ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ...

Δυο μεγάλα κοπέλια (17άρηδες) μαλώσανε μεταξύ τους για ασήμαντη διαφορά, το είπανε στους πατεράδες τους, εκείνοι μονομάχησαν για την τιμή της οικογένειας και κατέληξαν ο ένας νεκρός κι ο άλλος φυλακισμένος. Πραγματικό περιστατικό από το αστυνομικό δελτίο.

Υπερβολική υπερπροστασία από ηλίθιους πατεράδες προς καλομαθημένα κωλόπαιδα, σε σημείο να μην τα αφήνουν ποτέ μόνα τους να κάνουνε οτιδήποτε.

Το πιο φυσικό ήταν να κλείσουν ραντεβού σε ασφαλή τοποθεσία να τα βρούνε μεταξύ τους παλεύοντας και ξεχνώντας το μετά, χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς. Μερικές γροθιές και κλωτσιές ξεμπέρδευαν καταστάσεις και παρεξηγήσεις ανέκαθεν...

Ε, δεν γίνεται σήμερα από τα φοβισμένα και πανηλίθια μούλικα. Που θέλουν γονική προστασία για να κάνουν την παραμικρή κίνηση. Η οποία τους παρέχεται αφειδώς από ίδιας πάστας γονείς...

Που είναι τα χρόνια που ο Μπάμπης και ο Λεωνίδας κλείνανε ραντεβού μετά το σχόλασμα στην πίσω αυλή του δημοτικού σχολείου για ν' αποδείξουν μεταξύ τους ποιός είναι ο δυνατότερος κι αφού αρχίζανε με άρση μεγάλων, όλο και μεγαλύτερων πετρών κι επιτόπια άλματα σε ύψος και μήκος, φτάνανε να παλεύουνε μέχρις τελικής πτώσης κυριολεκτικά, ώσπου να μείνει όρθιος ο δυνατότερος κι ανθεκτικότερος.

Αρκετές μέρες το επαναλαμβάνανε, μέχρι που έπεσε στην αντίληψη του δασκάλου και το είπε στους πατεράδες τους, που κατέφθασαν την κατάλληλη στιγμή να τους πιάσουν στα πράσα.

- Κοπέλια είναι, κατέληξαν και τους πήραν τραβώντας τους στο σπίτι να τους καταστέσουν ιδιαιτέρως, χωρίς ποτέ να διανοηθούν να συνεχίσουν οι ίδιοι την μονομαχία των τέκνων τους...

Περιοδικά τολμηρά για την εποχή κλέβανε κάποιοι από περίπτερα, αν τα κατάφερναν τα παίρνανε και φεύγανε, αν όχι τους τσάκωνε ο περιπτεράς και καθάριζε με μερικά αστραφτερά παλαμίδια και το ακαταμάχητο "θα το πω στον πατέρα σου", δεν πήγε κανείς πατέρας ποτέ να του ζητήσει τον λόγο ή να τον σκοτώσει για το τίποτα, ούτε αυτός έκανε τον ρουφιάνο να καλεί τους μπάτσους για το παραμικρό κι ασήμαντο όπως σήμερα γίνεται, σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο γεμάτο ασήμαντες και γελοίες υποθέσεις που δεν έπρεπε ν' απασχολούν κανέναν πάνω από λίγα λεπτά κι όμως φτάνουν μέχρι τα δικαστήρια...

Εκδρομή πηγαίνανε τα σχολεία σε απόμερη ανοιχτή χωράφα στις παρυφές τότε της πόλης και ο Στράτος που έμενε στην περιοχή και ήταν ο τελευταίος μαθητής στο σχολείο της, έβγαινε και προκαλούσε ανοιχτά σε καυγά κάποιους από τα άλλα σχολεία, πρόκληση που γινόταν αποδεκτή ευχαρίστως από τον Μπάμπη, τον Λεωνίδα και τον Γιώργη, που πλακώνονταν με πάθος για την υποτιθέμενη τιμή του σχολείου στην αθέατη από τους δασκάλους πλευρά του λόφου και γύριζαν σπίτι τους γδαρμένοι και ματωμένοι άπαντες, χωρίς να τρέχει τίποτα, σε λίγες μέρες ήταν εντάξει...

Τι να πει δηλαδή ο Στράτος που έκλεβε λεφτά από το πορτοφόλι του γέρου του και πήγαινε στις πουτάνες από τα 12 και κάπνιζε, θα παραδεχότανε "μπαμπά δεν τα κατάφερα, άμε να καθαρίσεις εσύ";

Και ο μπαμπάς που πουλούσε στη λαϊκή τόσο μαλάκας ήταν να ανακατευτεί πρόθυμα σε καυγάδες κοπελιών για το τίποτα, ή θα του γύριζε το παλαμίδι να τον αφήσει ξερό;

Και όλοι αντρώθηκαν σώοι κια αρτιμελείς, χωρίς περιττή γονική προστασία. Έτσι μεγάλωναν τότε τα παιδιά. Δεν ασχολούνταν με τέτοια φυσιολογικά μικροπράγματα οι γονείς.

Αντίθετα επέμβαιναν εκεί όπου χρειαζότανε πραγματικά, όπως όταν κάποιοι αληταράδες που δεν γούσταραν τον γυμνασιάρχη αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη το '80 στο γυμνάσιο που πήγαινε ο Γιώργης και οι πατεράδες - επιστήμονες περίμεναν απέξω να δουν τι θα γίνει, ο μπογιατζής - έμπορας πατέρας του Γιώργη με μια κλωτσιά έριξε κάτω την πόρτα και το λουκέτο που της είχανε βάλει, ρίχνει ένα παλαμίδι μπροστά σε όλους στον γιό του και τον πήρε στο σπίτι και να βοηθά στο μαγαζί τις χαμένες μέρες. Άφωνοι οι επαναστάτες - αλητράδες, είχε μια χέρα ο γέρος γερή και πετσωμένη από τη δουλειά, που δε θέλανε να τη δοκιμάσουνε οι χέστες.

[Το μαγαζί που σήμερα έχει κληρονομήσει κι επεκτείνει ο Γιώργης που έγινε νοικοκύρης άνθρωπος με γυναίκα και παιδιά, έχοντας σίγουρη δουλειά κάθε μέρα, χωρίς να πάει σε πανεπιστήμια να μαζεύει άχρηστα χαρτιά].

Το ίδιο ξεθαρέψανε και κάνανε και οι επιστήμονες πατεράδες στα δικά τους παιδιά και η κατάληψη έληξε άδοξα πριν συμπληρώσει δίωρο.

Αυτά προτού μπούνε οι κομματικές "νεολαίες" στα σχολεία και τα διαλύσουν με ιδεολογίες και λοιπές μαλακίες, καπάκι και οι διάφοροι "παιδοψυχολόγοι" που κάνανε τα κοπέλια άβουλα και μουνουχισμένα, να ζητούνε τα πάντα έτοιμα...

Σε εποχές που οι πατεράδες μπορούσαν να ξεχωρίσουν το αληθινά σημαντικό από το ασήμαντο...

ΑΝΥΠΑΝΤΡΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ...

Ελληνική ταινία από το 1988. Ένας σύγχρονος διαφημιστής ζωηρούλης και χαριτωμένος, δηλώνει "ελεύθερος" και κάνει τις γυναίκες να τρέχουν ξοπίσω του.

Ώσπου μια μέρα ανοίγοντας την εξώπορτά του, βρίσκει μπροστά του ένα μωρό! Πανικοβάλλεται. Προσπαθεί μέσα από κωμικές καταστάσεις να το ξεφορτωθεί.

Όμως είναι της μοίρας του, να φορτωθεί για τα καλά το μωράκι με όλα τα προβλήματα ενός μωρού...

ΤΑ ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ...

Έναν και μοναδικό γιο είχε ένας επιτυχημένος βιοτέχνης, που σπούδαζε στην Γερμανία. Κρατούσανε όμως χρόνια οι σπουδές, πτυχίο δεν έπαιρνε ο νέος να γυρίσει πίσω, προς απογοήτευση του πατέρα που δεν άντεχε να του στέλνει συνάλλαγμα κάθε μήνα...

Απηυδησμένος λοιπόν μια από τις πολλές φορές ο γέρος του, τον έφερε με το ζόρι πίσω για να τον κρατήσει εκεί και να του μάθει την δουλειά του παραγωγού αλλαντικών στο κέντρο της πόλης, όπου είχε απο χρόνια στημένη την βιοτεχνία του με λουκάνικα. Ήταν σίγουρος ότι το παιδί του δέν έκανε για περισσότερα γράμματα, είχε κάνει εκείνο τον καιρό και κάποια αναβάθμιση στα μηχανήματα και χρειαζόταν βοήθεια.

Βέβαιος λοιπόν ό πατέρας του για την πλήρη ανικανότητα του γυιού του στα μηχανολογικά (σπούδαζε μηχανικός σε Γερμανικό "πολυτεχνείο" τον έφερε στην δουλειά αμέσως, τον πήρε ένα πρωί στο εργοστάσιο κι άρχισε να του περιγράφει τις διαδικασίες:

- Εδώ έρχεται το βόδι. Εκεί το κουρεύει το μηχανημα. Μετα ακολουθεί το ανώδυνο σφάξιμο και στην συνέχεια γίνεται μηχανικά και η αφαίρεση του δέρματος. Διαχωρισμός των μερών του σώματος. Κόψιμο, κότσι, κοιλιά, ψαχνό, μπριζόλες κ.λ.π. και τέλος πιο πάνω κι ένα σωληνάκι απο το οποίο βγαίνει και το περιώνυμο δικό μας λουκάνικο, που μας ξεχωρίζει στην αγορά...

Ο νέος παρολίγον μηχανολόγος παρακολουθούσε την παρουσίαση του πατέρα του με περισπούδαστο ύφος και αφού τελείωσε ο μπαμπάς τον ρωτάει:

- Δεν μου λές πατέρα, μπορεί εκεί όπου βγαίνει άν βάλεις το λουκάνικο πίσω και άν γυρίσεις τον διακόπτη ανάποδα θα βγεί πίσω το βόδι;

Επιστήμη σπούδαζε ο ανθρωπος. Μέγας διανοητής. Γιατί να μήν σκεφθεί και το αντίστροφο; Ο πατέρας όμως, μή επιστήμων αλλά πιο πρακτικός του απάντησε:

- Μόνο η μάνα σου παιδί μου έφαγε το λουκάνικο και έβγαλε εσένα, το δίποδο βόδι!!!

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΓΟΝΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (TEAM HOYT)...

Η αληθινή ιστορία της αγάπης ενός πατέρα για τον γιο του και τα επιτεύγματα που πέτυχαν μαζί...



Δείτε το βίντεο και διαβάστε την ιστορία τους.

Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών. Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick.

Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του. Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.

Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών. Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό".

Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί. Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί. Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε:

- Αδύνατον...Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!

- Σας παρακαλώ, μιλήστε του. Είπε ο Dick, Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!

Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε. Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή. Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί...

Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν: "GO BRUINS". Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης. Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό...

Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμή του. Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του:

- Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ.

Ο Dick σάστισε Πως ένα "γουρουνόπουλο" όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα; Το δοκίμασε όμως. Και τα κατάφεραν....

Μετά βέβαια ο αγύμναστος Dick ήταν κουρασμένος για δυο βδομάδες. Ο Rick είπε στον πατέρα του:

- Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!

Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα. Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε. Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979. Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!

Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή. Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι: τρέξιμο 10 χλμ, ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του.

Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.

Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, ο Rick Κολύμπησε 3,8 χλμ σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους. Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ! Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών. Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.

Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου. Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική: ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ. Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Ο Dick ανακηρύχθηκε ο πατέρας του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν. Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του.

Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή:

- Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ...

ΠΟΝΟΣ ΨΥΧΗΣ ΠΑΤΕΡΑ...

Ο πόνος της ψυχής δεν γιατρεύεται ποτέ, έτσι λένε οι παλιοί και έτσι είναι κιόλας...

Αυτό δεν μπορεί να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε, παρά μόνο κάποιος που έχει χάσει κάτι πιό πολύτιμο κι από την ζωή του!

Ένας πονεμένος πατέρας λοιπόν που έχασε το γιο του από ένα τσίμπημα μέλισσας, θέλοντας να γλυκάνει όσο γινότανε τον πόνο του και να μπορέσει να ξεχάσει κατέφυγε να γράφει μαντινάδες...

Μαντινάδες του πόνου, μαντινάδες για τα βάσανα, μαντινάδες για το χαμένο του γιο...

Σε ένα μνημόσυνο του γιου του λοιπόν, μετά τη τελετή λέει την εξής μαντινάδα:

Ποιά μέλισσα ετρύγισε γιέ μου την ομορφιά σου,

Να τση χαλάσω τη φωλιά να φτιάξω τα κεριά σου!

Ο ΝΤΡΟΥΒΑΣ....

Δυο γιους είχε κάποιος και πολύ περιουσία.

Μόλις τελείωσαν το δημοτικό τα κοπέλια, τα πήρε κοντά του και τα ρώτηξε:

- Ε, λέτε εδά ίντα θα γίνετε;

- Εγώ θέλω πατέρα να δουλέψω στα χωράφια μου.., είπε ο ένας, ο πιο δουλευτής.

- Εγώ θέλω σπουδές, είπε ο άλλος ο ντελμπίσης...

Έστειλε λοιπόν τον τελευταίο στο γυμνάσιο, και κράτησε τον άλλο στα χωράφια.
Σαν τελείωσε κάποτε το γυμνάσιο, κι αυτό γιατί έσπρωχνε πιότερο του γέρου το πουγκί παρά το μυαλό του, εζήτησε ο τεμπέλης εξωτερικό, να σπουδάσει λέει ξένες γλώσσες.

- Και από πια μωρέ θα ντακάρεις; Ερώτηξε ο γέρος, που ναι μεν δε λυπότανε τα έξοδα, αλλά και που διαισθανότανε πως δεν ήθελε ξετελέψει πράμα...

- Γαλλικά θέλω πρώτα, πατέρα..

Στη Λυών της Γαλλίας που πήγε, κάθισε γυριστούς τρεις χρόνους στο τοπικό πανεπιστήμιο, και κάποτε επέστρεψε στο χωριό.

- Έμαθες μωρε τη γαλλική; Είπε ο γέρος με χτυποκάρδι.

- Βεβαίως πατέρα!

- Για πες μου μωρέ, του είπε ο πατέρας του, τη μάνα πως τη λένε στα γαλλικά;

- Α! Πολύ εύκολο μπαμπά. Είπε πρόθυμα ο γιος. Μανιέν, τηνε λένε,

- Το ψωμί; Πως μωρέ το λένε αυτοί το ψωμί;

- Ψωμιέν, πατέρα.

- Και τον ντρουβά, μωρε;

- Ντροβιέν πατέρα...

Εσταμάτησε η καρδιά του γέρου να χτυπά. Στσ' ανέμους επέταξα τα λεφτά, εσκέφτηκε.

Η απογοήτευση του εγύρησε γρήγορα σε στεναχώρια, και από εκεί πετάχτηκε στο θυμό για να καταλήξει στην έκρηξη:

- Σήκω πάνω γαϊδούρακα να πάρεις τον ντροβιέν, να βάλεις μέσα λίγο ψωμιέν, και να πας στο χωραφιέν, να μη σου απαφτώσω το μανιέν!