ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ...

Άλλο πολιτική κι άλλο τεχνογνωσία, τεχνοκρατία.

Η συνταγή της επιτυχίας τελικά είναι πολύ απλή:

Ο πολιτικός επιλέγει τον σωστό τεχνοκράτη, ο τεχνοκράτης προτείνει, ο πολιτικός αποφασίζει, ο τεχνοκράτης εκτελεί και παρακολουθεί τα πράγματα.

Είναι η βασική διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που πρέπει να έχει όραμα, τη βούληση για σχεδιασμό και το ταλέντο της διαχείρισης και σε αυτόν που πρέπει να έχει τις γνώσεις και το τεχνικό υπόβαθρο για να εφαρμόσει τις αποφάσεις με τρόπο που να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Οποιαδήποτε άλλη απόκλιση, όπως τεχνοκράτες να παίρνουν αποφάσεις ή πολιτικά πρόσωπα να τοποθετούνται ως διοικητές οργανισμών είναι απλά ανωμαλία. Το να συνδυάζει επαρκώς ένας άνθρωπος και τις δύο ιδιότητες είναι δύσκολο, ακριβώς επειδή βασίζονται σε διαφορετικό γνωσιακό επίπεδο και σετ ικανοτήτων.

Η πολιτική λύση στα διάφορα προβλήματα είναι να βρεθεί κάποιος υπουργός χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος να εφαρμόσει τις όποιες συνταγές ταιριάζουν στην Ελληνική κοινωνία.

Αυτό απαιτεί από τους πολιτικούς ανιδιοτέλεια...

Πράγμα που δεν έχουν οι σημερινοί πολιτικοί μας, εκτός ίσως ορισμένων μετρημένων στα δάχτυλα ενός χεριού ...

Και εν τέλει, πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τους πολιτικούς από τις γλάστρες και τους τεχνοκράτες από τους αλεξιπτωτιστές...

Φταίμε εμείς γιατί είτε δεν απαιτούνε πολιτικό λόγο η δεν ψηφίζουμε με βάση αξιοκρατικά κριτήρια.
Επίσης, φταίνε όσοι έχουν τα προσόντα και δεν διεκδικούν δημόσια - εκλεγμένη θέση για να το παλέψουν,  αλλά παρατηρούν το δράμα της χώρας από μακριά και μας περιγράφουν το πρόβλημα...

ΚΑΝΟΝΕΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ...

Στην εκλογική στρατηγική υπάρχουν ορισμένοι απαράβατοι τεχνικοί κανόνες:

Όταν ένας σχηματισμός διαθέτει πολιτική ηγεμονία, υιοθετεί επιθετική ρητορική και επιχειρηματολογία.

Όταν βρίσκεται σε πολιτική υποχώρηση υιοθετεί αμυντική στρατηγική, κάνοντας πόλεμο χαρακωμάτων.

Όταν τα ποσοστά του είναι σε άνοδο, παίρνει πρωτοβουλίες που ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του για να υποδεχτεί όσο γίνεται περισσότερους.

Όταν βλέπει ότι χάνει, σηκώνει χαρακώματα και βουλώνει τις τρύπες του για να κρατήσει μέσα τους δικούς του.

Όταν η κοινωνία τον ακούει, μιλά πολύ.

Όταν ο κόσμος δεν θέλει να τον ακούει, μιλά ελάχιστα.

Όταν είναι βασικός παίχτης επιβάλλει την ατζέντα του, όταν είναι αουτσάιντερ προσπαθεί να πλασαριστεί με επάρκεια στην κυρίαρχη ατζέντα, όχι να φτιάξει δική του διότι μοιάζει με τον τρελό του χωριού.

Όταν ο αντίπαλος του είναι ισχυρός στο όραμα, αυτός πουλά πραγματισμό.

Όταν έχει απέναντι του ένα καλό διαχειριστή,  απαξιώνει τη λογιστική και πουλά οραματισμό και μέλλον.

Όταν η οικονομία είναι το ισχυρό σημείο του άλλου, στρέφεται στα εθνικά θέματα, όταν ο αντίπαλος πάει καλά έξω, κατακεραυνώνει τις αδυναμίες του στα οικονομικά ή στα κοινωνικά.

Όταν μια παλιότερη επιλογή του είναι αμφισβητούμενη, επιλέγει είτε να την υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων, είτε να την κατεδαφίσει, ποτέ όμως να μετατρέψει τα μισόλογα σε πολιτική.

Όταν ο ηγέτης του έχει υψηλή αποδοχή διαφημίζει τα αρχηγικά του προσόντα, όταν πάσχει στην κορυφή διαφημίζει τα πλεονεκτήματα της ομαδικής δουλειάς.

Το άλφα και το ωμέγα της επιτυχημένης εκλογικής στρατηγικής είναι η ύπαρξη ενός απλού και εύπεπτου κεντρικού επιχειρήματος, με το οποίο το κόμμα εξηγεί στον ψηφοφόρο γιατί πρέπει να ψηφίσει αυτό και όχι τους άλλους.

Χωρίς τέτοιο ισχυρό μήνυμα, τα υπόλοιπα πάνε στον βρόντο...