ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ...

Το μόνο που σχεδίασαν και συντήρησαν με όλες τους τις δυνάμεις οι πολιτικοί μας εδώ και 40 χρόνια, ήταν η δημιουργία μιας δημόσιας διοίκησης απόλυτα ελεγχόμενης από την εκάστοτε κυβέρνηση: πράσινη ή γαλάζια, λίγο διέφερε.

Αρκούσε ότι ήταν κομματική.

Η Ελληνική δημόσια διοίκηση όταν άλλαζε χρώμα η κυβέρνηση, άλλαζε και πρόσωπα. Από την κορυφή μέχρι τις παρυφές της. Το δημόσιο αυξανόταν χωρίς ποτέ να ελαττώνεται, ενώ ο αριθμός των "σφραγιδοφυλάκων" διατηρούνταν χωρίς αξιοκρατία, με γραφεία και τμήματα του τίποτε...

Σίγουρα μεσα στον εσμό αυτόν υπήρχαν και υπάρχουν και σήμερα εργατικοί, αθόρυβοι, φιλότιμοι και αποδοτικοί υπάλληλοι, που δυστυχώς δεν μπορούν να ανατρέψουν τη γενικότερη αντίληψη που καλλιεργήθηκε και ανατροφοδοτήθηκε από τα κόμματα εξουσίας και όχι μόνο: αυτήν που ήθελε έναν υπάλληλο με τη μεγίστη οικονομική απολαβή δια της ελάσσονος προσπάθειας, αρκεί να ήταν «ημέτερος»: ακώλυτη μισθολογική/ιεραρχική προαγωγή δίχως αξιολόγηση, χωρίς κανένα έλεγχο για το τι προσφέρει...

Η ανέλεγκτη αυτή χρόνια διόγκωση του δημόσιου τομέα εδράζονταν και στις πιέσεις της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Που με τη λαϊκίστικη νοοτροπία της περί συνεχών διορισμών και όπου πάει, ψηφοθηρούσε με τον τρόπο της. Στήριξε προνόμια και αγκυλώσεις της δημόσιας διοίκησης, που δημιούργησαν ακυβερνησία και όργιο σπατάλης...

Ε, όλη αυτή η φούσκα κάποτε θα έσκαγε.

Ένα κράτος στο οποίο καταμετρήθηκαν 157 γενικές δ/νσεις, 1.978 απλές δ/νσεις, 5.027 τμήματα, 27.995 αρμοδιότητες (!), 10.765 επιτελικές υπηρεσίες, 9.816 υποστηρικτικές, 998 παροχικές, 1.563 ελεγκτικές κ.λπ., ένα τέτοιο κράτος πώς ήταν δυνατό να μη χρεοκοπήσει;

Δυστυχώς σήμερα και οι άξιοι υπάλληλοι καλούνται να πληρώσουν τα τεράστια σφάλματα των πολιτικών μας, με απολύσεις κι εφεδρείες που είναι σίγουρο πως θα πλήξουν όσους δεν πρέπει, ενώ οι κομματικοί θα τη σκαπουλάρουν κι από δω.

Το θέμα είναι ο λαός επιτέλους(;) να τιμωρήσει όλους εκείνους τους πολιτικάντηδες που χρόνια τώρα είχαν ως μόνη φροντίδα την επανεκλογή τους βασισμένοι στην ανταποδοτική πελατειακή τους καπατσοσύνη σε βάρος του γενικότερου συμφέροντος...

Αυτό είναι μια καλή αρχή που μπορεί να μας βγάλει μελλοντικά από τη μιζέρια που σήμερα μας έχουν οδηγήσει ανίκανοι πολιτικοί...

ΝΕΕΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ...

Ξανάρχισαν απανωτά τα κύματα των σφυγμομετρήσεων της κοινής γνώμης με πολλές εταιρείες δημοσκοπήσεων να μιλούν για 8κομματικές ή 9κομματικές κυβερνήσεις.

Όσο κι αν δεν πιστεύει κανείς σε αυτές τις δημοσκοπήσεις που είναι πολύ ρευστές αποτελώντας απλά ένα μικρό δείκτη για το που πάει το εκλογικό σώμα.

Για μας τίποτε δεν σημαίνει ότι η ΝΔ διατηρεί ένα προβάδισμα έναντι των άλλων κομμάτων, ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην 3η ή 4η θέση των προτιμήσεων. Εκείνο που θα μετρήσει θα είναι το ποσοστό αποχής του κόσμου από τη διαδικασία των εκλογών. Όταν ένα 78% των ερωτηθέντων πολιτών επιθυμεί τη δημιουργία νέων κομμάτων, αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι η παρούσα Βουλή με όλα τα υπάρχοντα κόμματα, είναι τελείως αναξιόπιστη για να συνεχίσει το έργο της σωτηρίας μας...

Το τωρινό πολιτικό σύστημα είναι φανερό ότι αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και πρέπει να εκλείψει. Ήδη πνέει τα λοίσθια. Αντί για καλό μάλλον κακό έχει προσφέρει μέχρι τώρα, όταν εδώ και 2½ περίπου χρόνια που η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο της κρίσης, αυτό το ίδιο σύστημα δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ισχυρίζεται ότι «ε, μπόρα είναι, θα περάσει».

Και πως μια επιστροφή στην προηγούμενη χαρισάμενη ζωή είναι ζήτημα χρόνου!

Πώς; Μα με τις εκλογές και με την πύρρεια νίκη κάποιου από τους υπάρχοντες πιλιτικούς ως επόμενου πρωθυπουργού - εθνοσωτήρα.

Τα πάλαι ποτέ κόμματα εξουσίας προσπερνούν το γεγονός ότι ο δικομματισμός πέθανε με το πρώτο μνημόνιο. Και πως η υπογραφή του δεύτερου με τις πρόσφατες ομαδικές διαγραφές σήμανε και το τέλος των προσωποπαγών κομμάτων.

Αγνοούν επίσης ότι τουλάχιστον ένας στους τρεις πολίτες παραμένει αναποφάσιστος. Πράγμα που σημαίνει ότι οι πολίτες αδημονούν για κάτι το καινούργιο, κάτι που θα είναι το κάτι άλλο για να αποφασίσουν. Κάτι υγιέστερο στο πολιτικό προσκήνιο δηλαδή, που και όραμα ελπίδας για το έθνος θα έχει και τη δύναμη να συγκρουσθεί με δυνάμεις αντίθετες προς το συμφέρον και την προοπτική της χώρας.

Το γεγονός είναι ένα: όποτε κι αν γίνουν εκλογές, η Βουλή αλλά και οι κυβερνήσεις που θα προκύπτουν εφεξής, δεν θα έχουν καμιά σχέση με ό,τι συνέβαινε προηγούμενα.

Ότι κι αν λένε τα γνωστά τηλεοτπικά παπαγαλάκια σε αδιάφορες τηλεοτπικές συζητήσεις...

ΧΑΡΑΤΣΙ ΑΚΙΝΗΤΩΝ...

Έχουν γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία τα ψηφίσματα Δήμων, φορέων, ομάδων ενάντια στο χαράτσι για τα ακίνητα.

Που ήρθε για να μείνει, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός, έτσι κάθε διαμαρτυρία είναι απλώς για τους τύπους και για μικροκομματικά συμφέροντα ενόψι εκλογών.

Αν θέλουν ειδικά οι πολλοί Δήμοι που εκδίδουν ψηφίσματα για το χαράτσι να είναι πραγματικά χρήσιμοι για τους δημότες τους, οφείλουν να ασχοληθούν σοβαρά κι οργανωμένα με τα απίστευτα λάθη και τις παραλείψεις που υπάρχουν στους λογαριασμούς της ΔΕΗ και επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο το ήδη υψηλό χαράτσι, όπως τους λανθασμένους υπολογισμούς των τιμών ζώνης, τα σφάλματα υπολογισμού του εμβαδού του ακινήτου, τα πλασματικά εμβαδά (μεγαλύτερα του πραγματικού) που επηρεάζουν τη χρέωση του Τ.Α.Π. κ.λπ.

Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο. Είναι χιλιάδες οι πολίτες που προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους και να βγάλουν άκρη με τις χρεώσεις που τους έχουν επιβληθεί, αλλά μπλέκουν στις συμπληγάδες μεταξύ Δήμων, Δ.Ε.Η. και Δ.Ο.Υ.

Ας κάνουν, λοιπόν, οι Δήμοι καλά τη δουλειά που τους αναλογεί, ας ελαφρύνουν στην πράξη τα βάρη που έχουν πέσει πάνω στους πολίτες κι ας αφήσουν κατά μέρος τις ανούσιες πολιτικολογίες.

Μια τέτοια προσπάθεια θα εκτιμηθεί πολύ περισσότερο από τους δημότες αντί να εκφράζει ένα Δημοτικό Συμβούλιο τη γενική του αντίθεση με το χαράτσι στα ακίνητα, που είναι άλλωστε καθολική μεταξύ των πολιτών.

Κανονικά ωστόσω θα πληρωθεί η πρώτη δόση με το χαράτσι των ακινήτων ακόμη και αν υπάρχουν λάθη στον υπολογισμό, ενώ εξαιρούνται του νέου φόρου άνεργοι, πολύτεκνοι, άτομα με ειδικές ανάγκες - αχρηστευμένοι πάνω από 80%, άτομα με προφανή οικονομική αδυναμία, κτλ.

Οι όποιες διορθώσεις θα γίνουν πολύ αργότερα, κατόπιν αιτήσεων και ταλαιπωρίας και όποια διαφορά προκύψει θα υπολογίζεται στο χαράτσι του επόμενου έτους, αφού είπαμε γίνεται μόνιμο...

Μπορεί να ζητήσει κάποιος εξαίρεση από το τέλος ακινήτων επικαλούμενος τον νευρικό κλονισμό που έπαθε όταν είδε τον λογαριασμό;

Πως έχω σπίτι μού 'βαλαν

χαράτσι να πληρώσω

και μου θυμίζουν την Τουρκιά

πως να τους καμαρώσω;

ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ...

Ένα σπορ που ανέκαθεν ευδοκιμούσε στη χώρα και το οποίο τελευταία έχει πάρει διαστάσεις που φτάνουν στα όρια του γελοίου, είναι η ίδρυση από τον πάσα ένα αργόσχολο ή αιώνιο φοιτητή αριστεριστή αιθεροβάμονα μιας "κίνησης" με την οποία καταλύει τους κανόνες λειτουργίας του κράτους μας και εγκαθιδρύει το δικό του κράτος καταλαμβάνοντας δημόσιες υποδομές και δημόσια κτήρια, κατά προτίμηση αυτά των εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.

Οι ευκίνητες αυτές "κινήσεις" των 3 - 5 - κι όχι πάνω από 10 ατόμων, παρεμβαίνουν υπέρ οιουδήποτε και για οποιοδήποτε λόγο, έχουν καθιερώσει την εβδομαδιαία διαδήλωση κάθε Πέμπτη απόγευμα της μιας χούφτας ατόμων, επιτίθενται εναντίον οποιασδήποτε αρχής την οποία αμφισβητούν και διαπομπεύουν έτσι και δεν πάει με τα νερά τους και με την ανοχή της Πολιτείας και των ανά τετραετία μόνο, ασκούντων τον ρόλο τους ως πολιτών, γίνονται κράτος εν κράτει αφού κανείς δεν αντιδρά.

Σε αυτό το σπορ προπονούνται από προχθές κάποιες αριστερές κινήσεις άπλυτων και κουρελιάρηδων νεολαίων, που εγκατέστησαν 250 παράνομους μετανάστες (και πολιτικούς πρόσφυγες, κατά δήλωσή τους μόνο) ως σκεύη, που μετέφεραν από την Κρήτη στη Νομική, για να τους διευκολύνουν στην προπόνησή τους εναντίον της κυβέρνησης.

Μην απορείτε γιατί δεν τους μετέφεραν στα σπίτια τους για φιλοξενία, διότι προφανώς το κτήριο της Νομικής προσφέρεται καλύτερα για στέγαση καταυλισμού προσφύγων, όταν μάλιστα ο βολικός Πρύτανής της δεν βλέπει όπως και οι κινηματίες φοιτητές, ουδεμία προσβολή του Ακαδημαϊκού ασύλου...

Και κανείς βέβαια δεν θα είχε κανένα ψόγο ή αρνητική κριτική ούτε για τους νεολαίους ούτε για τις πρυτανικές αρχές, αν έπειθαν με τις ενέργειες τους ότι συμπαρίστανται στο βιοτικό πρόβλημα των (αχρείαστων) λαθρομεταναστών, αλλά όταν χρησιμοποιούνται εκβιαστικά για μαζική και χωρίς κανένα έλεγχο παροχή πολιτικού ασύλου και ως σκεύη σε πολιτικά παιχνίδια, από κινήσεις, κόμματα και κομματίδια των παραπάνω ολιγομελών παρεών που εναγωνίως ψάχνουν λόγο ύπαρξης...

Καθώς και από πλούσιους προικοθήρες - πολιτικούς της πλάκας & της αναταραχής που βρήκαν τρόπο να επανέλθουν στην επικαιρότητα και από βαρεμένους κατακέφαλα ακαδημαϊκούς δασκάλους που δεν κατάλαβαν ακόμη πως η πολλή "δημοκρατία" βλάφτει ανεπανόρθωτα...

Αφού καθόμαστε και τους κοιτάμε από απόσταση σε κάθε τους δράση - καραγκιοζιλίκι όπως κάνει η αστυνομία με τους διάσπαρτους ρουφιάνους, που και δεν πιάσαμε ακόμη τα στελιάρια εμείς οι υπόλοιποι πολίτες να δούνε πόσα απίδια βάνει ο ντορβάς και πόσο αντέχουνε το γνήσιο ραβδί οι περιθωριακοί επαναστάτες του κώλου...

[χθες βράδυ είχανε 20 κουρελιάρηδες μαλλιάδες και 2 κάδους να κλείνουν τον κεντρικό δρόμο όσο τους γούσταρε, για το τίποτα]

Και κακομαθαίνουνε και οι νεώτεροι στο μπάχαλο και ονειρεύονται επαναστάσεις ακόμη και τα δημοτικά και νηπιαγωγεία, με δεδομένη την στήριξη των παραπάνω για λίγες μέρες χαβαλέ....με την ελπίδα πως τούτη τη φορά θα ξεκινήσει η επανάσταση!

ΛΙΓΗ ΤΟΛΜΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ...

Ας τολμήσουμε εμείς να φανταστούμε τι θα γινόταν αν οι πολιτικοί μας και οι λοιποί κοινωνικοί εταίροι τολμούσαν επιτέλους να δράσουν, να κινηθούν δυναμικά.

Τι θα γινόταν αν ο Γιώργος τολμούσε να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ του Αντρέα που ολοκλήρωσε τον κύκλο του, ξεφορτωθεί τους Παναγιωτακόπουλους, Κουλούρηδες, Πάγκαλους κλπ φθαρμένους παλαιοκομματικούς και ίδρυε ένα νέο, σύγχρονο κόμμα, προσαρμοσμένο στις σημερινές ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας;

Τι θα γινόταν αν ο Βενιζέλος τολμούσε να αποχωρήσει από το σημερινό ΠΑΣΟΚ, ακολουθούμενος από κάποιους «γενναίους» υποστηριχτές του και να εκφράσουν τις προτάσεις τους μέσα από ένα νέο πολιτικό φορέα, αν έχουν βέβαια κάτι να τους διαφοροποιεί από τους ήδη υπάρχοντες;

Αν τολμούσαν οι τόσες εκφράσεις της Αριστεράς να απαλλαγούν από τις κομμουνιστικές μαλακίες του παρελθόντος που οδήγησαν στην εξαθλίωση τόσους λαούς που δοκιμάστηκαν, να προτείνουν κάποιες εφικτές προτάσεις και να αναλάβουν και το κόστος υλοποίησης τους για μια καλύτερη κοινωνία, αντί να την ονειρεύονται αενάως και εκ του ασφαλούς, μέσω της ανέξοδης δημαγωγίας;
Οι νεώτεροι τι περιμένουν να ξεφορτωθούν τις αρτηριοσκληρωτικές ηγεσίες τους;
Δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλό από τις σημερινές, ας βγούν μπροστά εκείνοι.

Τι θα γινόταν αν ο Καρατζαφέρης που είναι αγωνιστής, σταματούσε να συμβουλεύεται κάποιους απόστρατους καραβανάδες του παλιού καιρού ή άλλα ξεπερασμένα ξόανα κι επενέβαινε δυναμικά με ριζοσπαστικές προτάσεις προς όφελος της κοινωνίας σήμερα, πέρα από εθνικοπατριωτικές ενδοσκοπήσεις του παρελθόντος;

Τι θα γινόταν αν ο Καραμανλής που τώρα έχει την ευκαιρία της ζωής του, τολμήσει να κάνει αλλαγές στην δομή του κράτους, στον τρόπο άσκησης της εξουσίας, στον δραστικό περιορισμό των κοπροϋπαλλήλων, να έρθει σε ρήξη με το κατεστημένο δεκαετιών,την εφαρμογή αξιοκρατίας, την δραστική αντιμετώπιση κρατικών ατασθαλιών, και άλλα πολλά που ξέρει καλά;

Τι θα γινόταν αν οι εργαζόμενοι τολμούσαν να ξεφορτωθούν τις συνδικαλιστικές «ηγεσίες», τους εργατοπατέρες που δεν δούλεψαν ποτέ στην παραγωγή (το «δούλεμα» σε βάρους τους δεν μετρά), αφήσουν για λίγο τις συντεχνιακές διεκδικήσεις και προσωρινά βολέματα και πάρουν στα χέρια τους τις δουλειές τους και το μέλλον τους; Δεν χρειάζονται πατρώνες, ιδίως κομματικούς, μουλωχτούς.

Ένα παράδειγμα είναι η Ο.Α. που είναι το φλέγον θέμα των ημερών.
Τι θα γινόταν αν αναλάμβαναν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι υπεύθυνα την λειτουργία της εταιρείας, έβρισκαν τρόπο να λειτουργήσει ορθολογικά, κερδοφόρα, χωρίς μεμψιμοιρίες και κλαψουρητά για το μέλλον τους (στα χέρια τους είναι) και ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ, έβρισκε την θέση της μέσα στον διεθνή ανταγωνισμό.

Αρκεί ο καθένας να πληρώνει το κόστος των απαιτήσεων του, να δείς για πότε ξεπερνιούνται τα προβλήματα, που τα περισσότερα είναι οικονομικά.

Το παράδοξο είναι πως για να δούμε τα παραπάνω, πρέπει να τολμήσουν κάποιοι.
Με λίγο σπρώξιμο κι από μας για κίνητρο. Θα το τολμήσουμε;