ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ...

Από σημείωμα διαμαρτυρίας κάποιου:

"Δουλεύω για 550 Ευρώ μεικτά με μπλοκάκι. Το 20% μου το παρακρατάνε στην πηγή, πρέπει να πληρώνω τα ταμεία από την τσέπη μου και τελικά έρχομαι στα 150-200 Ευρώ το μήνα. Βγαίνω διότι μένω στο σπίτι του πατέρα μου και δεν πληρώνω τίποτε. Όλα αυτά με δυο ξένες γλώσσες και μεταπτυχιακό.

Το αφεντικό μου είχε κέρδη 250.000 Ευρώ. Έχει 10 άτομα προσωπικό όλους υποαμειβόμενους. Θα μπορούσε να έχει λίγα λιγότερα κέρδη και να μας καλύψει τα ταμεία. Ούτε το κάνει, ούτε μας πληρώνει, ούτε τον ελέγχει κανείς, όπως έχουν υποχρέωση να πράττουν οι κρατικές υπηρεσίες"

Και γιατί κάθεστε και οι δέκα "υποαμοιβόμενοι" με ψίχουλα να βγάζετε τη δουλειά αλλουνού, αξίας 250.000 ευρώ τον χρόνο;

Αν είστε πράγματι εσείς ο "κινητήριος μοχλός" της εν λόγω επιχείρησης, δεν μπορείτε αλήθεια να συνεργαστείτε μεταξύ σας ιδρύοντας μια παρόμοια επιχείρηση μερικοί τουλάχιστον, να μοιράζεστε τα κέρδη που δεν θα είναι λιγότερα από 125.000 ευρώ κάθε χρόνο;

ή

Μήπως το αφεντικό κάνει την κύρια δουλειά, δηλαδή προωθεί ότι κάνετε, βρίσκει τους πελάτες που πρόθυμα πληρώνουν 250.000 και ξέρει να τους κρατά & να τους πολλαπλασιάζει, ενώ εσείς βολεύεστε με ότι σας δίνει δουλεύοντας μέσα κι εκ του ασφαλούς, αφού φοβάστε να βγείτε στην ελεύθερη αγορά;

Τι από τα 2 ισχύει;

ΟΠΟΥ ΤΡΥΠΩΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΙΣ...

Ως "ανεπίδεκτος μαθήσεως" χαρακτηρίστηκε κάποιος κάποτε και δικαίως τότε από τους καθηγητές του...

Από τότε είχε πάντα δουλειά και λεφτά στην τσέπη του, για πάνω από 30 χρόνια σήμερα, αυτός ο τυπικά αγράμματος.

Δεν έχει κάνει ούτε μια μέρα άνεργος, τον παρακαλάνε άλλοι να φύγει να έρθει στα δικά τους μαγαζιά με καλύτερες αμοιβές και δεν το κουνάει, δεν κινδυνεύει από απόλυση αφού είναι αγαπητός στον ισόβιο όπως αποδείχτηκε εργοδότη του...

Αυτό σημαίνει ν΄αξίζεις και να μετράς στην πιάτσα, να μη σε ξερνά η αγορά εργασίας...

Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις με τους απολυμένους, που δεν πρόσφεραν και τίποτα το ιδιαίτερο όσο "εργάζονταν" σε κάποιο αφεντικό. Αλλιώς θα ήταν περιζήτητοι στον τομέα τους, αντί ναυάγια της ζωής...

Τι κι αν φόρτωναν το βιογραφικό τους με τίτλους σπουδών κι επιστημοσύνης, κενά γράμματα ήταν τα ΔΕ, ΤΕ, ΠΕ, Master και PhD, μαζί με αμέτρητα άλλα χαρτιά για γλώσσες, σεμινάρια και ημερίδες που θα του έκαναν "ειδικούς" να ξεχωρίζουν από την πλέμπα, να υπηρετήσουν καλύτερα το αφεντικό που θα τους επέλεγε.

Σε τίποτα δεν τους ωφέλησε η πλύση εγκεφάλου που η ίδια η οικογένεια τους τους έκανε από τα πρώτα παιδικά χρόνια πως η επιτυχία στη ζωή είναι η απόκτηση ενός οποιοδήποτε πτυχίου και (για αυτούς) η επακόλουθη εύρεση εργασίας - υπαλληλικής σχέσης που θα διαρκούσε για πάντα. Σήμερα όλοι αυτοί αιφνιδιάστηκαν με τα σύγχρονα δεδομένα και έμειναν ξεκρέμαστοι κια παγωμένοι.

Τζάμπα ο κόπος κια τα έξοδα που έφερε αυτός ο ιδιότυπος μικροαστικός κοινωνικός ανταγωνισμός.

Τζάμπα οι ώρες που έγραψε ο γέρος τους στον προθάλαμο βουλευτικών γραφείων στην έμμονη προαπάθεια του να τακτοποιήσει τα βλαστάρια του, μην κακοπάθουν και μάθουν...

Τζάμπα κακολογούσαν και συκοφαντούσαν άλλους για να πάρουν αυτοί τη θέση που άπαντες διεκδικούσαν...

Έτσι βγάζοντας απέξω τους "άλλους" μη αρεστούς και φροντίζοντας μόνο για πάρτη τους φτιάξανε ζωές και οικογένειες που σήμερα είναι στον αέρα...

Αποδεικνύουν όμως με τον πιο τραγικό τρόπο το ρητό "όπου τρυπώσει ο καθένας" και για όσο καιρό, μετά την απόλυση για οποιοδήποτε λόγο έρχεται η μόνιμη ανεργία, αφού κανείς δεν θέλει να τους φορτωθεί, για να κάνουν δε δική τους δουλειά με κάτι που τα καταφέρνουν καλά ούτε λόγος να γίνεται, αν ναι θα το έκαναν στα νιάτα τους, τότε που είχαν διάθεση και ζωντάνια...

Τα χρόνια της βολής τους κορόϊδευαν κιόλας όποιον προσπαθούσε ανεξάρτητα κι αυτοδύναμα.

Όχι και τόσα δάκρυα λοιπόν για τους περισσότερους από τους "απολυμένους" που σκούζουν στον ΟΑΕΔ, απαιτώντας ακόμη να φορτώσουν το προσωπικό τους πρόβλημα σε άλλες πλάτες, καλύτερα δε για αυτούς στο αόριστο "κράτος", όπως εκφράζουν σε δηλώσεις τους...

Πληρώνουν επιλογές ζωής που ήταν και οι ίδιοι υπαίτιοι. Ας πάρουν το μάθημα τους!

HARDCORE (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ελληνική δραματική ταινία από το 2004.

Δύο δεκαεξάχρονα κορίτσια μπλέκουν με την πορνεία κι αρχίζουν να εκδίδονται, πηγαίνοντας όπου τις στέλνει το "αφεντικό".

Μεταξύ τους αναπτύσσεται ένας πολυ στενός συναισθηματικός δεσμός και η προσπάθειά τους να ξεφύγουν από το φαύλο κύκλο που μπήκαν τις δένει ακόμα πιο πολύ.

Όταν η μία θελήσει να πάρει την ζωή της και τη όλη κατάσταση στα χέρια της, η άλλη θα ακολουθήσει...

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙ ΟΙ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ...

Μετά το κάλεσμα του Εμπορικού Συλλόγου Χανίων για δίωρη παράταση (16.30) το Σάββατο 2 Απριλίου, του ωραρίου των καταστημάτων λόγω της έλευσης του πρώτου κρουαζιερόπλοιου, το σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων φοβάται ότι η παράτασή του στρώνει το έδαφος και δημιουργεί ιστορικό προηγούμενο για περεταίρω απελευθέρωση και ελαστικοποίηση του ωραρίου εργασίας των εμποροϋπάλληλων...

...ως σωματείο θεωρούμε ότι η παράταση του ωραρίου λειτουργίας στρώνει το έδαφος και δημιουργεί ιστορικό προηγούμενο για περεταίρω απελευθέρωση και ελαστικοποίηση του ωραρίου εργασίας των εμποροϋπάλληλων, αφού στο μέλλον στο όνομα της ανάπτυξης και της καλύτερης λειτουργίας της τοπικής αγοράς θα προχωρήσουν περεταίρω τα μέτρα που προωθούν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με την ΝΔ και έχουν ο σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγαλεμπόρων και των πολυεθνικών. Μέτρα τα οποία στοχεύουν στην κατάργηση κάθε δικαιώματος των εργαζομένων στον κλάδο αλλά και στην εξόντωση των μικρών και αυτοαπασχολούμενων ΕΒΕ τους οποίους συνθλίβουν τα μονοπώλια....

....θα βρισκόμαστε σε αγωνιστική ετοιμότητα προκειμένου να διαφυλάξουμε και να περιφρουρήσουμε με κάθε τρόπο τα δικαιώματα μας, να αντιπαλέψουμε την πολιτική των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ που θέλει τους εργαζόμενους του κλάδου λάστιχο και με το κεφάλι σκυμμένο και...

Η ίδια πάλι ξύλινη γλώσσα από την χιλιοπαιγμένη "κασέτα του Περισσού" από ένα ολιγομελές "σωματείο" που κανείς υπάλληλος δεν γνωρίζει ούτε ψήφισε ποτέ, που με τέτοιου είδους ανακοινώσεις καθώς και συμμετοχή σε κάθει είδους πορεία, διαδήλωση και ταραχή προσπαθεί τί;

Σε μια περίπτωση που η τοπική "μηχανή" λειτούργησε υποδειγματικά για το άνοιγμα της αυλαίας των αφίξεων κρουαζιερόπλοιων στα Χανιά. Για να μια προσπάθεια να μείνουν στον τόπο μερικά από τα λεφτά που εύποροι ξοδεύουν σε θαλάσσια ταξίδια αναψυχής ανά τον κόσμο κι έφτασε και η σειρά μας ν' αρπάξουμε ότι προλάβουμε...

Έστω κι αν παραμελήσουμε αντίστοιχες "φιέστες υποδοχής" και στο αεροδρόμιο, όπου άρχισαν πρώτες πτήσεις τσάρτερ απο την βόρεια Ευρώπη και φέτος. Με πακέτα ευκαιρίας και φτωχοτουρίστες των ΚΑΠΗ να θέλουνε όσο - όσο διακοπές της μιας βδομάδας.

Δεν γνωρίζω που ζουν και κυρίως πως ζουν οι συντάκτες του κειμένου. Γνωρίζω όμως ότι ο τυφλός κομματικός συνδικαλισμός είναι συννένοχος για την κατάντιας της χώρας μας. Αυτή η διαχρονικά απόλυτη μειοψηφία, αν και δεν κυβερνά ούτε θα αξιωθεί ποτέ, ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τα χάλια της χώρας μας. Αναγνωρίζει μόνο τα δήθεν δικαιώματάα της αλλά καμμία υποχρέωση έναντι του "κοινού καλού".

Προτιμούν να μην δουλεύουνε καθόλου στο συνήθες ωράριο, παρά να δουλέψουνε μιά ώρα παραπάνω, μπας και κρατηθεί η κάθε τοπική επιχείρηση που δίνει ψωμί σε πολλούς, κι όχι βέβαια σε μένα τον μάγκα και αλήτη (που ΕΧΟΝΤΑΣ προσωπικότητα κ Κατσέλη) δεν κατάφερα να φορτώσω τη ζωή μου σε κανένα αφεντικό.

Και αναγκαστικά έπρεπε να ξεκινήσω κάτι εντελώς δικό μου.

Ξεκινώντας από το 1 ευρώ κι όχι τα 700 - 800 αρχικό μισθό του κάθε υπάλληλου που θέλει και τα ρέστα.

Εδώ πληρώνεται κανονικά ακόμη κι αν δεν έχει τίποτα να πουλήσει, για να βρω ένα οποιοδήποτε ρούχο που να μπορώ να το βάλω, πρέπει να το ψάξω κάθε φορά σε 4 - 6 - 8 μαγαζιά, όπως έχει καταντήσει η αγορά με τις εναπομείναντες σαβούρες που δεν ανανεώνονται...

ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗΣ...

Στην καθορισμένη ώρα στάθηκε μπροστά στο μελλοντικό αφεντικό του ο μείρακας ο αναζητών εργασία και του εξέθετε τα προσόντα του αναλυτικά.

Έτσι στα όρθια που τον είχε αφήσει ο άλλος μπροστά στο μεγάλο γραφείο του, ενώ αυτός είχε μισοξαπλώσει στην δερμάτινη πολυθρόνα του μάνατζερ και κραδαίνοντας ένα μεγάλο κομπολόι έβλεπε απαθής σχεδόν τις προσπάθειες του να τον πείσει πως άξιζε να πάρει την θέση στην επιχείρηση του.

Επιχείρηση "Εκτελούνται Μεταφοραί" ήταν στην ουσία που άρχισε με το τρίκυκλο πριν κάποιες δεκαετίες, μα με την άδεια που του δώσανε οι καραβανάδες λίγο πριν ξεχάσουν την επανάσταση του '67 μπλέχτηκε σοβαρά στον χώρο και σαν κλειστό ολιγοπώλιο που ήταν οι δημόσιες μεταφορές, γρήγορα έκανε λεφτά και φορτηγά...

Τώρα λογιζόταν κι αυτός μεσαίος επιχειρηματίας στην πόλη του, με 15 μεγάλα φορτηγά που κάθε βράδυ έμπαιναν στα πλοία της γραμμής φίσκα από εμπορεύματα που μετέφερε σε πολλούς προορισμούς, εντός της Ελλάδας μα και διεθνείς. Είχε γραφείο, γραμματέα, και προσωπικό οδηγούς κι εργάτες να του κάνουν τις αγγαρείες. Μόρφωση όμως δεν απόκτησε ποτέ του...

Έτσι ο υποψήφιος υπάλληλος προσπάθησε να καλύψει αυτό το κενό, δείχνοντας του τις γνώσεις του στον χώρο, προσπάθεια που κατέληγε κάθε φορά σε ένα στερεότυπο:

- Και λοιπόν, αυτό το ξέρω, παρακάτω...

Έφτασε και στον μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών που είχε αποκτήσει από Αγγλικό πανεπιστήμιο στα "Logistics", προβλέποντας την εξέλιξη στις μεταφορές και την απαραίτητη οργάνωση που απαιτούνταν.

- Λογιστή έχω, τον έκοψε το αφεντικό, αποθηκάριο θέλω να φορτώνει και να ξεφορτώνει σβέλτα τα φορτηγά και να επιβλέπει τους εργάτες. Δεν μου λες τίποτα, ένα κομμάτι χαρτί μου δείχνεις, που δεν γράφει τι ξέρεις να κάνεις, μόνο πως πήγες μερικά χρόνια σε ένα σχολειό και δεν ξέρω τι σου μάθανε και ποιοι δασκάλοι. Και ήρθες να σε φορτωθώ εγώ να σε πληρώνω όσα λέει η συλλογική σύμβαση του κλάδου, χωρίς να υπολογίζω τι έργο που παράγεις.

Και συνέχισε με την αλήθεια της ζωής που ποτέ δεν διδάσκεται πουθενά, ιδίως σε εκπαιδευτικά ιδρύματα:

- Έναν δικό μου άνθρωπο μπιστικό θέλω να μου δουλεύει, νέος να του ακούει να σηκώνει φορτία κι όχι σιτεμένος. Τόσα μπορώ να του δώσω (είπε ένα ποσόν), μετά δεν βγαίνω εγώ κι άμα κλείσω εγώ το αφεντικό πάει στον διάολο και ο εργάτης. Αν δεν σου κάνει εσένα μπορεί να τη θέλει τη δουλειά ο Αλβανός, αν του φαίνονται λίγα κι αυτουνού υπάρχει ο Πακιστανός, ο Αιγύπτιος, ο Σομαλός ο αράπης, που παρακαλάνε κάθε πρωί για μεροκάματο κι όσο νάναι...

Αν εσύ είσαι καπάτσος κάνε μια δική σου δουλειά να βγάνεις όσα θες εγώ δόξα τον Θεό αυτή έχω φτιάξει.

Εδώ που τα λέμε αδίκως ενέπλεξε το Υπέρτατο Ον, καμιά σχέση δεν είχε με την προκοπή του, μάλλον τον ψηλό τον Μιζωτό έπρεπε να ευχαριστήσει για τις άδειες που του έδινε προεκλογικά για ιδιοτελείς εξυπηρετήσεις που του έκανε τόσα χρόνια και κάθε φορά έπαιρνε κι από μια, μιας και ο πονηρός πολιτικός είχε βρει τρόπο να ρουσφετολογεί ανέξοδα, άσε που το κράτος εκ των υστέρων του επέτρεπε κιόλας να τις εμπορεύεται τις άδειες στην μαύρη αγορά ο μεταφορέας με συναδέλφους του, εξ ου και τα 15 φορτηγά του τώρα, χώρια τα φράγκα στην μπάντα...

Κι εκεί που ο σύξυλος υποψήφιος υπάλληλος είδε σαν φλασιά μπροστά του τι έπρεπε να κάνει για να γίνει αφεντικό να διατάζει αντί να πληρώνει ακριβά άχρηστα χαρτιά πανεπιστημίων της Αγγλίας και να τα περιφέρει από τον ένα στον άλλο μπας και δεήσει κάποιος εξ αυτών να τον πάρει στην δούλεψη του, το παρολίγον αφεντικό του σηκώνεται από την δερμάτινη καρέκλα, βγαίνει έξω, μπαίνει σε ένα τεράστιο τζίπ ικανό να μεταφέρει τον εγωισμό του και την επιτυχία του και έφυγε από την έδρα του...

Είχε να πάει στο λιμάνι, να πιέσει τους οδηγούς του για

- Πιο γρήγορα, με καθυστερείτε...

Και μετά να "συσκεφτεί" με άλλους μεγαλο-ιδιοκτήτες φορτηγών σαν του λόγου του πως θα διατηρήσουν τα περιττά κεκτημένα τους, τώρα που η COSCO έχει μεγάλο μεταφορικό έργο να επιτελέσει και θέλουν μερίδιο κι άλλοι "εκτελούνται μεταφοραί" εξ Ευρώπης και πιέζουν τους δικούς τους πολιτικούς να πιέσουν τους δικούς μας να ανοίξουν το επάγγελμα των εκλεκτών τους, γιαυτό γίνεται το τζέρτζελο των τελευταίων ημερών...

Όσο για τον υποψήφιο υπάλληλο, κανείς δεν γνωρίζει πόσο θα περιμένει την απάντηση του αφεντικού...

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΙΙ...

Πρόταση 2 - Περί εργασίας:

• Έξυπνο αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προκοπή...
• Έξυπνο αφεντικό + χαζός υπάλληλος = παραγωγή...
• Χαζό αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος = προαγωγή...
• Χαζό αφεντικό + χαζός υπάλληλος = υπερωρίες...

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ...

Έτσι πονηρέ έμπορα, καθάρισες!

Με το χαρτί - αγγελία στο τζάμι του "σικ" μαγαζιού να κάνει γνωστό πως "Ζητείται υπάλληλος. Πληροφορίες εντός, αυτοπροσώπως"...

Υπάλληλος θηλυκός φυσικά, με εμφάνιση και προσόντα να ταιριάζουν στα γούστα σου. Δεν είδα ποτέ σε μαγαζιά σαν το δικό σου να δουλεύει καμιά χοντρή, άσχημη, γλωσσοκοπάνα ή έστω μεγάλη σε ηλικία "υπάλληλος".
Μόνο μικρές σέξυ και πρόθυμες τσουλίτσες έχουν θέση κοντά σου.

Πρόθυμες να δουλεύουν, να σε υπηρετούν και να σε συνοδεύουν τα βράδια...Θέλεις άλλη μια να προστεθεί στις άλλες 4 υπάρχοντες. Να έχεις περισσότερες επιλογές, αν και σε καιρό κρίσης οικονομικής...

Να φωνάζεις στον σύλογο των ομοίων σου πως είσαι σε απόγνωση επαγγελματικά, μα έχεις να πληρώνεις 5 μισθούς σε άμυαλα τσουλάκια που νομίζουν πως βολεύτηκαν με καλό αφεντικό.

Σε μια δουλειά που πάνε στις 9.00πμ και φεύγουν στις 2.00μμ, τις πιο βολικές εργάσιμες ώρες.
Σε περιβάλλον με μοκέτες, μουσική κι air contition, χωρίς να λερώνονται, να κουράζονται, να χειρίζονται περίπλοκες μηχανές, να αναπνέουν επικίνδυνες αναθυμιάσεις ή να κινδυνεύουν από εκρήξεις αερίων ή πτώσεις βαρέων αντικειμένων, να διαπραγματεύονται μεγάλες δουλειές ή να ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να συναντήσουν ένα και μόνο πελάτη...

Με το ελάχιστο μυαλό τους βρίσκονται στον επίγειο παράδεισο, χάρη στα νιατα τους και την ομορφιά τους μόνο. Ε, και λίγη καλή θέληση εκ μέρους τους προς εσένα, το αφεντικό και κύριο της ζωής τους και του μισθού τους, που παραείναι αρκετός για το έργο που προσφέρουν...

Περιμένοντας πελάτες το κύριο θέμα συζητήσεως είναι "που θα πάμε απόψε το βράδυ"... πράγμα που λύνεται εύκολα με πολλές επιλογές. Παρέα εξασφαλισμένη, λεφτά θα πάρεις από τους πελάτες και τα υπερτιμολογημένα προϊόντα μέτριας ποιότητας και περιορισμένης ποικιλίας που πασάρεις στα "βούγια" όπως τους αποκαλείς σε στιγμές μέθης κι ευδαιμονίας εκεί στον νυχτερινό σου προορισμό...

Που πεισματικά αρνείσαι ν' αναβαθμίσεις και να βελτιώσεις, μα αντιθέτως φωνάζεις πως οι πολυεθνικές σε πολεμούν και θέλουν το ψωμί σου, το ουίσκι σου, ίσως και τα τσουλάκια σου ακόμη...

Και για να λυθούνε 2 απορίες σε καιρό δυσπραγίας όπως ισχυρίζεσαι:

Πώς γίνεται να πουλάς όλο τον χρόνο με 50% έκπτωση και "μεγάλες προσφορές" κατά εσένα, ή αιώνια "διάλυση" κατά άλλους συναδέλφους σου και να μην τελειώνουν τα εμπορεύματα εδώ και κάμποσα χρόνια, να έχετε συνεχόμενα κέρδη και ν' ανοίγετε καινούρια μαγαζιά οι ίδιοι με όλο και χειρότερα προϊόντα;

Εκείνο το ακριβό σπόρ διθέσιο που όλες θέλουν να μπούν μέσα το βράδυ που κλείνετε, πως δικαιολογείται αφού όλο λες οτι "δεν βγαίνεις"; Μήπως από τη νιρβάνα που ζείς;