δεδομένη τη σημερινή γερμανική οικονομική τελμάτωση, είναι αμφίβολο αν θα πετύχουν οι πολιτικές που εφαρμόζονται στα διάφορα κράτη.

Αιτία δεν είναι μόνο η μη συνεννόηση και η πολιτική ανεπάρκεια των ανθρώπων που έτυχε σήμερα ν΄αποτελούν την ηγεσία της Ε.Ε. Είναι συνάμα οι παλινωδίες τους, τα λάθη και η αναποφασιστικότητά τους που αποδεικνύουν πως είναι κατώτεροι των περιστάσεων που καλούνται ν' αντιμετωπίσουν.

Κάτι που έχει κάνει τους διάφορους οίκους αξιολόγησης που αποτελούν τη βιτρίνα των διεθνών κερδοσκόπων, να αυτο-αναδειχθούν σε υπέρτατους κριτές κρατών και οικονομιών.

Με θύματα τους αδύναμους ή επιπόλαιους λαούς, με πρώτη φυσικά την Ελλάδα.

Παρακολουθώντας προχθές τον Sarkozy και τη Merkel, έγινε φανερό ότι οι δυο ηγέτες αδυνατούν να αναγνωρίσουν το τι ακριβώς αντιμετωπίζουν οι χώρες τους. Η κρίση θα πρέπει να κλιμακωθεί κι άλλο, για να το καταλάβουν...

Αλλά γιατί να μιλάμε για ασυντόνιστη ευρωπαϊκή ηγεσία; Εμείς εδώ που έχουμε και το πρόβλημα σε οξύτατη μορφή, δεν ομονοούμε για μικροκομματικές διαφορές και να βρούμε από κοινού λύσεις και να βγούμε όσο το δυνατόν με μικρότερες απώλειες από την κρίση και μας φταίει η Ε.Ε.;

ΗΓΕΤΗΣ...

Ξέρετε τί θέλουμε; Έναν ηγέτη που να έχει τα κότσια (για να μην πώ τίποτα άλλο) να υψώσει ανάστημα στους μεγαλοκαρχαρίες του πλάνητη και στα καταστροφικά - ανθελληνιστικά σχέδια που έχουν για την πατρίδα μας.

Που είναι αυτός ο ηγέτης; Που είναι αυτοί οι πολιτικοί που θα τον στηρίξουν;
Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Θυμίζει γεμάτο λεωφορείο που ο εισπράκτορας φωνάζει να πάμε πιο μπροστά μα πάντα στον ίδιο περιορισμένο χώρο.

Που έχει καθορίσει το εγχώριο κατεστημένο των ημιαμορφώτων μεγαλοτραπεζιτών, μεγαλοεργολάβων και μικροπετρελαιάδων που κρατάνε τη χώρα στην θέση και την κατάσταση που τους βολεύει, επίτηδες για να μην χάσουν αυτοί το φαγοπότι. Αφήνοντας κάθε άλλο σοβαρό επενδυτή απέξω.

Εάν τα πράγματα ήταν αλλιώς και υπήρχε πρόοδος και πραγματική ανάπτυξη πως θα πουλάγαν όλοι οι παραπάνω με τους ελεγχόμενους πολιτικούς τους φύκια (θεσούλες στο δημόσιο και λοιπά συναφή) για μεταξωτές κορδέλες στους αυτόχθονες ιθαγενείς και πως θα κρατιόντουσαν τόσες δεκαετίες στην κορυφή της χώρας;

Εαν υπήρχε ποτέ πραγματική ανάπτυξη θα έφευγαν όλοι οι άξιοι Έλληνες στο εξωτερικό; Και όσοι θα'μεναν θα πήγαιναν να φιλάνε τις κατουρημένες ποδιές του κάθε εγκατεστημένου από τους νταβατζήδες άθλιου κομματάρχη;

Για να πάμε πραγματικά πιο μπροστά χρειάζονται άνθρωποι που "ξέρουν τι σημαίνει πάω μπροστά".

Με νέες ιδέες σοβαρότητα και γνώση του τι γίνεται στον τόπο. Τούτος ο τόπος πλήρωσε και πληρώνει τους μαθητευόμενους μάγους. Άνθρωποι που μεγάλωσαν στα κομματικά γραφεία και ποτέ δεν έπιασαν ούτε ένα στυλό να γράψουν κάτι, πόσο μάλλον έναν κασμά να γκρεμίσουν και να ξαναφτιάξουν, δεν κάνουν για τέτοια.

Το θέμα είναι να πειστούν οι σωστοί πολιτικοί τωρινοί και μελλοντικοί να περπατήσουν δίπλα μας για να μας αντιμετωπίσουν ως ανθρώπους κι όχι ως υπηκόους και αυτό μόνο προεκλογικά.

Άνθρωποι της δουλειάς θα δώσουν λύσεις. Μπορεί να μην έχουν όλοι τα πτυχία επιστημοσύνης και να κρίθηκαν ανίκανοι κάποτε να μπορούν να ανέβουν στις κομματικές ιεραρχίες πιάνοντας μια θέση, αλλά υπάρχουν και ζουν την "αγορά" καθημερινά. Έχουν πλούτο ιδεών και προπαντός είναι τίμιοι. Αν πραγματικά ζητάμε κάτι νέο πρέπει να μαζέψουμε ανθρώπους και ιδέες, να ταιριάξουν, να αξιολογηθούν και να πάμε μπροστά υλοποιώντας τις...

Δε εννοώ κατ' επάγγελμα πολιτευτές. Θέλω επιτυχημένους χωρίς ρουσφέτια, έντιμους, με διάθεση να προσφέρουν έστω για μια θητεία, με όλα τα οικονομικά τους ανοιχτά στον κόσμο. Τα πριν και τα μετά.

Βλέπεται λοιπόν εσείς κανέναν από τους υπάρχοντες εντός κοινοβουλίου να έχει αυτά τα προσόντα για τέτοιες κόντρες;

Τότε θα πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους προωθήσουμε εμείς...

Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτε από ένα κράτος που είναι μαθημένο να αναπαράγει το θλιβερό μέτριο, αδιάφορα, αντιαισθητικό εαυτό του. Το απαιτούμενο άλμα ποιότητας θα γίνει μόνο σε προσωπικό επίπεδο από όσους θέλουν και μπορούν. Προσωπική ανάταση η οποία οδηγεί στη νόηση.

Και μόλις δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα τότε και μόνο τότε θα αλλάξουν τα πράγματα.
Για να τελειώσει αυτό το καθεστώς που μας επιβάλλουν οι κληρονόμοι βουλευτικών εδράνων και ολόκληρων κομμάτων οι πιο τυχεροί. Που εφαρμόζουν ότι τους πούνε προστάτες, σπόνσορες και νταβατζήδες και τον λαό που μόνο προεκλογικά επικαλούνται τον θέλουν απαθή στην συνέχεια.

Να μην μπορεί να αντιδράσει γιατι δεν θα έχει να φάει και πρέπει να φροντίσει πρώτα αυτό σαν θηρίο της ζούγκλας.

Πάει και τελείωσε, να μην τους αφήνουμε πλέον το παιχνίδι στα χέρια τους. Ας αρχίσει κάτι με άλλους ανθρώπους και πρακτικές, ώστε να υπάρξει λίγο φως.

Τέρμα στους άνευρους κομματάρχες και τις συμμορίες των προστατών τους, που λυμαίνονται τη χώρα μας...

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)...

Καλεί μια μέρα ο Θεός τρεις μεγάλους ηγέτες για να τους ανακοινώσει την καταστροφή του κόσμου σε ένα μήνα.

Καλεί τον Ομπάμα, ως πρόεδρο της υπερδύναμης, τον Κάστρο, ως τελευταίο κομμουνιστή ηγέτη και τον Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.

Και τους λέει:

- Τέρμα τα αστεία, οι βλακείες πληρώνονται και σε ένα μήνα ο κόσμος θα καταστραφεί. Πηγαίνετε να προετοιμάσετε τους λαούς σας...

Πάει ο Ομπάμα Αμερική, διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο και λέει:

- Συμπατριώτες, έχω ένα καλό κι ένα κακό νέο. Το καλό είναι ότι υπάρχει Θεός, τον είδα, μιλήσαμε. Το κακό είναι ότι σε ένα μήνα ο κόσμος καταστρέφεται...

Πάει ο Κάστρο και λέει στους Κουβανούς:

- Συναγωνιστές, έχω δύο κακά νέα να σας πω. Το πρώτο είναι ότι υπάρχει Θεός, τον είδα, μίλησα μαζί του και ομολογώ ότι δυστυχώς τόσα χρόνια έκανα λάθος και σας παραπλάνησα. Το δεύτερο κακό είναι ότι σε ένα μήνα ο κόσμος καταστρέφεται και δεν έχουμε χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη μας...

Ερχεται και ο Παπανδρέου στην Ελλάδα, απευθύνει το ίδιο βράδυ στις 8.00μμ διάγγελμα από το Μαξίμου και λέει:

- Έχω δύο καλά νέα Ελληνικέ λαέ. Το πρώτο είναι ότι υπάρχει θεός, μίλησα μαζί του και έκλεισα συμφωνίες μαζί του. Το δεύτερο καλό είναι πως ότι είχα να κάνω μέχρι σήμερα το έκανα. Δε θα χρειαστεί να κάνω τίποτε άλλο εγώ. Σε ένα μήνα τα αναλαμβάνει όλα ο Θεός...

ΑΠΟΥΣΙΑ ΗΓΕΤΩΝ...

Το ποιό σοβαρό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η απουσία ηγετών μικρών και μεγάλων σε όλα τα επίπεδα.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε απουσία ισχυρών προσωπικοτήτων στις κεφαλές της πολιτικής, του συνδυκαλισμού, της επιχειρματικής κοινότητας του πολιτισμού.

Ουδείς έχει το στοιχειώδες όραμα για την χώρα και την προοπτική της. Δεν υπάρχει ελίτ που θα δει πέρα από τα μικροσυμφεροντά της και θα αναδείξει τις αρετές της πατρίδας.

Απουσία φιλότιμου, δέσμευση και διάθεση καμιά από πολιτικούς "αρχηγούς" για διεξοδική και ουσιαστική συζήτηση στη Βουλή για τα προβλήματα που πολλά οφείλονται κυρίως σ' αυτούς...

Παράλληλα τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ με τους ψωροφαντασμένους "opinion leaders" περνούν το μήνυμα: μην αντιστέκεστε, καθίστε στον καναπέ σας, αποδεχθείτε τα μέτρα...

Μηχανισμοί που θέλουν να ελέγχουν απόλυτα την κοινή γνώμη, που δε θέλουν σκεπτόμενους πολίτες, αλλά κρεατομηχανές, προτάσσουν τα καμώματα της Ιουλίας και λοιπών βούρλων ως κυρίαρχο ζήτημα στη χώρα της τρελής χαράς κι ελαφρότητας.

Από την άλλη όλη όμως η σκεπτόμενη κοινωνία, ανεξαρτήτως κομμάτων, που ως τώρα δεν έχει ηγέτη ικανό να την εκφράσει και να την αναδείξει με μαχητικότητα.
Αυτή τη μαχητικότητα που θα έρχεται από άλλη εποχή, όχι από την παρακμή του σήμερα.

Ή μήπως θα βγει ο λαός αυθόρμητα έξω; Ο φοβισμένος, αυτός που συνέχεια ελπίζει γιατί δεν αντιλαμβάνεται, αυτός που συνεχίζει να έχει συμφέρον πελατειακό με τους διορισμούς που γίνονται κι εκείνους που υπόσχονται στις ιδιωτικές συγκεντρώσεις τους να γίνουν...

Φανταζόμαστε τι θα γίνονταν με μια συνδικαλιστική ηγεσία που θα έπαιζε ηγετικό ρόλο στις απολύσεις επίορκων δημόσιων λειτουργών. Τον πρόεδρο των επιχειρηματιών να ζητά δημόσια από τα μέλη του να καταγγέλουν τους λαδιάρηδες εφοριακούς και τελωνειακούς. Πόσο διαφορετικά θα ήτανε εάν υπήρχε πραγματική δικαιοσύνη με δικαστές που καθαρίζουν σκάνδαλα και κλείνουν φυλακή λωποδύτες και όχι δικαστές που κάνουν πλάτες με δικονομικές παραλείψεις και σώζουν πρωταγωνιστές σκανδάλων...

Το αποτέλεσμα ωστόσο είναι ότι η Ελλάδα έμεινε πολύ πίσω σε σχέση με την ανάπτυξη του υπόλοιπου Δυτικού κόσμου, ενώ όσοι είχαν λεφτά και μπορούσαν να τα στείλουν στην Ελβετία, το έκαναν.

Η Ελλάδα είναι εσωτερικά διχασμένη και θα συνεχίσει να είναι από τις φάρες που εκμεταλλεύονται τις ιδεολογίες για να βάζουν στο χέρι το κρατικό χρήμα, συντεχνιακή αυθαιρεσία.

Όμως έχω μια απορία:

Σε τι φταίω εγώ και τόσοι άλλοι μαζί μου και πρέπει να πληρώσω για κάτι που δεν ευθύνομαι καθόλου;

Εάν πράγματι τα οικονομικά χάλια είναι τόσο άσχημα, κάποιοι είναι υπεύθυνοι.

Είτε από κακή διαχείριση και σπατάλες είτε από οικονομικές παρανομίες. Γιατί ποτέ δεν πλήρωσαν αυτοί που πραγματικά φταίνε;

Γιατί κανείς από τους πραγματικά υπευθύνους, δεν έκατσε ποτέ στο σκαμνί της δικαιοσύνης να πληρώσει για σφάλματα ή παρανομίες, αλλά καλούνται να πληρώσουν αυτοί που σε καμιά περίπτωση δεν είναι υπεύθυνοι;

Εδώ, αν η κατάσταση είναι όπως λέει η σημερινή κυβέρνηση, πρόκειται για εθνικό έγκλημα. Και πρέπει, τουλάχιστον για μια φορά, να μάθουμε τους πραγματικούς υπεύθυνους.

Να πληρώσουν και να γνωρίσουμε ποιοι είναι αυτοί, για τους οποίους καλείται όλος ο λαός, με τα οικονομικά βάρη που θα του φορτώσουν, να πληρώσει άλλων σπασμένα.

Την απορία μου θα την έχουν πολλοί Έλληνες πολίτες. Θα θεωρηθούμε αφελείς, αν περιμένουμε κάποια απάντηση;

ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΙ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ...

Το παιχνίδι της εξουσίας θα παιχεί πάλι από τα 2 μεγάλα κόμματα και από αυτά προσδοκούμε λύσεις.

Δεν αξίζει ν' ασχολούμαστε υπερβολικά με τα 3 - 4 μικρά κόμματα που περιχαρακωμένα στον εαυτό τους, καιροσκοπικά και δημαγωγικά τα ευμετάβλητα ποσοστά τους, αδιάφορα κι ασήμαντα για μας τα προβλήματα ιδεολογίας τους, μπορούν να διακηρύσσουν και να πιστεύουν ότι θέλουν, συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία όπως η δημοκρατία προστάζει και λοιπόν;

Η πραγματική πολιτική τους εμβέλεια φτάνει μόνο ως τις πιέσεις που προκαλούν στα 2 μεγάλα κόμματα, όταν με ανευθυνότητα και αχαλίνωτο λαϊκισμό απειλούν να τους αφαιρέσουν 2- 3 μονάδες δημοσκοπήσεων.

Στα μεγάλα κόμματα θα στραφεί ο κύριος όγκος ψηφοφόρων και ψήφων, από δαύτα περιμένουμε κι απαιτούμε.

Και τα 2 έχουν θητεύσει και στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση και γνωρίζουν την τακτική να μεταπηδούν από τη μια θέση στην άλλη. Και τα 2 έχουν γνωρίσει τον θρίαμβο της νίκης και την πίκρα της ήττας στο παρελθόν και θα υπέθετε κανείς πως είναι ώριμα πια να αποδέχονται την πιλιτική εναλλαγή ως τη ουσία της δημοκρατίας.

Οι νοήμονες πολίτες που τ' ανεβοκατεβάζουν, κινούνται την ώρα των εκλογών από τον θυμό που τους προκαλεί η ανεπάρκεια των πολιτικών και η αδιαφορία τους για τα "μικρά καθημερινά", η μεταξύ τους συγκάλυψη και η αδιαφάνεια στις πράξεις όσων μας σκανδαλίζουν, η διαφθορά, η διαπλοκή, η εξαπάτηση...

Οι κομματικοί ηγέτες έντρομοι μπροστά στο οποιοδήποτε πολιτικό κόστος, φαίνεται πως προτιμούν να συγκεντρώνουν γύρω τους φανατικούς οπαδούς κι όχι υπεύθυνους πολίτες. Στους χαχόλους αυτούς είναι αφιερωμένες οι προεκλογικές φιέστες κι "εμφανίσεις" τους.

Με πολλά "θα" και υποσχέσεις, φτηνή ρητορεία, συνθήματα κενά, χαρακτηρισμοί και κραυγές κατά του αντιπάλου, των αφισοκολλήσεων, της χρυσοπληρωμένης από το λαό κομματικής προπαγάνδας...

Είναι γεγονός, ότι στην Ελλάδα οι εκλογές δεν κερδίζονται χωρίς λαϊκισμό. Μια μερίδα ψηφοφόρων μπαλαντζάρει κάθε φορά ανάλογα και κατά που φυσά ο άνεμος συνήθως με ιδιοτελή προσωπικά συμφέροντα - το καταραμένο ρουσφέτι - αντίδωρο του σταυρού προτίμησης σε κάποιον βουλευτή. Δώρο για λίγους όμως ευνοημένους, από τους πολιτικούς μας στις ανάγκες του πελατειακού τους συστήματος, ευτυχώς για μας δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τους πάντες!

Δεν περιμένουμε τίποτα καλύτερο και σε αυτήν την προεκλογική περίοδο, όπως μας έχουν συνηθίσει...

Το εκλογικό αποτέλεσμα όμως δεν το καθορίζουν τα κομματόσκυλα που με κλειστά μάτια ψηφίζουν κατά τας υποδείξεις των κομματικών τους οργάνων, μα οι ανεξάρτητοι ψηφοφόροι που κάποιος τους κατέταξε άδικα στον μεσαίο χώρο.

Αυτοί είναι που συμβάλλουν στις 2 - 3 κρίσιμες μονάδες που κρίνουν την αυτοδυναμία ή όχι, το βράδυ της εκλογικής αναμέτρησης.

Περιμένοντας με τη σειρά τους φρέσκες ιδέες, πειστικές και πρακτικές λύσεις, ηγέτη αποφασισμένο να συγκρουστεί με το κατεστημένο, με πνεύμα και θάρρος μεταρρυθμιστή και ικανότητα σκληρής δουλειάς με απτά αποτελέσματα.

Θέση μοναχική, με ευθύνες, δυσκολίες και πολλές διαπλεκόμενες πιέσεις η θέση του πρωθυπουργού. Που ανταμείβει και δοξάζει πολύ μετά κι εκ του συνολικού αποτελέσματος...

Κι εμείς οι Έλληνες έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε έναν που το κατάλαβε αργά αφού απέτυχε και σε έναν που δεν είναι βέβαιο ακόμη πως έχει αντιληφθεί τη κρισιμότητα των περιστάσεων που μπορεί να κληθεί ν' αναλάβει σε 4 βδομάδες...

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ 2009...

Αρκετά θέματα μέγιστης σημασίας (διαχείριση εθνικών θεμάτων και πανεθνική προπαρασκευή για τη διαφαινόμενη όξυνσή τους στο μέλλον) απουσιάζουν από την ατζέντα των κομμάτων εξουσίας.

Κατοχή της Κύπρου από Τουρκικές δυνάμεις, διαρκές Casus belli, Σκοπιανός Αλυτρωτισμός, τρία πανίσχυρα όπλα στα χέρια της Ελλάδας αντί να αποτελούν την αιχμή του δόρατος της εξωτερικής μας πολιτικής παραμένουν αναξιοποίητα και αχρησιμοποίητα.

Η ευθύνη ανήκει στο σύνολο της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, που φαίνεται ότι δεν βλέπει την πίσω από το βουνό αθέατη πλευρά.

Η χώρα οδεύει σε μια πολιτική ενδοτισμού, συμβιβασμού και υποχωρητικότητας, με στόχο τον κατευνασμό της Τουρκίας. Όμως, η πολιτική αυτή επιφέρει τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα πολλά χρόνια τώρα...

Επείγει η χάραξη μιας σθεναρής και αποφασιστικής πολιτικής για την αντιμετώπιση των μεγίστης σημασίας εθνικών μας θεμάτων, (Κυπριακό, Αιγαίο, Σκοπιανό). Είναι τυχαίο ότι λείπει από την ατζέντα των "κομμάτων εξουσίας" η διαχείριση αυτών των κρίσιμων ζητημάτων του Έθνους στη βάση του αδιαπραγμάτευτου του ανυποχώρητου σε ό,τι αφορά την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων;

Είναι δυνατόν τη στιγμή που η Τουρκία προωθεί στο διπλωματικό και στρατιωτικό πεδίο τα στρατηγικά σχέδια της επεκτατικής της πολιτικής, οι δικοί μας πολιτικοί αργηγοί να κατατρώγονται με στείρες αντιπαραθέσεις; Χωρίς την άμυνά μας στα ανάλογα πεδία και χωρίς την αναγκαία προπαρασκευή για την ενίσχυση του εθνικού φρονήματος του λαού, την ομοψυχία και την συνοχή του;

Πρέπει σε τέτοιες συνθήκες να εμπεδώσουνε στην συνείδηση του Λαού την εθνική αυτοπεποίθηση, Και δεν το κάνουνε. Γιατί;

Είναι δυνατόν, τη στιγμή που οι από βορρά αλλά και οι εξ ανατολών γείτονες διαπαιδαγωγούν τη νεολαία τους με εθνικό όραμα, την εμπνέουν με αισιοδοξία, την εκπαιδεύουν με προοπτική και εθνικούς στόχους, εδώ να την έχουνε παραιτημένη από οράματα, χωρίς προοπτική και χωρίς πνευματική προετοιμασία για να διαδραματίσει στο μέλλον τον εκ προορισμού ιστορικό ρόλο του Ελληνισμού;

Υπάρχει ανάγκη επαναπροσδιορισμού στην κατεύθυνση της κατοχύρωσης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, τα οποία συμπίπτουν με τα εθνικά μας σύνορα, αλλά και ανάγκη προώθησης των πολιτιστικών και πνευματικών μας αξιών, οι οποίες φέρουν τη σφραγίδα του ελληνισμού χωρίς σύνορα.

Είναι η ώρα της εθνικής μας αφύπνισης, της πατριωτικής αυτογνωσίας για την απόκρουση των κινδύνων που είναι ορατοί. Πρέπει να συνειδητοποιήσει η πολιτική ηγεσία του τόπου, ότι όταν η ιστορία της αναθέτει την ανάληψη εθνικής ευθύνης για την αντιμετώπιση κρισίμων ζητημάτων, δεν μπορεί να μεταθέτει την ευθύνη αυτή στις γενιές του μέλλοντος.

Δεν μπορεί να μεταβιβάζει την εθνική κληρονομιά βεβαρημένη, υποθηκευμένη στις γενιές του αύριο. Αυτό αποτελεί εθνική ατολμία. Και αυτή την ατολμία, αυτή τη δειλία η ιστορία θα την καταλογίσει...

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ 2009...

Ψάχνοντας σε δημοσιεύματα άλλων, εντόπισα μερικές ερωτήσεις που θέλουμε δεν θέλουμε θα πάρουμε μαζί μας και το 2009 και να δούμε αν ως το τέλος του βρεθούν κάποιες έστω απαντήσεις:

• θα αρθεί η μονιμότητα των (ρουσφετοβολεμένων κυρίως) δημοσίων υπαλλήλων;
• θα σταματήσει το δημόσιο να διοικείται από κομματικές ταυτότητες και πολιτικά γραφεία;
• θα σταματήσουμε να έχουμε ως διοικητές αποτυχόντες βολευτές;
• θα κατεδαφιστούν τα συνεχώς αυξανόμενα αυθαίρετα;
• θα σταματήσουν τα φακελάκια στα νοσοκομεία;
• θα σταματήσει η ακμάζουσα παραπαιδεία των φροντιστηρίων;
• θα αποκτήσουν άδειες λειτουργίας τα ΜΜΕ;
• θα ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα;
• θα κλείσουν ή πουληθούν οι ζημιογόνες ΔΕΚΟ;
• θα τιμωρηθεί ένας υπαίτιος πολιτικός για τη λεηλασία του Δημοσίου;
• θα γίνει ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε όλες τις βαθμίδες;
• θα πληρώνουν φόρο ισότιμα όλοι οι έχοντες εισοδήματα στην Ελλάδα;
• θα πάρουμε εμείς το "μέσο" μας για καμία ψιλό - ρυθμισούλα με την ΔΟΥ;
• θα σταματήσει επιτέλους το συνολικό ρουσφέτι που έγινε χρόνια συνήθεια;
• τι θα αλλάξει αν αλλάξουν οι ηγεσίες όταν οι δομές θα παραμείνουν οι ίδιες;
• χρειάζεται "νέα ηγεσία" εαν τα αφεντικά παραμείνουν τα ίδια, παρασιτικά, άπληστα, κρατικοδίαιτα, άχρηστα;
• εμείς με την αλλαγή της "ηγεσίας" θα πάμε για διορισμό στο Δημόσιο ή σβήσιμο κλήσης ή νομιμοποίηση του αυθαιρέτου μας στη νέα ηγεσία;

Ελπίζοντας να μην αναπαραχτεί για άλλη μια χρονιά ίδια κι απαράλλαχτη η αθλιοτητα, που στηρίζεται στο ότι ο Έλληνας, δε δέχεται για τον εαυτό του, αυτό που ζητάει από τους άλλους...

Αξιοκρατία; Ναι βεβαια, αλλά μη κοιτάς όμως εμένα...

Βάλε πρώτα το παιδι ΜΟΥ στο δημόσιο να πιάσει μόνιμη και σίγουρη δουλειά, και απο αύριο σταματάς το ρουσφέτι και βάζεις κριτήρια για τις υπόλοιπες προσλήψεις...

Ο "ΚΑΝΕΝΑΣ" ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ...

Σύμφωνα με πρόσφατο γκάλοπ, στο ερώτημα του "καταλληλότερου" ηγέτη εμφανίζεται σταθερά ο "Κανένας" με ποσοστό 33% σφήνα στους ήδη υπάρχοντες αρχηγούς...

Το ένα τρίτο ακριβώς των ερωτηθέντων διαπιστώνει την ανεπάρκεια τους και την πιστώνει σε έναν υποθετικό ηγέτη βγαλμένο ίσως από την Οδύσσεια και την παντοτινή Ελληνική πονηριά...

Και τι έχει να αντιμετωπίσει αυτός ο "Κανένας" σαν ανταγωνισμό;

Έναν τωρινό πρωθυπουργό που ανήλθε στο αξίωμα χωρίς να έχει κάνει τίποτα στην ζωή του (κοντά στα 50 του) πέρα από νεανικές βόλτες σε μπάρ και ξενυχτάδικα με όμοιους του άδουλους που τώρα μοιράζονται κρατικές θέσεις εξουσίας. Πρωθυπουργός με μοναδική δικαιολογία το όνομα: ήταν ακριβώς ίδιο με κάποιου αλλουνού που έγινε κάποτε πρωθυπουργός κι αυτός από σπόντα και δημιούργησε δυναστεία για την άγνωστη οικογένεια του...

Ως επί τούτου δεν τα καταφέρνει σε τίποτα από ότι ασχοληθεί πέρα από γκάφες και σκάνδαλα, αδυνατώντας να τα βγάλει πέρα με βενζινάδες, μπακάληδες, ακόμη και τα περιθωριακά πατσαούρια της λαϊκής που κάνουν ότι θέλουν με τις τιμές λόγω τόλμης και καπατσοσύνης, άγνωστες έννοιες για τον πρώτο...

Έναν άλλον κατά λάθος ηγέτη με οικογενειακές περγαμηνές κι αυτός, που αφού δοκίμασε την εξουσία ελέω μπαμπά έχρισε εαυτόν πρώτο στο κόμμα (του μπαμπά κι αυτό) αφουγκραζόμενος τη μαμά, αδυνατώντας όμως να βάλει σε τάξη τους υπόλοιπους κόπρους που έβοσκαν στον κρατικό κορβανά τα χρόνια του μπαμπά και μετά...
Αυτοί που τώρα θεωρούν τον υιό υπαίτιο της απομάκρυνσης τους από την εξουσία και κάνουν ότι μπορούν επιπλέον να τον δυσκολέψουν να τους επαναφέρει, λησμονώντας την πατρική κληρονομιά που εξαιτίας της βρέθηκαν κι αυτοί στον αφρό εκείνες τις "καλύτερες τους μέρες".

Έναν πρώην αφισοκολλητή που μπροστά στα απολιθώματα του παρελθόντος φαντάζει ελπιδοφόρος Σωτήρας για τους απελπισμένους και ξοφλημένους δήθεν "σοσιαλιστές". Σαν να τραβά κανείς τα μαλλιά του με την ελπίδα να ψηλώσει κάποτε 2 - 3 πόντους...
Σαν συνηθισμένοι σε ήττες δεν θα τους πειράξει πολύ όταν το κατασκεύασμα των διαφημιστών και των δημοσίων σχέσεων ξεφουσκώσει στις πραγματικές του διαστάσεις, αυτές ενός tredy ανεύθυνου νεολαίου με μηδενική εμπειρία και προϋπηρεσία από την αληθινή ζωή έξω από ανώδυνες επαναστάσεις στα ξεχαρβαλωμένα από τους ίδιους εκπαιδευτικά ιδρύματα...

Έναν αυθεντικό αγωνιστή και πατριώτη, που αδυνατεί όμως να ξεφύγει απο το σύνδρομο του λαϊκού zorro που ωφείλει την άνοδο του, όπως επίσης και από τους παλαιών αρχών απόστρατους καραβανάδες και συμβουλάτορες που στέγασε και στραγγάλίζουν το κόμμα του με τις αναχρονιστικές αντιλήψεις τους...

Κι από παρακάτω πλήθος επίδοξων δελφίνων κι αντικαταστατών, φέροντες ονόματα γονέων με μηδενική προσφορά στην πατρίδα μα με μυθικές περιουσίες εκ της εκμετάλλευσης της πατρίδας, που ευελπιστούν να πρωταγωνιστήσουν κάποτε στην θέση των προηγουμένων, μην έχοντας να επιδείξουν ούτε μια μέρα επιτυχούς εργασίας στην ελεύθερη αγορά, έστω σαν διαχειριστές κεντρικού περιπτέρου...

Με τέτοιον ανταγωνισμό, λίγο είναι το 33% του "Κανένα", μα είμαστε στην αρχή ακόμη..

ΗΓΕΤΗΣ Η MANAGER?

Η Διοίκηση (Management) και η Ηγεσία (Leandership) είναι δυό διαφορερικές μέθοδοι να οργανώσει κάποιος μιά ομάδα ανθρώπων να πετύχει ένα στόχο.
Είναι απαραίτητα στοιχεία για να φτάσει κανείς στην επιτυχία του σκοπού του, μα όχι απαράιτητα συμβατά μεταξύ τους.
Να περιληπτικά τι κάνει τη διαφορά τους:

• 
  Ο Manager διοικεί, ο Ηγέτης καινοτομεί.
  Ο Manager διατηρεί, ο Ηγέτης αναπτύσσει.
  Ο Manager αποδέχεται την πραγματικότητα, ο Ηγέτης εξετάζει την πραγματικότητα.
  Ο Manager δίνει έμφαση σε συστήματα και δομές, ο Ηγέτης στους ανθρώπους.
  Ο Manager βασίζεται στον συνεχή έλεγχο, ο Ηγέτης εμπνέει εμπιστοσύνη ο ίδιος.
  Ο Manager διαθέτει μιά βραχυπρόθεσμη αντίληψη των πραγμάτων, ο Ηγέτης μακροπρόθεσμη αντίληψη.
  Ο Manager αναρωτιέται πως και πότε, ο Ηγέτης αναρωτιέται τι και γιατί.
  Ο Manager μιμείται, ο Ηγέτης πρωτοτυπεί.
  Ο Manager αποδέχεται το κατεστημένο, ο Ηγέτης προκαλεί το κατεστημένο.

Οι Managers είναι καλοί στο να διατηρούν το κατεστημένο, να προσθέτουν σταθερότητα και τάξη σε αυτούς που έχουν βολευτεί μ' αυτό.
Δεν τα καταφέρνουν να προκαλούν αλλαγές και να οραματίζονται το μέλλον.
Όμως οι Ηγέτες είναι καλοί σ' αυτά ακριβώς, επειδή κινητοποιούν τα συναισθήματα των ανθρώπων, ανυψώνουν τις επιδιώξεις τους και τους πηγαίνουν προς νέες κατευθύνσεις, προσθέτοντας όραμα στην ζωή τους.

Χρήσιμα μαθήματα διοίκησης, αν σκοπεύετε να ασχοληθείτε με ανθρώπους ή να πολιτευτείτε. Πριν το αποφασίσετε, κάντε το δικό σας test αν είστε ηγέτης:

Γυρίστε το κεφάλι πίσω και κοιτάξτε αν σας ακολουθεί κανείς!

Η ΕΚΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ...

Πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χθές και ο Κυριοζάκης με τον Ιγκνοτάκη σχολιάζουν όσα διαδραματίζονται γύρω από το σκήνωμα του:

- Είχε ισχυρή και πολύπλευρη προσωπικότητα ο Χριστόδουλος, έτσι δεν είναι;
- Σ' αυτό θα συμφωνήσω, στα 10 χρόνια που ήταν επικεφαλής της Ελλαδικής Εκκλησίας, έβαλε την σφραγίδα του. Πήρε πρωτοβουλίες και παρουσίασε θέσεις που δεν συνηθίζονταν από παπάδες...

- Κόντεψε να γίνει κι αρχηγός της αντιπολίτευσης επί Σημίτη, με τις ταυτότητες τότε, θυμάσαι; Ήθελε ακόμη και να χαράζει αυτός την εξωτερική πολιτική της χώρας, αν μπορούσε...
- Άκου λέει αν θυμάμαι, είχε υποσκελίσει όλη τη συντηρητική παράταξη κι είχε βγεί αυτός μπροστά...

- Τι θα απογίνει τώρα ο Καραμανλής που έχασε και τον Χριστόδουλο και τον Ζαχόπουλο μαζί - μαζί;
- Ποιός θα τον σπρώχνει μπροστά από δω και πέρα, ε; Καιρός ν' αναπτύξει προσωπικότητα, να ηγηθεί αυτός, όχι να τον κουμαντέρνουν άλλοι...

- Θα πάμε κι εμείς να προσκυνήσουμε τον νεκρό; Τρείς μέρες λέει θα τον έχουν στη Μητρόπολη των Αθηνών, να πηγαίνει όποιος θέλει...
- Τι δουλειά έχομε εμείς, γνωστικοί ανθρώποι εκεί; Του οφείλουμε άραγε τίποτα του παπά;
- Έκανε λένε τόσους αγώνες, για την εκκλησία.
- Και προκάλεσε σύγχιση σχετικά με τον ρόλο της. Την έκανε ν' ακροβατεί μεταξύ ενός κοσμικού χαρακτήρα και της πνευματικής της αποστολής, που είναι και ο ρόλος της στην σύγχρονη κοινωνία.

- Τι κοινό έχουν οι νεαροί με τα σκουλαρίκια και οι γριές με τα τσεμπέρια που βλέπομε να περιμένουν σε μεγάλες ουρές απέξω από την εκκλησία να τον δούν για τελευταία φορά;
- Πράμα μεταξύ τους δεν έχουνε, κακομοίρηδες κι απελπισμένοι είναι, δεν περιμένουν τίποτα καλύτερο να συμβεί στη ζωή τους κι αποθέτουν τις ελπίδες τους σε έναν υπερκόσμιο "Θεό" να τους κοιτάξει κι αυτούς λίγο όποτε θελήσει η χάρη του, αφού κανείς άλλος δεν το κάνει και βέβαια ακούνε τον επίγειο εκπρόσωπο του, όπως νόμιζουν τον παπά ή τον δεσπότη.
Εύκολα παρασύρονται από όποιον περάσει μπροστά να μπεί ηγέτης τους και γίνονται όχλος όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, όπως με τις ταυτότητες, κάποια βιβλία και ταινίες που δεν άρεσαν στους ρασοφόρους, ή τώρα που συνωστίζονται πάλι χωρίς ιδαίτερο λόγο για αυτούς και την ζωή τους.

- Νιώθουν ίσως μιά ψυχική ανάγκη να εκφράσουν την λύπη τους για τον θάνατο ενός που τους γλύκανε τη μιζέρια με το κήρυγμα του.
- Καλά τώρα,πάντα άβουλη μάζα θάναι, για όποια αφορμή βρίσκουν για να συγκεντρώνονται. Όμως και τα κεριά καλά κρατούν...Θα χάνανε ευκαιρία να τους πάρουνε τον οβολό τους, που πρόθυμα καταθέτουν σε κάτι τέτοια;

- Τους συνέπαιρνε με του λόγους του ο Χριστόδουλος, ήξερε να μιλήσει στο πόπολο...
- Τους μαγνήτιζε βέβαια, τους έλεγε αυτά που ήθελε, με τον δικό του τρόπο, μα είχε τον σκοπό του, τα δικά του σχέδια και στόχους, δεν ενδιαφερόταν και τόσο για το πλήθος των πιστών που τους είχε δεδομένους...Προωθούσε τον εαυτό του, έφτιαχνε ένα image ηγέτη θεοκρατικού κράτους όπως οι μουλάδες της Ασίας.
Διαπραγματευόταν την τεράστια εκκλησιαστική περιουσία κι αποκόμιζε σημαντικά οφέλη από τους πολιτικάντηδες, που φαινόταν να τον φοβούνται κάποιες φορές.

- Εμ βέβαια, δεν υπάρχουν κενά ούτε στη ύλη ούτε στην εξουσία, αν δεν μπορούσαν ή δεν τολμούσαν αυτοί, τό 'κανε αυτός πάραυτα.
Δεν τούλειπε και η πολυτέλεια εξάλλου. Άνετα και πλούσια πέρασε τα χρόνια της ζωής του, από νωρίς δεσπότης.
- Άφησε και κάποιο σημαντικό έργο εκεί στο Βόλο που έκατσε πολλά χρόνια...
- Με την ευγενή χορηγεία του κράτους πάντα, που χρηματοδοτούσε γεναιόδωρα τις ιδέες και τις οργανώσεις του, όπως συνεχίζει και με αυτές αρκετών άλλων παπάδων...

- Κλαίνε οι μπαρακεντέδες του περιβάλλοντος του απαραρηγόρητοι, δείχνει η τηλεόραση.
- Οι ρασοφόροι επειδή δεν πρόλαβε να τους κάνει επισκόπους κι αυτούς και οι "λαικοί" που θα χάσουν τις θέσεις και την εξουσία που έχουν τώρα, όταν αναλάβει άλλος προκαθήμενος.

- Και οι πολιτικοί τον πενθούν, όλοι κάνανε δηλώσεις...
- Κι ακούσαμε πάλι τις συνήθεις μπούρδες για την σπουδαιότητα του εκλιπόντος, ακόμη και από κάποιους που συγκρούστηκαν μαζί του εν ζωή...

- Ευκαιρία για τους καιροσκόπους, να φανούν σεμνοί, θρησκευόμενοι, πιστοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Μα άλλοι χάσανε ένα σύμμαχο κι άλλοι έναν αντίπαλο στο πολιτικό τους παιχνίδι και θα προσπαθήσουν να επηρεάσουν καταστάσεις τώρα.
- Που θα έχουμε διαδοχή στον θρόνο, ε; Και υποβολή υποψηφιοτήτων.

- Θα πήξουνε τα κανάλια και τα τηλεπαράθυρα στα μαύρα ράσα και τους φερετζέδες, λυσσαλέες μάχες θα δοθούν από τους "άγιους" πατέρες των αφελών. Μπορεί να φανούνε πάλι και νέα DVD με τα πουσταριλίκια τους, πιο διεστραμμένα από κείνο του Ζαχόπουλου που ξέρουν πιά όλοι το περιεχόμενο του.

- Αφού οι ιεράρχες γνωρίζονται μεταξύ τους κι αρκετοί έχουν προσβάσεις στα κανάλια, θα κάνουν ότι μπορούν για να είναι εκείνοι ξεχωριστά ο καθείς, ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος της Ελλάδας, σπουδαία δημόσια θέση.

- Και ισόβια, για πρωθυπουργό ψηφίζουν κάθε 4 χρόνια, για δεσπότη μιά φορά μόνο.
-Εμείς τι έχομε να περιμένομε από όλα αυτά;

- Μόνο να ελπίζουμε πως ο διάδοχος του θα περιοριστεί στα την εκκλησίας και θα την εκσυγχρονήσει να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινωνίας σήμερα και δεν θα ανακατεύεται στις πολιτικές υποθέσεις, που δεν έχει κι ευθύνη έναντι των πολιτών.

- Αφού ψηφίζεται μόνο από τους άλλους ιεράρχες κι όχι από όλο τον λαό, γιατί αυτό;

- Έλα ντέ......

ΠΑΝΤΟΤΕ ΗΜΟΥΝ ΑΡΧΗΓΟΣ...

1.
Ποτέ δεν παραδέχτηκα
κάποιον ηγέτη άλλο
τον εαυτό μου ήθελα
απ' όλους πιο μεγάλο.

2.
Ποτέ δεν καταδέχτηκα
να ανοίξω την καρδιά μου
και σ' όσους έχω δίιπλα μου
να πώ τα μυστικά μου.

*********************************
Πάντοτε ήμουν αρχηγός
γιατί έχει σημασία
για μένα νάχω δύναμη
λεφτά κι εξουσία.

Κι όσοι με παραδέχονται
με μιά φωνή θα πούνε:
Εσύ μπροστά κι απο κοντά
Μεγάλε, ακολουθούμε!
********************************

3.
Ποτέ δεν με κατάφεραν
να πάω για να ακούσω
ψεύτες πολιτικάντηδες
που λέν να τους ψηφίσω.

4.
Ποτέ δεν με πλανέψανε
οι δόλιες υποσχέσεις
και με όσους το τολμήσανε
δεν έχω καλές σχέσεις.

[Ξανά: Πάντοτε ήμουν αρχηγός
γιατί έχει σημασία......]

Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"

ΑΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙ...

1.

Αν νοιώθεις πνίξιμο
σαν βλέπεις τον τσοπάνη
να σαλαγάει
τα υπόλοιπα αρνάκια.

2.
Τότε η θέση σου
δεν είναι μές την στάνη
για άλλα φτιάχτηκες
κι όχι για χορταράκια.

3.
Αν γεννήθηκες λιοντάρι
κάποια μέρα θα φανεί
μα πώς θές να βασιλέψεις
όταν ζείς σ' ένα κλουβί;

4.
Αν σε εμποδίζουν
τα μαντρόσκυλα να φύγεις
και τα ξεσκίσεις
με μιά μόνο δαγκωνιά.

5.
Τότε βρυχήσου
δυνατά για να σ' ακούσουν
να μάθουν όλοι
ΛΕΟΝΤΑΣ βγήκε παγανιά.

6.
Αν γεννήθηκες λιοντάρι
η αξία σου πολλή
και τα ζωντανά θα ξέρουν
ποιός ηγέτης τα λαλεί...


Από την συλλογή στίχων "ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ"