ΣΑΒΟΥΡΟΓΡΙΑ...

Γνωστός πνευματώδης μαντιναδολόγος βαπτίζει το εγγονάκι του και όλοι που παρεβρίσκονται του λένε συγχαρητήρια.

Κάποια στιγμή τον ρωτά ένας καλεσμένος πως αισθάνεται τώρα που έγινε και παππούς και κείνος απαντά:

Το να γενεί κανείς παππούς αυτό δεν είναι πράμα,
Το να κοιμάσαι με γιαγιά είναι μεγάλο δράμα...

Ναι ρε παιδιά, επαναλαμβάνει:

Το γενεί κανείς παππούς δεν έχει σημασία,
Το να κοιμάσαι με γιαγιά αυτό 'ναι τραγωδία!!!

ΕΡΑΣΤΗΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΟΥΛΙΟΥ...

Από το Μαρόκο ξέπεσε εδώ να καλιμεντέψει κι αυτός. Μα έμαθε γρήγορα πως άμα είναι κανείς Μαροκινός και 50+ χρονών πια, δεν πιάνει μπάζα μπροστά στον Αλγερινό ή Πακιστανό 20άρη, δεδομένου πως και οι δυο άχρηστοι είναι και μόνο για ανειδίκευτες χειρονακτικές δουλειές κάνουνε, οπότε προτιμάται ο νεώτερος φυσικά...

Όπως και οι υπόλοιποι ξεπεσμένοι μετανάστες, καθότανε κι αυτός ολημερίς σ' ένα παγκάκι και ήλπιζε, μα φαίνεται πως κάποια μέρα αλλάξανε τα πράγματα στη ζωή του.

Δουλειά δεν βρήκε, μα τον πρόσεξε μια γριά καρακατσούλα ίδιας ηλικίας με δαύτον και τον πήρε για εραστή!

Άμα είναι μεγάλος, ξένος και πεινάλας τι να διαλέξει, εραστής καρακατσουλιού για επιβίωση λοιπόν...

Έφυγε από τα παγκάκια, μπορεί να τον πήρε στο σπίτι η γεροντοκόρη. Για το φαί τους όμως έχει βρεί άλλη λύση, τον περιφέρει στους μπουφέδες.

Είναι συνηθισμένο θέαμα σε όσους παρεβρίσκονται σε εκδηλώσεις που στο τέλος προσφέρουν ένα κέρασμα, να βλέπουν το περίεργο ζευγάρι να καραδοκεί να επιτεθεί στον μπουφέ με το τέλος της εκδήλωσης...

Όχι τόσο αυτός όσο αυτή η γεροντοκόρη, που μπαίνει με φόρα κι αρπάζει αρκετή ποσότητα από τα προσφερόμενα εδέσματα, όσες φορές χρειαστεί κάνει τον γύρο του μπουφέ και κουβαλεί τα γεμάτα πιάτα στον σαβουρογάμη που περιμένει σε μια γωνιά...Τον χορταίνει φαί καί ποτό, ότι υπάρχει κάθε φορά και φεύγουνε μόνο αφού βοσκηθούνε και σακκιάσουνε ότι περισέψει...

Προχθές στην ετήσια γιορτή της σαρδέλας, φάγανε επιτόπου όσο θέλανε και μαζέψανε και μισή πλαστική τσάντα από μισοψημένες ζεστές σαρδέλες που η σαβουρόγρια έτρεχε με ζήλο αθλητή να μαζέψει από διαφορετικές ψησταριές σκόρπιες κατά μήκος της μεγάλης παραλίας και ο εραστής έτρωγε του σκασμού και άδειαζε τις υπόλοιπες στην τσάντα που πήραν μαζί τους φεύγοντας.

Ρε ξανθό γερασμένο καρακατσουλιό, τι νόημα έχει να βουτήξεις ένα κιλό μισοψημένες σαρδέλες κατευθείαν από τη ψησταριά και να τις φας αύριο κρύες;

Δεν το κάνει ο Γιώργης ο πεινάλας που μια βραδιά τον χρόνο έχει την ευκαιρία να φάει τζάμπα ψητό ψάρι ζεστό, τις άλλες έχει φλομώσει στο όσπριο και τον λαπά που του χαρίζει την ώρα που κλείνει ο εστιάτορας του ΚΤΕΛ. Ούτε η μικρή τσιγγάνα φίλη μου που την έστειλα εκεί να φάει, όταν μου ζητούσε επίμονα "ένα ευρό για να πάρω μια τυρόπιτα". Ούτε ο Χρήστος ο παράουρος που δίνει πάντα το παρόν κι αυτός σε εκδηλώσεις μετά φαγητού, αφού στο ίδρυμα που τον φιλοξενούν δεν ψήνουν συχνά τέτοια, εσύ τι ανάγκη έχεις;

Αφού έδωσες κάμποσα λεφτά να πάρεις καινούριο αυτοκίνητο και "μεγάλο" για σένα και τον ξενόφερτο εραστή καρακατσουλιού που σε συνοδεύει ή τραβάς εσύ με το ζόρι, έχεις λεφτά για αμερικάνικα τσιγάρα, να βάφεις τα μαλλιά, τα νύχια και τα χείλη έντονα δείχνοντας σιχαμένο θέαμα σε όσους σε κοιτάζουν, είσαι και τετράπαχη από πάνω, για φαί δεν περισσεύουνε;

Τουλάχιστον σου ανταποδίδει ο σαβουρογάμης στο κρεβάτι το τζάμπα τάϊσμα που του κάνεις στους μπουφέδες; να δικαιολογεί που είναι κοκκαλιάρης, εκεί τουλάχιστον να χορτάσεις, να μην κοιτάς εμένα αύριο...

Άντε και το επόμενο ραντεβού σας θα είναι σίγουρα στις 27 του Σεπτέμβρη, στην "μέρα του τουρισμού", όπου με το κλείσιμο της τουριστικής περιόδου τα ξενοδοχεία προσφέρουν στο λιμάνι τζάμπα ότι περίσσεψε από το "all inclusive" του καλοκαιριού. Για τους τουρίστες λένε πως το κάνουν, μα εσύ και οι λοιποί γνωστοί πεινάλες της πόλης (ημεδαποί κι αλλοδαποί) θα πρωτοστατήσετε πάλι!

ΠΑΠΠΟΥ ΠΑΡΑΠΟΝΟ...

Ο έφηβος εγγονός βλέπει τον παππού του, κοντά στα 90, με ανοικτά τα κουμπιά του παντελονιού του και για να του πει έμμεσα να τα κλείσει του λέει:

Ρε παππού, εκείνα τα συμπράγκαλα που 'χεις στο παντελόνι,
Εδά που εχαλάσανε η γιαγιά δεν σε μαλώνει;

Και ο παππούς του απαντά: Καταρχήν μην φωνάζεις, γιατί είδες σπίτι νεκρού και να έχει κλειστές τις πόρτες;

Και κατά δεύτερον:

Δε με πειράζει η γιαγιά, άστηνε να γκρινιάζει.
Το εργαλείο σκέφτομαι απου δεν ξαναφτιάχνει!

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΚΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΛΟΙΠΟΜΕΝΑ (ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΣΤΗ)...

Χαρταετοί για τα παιδιά, που δέχονται (απρόθυμα) τις πατρικές συμβουλές και πολύτιμη αρωγή...

...Και τελικά με την οικογενειακή προσπάθεια πάνε πολύ - πολύ ψηλά, που ξεφεύγουν από τα ανεκτά όρια του zoom της μηχανής, προσπαθώντας ν' ακουμπήσουν το φεγγάρι που βρσκόταν λες επίτηδες παρών και χαμηλά από νωρίς, μεσούσης ακόμη της φετινής Καθαράς Δευτέρας...

Και μια απίθανη ατυχία:

Βρισκόμουν την Κυριακή σε καρναβάλι, περικυκλωμένος από ολόφρεσκες κοπέλες μασκαρεμένες τις επιθυμίες και τα πρότυπα τους που χόρευαν και λικνίζονταν ολόγυρα και μου κόλλησε ένας πούστης μασκαρεμένος σε γριά!

Ήταν πολύ επίμονος και τολμηρός με την ασφάλεια της μασκαράτας του, που για ένα τέταρτο περίπου φαινόμουν στο πλήθος σαν να συνοδεύω μια κοντή και πανάσχημη κωλόγρια που έτριβε μάλιστα μ' ελάχιστη διακριτκότητα αυτό που...ήθελε πολύ, αφού τον άφηνα κι εγώ να το διασκεδάσει, να σπάσω λίγη πλάκα.

Παραπονέθηκε κιόλας σε μια στιγμή που δεν ανταποκρινόταν...ο αποστόλης! Τότε γυρίζω και του λέω:

- Αυτός που χαιδεύεις του αρέσουν μόνο φρέσκιες κοπέλες, ευγενικές, πρόθυμες και υπάκουες, δουλεύει μόνο τότε μόνο για πάρτη τους και σε καμμιά περίπτωση για άντρες ή κωλόγριες...

...Τόσα φρεσκολάκια τριγύρω και εσύ βρήκες τώρα εδώ να μασκαρευτείς άσχημη κωλόγρια, αν ήσουν σαν κι αυτήν θα σου τον έδινα....και του δείχνω μια πανέμορφη κόρη ντυμένη ινδιάνα που χόρευε latin ανέμελη στη σκηνή, με ηλικία που άγγιζε τα όρια του απαγορευμένου...αυτή θάθελα να είχα στο κρεββάτι μου το βράδυ, να το κάνουμε μέχρι να μας βρει η Καθαρά Δευτέρα...

Ε, τότε μόνο αποφάσισε ο άγνωστος πούστης να πάει αλλού να τη βρεί, αφήνοντας με ήσυχο την υπόλοιπη βραδιά...

ΤΡΙΑΝΤΑΡΗΣΕΣ; ΓΕΡΑΣΕΣ!

Πολλά χρόνια είχα να μιλήσω με τον Λευτέρη. Στην πραγματικότητα δυο δεκαετίες. Από τότε που βρισκόμασταν μαζί τακτικά στο γυμναστήριο και χτίζαμε σώματα σηκώνοντας εκατοντάδες κιλά σίδερα σε εξουθενωτικές ασκήσεις κι επαναλήψεις...

Τα σώματα τα διαθέτουμε σε καλή κατάσταση και σήμερα με κάποια ήπια άσκηση καθημερινά, όπως διαπιστώσαμε όταν μιλούσαμε για κείνες τις μέρες, περπατώντας ένα απόγευμα στα περίχωρα της πόλης.
Είχαμε χρόνο στη διάθεση μας να τα πούμε, από τη μια η καλή φυσική κατάσταση και συμπαγή μυική μάζα που διατηρούμε κι από την άλλη η επίδραση των βιταμινών και των άλλων διατροφικών στοιχείων που έχουμε φουλάρει τον οργανισμό μας, μας επιτρέπουν να περπατάμε για ένα τρίωρο πριν αρχίσουμε να κουραζόμαστε...

Δυστυχώς αυτό δεν μετρά καθόλου για τους άλλους, που κοιτούν τι γράφει η ταυτότητα όταν είναι να πάρουν έναν άνθρωπο στη δουλειά τους. Το έζησε ο Λευτέρης όταν τον έδιωξε ο ιδιοκτήτης από το μηχανουργείο που δούλευε χρόνια και σήμερα δουλεύει σαν courier κάνοντας μεταφορές δεμάτων.

- Ξέρεις τι είναι να δουλεύεις όλη την ζωή σου σε ένα μαγαζί, να περάσεις τα νιάτα σου χτυπώντας σίδερα με τη βαριά, μέσα σε μουντζούρες κι αναθυμιάσεις και μια μέρα να έρχεται ένας αλλοδαπός αληταράς από το πουθενά, να σου παίρνει τη δουλειά και τα λεφτά μόνο και μόνο επειδή αυτός είναι τώρα 20 χρονών κι εσύ πέρασες τα 35 όπως είναι φυσικό, δεν μπορεί κανείς να σταματήσει τον χρόνο...

- Δεν ξέρω Λευτέρη, εμένα δεν με προσέλαβε κανείς σαν υπάλληλο για να μπορεί να με διώξει κατόπιν, πάντα δούλευα μόνος με κάποια αμοιβή κι όχι μισθό, μα αυτό που λες το βλέπω συχνά, άσχετα αν δεν συνέβηκε σε μένα...
Και το πρώην αφεντικό τι είπε, με ποια δικαιολογία σ' έδιωξε;

- Τι να σε κάνω ακόμη, ο νέος κατουρεί ψηλά κι εσύ τώρα πια κατουρείς πίσω, καλά έκατσες τόσα χρόνια κι έφαες ψωμί από μένα, τώρα είναι η σειρά του άλλου...
Άκου τι βρήκε να πει σε μένα που δεν φαίνομαι καν πεσμένος, τους πατώ κάτω σαν γατάκια κι αυτόν και τον ξένο εργάτη εύκολα...

- Τα σκοτώνουνε τ' άλογα όταν γεράσουνε Λευτέρη, το βλέπεις παντού να γίνεται, και σε σένα και στους παίχτες που παίζουν μπάλα από νεαροί, και στις γυναίκες που δύσκολα βρίσκουνε δουλειά μετά τα 25 αν δεν έχουν εξειδικευμένες σπουδές ή απλά κάνουν παιδιά πριν τις πάρουν τα χρόνια...

- Τι πιθανότητες έχει μια 30άρα αλήθεια να ανταγωνιστεί μια 18άρα που μόλις τελείωσε το λύκειο και ψοφά για λεφτά με μια οποιαδήποτε απλή δουλειά, να μπορεί να βάφει τα νύχια και τα μαλλιά και να ξοδεύει κάθε βράδυ σε ποτά και φούμαρα, τη ζωή που όλες ονειρεύονται;

- Και να διαθέτει μουνί κεράσι, να επωφελείται ο γερο-μπερμπάντης από το μαγαζί με τα καλλυντικά που την προσέλαβε...

- Αλλιώς τι να την πληρώνει να την κάνει, αν είναι να της τα τρώει άλλος παριστάνοντας τον αγαπητικό της. Γιατί αυτή τα παίρνει εύκολα τα λεφτά στο κεντρικό μαγαζί, ενώ αυτός θα έπρεπε να ψάχνει τις οικοδομές και τα μηχανουργεία σαν εμένα, να λερώνεται και να κουράζεται...

- Και η δουλειά που βρήκες τώρα;

- Προσωρινή είναι κι αυτή, επειδή μπορώ και κουβαλώ φορτία σε μεγάλες αποστάσεις καθημερινά, δεν ξέρω για πόσο καιρό θα την κάνω, εσύ Κωστή τους ξεφορτώθηκες τους αφεντικούς κι έγινες επιχειρηματίας;

- Ίδρυσα πρόσφατα την "Acanthus Productions", να κάνω αυτά που θέλω, συνδυάζοντας όλα όσα ξέρω, από τα ηλεκτρονικά, το διαδίκτυο, την διοίκηση επιχειρήσεων, τη φωτογραφία και την σκηνοθεσία, μα προπαντός την ικανότητα να γράφω γλαφυρά για πράγματα κι αλήθειες της ζωής...
Προς το παρόν δεν με πληρώνει κανένας για όλα αυτά.

...Να, αυτή η ιστορία θα μπορούσε να γίνει μια δυνατή τηλεταινία, να ψυχαγωγεί, να σοκάρει και να δείχνει κάτι πραγματικό από τη ζωή, ποιός θα με βοηθήσει να την φτιάξω που είμαι μόνος, χωρίς συνεργάτες ικανούς και χωρίς ιδιαίτερα κεφάλαια να επενδύσω...

Υπάρχει κανάλι να την προβάλλει, θα βρεθούν κι άλλα όταν έχω κάτι αξιόλογο και μοναδικό να δείξω, μα υπάρχει ένα γελοίο κώλυμα. Αν δεν την φτιάξω δεν μπορώ να κερδίσω θέαση και λεφτά από διαφημίσεις και χωρίς αυτά τα κέρδη δεν μπορώ να την κάνω ταινία τώρα, έχεις καμιά ιδέα ή πρόταση;

- Δεν ξέρω από τέτοια Κωστή, εσύ πάντα έβρισκες λύση σε προβλήματα που έλεγες προσωρινά κι έτσι ήταν, θα την κάνεις την ιστορία γνωστή με κάποιο τρόπο, κι αυτή και πολλές άλλες που ξέρεις ή θα βρεις, εγώ και οι υπόλοιποι θα τις βλέπουμε μετά να μαθαίνουμε...

- Δεν περιμένω το πόπολο να μάθει κάτι ή να ξυπνήσει, εγώ θα τους δείχνω όμως τη ζωή τους όπως πραγματικά είναι και τι φέρνει, όσοι ενδιαφέρονται να τη βλέπουν θα τη βλέπουν, οι άλλοι ας βλέπουν τις μαλακίες του Λαζόπουλου ή τους παλαβούς της Πάνια, αυτά τους αξίζουν...

Δεν θα κάνω τον σωτήρα κανενός, ούτε τον αφυπνιστή της κοινωνίας, την δική μου άποψη μου θα καταθέσω για πράγματα και καταστάσεις που βλέπω γύρω μου, κάποιοι θα την παρακολουθούν γιατί θα τη βρίσκουν ρεαλιστική, αν μάθουν και κάτι παραπάνω, έχει καλώς...

- Δεν φτάνει που με πετούν στην άκρη όταν περάσουν τα χρόνια της νιότης, έχω και μουρμούρα από την αρραβωνιαστικιά που με λέει άχρηστο κι ανεπρόκοπο που δεν είχα δική μου δουλειά να μην με διώχνει κανείς, μα δεν ξέρει κι αυτή τρόπο να την κάνουμε μαζί, αφού κοινό είναι το πρόβλημα, εσύ έχεις τέτοια Κωστή ή σαν διανοούμενος δεν...;

- Δεν έχω γκρίνια τώρα. Θέλω να γνωρίσω καλύτερα την Βίκυ που είναι απλή κοπέλα υπάλληλος σε επώνυμο μαγαζί, ασχημούλα μα τόσο χαριτωμένη και γλυκιά όταν με βοηθά να διαλέξω ρούχα, δεν είναι και κείνη αρνητική αφού βλέπω πως μαθαίνει και γνωρίζει αρκετά για μένα και τη δουλειά μου, μα νομίζω πως πλανάται όπως ο πολύς κόσμος με τις ηλικίες...

- Δηλαδή;

- Να ίσως πιστεύει κι αυτή το ίδιο με το παλιό αφεντικό σου για τους νέους, μα σίγουρα θα της αποδείξω πως δεν ισχύει όταν την βάλω στο κρεβάτι μου!

ΓΙΑΤΡΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΡΙΑ...

Ο Περδικολευτέρης, ορεσίβιος από την Μαδάρα, πηγαίνει την γυναίκα του την Ανεζίνα που δείχνει άρρωστη και μελαγχολική, στο νοσοκομείο, σε ένα γιατρό.
Και οι δυό γέροι, περασμένα τα ογδόντα η γυναίκα, μεγαλύτερος ο γέρος.

Ο γιατρός νέος, την εξετάζει, και θέλοντας να πειράξει τον παππού που τον έβλεπε αγράμματο κι απλοϊκό, του λέει:
- Παππού υπάρχει πρόβλημα με την υγεία της γιαγιάς και μοναδική θεραπεία είναι το sex...
- Σέξι; Ίντα είναι αυτό πάλι, ρωτάει ο παππούς.
- Sex παππού, του λέει ο γιατρός, ξέρεις, την βάζεις στο κρεβάτι, ανεβαίνεις εσύ από πάνω και...
- A! Την κακή πράξη εννοείς, λέει ο παππούς.
- Όπως το ξέρεις εσύ. Πρέπει να το κάνει παππού, θα ξανανιώσει η γιαγιά όπως παλιά...
Την αγαπούσε την γριά του ο Περδικολευτέρης. Μια ζωή περάσανε μαζί.
- Άμα είναι για την υγεία της, να το κάνομε γιατρέ. Και πόσο συχνά πρέπει;
- Τουλάχιστον τρεις φορές τη βδομάδα, λέει ο γιατρός.
- Δηλαδή κάθε πότε; ρωτάει με ενδιαφέρον ο γέρος.
- Ε, να παππού, λέει ο γιατρός, ας πούμε Τρίτη - Πέμπτη - Σάββατο.
- Λοιπόν παιδί μου, λέει σκεπτικός ο Περδικολευτέρης, αφού είναι για το καλό της, Τρίτη και την Πέμπτη εντάξει. Αλλά κάθε Σάββατο πάω στο μαντρί και είναι μακριά, αποκλείεται να σου τη φέρνω!