100 ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΓΟΡΑ ΧΑΝΙΩΝ...

Στις 13/6/1908 συζητείται σε ολομέλεια του Δημοτικού Συμβουλίου το θέμα ανέγερσης Δημοτικής Αγοράς. Το Δημοτικό Συμβούλιο ψηφίζει την πρόταση, που ήταν σε άμεση συνάρτηση και με άλλα έργα ανάπλασης και εξωραϊσμού της πόλης.

Στις 7/12/1910 η Τράπεζα Κρήτης εγκρίνει την παροχή δανείου 300.000 δρχ. με υποθήκη το ίδιο το κτίσμα και τα μελλοντικά ενοίκια των καταστημάτων και στις 23/12/1910 γίνεται δημοπρασία για την εκτέλεση του έργου.

Η θεμελίωση πραγματοποιείται ανεπίσημα από το δήμαρχο Εμμ. Μουντάκη τη 14η/8/1911 και το έργο ξεκινά άμεσα. Το δεύτερο εξάμηνο του 1913 αποπερατώνεται το κυρίως έργο, η Αγορά αρχίζει ανεπίσημα να λειτουργεί από τη 1/11/1913. Τα επίσημα εγκαίνια της έγιναν από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Ελ. Βενιζέλο στις 4 Δεκεμβρίου 1913, τρεις μέρες δηλαδή μετά την επίσημη τελετή της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα.

Καταρτίστηκε ο κανονισμός λειτουργίας της Αγοράς και συγκροτήθηκε ο Σύλλογος "Νέα Αγορά Χανίων" από τους καταστηματάρχες. Οι χώροι εξωτερικά απαλλοτριώθηκαν επίσης και διαμορφώθηκαν διαφορετικά, ενώ έγιναν κι άλλα παραπλήσια έργα. Κατά κύριο λόγο, στο ανατολικό και δυτικό τμήμα στεγάζονταν κρεοπωλεία, στο άκρο της δυτικής στοάς τα ιχθυοπωλεία και στο βόρειο και νότιο τα οπωρολαχανοπωλεία.

Ελάχιστες μέρες πριν από τη Μάχη της Κρήτης το Μάιο του 1941, αποπερατώθηκε και το αντιαεροπορικό καταφύγιο στη νοτιοανατολική πλευρά της Αγοράς. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και παρά τη δυναμική αντίδραση του τότε δημάρχου Ν. Σκουλά, οι Γερμανοί κατέλαβαν όλη την εγκάρσια στοά, την απομόνωσαν και τη χρησιμοποίησαν για τις ανάγκες του στρατού κατοχής.

Κτίσμα πρωτότυπο σε σχήμα σταυρού, με εισόδους απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα και μελετημένο, φιλοξενεί με μικρές αλλαγές ως σήμερα διάφορα καταστήματα όπως: κρεοπωλεία, ψαράδικα, μανάβικα, καταστήματα διάθεσης αρωματικών φυτών και βοτάνων καθώς και καταστήματα γενικού εμπορίου, κι αποτελεί όχι μόνο κέντρο μεγάλης επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά και μια χειροπιαστή εικόνα της ιδέας της Αγοράς της Αρχαίας Ελλάδας.

Το 1980 η Δημοτική Αγορά Χανίων χαρακτηρίστηκε από το υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο...
Πάντως εκδηλώσεις - κιτσ θέαμα τύπου "περνάμε καλά και γιορτάζουμε τα 100 χρόνια" δε λένε στους γνωστικούς πολίτες τίποτα. Κανονικά θα έπρεπε να γιορτάσουμε την επέτειο με μια όμορφη ανακαίνιση (κυρίως στην παλαιά στέγη που βάζει νερά σε κάθε βροχή και το φθαρμένο δάπεδο, αλλά και στον εξωτερικό χώρο), να δοθεί μια νέα πνοή στην δημοτική αγορά που αποτελεί μνημείο για τα Χανιά.

Νομίζω ότι η τωρινή κατάσταση δεν την τιμά καθόλου και ούτε φυσικά την εικόνα που περνά το κέντρο  στα Χανιά στους χιλιάδες επισκέπτες που την διασχίζουν καθημερινά...

ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΠΟ ΦΤΗΝΑ ΚΙ ΕΠΙΣΦΑΛΗ ΤΡΟΦΙΜΑ...

Κύμα εισαγόμενων φθηνών μα ταυτόχρονα και επισφαλών τροφίμων θα σαρώσει την ελληνική αγορά και αυτό αποτελεί κεντρική πολιτική επιλογή της Ε. Ε.

Είναι το φυσικό επακόλουθο της πολιτικής που επέλεξε και ακολουθεί η Ενωμένη Ευρώπη στα τρόφιμα.

Μειώνει συνειδητά την παραγωγή τροφίμων, αδρανοποιώντας τους αγροτικούς πληθυσμούς ή κατευθύνοντάς τους στις πόλεις για την αναζήτηση καλύτερης τύχης και κατόπιν αναζητεί στον τρίτο κόσμο κυρίως τα τρόφιμα και τις πρώτες ύλες που της χρειάζονται.

Όσο και εάν εκπλήσσει η Ευρώπη στον τομέα των τροφίμων ξαναγύρισε στις πρώτες μεταπολεμικές περιόδους. Δεν είναι πλέον αυτάρκης σε τρόφιμα, που κάποτε αποτελούσε στόχο των κρατών - μελών και μεγάλη είδηση, όταν η αυτάρκεια επιτυγχανόταν.
Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η Ελλάδα. Εάν εξαιρέσει κανείς το λάδι και λίγα φρούτα, όπως τα πορτοκάλια, τα υπόλοιπα παραγόμενα τρόφιμα δεν καλύπτουν τη ζήτηση.

Τα τελευταία χρόνια η Κομισιόν, που παρακολουθεί την επάρκεια τροφίμων στις αγορές, όταν διαπιστώνει ελλείψεις δεν παίρνει μέτρα για αύξηση της παραγωγής, αλλά μειώνει τους δασμούς, για να αυξηθούν οι εισαγωγές...

Το χειρότερο όμως δεν είναι να γεμίσουν οι αγορές με εισαγόμενα τρόφιμα. Αυτά τα βλέπεις και είτε τα επιλέγεις είτε όχι.

Το χειρότερο είναι ότι οι πρώτες ύλες των βιομηχανιών τροφίμων είναι πλέον στην πλειονότητά τους εισαγόμενες από τρίτες χώρες. Από κάθε γωνιά της γης έρχονται είτε αποξηραμένα, είτε κατεψυγμένα τα προϊόντα που έχει ανάγκη η βιομηχανία τροφίμων. Γι' αυτό το λόγο και δεν έχει καταστεί δυνατό να αναγράφεται στην ετικέτα η προέλευση όλων των συστατικών που περιέχει ένα τυποποιημένο τρόφιμο.

Εν κατακλείδι, όποιος έχει είτε συγγενείς ακόμη σε κάποιο χωριό, είτε ένα μικρό κήπο, θα θεωρείται τα επόμενα χρόνια προνομιούχος σε σχέση με εκείνους, που μπορούν μόνο να αγοράσουν τα τρόφιμα, που θα προσφέρουν στα παιδιά τους.