ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ...

Αν εμείς που απαρτίζουμε την Ελληνική κοινωνία, είχαμε νοιαστεί νωρίτερα για τη χαμένη τιμιότητα που όλοι απαιτούμε από τους άλλους σήμερα...

Αν η Πολιτεία με τους θεσμούς της εφάρμοζε πιστά τους νόμους, χωρίς να τους χρησιμοποιεί a la carte και κατά το δοκούν, δεν θα είχαμε περιπτώσεις Τσοχατζόπουλου, λιστών "Λαγκάρντ", ούτε υποδίκων βουλευτών να θεωρούν εαυτούς πολιτικά διωκόμενους...

Αν τα κόμματα εξουσίας δεν επάνδρωναν αναξιοκρατικά τις διευθυντικές (και λοιπές) θέσεις των δημόσιων υπηρεσιών μεταπολιτευτικά...

Αν ο συνδικαλισμός ήταν πραγματικά φιλεργατικός και όχι υποχείριο των κομμάτων...
Αν οι συντεχνίες - κομματικές πελατείες της ΓΣΕΕ, της ΓΕΝΟΠ, της ΑΔΕΔΥ κ.α δεν είχαν λάβει τόσο θάρρος και θράσος από τους προστάτες τους, ώστε να παραλύουν την οικονομική κι όχι μόνο ζωή του τόπου όταν θίγονται προνόμια τους και όπου η παραμικρή νύξη για απόλυση έστω και των επιόρκων υπαλλήλων, ξεσηκώνει ακόμη ρίγη "ιερής" αγανάκτησης...

Ίσως να μην φτάναμε σήμερα να θεωρείται η κάθε παρανομία "νόμιμη και ηθική", η Τ.Α. να είναι πρωταθλήτρια στη διαφθορά, οι δε εκβιασμοί συνδικαλοπατέρων για καταλήψεις ή ηρεμία να κοστολογούνται σε χιλιάδες ευρώ μετρητά στο χέρι...

Αν είχε γίνει προ πολλού πράξη η επί χρόνια αιτούμενη ουσιαστική φορολογική μεταρρύθμιση που θα αποκαθιστούσε στη συνείδηση των πολιτών την ισονομία και την αλληλεγγύη των κοινωνικών στρωμάτων, αντί συνεχώς αυτή παραπέμπεται στο εν ευθέτω χρόνω...

Αν η δίκαιη και ισομερής φορολόγηση όλων των πολιτών και όχι η επιμέρους και συνεχής επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων ήταν γεγονός, τότε η οικονομική κρίση θα ήταν πολύ πιο ανώδυνη και σύντομη, αφού θα υπήρχε αλληλοεμπιστοσύνη πολιτών και κράτους...

Αν η ιστορία της Ελληνικής διαφθοράς και της παραδειγματικής τιμωρίας των κλεφτών, ήταν σε ημερήσια διάταξη, αν η πραγματική ιστορία του Ελληνικού λαού διδασκόταν στα σχολεία, τότε σίγουρα δεν θα ευδοκιμούσαν τα σημερινά πρόσωπα και θα ήταν αλλιώς το πολιτικό σκηνικό που φτάσαμε να μισούμε..

Αν ορισμένα Μ.Μ.Ε. δεν μετέδιδαν επιλεκτικά τις ειδήσεις τους, αν τα ρεπορτάζ τους δεν ήταν λεκτικές τρομοεπιθέσεις στα σπίτια μας με εικόνες ανείπωτης βίας...

Αν υπήρχε πολιτικός πολιτισμός και πλουραλισμός απόψεων με αποκλεισμό των φτηνών λαϊκισμών, αν η Παιδεία, η Υγεία και η Εργασία εθεωρείτο αυτονόητα ως θέμα εκτός κομματικών ανταγωνισμών όπως συμβαίνει αλλού, αν οι διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα τηλεοπτικοί σταθμοί αναδείκνυαν τις πολλές και σκληρές προσπάθειες απλών ανθρώπων να επιβιώσουν υπερβαίνοντας την κρίση, αν κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν άλλαζαν τόσο συχνά "ατζέντες" αποπροσανατολίζοντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αν η κάθε κυβέρνηση δεν υιοθετούσε ολέθρια αντιπολιτευτικά πολεμικά κλισέ...

Πολλά από αυτά που ζούμε σήμερα δεν θα τα βιώναμε.

Η χώρα σίγουρα θα ακολουθούσε μια άλλη πορεία, με άλλη παιδεία και κουλτούρα.

Όχι την πορεία της αδιέξοδης κρίσης στην οποία πρωτίστως μας οδήγησαν οι υπάρχοντες πολιτικοί.

Αντε να ξεβρωμίσουμε καμιά ώρα...

ΚΡΙΣΗ ΘΕΣΜΩΝ ΚΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ...

Βαθιά κρίση της αξιοπιστίας των θεσμών δείχνει δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσιεύει η κυριακάτικη Καθημερινή.

Πολιτική, κόμματα και τηλεόραση κρατική και ιδιωτική, αλλά και ολόκληρη η κρατική διοικητική μηχανή στο σύνολό της, απαξιώνονται από τους Έλληνες πολίτες.

Στην τελευταία θέση του δείκτη εμπιστοσύνης, βρίσκονται τα πολιτικά κόμματα (48η θέση) και ακολουθούν οι κυβερνήσεις, το χρηματιστήριο, οι βιομηχανίες τροφίμων, τα υπουργεία, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι τράπεζες, οι διαφημιστικές κ.λπ.

Αντίθετα την πρώτη θέση κατέχει η Πυροσβεστική και ακολουθούν η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Συνήγορος του Πολίτη, η Ακαδημία Αθηνών, η Στατιστική Υπηρεσία, ο Στρατός, το Ευρωκοινοβούλιο, οι εταιρείες πληροφορικής και τα πανεπιστήμια (10η θέση)...

Πάντοτε, κυρίως όμως σε περιόδους αμφιβολίας, ανασφάλειας και κρίσης, ένα θεμελιακό ζήτημα για κάθε κοινωνική συγκρότηση έρχεται στην επιφάνεια. Το ζήτημα της εμπιστοσύνης.

Η εμπιστοσύνη βρίσκεται στον πυρήνα του προβλήματος της μη λειτουργίας των θεσμών στη σημερινή Ελλάδα, της μη ανταπόκρισής τους στις πραγματικές ανάγκες και πάντως προσδοκίες των ανθρώπων. Αυτό σημαίνει ότι, όταν κάποιος καταπιάνεται με τα πράγματα (δεν απέχει, δεν είναι απών, κινείται, συμμετέχει) ο κόσμος δείχνει μια προδιάθεση και βαθύτερη επιθυμία λόγω ανάγκης να τον εμπιστευτεί.

Η κρίση της εμπιστοσύνης είναι εντέλει πάντοτε κρίση της πολιτικής.
Τα σκάνδαλα περνούν ατιμώρητα, η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος της, τα Πανεπιστήμια παράγουν χαρτιά αντί πτυχίων, η Αστυνομία είναι μέρος του προβλήματος της αταξίας κια ανσφάλειας, οι πολιτικοί εθίστηκαν σε κοκορομαχίες αντί της λύσης προβλημάτων.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χάσουν οι Ελληνες την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς.

Η πολιτική και οι εκφραστές της ορίζουν το συνολικό δημόσιο ήθος που επιτρέπει ή δεν επιτρέπει στην εμπιστοσύνη να ευδοκιμήσει. Εκεί που η πολιτική παραμένει ζωντανή, εκεί που βρίσκεται σε εγρήγορση, εκεί που αναζητεί και προτάσσει λύσεις, εκεί η εμπιστοσύνη χτίζεται καθώς η δράση βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς η πολιτική γίνεται πράξη, συνδεόμενη με τους ανθρώπους και τη ζωή τους.

Ομως, όσοι λόγοι υπάρχουν για την απώλεια εμπιστοσύνης, άλλοι τόσοι υπάρχουν για την ανάκτησή της.

Υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί, δικαστές, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί κ.ά. που αθόρυβα κάνουν τη δουλειά τους και τιμούν τους θεσμούς που υπηρετούν. Ολους αυτούς που δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο στην άσκηση του καθήκοντος τους, πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους δώσουμε τις θέσεις ευθύνης.

Δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώσουμε όλα, απλώς οφείλουμε να κάνουμε καλύτερες επιλογές...