ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ, ΓΚΡΙΝΙΑ...

Όταν ο Έλληνας μπαίνει στην λογική ότι κάποιος πρέπει να του φταίει για την μοίρα του βρίσκει την κάθε πράξη που κάνει η κυβέρνηση να του φταίει και τελείωσε.

Αν αυξήσει τις συντάξεις 50 ευρώ ξέρεις τι θα πουν;

"Δίνει στους συνταξιούχους ένα φιλοδώρημα ενάμισι ευρώ την μέρα και τους το παίρνει πίσω διπλό γιατί χάνουν το αφορολόγητο".

Αν ανεβάσει το αφορολόγητο για να μην συμπεριλαμβάνει αυτούς που πήραν την αύξηση ξέρεις τι θα πουν;

"Εμπαίζουν τον κόσμο αυξάνοντας το αφορολόγητο με τέτοιο τρόπο που αφήνει τους περισσοτερους εκτος" (βλέπεις για τον Έλληνα η φράση "διεύρυνση της φορολογικής βάσης" σημαίνει "να πληρώνει φόρους ο γείτονας αλλα όχι εγώ").

Αν δώσει κίνητρα για την πρόσληψη μακροχρόνια ανεργων σε εταιρείες ξέρεις τι θα πουν;

"Οδηγεί απελπισμένους ανθρώπους στην εκμετάλλευση των εργοδοτών και σε μισθούς πεινας"

Αν δώσει αναδρομική επιστροφή φόρου 350 ευρώ σε κάθε φορολογούμενο ξέρεις τι θα πουν;

"Δίνει ένα ευρώ την μέρα για να τον ψηφίσουν την στιγμή που τους έχει πάρει πολύ περισσότερα"

  Ό,τι και να δώσει, πάντοτε για τις δυνάμεις του λαϊκισμού θα είναι λίγο.

Μπορώ να συνεχίσω αν θέλετε, σκεφτείτε ένα μέτρο που νομίζετε ότι θα έχει θετική αποδοχή για να σας πω με ποιό τρόπο θα μηδενιστεί και θα ευτελιστεί.

ΣΥΖΥΓΙΚΗ ΓΚΡΙΝΙΑ...

Μια παρέα ανδρών κάνει διακοπές σε ένα χωριό του ορεινού Μυλοπόταμου, ένα απόγευμα είναι σ' ένα καφενείο και συζητάνε.

Θέμα της συζήτησης είναι πως κρατά κάποιος την σύζυγο να μην του γκρινιάζει.

- Εγώ την πήγα πέρυσι ένα ταξίδι στο Παρίσι κι εφέτος σκέφτομαι να την πάω στη Βιέννη, έτσι ευχαριστιέται, λέει ο πρώτος που λογιζόταν Αθηναίος, χρόνια διορισμένος φύλακας σε τράπεζα.

- Εγώ την πήγα πέρυσι στην Νέα Υόρκη κι εφέτος θα την πάω στην Καραϊβική κρουαζιέρα, ε, δεν έχει λόγο να μου γκρινιάζει, λέει ο δεύτερος που κι αυτός είχε φύγει από το χωριό του και ζούσε σε μεγάλη πόλη...

- Κι εγώ πέρυσι πήγα τη δική μου πάνω στο μιτάτο στη Νίδα, λέει ο τρίτος, που ποτέ δεν είχε φύγει από το χωριό.

- Κι οφέτος που θα την πας μωρέ Μανώλη; τον ρώτησε κάποιος.

- Οφέτος λέω να πάω να την φέρω πίσω, θα της έχει περάσει μπλιό, απάντησε εκείνος...

Ο ΝΤΑΝΑΣ...

Καλής καρδιάς άνθρωπος ήταν ο φουκαράς, μα η τύχη του η κακή τάφερε έτσι κι έμπλεξε σε γάμου κοινωνία με κακό νέπιασμα, γυναίκα πανάσχημη, γλωσσοκοπάνα, χοντρή και κακομούτσουνη, που στην περιοχή που ζούσανε της είχανε βγάλει οι περίοικοι το παρατσούκλι "ντανάς".

Παράξενο για θηλυκό τέτοιο παρατσούκλι, που υπονοεί το αρσενικό μοσχάρι, τον ερωτικό σύντροφο της αγελάδας, μα τέτοιο βόδι όρθιο που ήτονε κι ο άλλος που την ανεχότανε, ε, κάποιο μέλος του ζεύγους έπρεπε νάχει το πάνω χέρι, εδώ τόχε αποκλειστικά αυτή...

Χέρι στιβαρό, που ουκ ολίγες φορές είχε νιώσει τα παλαμίδια του, όπως κρυφολένε οι κακές γλώσσες. Χυμούσε καταπάνω του με φόρα και τον κατεχέριαζε και με τα δυο της χέρια εναλλάξ, το μόνο που του 'μενε να κάνει του φουκαρά ήταν να κουκουβίσει και να καλύψει τον καφά του με τα δικά του χέρια, μέχρι να σταματήσει το ξυλοκόπημα και τούτη τη φορά...

'Οπου τον έπιανε, μέσα στο σπίτι ή έξω, ακόμη και μπροστά στα παιδιά τους.
Και μετά το ίδιο τροπάρι:

- Πήγαινε τώρα να το πεις στον μπαμπάκα σου και τη μαμάκα σου, βόδι...Μ' έδειρε η Γιάννα η Καβρουλίνα γιατί δεν ήμουνα καλός σύζυγος....Αν θέλετε παραπάνω, κοπιάστε κι εσείς...τελείωνε κραδαίνοντας τη γροθιά της στον αέρα.

Για να είναι λέει καλός σύζυγος καθότανε και την υπόμενε ο φουκαράς, το ανθρωπάκι. Μια και τους κάνανε το προξενιό και σμίξανε, αφού ξέχωρα δεν θα βρίσκανε άλλο ταίρι παρόμοιο τους...

Καλός σύζυγος κατ' αυτήν σημαίνει να πηγαίνει στο super market να ψωνίζει μόνο ότι περιλαμβάνει η λίστα που του έχει ετοιμάσει και να επιστρέψει σπίτι αμέσως, ολιγόλεπτη καθυστέρηση σημαίνει πως στάθηκε για λίγα λεπτά στο παραδιπλανό Perl and Diamonts όπου υπάρχει περίπτωση να δεί πως υπάρχουνε και γυναίκες αλλιώτικες, ελκυστικές, με νινί φινιρισμένο κι όχι φαρδοσακκούλα, έτσι υποθέτει αυτή κι ας είναι κλειστό το στριπτιζάδικο τις ώρες που επιτρέπεται να κυκλοφορεί εκείνος...

Καλός και υπάκουος σύζυγος σημαίνει να έχει ανοιχτό το κινητό μόνο για δαύτην και νάναι έτοιμος να γυρίσει σπίτι μόλις πάρει τη σχετική εντολή μέσω αυτού, όπου και να βρίσκεται, ακόμη κι αφήνοντας τον καφέ μ' ένα φίλο του στη μέση.

Βολικός σύζυγος είναι να κάθεται σπίτι με τα παιδιά για να συνοδεύσει αυτή την μάνα της στη Θεσσαλονίκη να δούν συγγενείς τους, μα απαγορεύεται να λείψει αυτός μερικές μέρες στην Αθήνα, που δεν ξέρει να κυκλοφορήσει από όπου τον αφήσουν, μια ευκαιρία είχε να τον πάρω μαζί μου τον Απρίλη μερικές μέρες, μα ο φόβος του για την αντίδραση του ντανά μέσα του ήταν μεγαλύτερος από τη λαχτάρα που του δημιούργησα για όσα του υποσχέθηκα πως θα πηγαίναμε και θα κάναμε...

Καλός σύζυγος σημαίνει ακόμη να της ακουμπά ότι παρά καταφέρνει να πιάσει, να τον διαχειρίζεται αυτή και μόνο, μην αφήνοντας του ούτε ψιλά να πάει στο καφενείο, ν' αποκτήσει την ελάχιστη κοινωνική δικτύωση που θα του επιτρέψει να δει δυο πράματα παραπέρα από τη μύτη του και το νοικοκυριό τους.

Να μην πάει στο σχολείο ενηλίκων να πάρει απολυτήριο γυμνασίου όταν είχε την ευκαιρία, γιατί εκεί πάει φέτος και η συνομήλικη του η Βάσω η κοκκινομάλλα που έχει χωρίσει κι εκεί που καίγεται πολύ θέλει να νοιώσει μια ψ..... κι ας είναι και η δική του, μα μετά ο γάμος του δεν αντέχει την σύγκριση, αν ξυπνήσει το βόδι και καταλάβει τι χάνει, η άλλη ήταν πάντα κουκλάρα και διατηρείται πολύ καλά και τώρα. Έτσι ούτε επαγγελματικά τον αφήνει να εξελιχτεί ένα βήμα παραπάνω, αφήνοντας τον να αναζητά εποχικά μεροκάματα σε στενό κύκλο, ελλείψει τυπικών προσόντων.

Μεροκαματιάρη τον κατάντησε γιατί ενώ είχε ξεκινήσει ένα μαγαζί, τον έκανε σε μερικούς μήνες να το κλείσει ενώ είχε προοπτικές ανάπτυξης, κοπανώντας του ολημερίς πως λείπει από το σπίτι, πως οι πελάτες που κάθονταν να πιούν ένα κρασί ήταν αργόσχολοι που χασομερούν και οι πελάτισσες σουρλουλούδες που "τα θέλανε", τελικά πως το καλύτερο ήταν να κάνει babysitting στα παιδιά τον μισό χρόνο, να τον σιγουρέψει κοντά της. Και του 'μεινε και ένα δάνειο να ξεπληρώνει, αυτό που πήρε για ν' αγοράσει το μαγαζί σε τιμή ευκαιρίας...

Τώρα με τη νέα γρίπη ανησυχεί το μίζερο ανθρωπάκι και ψάχνει να της αγοράσει το εμβόλιο πρώτος απ΄ όλους τους αφελείς φοβισμένους αρρωστολάγνους, μην τύχει την πιάσει ο ιός και την πάρει ο διάολος, να ξεφορτωθεί τον ντανά εύκολα κι ανέξοδα, αφού και νάθελε το προβατάκι δεν θα τολμούσε να σκεφτεί μόνος του τέτοια οριστική λύση.

Τέτοιο υποταγμένο ανθρωπάκι είναι κι ότι τραβά του αξίζει κατά βάθος. Τέτοια εξάρτηση από το ταίρι του έχει, που του έχει αφήσει όλες τις πρωτοβουλίες αποτραβηγμένος στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας μιας τέτοιας οικογενειακής εστίας.

Για να έχω να γράφω ιστορίες σαν αυτή, κωμωδία για εσάς μα ισόβια τραγωδία για αυτόν...

ΓΚΡΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ...

...Καθώς τα οικονομικά στοιχεία δείχνουν περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής συρρίκνωσης και αύξηση της ανεργίας, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης πιστεύει ότι εξαιτίας της αλληλεπίδρασης των παραγόντων που εμπλέκονται στην κρίση το κόστος της τρέχουσας κατάστασης σε επίπεδο συνθηκών διαβίωσης για τις πιο ευάλωτες κατηγορίες του πληθυσμού θα είναι τεράστιο...

...Έτσι, κάτω από τους όρους της κρίσης χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε συνθήκες φτώχειας όχι κατ' επιλογή, αλλά κατ΄ ανάγκη. Οι διαστάσεις και οι μορφές της φτώχειας είναι πολλές, τα περισσότερα όμως προβλήματα τα αντιμετωπίζουν οι άνεργοι και οι φτωχοί που από αρκετούς θεωρούνται κοινωνικό πρόβλημα...

...Η Έλλειψη εισοδήματος, κοινωνικής ασφάλισης, τα γραφειοκρατικά εμπόδια που σε αρκετές περιπτώσεις περισσότερο εμποδίζουν παρά επιτρέπουν την πρόσβαση σε υπηρεσίες, εργασία, προγράμματα κτλ έχουν αναγκάσει αρκετούς ανθρώπους να επιβιώνουν δύσκολα, το δυσάρεστο όμως είναι ότι καθημερινά όλο και αυξάνονται οι άνθρωποι που επιβιώνουν χωρίς τα στοιχειώδη...

Πολύ γκρίνια πέφτει συνέχεια για τα λεφτά, την φτώχεια, την κακομοιριά, που καταντά μονότονη και βαρετή στο τέλος...

Πριν μας βάλει από κάτω, ας χαλαρώσουμε λιγάκι:

Εμένανε η πονηρή δουλειά, μ' αρέσει και την κάνω

παρ' όλο που κουράζομαι κι ούτε λεφτά δε βγάνω!

Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΦΟΥΚΑΡΑ...

Ο Γιώργης ήτανε καλός άνθρωπος, μα του έτυχε να παντρευτεί γυναίκα κακή, μίζερη και γλωσσοκοπάνα.

Η θάλασσα καταλάγιαζε καμιά φορά, μα αυτή δεν είχε σταμάτημα όποτε τον αρχίνιζε στο μπούρου - μπούρου. Κι έβρισκε συχνά αφορμή, ότι κι αν έκανε τελευταία ο φουκαράς ο Γιώργης ήτανε κακά καμωμένο κι αιτία για ατέλειωτη γκρίνια.

Για να την ξεφορτώνεται ο Γιώργης δούλευε συνέχεια έξω από το σπίτι, πολλές ώρες κι αργούσε να γυρίσει. Με κάθε ευκαιρία για δουλειά ή αγγαρεία που του τύχαινε έτρεχε, να λείψει όσο γινόταν, να την έχει όσο γινόταν λιγότερο φόρτωμα.

Κατά ένα περίεργο τρόπο είχε μαγνητοφωνήσει μια από τις μαραθώνιες μουρμούρες της, άγνωστο πώς και το κρατούσε πάντα μαζί του, όπου κι αν πήγαινε. Κάθε που ξαπόσταινε λιγάκι, το άνοιγε κι άκουγε αρκετές φορές το αέναο γλωσσοκοπανητό.

Το ίδιο έκανε και στο καφενείο που περνούσε ώρες περιμένοντας να κοιμηθεί ο διάολος του, για να γυρίσει κι αυτός στο σπίτι να καταλαγιάσει.

Κίνησε την περιέργεια του καφετζή και των θαμώνων που τον βλέπανε να το βάζει να παίζει, κάμποσες φορές και πάλι από την αρχή. Αφού βαρεθήκανε να τον βλέπουνε να επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση, τον ρωτούνε με απορία:

- Δεν σε φτάνουνε όσα ακούς στο σπίτι μωρέ Γιώργη, μα θες να την ακούς και όταν είσαι έξω; Περίμενε να γυρίσεις, να σε περιλάβει...

- Άστε, μην μιλάτε εσείς που δεν ξέρετε. Το μαγνητόφωνο μου θυμίζει να αργήσω όσο μπορώ να γυρίσω σπίτι.

Μα η μεγαλύτερη χαρά που μου δίνει και γι' αυτό κυρίως το πήρα, είναι πως εδώ τουλάχιστον μπορώ και την σταματώ όποτε θέλω!