ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ 2...

Τέσσερις άνδρες, 20, 40, 50 και 70 χρόνων ναυαγούν σε ένα ξερονήσι. Στο διπλανό νησάκι ναυαγούν τέσσερις δίμετρες μοντέλες.

- Να κολυμπήσουμε ως τα κορίτσια, λέει ο 20ρης.

- Εγώ λέω να κατασκευάσουμε μια σχεδία, του απαντά ο 40ρης.

- Καλά μην βιάζεστε και τόσο, λέει ο 50ρης.

Και στο τέλος ο 70ρης:

- Καλά ρε παιδιά, γιατί να τα κάνουμε όλα αυτά, αφού και από δω που είμαστε βλέπουμε μια χαρά;

ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ...

Μια παρέα φιλενάδων στα 40 τους συζητούσε πού θα έβγαιναν για φαγητό.

Τελικά συμφώνησαν να συναντηθούν στο εστιατόριο Ocean View, μια και οι σερβιτόροι φορούσαν στενά παντελόνια και είχαν ωραία οπίσθια...

10 χρόνια αργότερα κλείνοντας τα 50, συζητούσαν και πάλι πού θα πήγαιναν για φαγητό. Τελικά συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, επειδή το φαγητό εκεί ήταν πολύ καλό και η συλλογή των κρασιών εξαιρετική...

10 χρόνια αργότερα στα 60 τους, συζητούσαν για άλλη μία φορά πού θα πήγαιναν να φάνε. Τέλος συμφώνησαν να βρεθούν στο εστιατόριο Ocean View, επειδή εκεί θα έτρωγαν ήσυχα και το εστιατόριο είχε πανέμορφη θέα στη θάλασσα...

10 χρόνια αργότερα 70άρες πια, συζητούσαν πού θα πήγαιναν για φαγητό. Τελικά συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, μια και ήταν προσβάσιμο στα αναπηρικά τους καροτσάκια και υπήρχε ακόμη και ασανσέρ...

10 χρόνια αργότερα έχοντας κλείσει πια τα 80, συζητούσαν πάλι πού θα έβγαιναν για φαγητό. Τέλος συμφώνησαν να πάνε στο εστιατόριο Ocean View, μια και δεν είχαν ξαναπάει ποτέ εκεί...

ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ...

- Ήρθε ο Νίκος να σε βρει προχθές το βράδυ;

Ρώτησε η γυναίκα του όταν με πάντηξε το πρωί.

- Όχι, δεν ήρθε προχθές, μα έχω κιόλας να τον συναντήσω εδώ κι έξι μήνες, σούπε πως θα 'ρχόταν;

- Δεν είπε τίποτα, μα έκανε πως έγραφε στον υπολογιστή μέχρι που πήγα και κοιμήθηκα στις 11.00μμ και σε λιγάκι τον άκουσα να βγαίνει από το σπίτι και πρέπει να γύρισε αργά. Υπόθεσα πως θα 'ρχότανε σε σένα.

- Σε μένα έρχεται μόνο όταν θέλει βοήθεια για κάτι, με τους άλλους φίλους σας που βγαίνετε μαζί θάταν.

- Ούτε κει πήγε, τους ρώτησα, μα που να πάει νυχτιάτικα και φτιαγμένος αφού είχε ξυριστεί και λουστεί από νωρίς...

Και δεν είναι η πρώτη φορά που ξεπορτίζει αργά το βράδυ, όταν πέφτω να κοιμηθώ αφού όλο το απόγευμα γυρίζω το παιδί στα φροντιστήρια και κείνος είναι στο σχολείο ή τα χωράφια και υποτίθεται πως γυρίζει κουρασμένος.

- Έτσι που τον ξέρω, μάλλον θα πήγε στο μπαρ που είναι εκείνη η ξεπεσμένη Ρουμάνα που ζητά μόνο 40 ευρώ να κάτσει στον οποιοδήποτε. Σε τέτοιες βραδυνές εξόδους την είχε δει...

- Τι να πάει να κάνει;

- Να βρει ότι δεν του δίνεις εσύ και να επιβεβαιωθεί κιόλας σαν άντρας στο παραπέντε που βρίσκεται και τον πιάνει η κρίση της μέσης ηλικίας. Σου λέει για λίγα χρόνια ακόμη θα μου σηκώνεται ο αποστόλης και τη γυναίκα την βαρέθηκα πια, έχει πιάσει κει κείνη τα 40 πια, ζυγίζει και 200 οκάδες μόνο ο κώλος της...

Παντρευτήκατε στην εποχή σας έχοντας εκείνος στο νου του τα κτήματα και τα οικόπεδα - φιλέτα στον Πλατανιά κι εσύ τον επιστήμονα που άσπρισαν τα μαλλιά του στα θρανία, μα εδά τα άσπρα μαλλιά είναι μειονέκτημα όπως και η κοιλιά (γινομένη από τις ταβέρνες που βόσκετε) για αυτό έτρεχε πέρσι στο άλσος να την ρίξει και κοίταζε και όσες κολυμπούσαν τον χειμώνα, μα δεν έκατσε η καλή και κοιτά τώρα αλλού.

Αν δεν ήταν τσιφούτης θα πήγαινε ως το Ρέθυμνο που είναι οι δασκαλοσχολές και γίνεται κυριολεκτικά της πουτάνας η παρέλαση κάθε βράδυ μα αυτός τσιγκουνεύεται τα καύσιμα και δεν γουστάρει να κάνει νυχτερινούς δρόμους πήγαινε - έλα. Και από την άλλη πως να μοστράρει για νέος, ελεύθερος κι ωραίος με το σαράβαλο αγροτικό φορτωμένο κούρκουτα, άσε που οι νεαρές τσουλάρες μάθανε και απαιτούνε λεφτά για ποτά και λοιπά φοιτητικά έξοδα από τους κορτάκηδες [αύριο οι ίδιες με πτυχία θα κάνουνε τις δασκάλες στα παιδιά σας και θα τα κατεβάζουνε στους δρόμους για "αγώνες", τεμπονέρες και λεφτά για την παιδεία].

Άμα τον δεις να πουλά το αγροτικό και να παίρνει κάμπριο ν' ανησυχείς πραγματικά, καθώς κι άμα τον δεις να ενδιαφέρεται να βάψει τα άσπρα μαλλιά και δεν φορά πια περισκελίδες ως το γόνατο από την λαϊκή για σώβρακα, μα αγοράζει τα πούστικα του Κalvin Clain από το ΕROS. Και το μουστάκι του μπορεί να ξυρίσει που τό'χει για κειμήλιο, όπως είναι ίδιο με του πατέρα του.

'Ή άμα αφήσει τα χωράφια να ρημάξουνε όπου σου λέει τώρα πως πάει αξημέρωτα και την βγάζει στο εξοχικό του που ανακαίνισε πέρσι με την καθηγήτρια της ψυχολογίας, όπως υποψιάζονται οι μαθητές τους και γελούν πονηρά μεταξύ τους...

Και για το τέλος, αφού είστε μαζί μόνο όταν σας καλούν σε κάποια κοινωνική εκδήλωση για τα μάτια του κόσμου και την υπόλοιπη μέρα χώρια, τι άλλο περίμενες να συμβεί νομοτελειακά, όπως η ζωή δείχνει;

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΖΩΗΣ...

Ένας ηλικωμένος που έχει φτάσει αισίως 90 ετών πάει σε μια ασφαλιστική εταιρεία κι απυθύνεται σε έναν ασφαλιστικό σύμβουλο.

- Γεια σας, θέλω να κάνω μια ασφάλεια ζωής...

- Τι λες ρε παππού, ασφάλεια ζωής, τρελλάθηκες, πόσο είσαι;

- 90 ετών, λέει ο παππούς.

Τρελαίνεται ο ασφαλιστής. Είναι γνωστό πως οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν ασφαλίζουν εύκολα άτομα άνω των 60 ετών.

- Μιλάς σοβαρά τώρα; Τί να την κάνεις τώρα πια;

- Να, θέλω να πάω με τον πατέρα μου ένα ταξίδι στο εξωτερικό και τέτοιοι καιροί που είναι, καλό είναι να είμαστε ασφαλισμένοι.

Ο ασφαλιστής τώρα είναι που έχει τρελαθεί ολότελα...

- Με τον πατέρα σου θα ταξιδέψετε; Πόσο είναι εκείνος;

- Ε, θα μπεί στα 120 τον άλλο μήνα.

- Και τι θα κάνετε στο εξωτερικό οι δυο σας;

- Να μωρέ, πηγαίνουμε να επισκεφτούμε τον παππού μου.

Ο ασφαλιστής χτυπάει το κεφάλι του στο γραφείο.

- Τι λες ρε μπάρμπα, με κοροϊδεύεις; Πόσο είναι ο παππούς σου;

- Κλείνει τα 142 σε μια βδομάδα.

- Και τι θα κάνετε εκεί που θα πάτε;

- Παντρεύεται ο παππούς και πάμε στο γάμο!

Ο ασφαλιστής έχει σκαρφαλώσει στο πρεβάζι και είναι έτοιμος να φουντάρει. Πρώτη φορά του τυχαίνει τέτοια περίπτωση μακροζωϊας που έχει ακυρώσει όλες τις στατιστικές.

- Και καλά. ψελλίζει εντέλει...πως του ήρθε να παντρευτεί σε τέτοια ηλικία;

Κι απαντά ο 90ρης παππούς:

- Οικογενειακή υπόθεση μωρέ τώρα, τον πιέζουν να αποκατασταθεί πια οι γονείς του!!!

ΤΡΙΑΝΤΑΡΗΣΕΣ; ΓΕΡΑΣΕΣ!

Πολλά χρόνια είχα να μιλήσω με τον Λευτέρη. Στην πραγματικότητα δυο δεκαετίες. Από τότε που βρισκόμασταν μαζί τακτικά στο γυμναστήριο και χτίζαμε σώματα σηκώνοντας εκατοντάδες κιλά σίδερα σε εξουθενωτικές ασκήσεις κι επαναλήψεις...

Τα σώματα τα διαθέτουμε σε καλή κατάσταση και σήμερα με κάποια ήπια άσκηση καθημερινά, όπως διαπιστώσαμε όταν μιλούσαμε για κείνες τις μέρες, περπατώντας ένα απόγευμα στα περίχωρα της πόλης.
Είχαμε χρόνο στη διάθεση μας να τα πούμε, από τη μια η καλή φυσική κατάσταση και συμπαγή μυική μάζα που διατηρούμε κι από την άλλη η επίδραση των βιταμινών και των άλλων διατροφικών στοιχείων που έχουμε φουλάρει τον οργανισμό μας, μας επιτρέπουν να περπατάμε για ένα τρίωρο πριν αρχίσουμε να κουραζόμαστε...

Δυστυχώς αυτό δεν μετρά καθόλου για τους άλλους, που κοιτούν τι γράφει η ταυτότητα όταν είναι να πάρουν έναν άνθρωπο στη δουλειά τους. Το έζησε ο Λευτέρης όταν τον έδιωξε ο ιδιοκτήτης από το μηχανουργείο που δούλευε χρόνια και σήμερα δουλεύει σαν courier κάνοντας μεταφορές δεμάτων.

- Ξέρεις τι είναι να δουλεύεις όλη την ζωή σου σε ένα μαγαζί, να περάσεις τα νιάτα σου χτυπώντας σίδερα με τη βαριά, μέσα σε μουντζούρες κι αναθυμιάσεις και μια μέρα να έρχεται ένας αλλοδαπός αληταράς από το πουθενά, να σου παίρνει τη δουλειά και τα λεφτά μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι τώρα 20 χρονών κι εσύ πέρασες τα 35 όπως είναι φυσικό, δεν μπορεί κανείς να σταματήσει τον χρόνο...

- Δεν ξέρω Λευτέρη, εμένα δεν με προσέλαβε κανείς σαν υπάλληλο για να μπορεί να με διώξει κατόπιν, πάντα δούλευα μόνος με κάποια αμοιβή κι όχι μισθό, μα αυτό που λες το βλέπω συχνά, άσχετα αν δεν συνέβηκε σε μένα...
Και το πρώην αφεντικό τι είπε, με ποια δικαιολογία σ' έδιωξε;

- Τι να σε κάνω ακόμη, ο νέος κατουρεί ψηλά κι εσύ τώρα πια κατουρείς πίσω, καλά έκατσες τόσα χρόνια κι έφαες ψωμί από μένα, τώρα είναι η σειρά του άλλου...
Άκου τι βρήκε να πει σε μένα που δεν φαίνομαι καν πεσμένος, τους πατώ κάτω σαν γατάκια κι αυτόν και τον ξένο εργάτη εύκολα...

- Τα σκοτώνουνε τ' άλογα όταν γεράσουνε Λευτέρη, το βλέπεις παντού να γίνεται, και σε σένα και στους παίχτες που παίζουν μπάλα από νεαροί, και στις γυναίκες που δύσκολα βρίσκουνε δουλειά μετά τα 25 αν δεν έχουν εξειδικευμένες σπουδές ή απλά κάνουν παιδιά πριν τις πάρουν τα χρόνια...

- Τι πιθανότητες έχει μια 30άρα αλήθεια να ανταγωνιστεί μια 18άρα που μόλις τελείωσε το λύκειο και ψοφά για λεφτά με μια οποιαδήποτε απλή δουλειά, να μπορεί να βάφει τα νύχια και τα μαλλιά και να ξοδεύει κάθε βράδυ σε ποτά και φούμαρα, τη ζωή που όλες ονειρεύονται;

- Και να διαθέτει μουνί κεράσι, να επωφελείται ο γερο-μπερμπάντης από το μαγαζί με τα καλλυντικά που την προσέλαβε...

- Αλλιώς τι να την πληρώνει να την κάνει, αν είναι να της τα τρώει άλλος παριστάνοντας τον αγαπητικό της. Γιατί αυτή τα παίρνει εύκολα τα λεφτά στο κεντρικό μαγαζί, ενώ αυτός θα έπρεπε να ψάχνει τις οικοδομές και τα μηχανουργεία σαν εμένα, να λερώνεται και να κουράζεται...

- Και η δουλειά που βρήκες τώρα;

- Προσωρινή είναι κι αυτή, επειδή μπορώ και κουβαλώ φορτία σε μεγάλες αποστάσεις καθημερινά, δεν ξέρω για πόσο καιρό θα την κάνω, εσύ Κωστή τους ξεφορτώθηκες τους αφεντικούς κι έγινες επιχειρηματίας;

- Ίδρυσα πρόσφατα την "Acanthus Productions", να κάνω αυτά που θέλω, συνδυάζοντας όλα όσα ξέρω, από τα ηλεκτρονικά, το διαδίκτυο, την διοίκηση επιχειρήσεων, τη φωτογραφία και την σκηνοθεσία, μα προπαντός την ικανότητα να γράφω γλαφυρά για πράγματα κι αλήθειες της ζωής...
Προς το παρόν δεν με πληρώνει κανένας για όλα αυτά.

...Να, αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μια δυνατή τηλεταινία, να ψυχαγωγεί, να σοκάρει και να δείχνει κάτι πραγματικό από τη ζωή, ποιός θα με βοηθήσει να την φτιάξω που είμαι μόνος, χωρίς συνεργάτες ικανούς και χωρίς ιδιαίτερα κεφάλαια να επενδύσω...

Υπάρχει κανάλι να την προβάλλει, θα βρεθούν κι άλλα όταν έχω κάτι αξιόλογο και μοναδικό να δείξω, μα υπάρχει ένα γελοίο κώλυμα. Αν δεν την φτιάξω δεν μπορώ να κερδίσω θέαση και λεφτά από διαφημίσεις και χωρίς αυτά τα κέρδη δεν μπορώ να την κάνω ταινία τώρα, έχεις καμιά ιδέα ή πρόταση;

- Δεν ξέρω από τέτοια Κωστή, εσύ πάντα έβρισκες λύση σε προβλήματα που έλεγες προσωρινά κι έτσι ήταν, θα την κάνεις την ιστορία γνωστή με κάποιο τρόπο, κι αυτή και πολλές άλλες που ξέρεις ή θα βρεις, εγώ και οι υπόλοιποι θα τις βλέπουμε μετά να μαθαίνουμε...

- Δεν περιμένω το πόπολο να μάθει κάτι ή να ξυπνήσει, εγώ θα τους δείχνω όμως τη ζωή τους όπως πραγματικά είναι και τι φέρνει, όσοι ενδιαφέρονται να τη βλέπουν θα τη βλέπουν, οι άλλοι ας βλέπουν τις μαλακίες του Λαζόπουλου ή τους παλαβούς της Πάνια, αυτά τους αξίζουν...

Δεν θα κάνω τον σωτήρα κανενός, ούτε τον αφυπνιστή της κοινωνίας, την δική μου άποψη μου θα καταθέσω για πράγματα και καταστάσεις που βλέπω γύρω μου, κάποιοι θα την παρακολουθούν γιατί θα τη βρίσκουν ρεαλιστική, αν μάθουν και κάτι παραπάνω, έχει καλώς...

- Δεν φτάνει που με πετούν στην άκρη όταν περάσουν τα χρόνια της νιότης, έχω και μουρμούρα από την αρραβωνιαστικιά που με λέει άχρηστο κι ανεπρόκοπο που δεν είχα δική μου δουλειά να μην με διώχνει κανείς, μα δεν ξέρει κι αυτή τρόπο να την κάνουμε μαζί, αφού κοινό είναι το πρόβλημα, εσύ έχεις τέτοια Κωστή ή σαν διανοούμενος δεν...;

- Δεν έχω γκρίνια τώρα. Θέλω να γνωρίσω καλύτερα την Βίκυ που είναι απλή κοπέλα υπάλληλος σε επώνυμο μαγαζί, ασχημούλα μα τόσο χαριτωμένη και γλυκιά όταν με βοηθά να διαλέξω ρούχα, δεν είναι και κείνη αρνητική αφού βλέπω πως μαθαίνει και γνωρίζει αρκετά για μένα και τη δουλειά μου, μα νομίζω πως πλανάται όπως ο πολύς κόσμος με τις ηλικίες...

- Δηλαδή;

- Να ίσως πιστεύει κι αυτή το ίδιο με το παλιό αφεντικό σου για τους νέους, μα σίγουρα θα της αποδείξω πως δεν ισχύει όταν την βάλω στο κρεβάτι μου!