ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ...

Η ισπανική εταιρεία Inditex (Zara, Zara Home, Bershka, Massimo Dutti, Oysho, Stradivarius, Pull & Bear, Uterqόe), είναι η υπ' αριθμόν ένα εταιρεία λιανικής πώλησης ρούχων στον κόσμο. Αυτή τη στιγμή παράγει 840 εκατομμύρια ρούχα και αξεσουάρ τον χρόνο, τα οποία πουλάει σε 5.900 καταστήματα και 85 χώρες.

Ο ιδρυτής της Amancio Ortega Gaona δεν έχει δώσει ποτέ καμία συνέντευξη, δεν παρίσταται σε κοινωνικές εκδηλώσεις και δεν υπάρχει σε φωτογραφίες. Η ίδια σεμνότητα διακρίνει ολόκληρη την Inditex.

Δεν διαφημίζεται ποτέ και πουθενά, μετά βίας διαθέτει ένα μικρό τμήμα Μάρκετινγκ και δεν συνεργάζεται με διάσημους σχεδιαστές όπως οι ανταγωνιστές της. Παρ' όλα αυτά κατάφερε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που αγοράζει ρούχα ο κόσμος και να δηλώνει κέρδη ύψους δύο δις ευρώ τον χρόνο, την ίδια ώρα που η Ισπανία προσπαθεί να αποφύγει τον Μηχανισμό Στήριξης.

Αντί να ξοδεύει λεφτά σε διαφήμιση, η Inditex φροντίζει να ράβει τα ρούχα της όσο το δυνατόν πιό κοντά στο ισπανικό αρχηγείο της. Κάνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό που συνηθίζεται σε όλες τις ανάλογες βιομηχανίες της Δύσης.

Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής γίνεται στα ισπανικά εργοστάσια της εταιρείας και σε συνεργαζόμενες μονάδες στην Πορτογαλία, την Τουρκία και στο Μαρόκο. Τα υπόλοιπα ρούχα ράβονται σε χώρες όπως η Κίνα, η Βραζιλία και το Μπαγκλαντές αλλά τα πιό τρέντι κομμάτια παράγονται εντός Ευρώπης, έτσι ώστε ο μάξιμουμ χρόνος μεταξύ σχεδιασμού και παράδοσης να μην υπερβαίνει τις 2-3 βδομάδες.

Αυτή η ταχύτητα είναι ένα άλλο μυστικό της επιτυχίας της Zara. Το στόκ των καταστημάτων του ανανεώνεται κάθε 11 μέρες (!!), με αποτέλεσμα την ριζική αλλαγή των καταναλωτικών συνηθειών μας. Το βλέπουμε, μας αρέσει και το αγοράζουμε επί τόπου, αφ' ενός διότι είναι φτηνό και καλό κι αφ' ετέρου διότι αν δεν το πάρουμε επι τόπου, δεν θα το ξαναβρούμε...

ΕΜΠΟΡΟΥ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ...

Συνελήφθη προχθές μια φτωχή 23χρονη κοπέλα γιατί έκλεψε ένα κουρελόρουχο από ένα κατάστημα.

Αν και το ρούχο (που το χρειαζόταν για τον χειμώνα, δεν ήταν πολυτελές περιττό κομμάτι) δεν άξιζε πάνω από 20 ευρώ σύμφωνα με το καρτελάκι που είχε πάνω του, ο απατεώνας έμπορος με τα 2 μεγάλα καταστήματα πλήρωσε 100 ευρώ από την τσέπη του για να της κάνει μήνυση για να τιμωρηθεί παραδειγματικά όπως φώναζε, ωρυόμενος στο τμήμα στους μπάτσους πως έχασε κέρδη από ένα κουρελόρουχο που δεν του κόστισε πάνω από 5 ευρώ το πολύ και το είχε σε προσφορά να το ξεφορτωθεί...

Η φτωχή κοπέλα αυτοκτόνησε στο κρατητήριο μην μπορώντας να αντέξει την ποινή που σίγουρα θα της επέβαλαν δικαστές που δεν έχουν καμιά επαφή με την αληθινή ζωή και κοινωνία και θα περνούσε πολλούς μήνες σε φυλακή χωρίς να έχει ούτε σαπούνι να πλυθεί ούτε ένα μπισκότο να φάει όταν το φαί ήταν κακό ή λίγο, έτσι λυτρώθηκε από τη μιζέρια της που πάντα ίδια θα ήταν όσα χρόνια και να ζούσε.

Ο έμπορας αδιάφορος ξαναγύρισε στα μαγαζιά του και στα κέρδη του, που τα κάνει κάθε βράδυ πούρα κι αλκοόλ, παριστάνοντας τον μαχαραγιά με χαρέμι τις 5 - 6 υπαλλήλους του, ίδιο φύραμα με δαύτον.

Σε λίγο ενόψει Χριστουγέννων θα βγάλει φιρμάνι (μαζί με τους υπόλοιπους του εμπορικού συλλογου) να προτιμήσουμε τα δικά του εμπορεύματα και να στηρίξουμε τάχα την τοπική οικονομία, ήτοι να αγοράσουμε ακριβά για τις γιορτές όλη την κοτσιπιδιασμένη κουρελαρία που δεν κατάφερε αυτός να πουλήσει τα τελευταία χρόνια, να σώσει άλλη μια χρονιά τα μαγαζιά του και το τομάρι του.

Για να συνεχίσει αυτός να κυκλοφορεί με δανεική από τράπεζα Πόρσε καγιέν, να έχει σπίτι και εξοχικό, να βγάζει λεφτά και να έχει όνομα στην κοινωνία, να κάνει ανέμελος ταξίδια ανά τον κόσμο όπως πρώτα, μην τον αγγίζοντας καμιά κρίση τον απατεώνα και τους δικούς του, που θα κληρονομήσουν τα μαγαζιά μεθαύριο χωρίς να ξέρει κανείς τους να πουλά, μόνο να απαιτούν από όλους και πρώτα από την κοινωνία και το κράτος...

Κι εμείς να κοιτάζουμε και να πληρώνουμε τις ζωές τους...

MADE IN BANGLADESH...

Από το Μπαγκλαντές έφτασε εδώ ο Ραχμάν, περνώντας 30 χώρες ανάμεσα, για να ξεπεινάσει κι αυτός μαζί με μιλιούνια άλλους ξεπεσμένους του πλανήτη...

Καμμιά αχέση βέβαια η χώρα και η πόλη μας με τη δική του. Διαφορετικά τα ήθη, η θρησκεία, το φαγητό. Όλα εκτός από τα ρούχα που έβλεπε σε πολλά μαγαζιά. "Made in Bangladesh" έγραφαν όχι στο ταμπελάκι με τα χαρακτηριστικά τους βέβαια, μα στις χάρτινες κούτες που απρόσεκτα άφηναν απέξω από τα μαγαζιά οι έμποροι για τον σκουπιδιάρη και έγραφαν με μεγάλα γράμματα τον τόπο αναχώρησης τους και με κόκκινο μαρκαδόρο τ' όνομα του παραλήπτη τους, ικανά να προσελκύσουν το ενδιαφέρον του κάθε (λίγο) προσεκτικού παρατηρητή - διαβάτη, τις μέρες των παραλαβών...

Τα ήξερε ο Ραχμάν τα ρούχα τα ψευδοεπώνυμα, τέτοια έφτιαχνε στα νιάτα του δουλεύοντας 15ωρα στο υπόγειο εργαστήρι του τότε αφεντικού του για 5 δολλάρια τη μέρα, κάθε μέρα, αφού εκεί δεν υπήρχαν Κυριακές, ούτε Κύριοι εξ ουρανού να τους τις αφιερώσουν...

Να που τώρα στη μέση της ζωής του αξιώθηκε να βρεθεί στα μέρη που κατέληγαν τα προϊόντα που του φάγανε τα καλύτερα του χρόνια. Σαν ξένος δεν παραξενεύτηκε που σ' ένα τέτοιο πολυτελές φαινομενικά μαγαζί έγραφε "outlet", δεν ήξερε αυτός ο αγράμματος τι σήμαινε στην δυτική κοινωνία...

Και οι άλλοι που ζούσαν εκεί; Κάποιοι γνώριζαν πως εκεί κατέληγαν τα υπόλοιπα της σεζόν και τα σπασμένα νούμερα από το κύριο μαγαζί το "abovo" κι αν ήταν τυχεροί και προλάβαιναν εγκαίρως να εντοπίσουν το χρώμα και το νούμερο τους, αποκτούσαν επώνυμο κουστούμι ή πουκάμισο σε τιμή ευκαιρίας...μα αυτά τα κελεπίρια ήταν μετρημένα, ούτε 20 κομμάτια τη σεζόν...

Κάποιοι που ήξεραν κι από άλλα "outlet" πρωτευουσιάνικα, απορούσαν πως λειτουργούσε το μαγαζί όλο τον χρόνο, έβγαζε κέρδη ικανά να το διατηρούν σε κεντρικό σημείο της πόλης, αναβαθμισμένο και φρουρούμενο όντως απέναντι από γραφείο υπουργού, να το ανακαινίζουν, να περνούν καλά οι ιδιοκτήτες και να βολευτούν και κάποιες υπάλληλοι (μόνο εμφανίσημες και πρόθυμες), οι πιο ευνοημένες της υπόθεσης, αφού έπαιρναν μηνιαίως μισθό υπερ-αρκετό για τα προσόντα τους καθαρές και ξεκούραστες, χωρίς να έχουν τις ανησυχίες και τα τρεξίματα των αφεντικών, ακόμη και τις μέρες που δεν έμπαιναν πελάτες και τις περνούσαν με φραπέδες, χαχανίζοντας για τους περαστικούς μέσα απο την φυμέ τζαμαρία...

Το μυστικό τους που τώρα ήξερε ως κι ο Ραχμάν, ήταν πως μαζί με τα λίγα επώνυμα κουστούμια με έκπτωση 60% όπως διαφήμιζαν, έφερναν και πουλούσαν τα "made in Bangladesh" είδη με κέρδος 800% όλο τον χρόνο. Πολλά τα είδη, κυρίως casual και γυναικεία φορέματα μιας σεζόν, όπως τα βερνίκια και οι βαφές για τα μαλλιά των θηλυκών πελατών...

Πολλοί πελάτες προστέθηκαν σ' αυτούς που ήξεραν το "outlet" σαν μέρος περιορισμένων ευκαιριών κάποιες περιόδους μετά τις εκπτώσεις...Χωριάτες, φτωχοδιαόλοι, τριτοκοσμικοί απόκληροι που ένοιωθαν εκεί μέσα "όπως στην πατρίδα", κλπ αγοραστές περιορισμένου εισοδήματος που δεν νοιάζονταν για την ποιότητα των ρούχων, μα περισσότερο για τα νάζια της σέξυ πωλήτριας και τον καλλίγραμμο στα όρια του ιδανικού κώλου της που ήξερε να τον κουνά όπως λίγες ακόμη και πότε - πότε σε στιγμές αφέλειας της, κατάφερναν να χουφτώνουν για μερικά δευτερόλεπτα...
Για αυτήν τη χαζούλα δεν έχει διαφορά αν είναι αρσενικοί ή θηλυκοί, αφού δείχνει αμφι...

Πολλοί οι πελάτες, πολλά και τα έσοδα κι ας είναι μερικά ευρώ μόνο από τον καθένα...συνολικά είναι αρκετά να ταίζουν όλα τα άτομα που φαίνεται να έχουν κάνει την τύχη τους με το συγκεκριμένο "outlet" και πολλά παραπάνω στη ζωή τους...

Μα και τους πελάτες που τη βρίσκουν εκεί τακτικά, αφού είναι συνέχεια γεμάτο τι να τους νοιάξει παραπέρα για το ότι αισχροκερδεί ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας τους, ο πονηρός επαρχιακός λιανέμπορος ενδυμάτων, ο οποίος βέβαια εάν χάσει και τον τελευταίο του αξιοπρεπή πελάτη θα διατυμπανίζει ότι φταίει το σύστημα, η κυβέρνηση και τα καρτέλ και θα αποκρύπτει ότι φταίει και αυτός προσωπικά...