ΤΟΠΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ...

Παρότι έχουμε προϊόντα αρίστης ποιότητας, όπως τα κηπευτικά μας, τα ντόπια κρέατα και τα τυροκομικά μας προϊόντα, πολλά ξενοδοχεία και εστιατόρια χρησιμοποιούν ξένα προϊόντα, αμφίβολης ποιότητας και προέλυσης για να ταίζουν τους τουρίστες...

Αιτία αναφέρεται το κόστος αγοράς πολλών προϊόντων εισαγωγής, που είναι πολύ μικρότερο από τα τοπικά και αυτό αποτελεί τον κύριο λόγο που οι επιχειρήσεις τα προτιμούν. Το φτηνότερο κόστος των προϊόντων εισαγωγής όμως δεν αποτελεί επιχείρημα, αφού με λίγο ψάξιμο στην τοπική αγορά είναι διαθέσιμα δικά μας προϊόντα σε πολύ καλές τιμές.

Και παραπέρα με μια υποτυπώδη διαπραγμάτευση θα βρεθούν αρκετοί μικροί παραγωγοί να τους διαθέσουν τα προϊόντα τους σε ακόμη πιο ανταγωνιστικές προσφορές.

Όταν στους ξένους τουρίστες δίνουμε ξένους χυμούς σε παγοκολόνες, ξένο γιαούρτι, εισαγώμενη μαρμελάδα και βούτυρο, ξένο μαλακό λιπαρό τυρί τι θα αποκομίσουν επιστρέφοντας στην πατρίδα τους; Πώς θα προωθήσουμε τα γνήσια προϊόντα μας, αν δεν τα αναδείξουμε στους τουρίστες όταν είναι εδώ, να τα γνωρίσουν και να τα ζητούν και στις πατρίδες τους έπειτα;

Να περάσει κάποιος 2 βδομάδες στην Κρήτη και να μην έχει δοκιμάσει βλήτα ή σταμναγκάθι με λάδι και λεμόνι, στάκα, χοχλιούς, γραβιέρα με ελιές ή μέλι, καλιτσούνια με μυζήθρα, σύγκλινο, ζυγούρι πιλάφι, κρεατότουρτα, ξεροτήγανα κι αυγοκαλάμαρα, αρνί αντικρυστό, σουπιές με άγρια χόρτα, ντάκο, γλυκό κυδώνι, τραχανά, να πιει μια τσικουδιά τρώγοντας ωμή την αγγινάρα και το κουκί του με κριθαρένιο παξιμάδι δεν λέει κι όμως γίνεται, τρώει ότι σερβίρουν τα ξενοδοχεία κι αν βρεθεί σε ταβέρνα σπάνια τα δοκιμάζει αν δεν τα γνωρίζει.

Αν δεν τα γνωρίσει συνοπτικά με την άφιξη του, κάτι φταίει στην οργάνωση του τουρισμού...

Φταίει ακόμη οτι η διδακτέα ύλη στις τοπικές σχολές μαγείρων είναι προσαρμοσμένη στην Ευρωπαϊκή κουζίνα και όχι στην τοπική. Προβλέπει τη χρήση βουτύρου, τυριών όπως ένταμ και παρμεζάνα. Οπότε και οι νέοι μάγειροι έχοντας αυτήν την πρώτη εκπαίδευση, χρησιμοποιούν τα υλικά που γνωρίζουν.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ότι οι πάρα πολλοί επιχιερηματίες ξενοδόχοι δεν έχουν ανοιχτά μυαλά. Δεν ψάχνονται, δεν αναζητούν το διαφορετικό που θα τους ξεχωρίσει, ακολουθώντας το συρμό του μαζικού τουρισμού του πόπολου σε φτηνές τιμές και των tours operators...

Δεν είναι σωστό επιχειρήσεις που έχουν χρηματοδοτηθεί από το κράτος π.χ. επιδοτούμενες ξενοδοχειακές μονάδες μεγάλες ή μικρές που θέλουν να εκμεταλλευτούν ότι ομορφιές και δυνατότητες προσφέρει ο τόπος να μην χρησιμοποιούν τοπικά προϊόντα. Οφείλουνε να σταθούνε στο ύψος των περιστάσεων, να βοηθήσουνε τον πρωτογενή τομέα που παράγει, τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο.

Και αν κάποιες είναι all inclusive και δεν τους ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, δεν είναι δυνατόν η "παραδοσιακή" ταβέρνα του μικρού απομονωμένου χωριού, το μικρό οικογενειακό εστιατόριο να μην διαθέτει πρώτες ύλες από την περιοχή που βρίσκεται, αλλά να χρησιμοποιεί προϊόντα εισαγωγής αμφιβόλου ποιότητας για μερικά παραπάνω ευρώ κέρδους...

ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ...

Τα προβλήματα της χώρας που σχεδόν όλα καταλήγουν σε αδιέξοδα, είναι πολλά και ορατά.

Τα βλέπουμε δίπλα μας στο κέντρο της κάθε πόλης, όπου δεν μπορούνε πολλοί να κυκλοφορήσουν. Στη Βουλή που έγινε η ισχυρότερη συντεχνία του τόπου.Στο Δημόσιο που βλέπει κάθε χρόνο μια διοικητική αναδιάρθρωση, αλλά προκοπή δεν βλέπει. Στην οικονομία, όπου τα ελλείμματα διογκώνονται. Στην Παιδεία. Παντού...

Η χώρα χρειάζεται μια καινούργια αρχή. Οφείλει να εξαλέιψει τις στρεβλώσεις και να διορθώσει τα σφάλματα του παρελθόντος, που μπλοκάρουν ολόκληρο το σύστημα.

Το κράτος σήμερα μεταθέτει εντός της κοινωνίας τα προβλήματα. Δεν τα λύνει. Χειρότερα: πολλές φορές τα διογκώνει...

Δεν έχει νόημα ένα συγκεντρωτικό κράτος που θα προσπαθεί να κάνει τα πάντα, αλλά τελικά δεν θα καταφέρνει τίποτε.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία. Δεν θα γίνει παράδεισος· δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο και σ' ολόκληρη την ιστορία που να έγινε παράδεισος, όλες έχουν προβλήματα. Το θέμα είναι να δούμε τα προβλήματα ως ευκαιρίες για να πετύχουμε περισσότερα, να ζήσουμε καλύτερα.

Πρέπει επιτέλους να αποτινάξουμε τη μιζέρια, την μοιρολατρεία και την εύκολη ανατολίτικη μας κριτική. Η Ελλάδα όποτε μεγαλούργησε συμμάχησε με τη Δύση, είδε τι έκαναν καλά οι Δυτικοί και τα προσάρμοσε στην Ελληνική πραγματικότητα...

Η χώρα χρειάζεται ιδέες και τόλμη για να αλλάξουν τα πράγματα. Χρειάζεται την τρέλα εκείνων που έχουν άγνοια κινδύνου και επιχειρούν. Χρειάζεται εκείνους τους ανθρώπους που θα τολμούν να ονειρεύονται, που θα προτείνουν πράγματα για τα οποία λέμε "αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα".

Χρειάζεται ριζική ανανέωση του πολιτικού δυναμικού. Οχι μόνο στην ηλικία, αλλά στις αντιλήψεις και τις γνώσεις.

Χρειαζόμαστε μια Βουλή εγγράμματων και προκομμένων πολιτών. Πρώτον, για να καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν και, δεύτερον, να μη φοβούνται πως αν βρεθούν εκτός πολιτικής θα είναι άνεργοι.

Χρειαζόμαστε πολιτικούς με ευρείς ορίζοντες, φιλελεύθερους τολμητίες που δεν θα σύρονται πίσω από τις στιγμιαίες εκρήξεις της μάζας, που θα μας πουν τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Και κυρίως, χρειαζόμαστε πολιτικούς που δεν θα σκιάζονται για το πολιτικό τους αύριο, επειδή θα έχουν μέλλον μπροστά τους και όχι παρελθόν πίσω τους.

Μόνον οι νέοι κι άφθαρτοι, που δεν έχουν αναλάβει δεσμεύσεις υπέρ της διαπλοκής, μπορούν να το κάνουν αυτό.

Αν τους δώσουμε μια ευκαιρία να βοηθήσουν και τους στείλουμε να μας εκπροσωπούν στην Βουλή, θα τολμήσουν;

ΛΙΟΝΤΑΡΙ Ή ΜΑΪΜΟΥΝΙ κ. ΒΟΥΛΕΥΤΗ;

Κύριε Βουλευτά αν έχετε συνειδησιακό πρόβλημα με τις επιλογές της ηγεσίας σας, αν αισθάνεστε ότι προδίδονται οι αρχές σας και προσβάλλονται οι αξίες σας, πολύ καλά κάνετε και βγαίνετε στα μέσα ενημέρωσης να το δημοσιοποιήσετε, ακόμη και αν μένετε μόνος.

Σύνηθες άλλωστε η ακεραιότητα και η ευθύτητα συγκατοικούν με την μοναξιά.

Αν όμως ο σκοπός σας είναι να βρίσκεστε όσο γίνεται περισσότερο, στην πρώτη γραμμή της δημοσιότητας μόνο για το θεαθήναι, τότε μη μας ζαλίζετε αδίκως.

Και μη μας θεωρείτε τόσο ανόητους τους (για σας) απλούς ανθρώπους, ώστε να μη διακρίνουμε το γελοίο του πράγματος. Ειδικά όταν ενώ παριστάνετε το λιοντάρι στο τηλεοτπικό γυαλί, ενώπιον του αρχηγού σας μεταβάλλεστε αυτομάτως σε κότα ή καλύτερα μαϊμούνι.

Κατά το σύνταγμα μας, οι βουλευτές είναι εκπρόσωποι του έθνους και όχι πρόβατα στο κομματικό μαντρί οιουδήποτε κόμματος. Δικαιούνται αλλά και υποχρεούνται να διαφωνούν όταν διαπιστώνουν ότι στραβά (κατά τα προεκλογικά διακηρυχθέντα) αρμενίζει η ηγεσία τους...

Το δικαίωμα στη διαφωνία όμως, είναι συνυφασμένο με την αυτονόητη υποχρέωση γενναιότητας.

Ώστε να γίνεται σαφές ότι η διαφωνία εδράζεται πράγματι επί πολιτικών άρχών και ηθικών αξιών. Και αν αυτό ισχύει μια φορά για τους απλούς βουλευτές, τότε ισχύει στο πολλαπλάσιο για όσους έχουν θέσεις εξουσίας. Για να μη μένει η εντύπωση ότι το δικαίωμα τους στην κριτική ασκείται απλώς εκβιαστικά, ότι δηλαδή προσφέρεται προς αντιπαροχή κάποιου χαρτοφυλακίου...

Ακόμη δε χειρότερα όταν τα λέτε από την μια στους δημοσιογράφους και μάλιστα εγγράφως, σπεύδετε δε να τα ανακαλέσετε από την άλλη, μόλις απειληθούν επιτίμια και κομματικές ποινές. Φτάνοντας μάλιστα ως το ουδόλως ανδροπρεπές κατάντημα να τα ρίχνετε στην γραμματέα σας που τάχα έστειλε ένα φαξ μερικές ώρες αργότερα...

Λοιπόν ή επαναστατήστε με τόλμη στη καλύτερη ευκαιρία που θα σας δοθεί, ή καθίστε στ' αυγά σας όπως άλλωστε μας έχετε συνηθίσει μη τυχόν χάσετε την έδρα και τα προνόμια...

Γιατί να ξέρετε από πολιτικά κωμικά κουτσαβάκια μπουχτίσαμε!

ΛΙΓΗ ΤΟΛΜΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...

Ας τολμήσουμε εμείς να φανταστούμε τι θα γινόταν αν οι πολιτικοί μας και οι λοιποί κοινωνικοί εταίροι τολμούσαν επιτέλους να δράσουν, να κινηθούν δυναμικά.

Τι θα γινόταν αν ο Γιώργος τολμούσε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα που ολοκλήρωσε τον κύκλο του, ξεφορτωθεί τους Παναγιωτακόπουλους, Κουλούρηδες, Πάγκαλους κλπ φθαρμένους παλαιοκομματικούς και ίδρυε ένα νέο, σύγχρονο κόμμα, προσαρμοσμένο στις σημερινές ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας;

Τι θα γινόταν αν ο Βενιζέλος τολμούσε να αποχωρήσει από το σημερινό ΠΑΣΟΚ, ακολουθούμενος από κάποιους «γενναίους» υποστηριχτές του και να εκφράσουν τις προτάσεις τους μέσα από ένα νέο πολιτικό φορέα, αν έχουν βέβαια κάτι να τους διαφοροποιεί από τους ήδη υπάρχοντες;

Αν τολμούσαν οι τόσες εκφράσεις της Αριστεράς να απαλλαγούν από τις κομμουνιστικές μαλακίες του παρελθόντος που οδήγησαν στην εξαθλίωση τόσους λαούς που δοκιμάστηκαν, να προτείνουν κάποιες εφικτές προτάσεις και να αναλάβουν και το κόστος υλοποίησης τους για μια καλύτερη κοινωνία, αντί να την ονειρεύονται αενάως και εκ του ασφαλούς, μέσω της ανέξοδης δημαγωγίας;
Οι νεώτεροι τι περιμένουν να ξεφορτωθούν τις αρτηριοσκληρωτικές ηγεσίες τους;
Δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλό από τις σημερινές, ας βγούν μπροστά εκείνοι.

Τι θα γινόταν αν ο Καρατζαφέρης που είναι αγωνιστής, σταματούσε να συμβουλεύεται κάποιους απόστρατους καραβανάδες του παλιού καιρού ή άλλα ξεπερασμένα ξόανα κι επενέβαινε δυναμικά με ριζοσπαστικές προτάσεις προς όφελος της κοινωνίας σήμερα, πέρα από εθνικοπατριωτικές ενδοσκοπήσεις του παρελθόντος;

Τι θα γινόταν αν ο Καραμανλής που τώρα έχει την ευκαιρία της ζωής του, τολμήσει να κάνει αλλαγές στην δομή του κράτους, στον τρόπο άσκησης της εξουσίας, στον δραστικό περιορισμό των κοπροϋπαλλήλων, να έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο δεκαετιών,την εφαρμογή αξιοκρατίας, την δραστική αντιμετώπιση κρατικών ατασθαλιών, και άλλα πολλά που ξέρει καλά;

Τι θα γινόταν αν οι εργαζόμενοι τολμούσαν να ξεφορτωθούν τις συνδικαλιστικές «ηγεσίες», τους εργατοπατέρες που δεν δούλεψαν ποτέ στην παραγωγή (το «δούλεμα» σε βάρους τους δεν μετρά), αφήσουν για λίγο τις συντεχνιακές διεκδικήσεις και προσωρινά βολέματα και πάρουν στα χέρια τους τις δουλειές τους και το μέλλον τους; Δεν χρειάζονται πατρώνες, ιδίως κομματικούς, μουλωχτούς.

Ένα παράδειγμα είναι η Ο.Α. που είναι το φλέγον θέμα των ημερών.
Τι θα γινόταν αν αναλάμβαναν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι υπεύθυνα την λειτουργία της εταιρείας, έβρισκαν τρόπο να λειτουργήσει ορθολογικά, κερδοφόρα, χωρίς μεμψιμοιρίες και κλαψουρητά για το μέλλον τους (στα χέρια τους είναι) και ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ, έβρισκε την θέση της μέσα στον διεθνή ανταγωνισμό.

Αρκεί ο καθένας να πληρώνει το κόστος των απαιτήσεων του, να δείς για πότε ξεπερνιούνται τα προβλήματα, που τα περισσότερα είναι οικονομικά.

Το παράδοξο είναι πως για να δούμε τα παραπάνω, πρέπει να τολμήσουν κάποιοι.
Με λίγο σπρώξιμο κι από μας για κίνητρο. Θα το τολμήσουμε;