ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ...

Για ποιον λόγο ασφαλίζεται κάποιος; Για να έχει παροχές υγείας και σύνταξη, ε; Αν δεν ασφαλίζονταν, τι θα του συνέβαινε; Θα πλήρωνε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από την τσέπη του και, αν δεν είχε βάλει κάτι στην άκρη, θα έπρεπε να δουλεύει μέχρι να πεθάνει. Ναι, αλλά θα ήταν ελεύθερος! Αν είχε καταφέρει να φτιάξει ένα σπίτι, θα εξακολουθούσε να κάθεται εκεί!

Αν λοιπόν δεν έχεις να πληρώσεις τις ασφαλιστικές σου εισφορές, το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να χάσεις την ασφαλιστική κάλυψη. Τίποτε άλλο! Διότι το καθεστώς του ανασφάλιστου αλλά ελεύθερου είναι απείρως καλύτερο από του φυλακισμένου! Το καθεστώς του ιδιοκτήτη σπιτιού και ανασφάλιστου είναι απείρως καλύτερο από του πεταμένου στον δρόμο μετά από κατάσχεση, για να πληρωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές!

Αυτά στο κράτος - νταβατζή δεν ισχύουν. Εδώ η ασφάλιση είναι με το ζόρι! Κι αν δεν έχεις να πληρώσεις, πας ως και φυλακή. Ίσως είναι κι αυτός ένας τρόπος να σου παράσχει το κράτος τροφή, στέγη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αφού πρώτα σου τα πήρε...

Εγώ ξέρω πως όταν κάποιος χρωστά πχ 20.000 ή τα έχει δανειστεί σε ζεστό, αληθινό, χειροπιαστό χρήμα από κάποιον φίλο ή από τράπεζα και οφείλει να τα επιστρέψει με τους νόμιμους τόκους.
Οι επαγγελματίες λοιπόν πότε και απο ποιόν δανείστηκαν αυτά τα χρήματα και τα οφείλουν;
Πως είναι δυνατόν οι υπερβολικές αυτές εισφορές που είναι ο προσωπικός κουμπαράς να θεωρούνται χρέη; Πως είναι δυνατόν να σου χρεώνουν υπηρεσίες υγείας που σου απαγορεύουν να κάνεις χρήση;

Για εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες το θέμα δεν σηκώνει αστεία. Είδαν τον τζίρο τους να μηδενίζεται, δεν βγάζουν ούτε τα έξοδα, κι απειλούνται και με φυλάκιση, ενώ ήδη ο ΟΑΕΕ, ο φαταούλας των εισφορών τους, τους έχει κόψει τις παροχές υγείας. Ο επαγγελματίας χωρίς δουλειά, είναι σε πιο τραγική θέση από τον άνεργο. Ο άνεργος δεν έχει έσοδα. Ο επαγγελματίας συνεχίζει να έχει έξοδα: μισθούς, εργοδοτικές εισφορές, ενοίκια, ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, επιμελητήρια, τέλη. Και δεν μπορεί να ελπίζει ούτε στο Ταμείο Ανεργίας.

Για να πληρώσουν οι Ε.Ε. εισφορές, τότε αυτές θα πρέπει να μειωθούν κατά πολύ καθώς και να τους δοθεί δυνατότητα επιλογής μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού φορέα. Προφανώς δεν πρέπει να υπάρχει καμία ποινική συνέπεια για μη πληρωμή εισφορών.

Ξέρεις κανείς μας πόσα χρήματα έχει ο προσωπικός του ασφαλιστικός λογαριασμός; Πόσα έχει καταβάλει από την πρώτη στιγμή που άρχισε να πληρώνει εισφορές; Όχι! Γιατί δεν υπάρχει ασφαλιστικός λογαριασμός για κανέναν! Γιατί το κράτος παίρνει μέσω των Ταμείων τα χρήματά μας και τα κάνει ό,τι θέλει χωρίς να δίνει ποτέ λογαριασμό!

Απ' ό,τι έδινες λοιπόν, πληρώνοντας μια ζωή εισφορές, δεν υπάρχει ούτε δεκάρα τσακιστή στο ταμείο. Κι επειδή πρέπει να συνεχίσω να σου ρουφάω το αίμα, σε απειλώ με φυλακές και πλειστηριασμούς! Αποκλείω κι εσένα και την οικογένειά σου από τις παροχές υγείας, μολονότι με τα χρήματα που έχεις πληρώσει, αν είχες κάνει ιδιωτική ασφάλιση, θα είχες σουίτα στο καλύτερο νοσοκομείο! Σου βάζω κι ένα αισχρό τοκογλυφικό πρόστιμο και σου ζητώ, αν βρεις ποτέ τα χρήματα, να με πληρώσεις αναδρομικά και για τις παροχές υγείας που δεν σου παρείχα.

Το ασφα-ληστρικό σύστημα που ισχύει στο Ελληνικό κράτος, το πονηρά ονομαζόμενο αναδιανεμητικό, χρησιμοποιεί τις εισφορές σου όχι για να δημιουργήσει το προσωπικό σου κεφάλαιο, αλλά για να πληρώσει τις συντάξεις των προηγούμενων συνταξιούχων. Δεν σου το λέει ευθέως. Σου δίνει τάχα μου διαφορετικές κλάσεις και διαφορετικές παροχές. Τίποτε δεν ισχύει, καθώς το τι θα παίρνεις εξαρτάται από το τι θα έχουν να δώσουν οι ασφαλισμένοι την εποχή που θα πάρεις σύνταξη. Και σε κλέβει και σε κοροϊδεύει. Με το πρόσχημα της αλληλεγγύης των γενεών «φεσώνει» τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας (φοβερή αλληλεγγύη!) και κατασπαράσσει τους σημερινούς ασφαλισμένους για να συνεχίσει να δίνει ηγεμονικές συντάξεις στους 50άρηδες των κομματικών στρατών.

Η ετήσια επιχορήγηση στον ΟΑΕΕ από τον κρατικό προϋπολογισμό, το 2012 ήταν περίπου 4.000 ευρώ ανά συνταξιούχο. Το 2013 μειώθηκε στα 2.400 χιλιάδες ευρώ. Σε ποια ταμεία, παρά την κρίση, παρά τη χρεοκοπία, δεν μειώθηκε καθόλου και θα παραμείνει ίδια κι απαράλλαχτη μέχρι το 2016; Στα ταμεία των παιδιών του συστήματος: ΔΕΗ και ΟΤΕ. Εκεί που διορίζονταν οι κομματικοί στρατοί. Πόσα πληρώνεις, φορολογούμενε, (γιατί αυτό σημαίνει κρατική επιχορήγηση) για τους Φωτόπουλους αυτού του κόσμου; 16.000 ευρώ τον χρόνο, ανά συνταξιούχο της ΔΕΗ και 11.000 ευρώ ανά συνταξιούχο του ΟΤΕ! Δηλαδή, ο πατρίκιος συνταξιούχος της ΔΕΗ αξίζει 7 περίπου φορές παραπάνω από την πλέμπα του ΟΑΕΕ. (Και μην πει κανένας για το Ταμείο ΟΠΑ-ΔΕΗ που ενσωματώθηκε στην εταιρεία με την «ιδιωτικοποίησή» της διότι από το 2000 ο προϋπολογισμός το έχει ξεπληρώσει και με το παραπάνω!)

Αυτές ήταν οι κόκκινες γραμμές του Βενιζέλου! Πώς δεν θα θιγούν τα δικά μας παιδιά. Όσο για σας, του ΟΑΕΕ και των άλλων επαγγελματικών ταμείων, δεν πα να ψοφήσετε!

Τι να πούμε για μια χώρα όπου οι εισφορές έχουν ξεπεράσει το βασικό μισθό; Αυτό και μόνο αρκεί νομίζω για να αποδείξει τη γελοιότητα του ΟΑΕΕ.

Για τον κλάδο υγείας προφανώς και δεν μπορούν να επιστραφούν όσα πλήρωσες για τον Χ κίνδυνο. Μπορούν όμως να σου επιστραφούν όσα πλήρωσες πχ για σύνταξη, αν αποφασίσεις ότι δε θες σύνταξη από τον ΟΑΕΕ και θες τα λεφτά σου πίσω, έστω και με μια ποινή. Το ότι δε γίνεται αυτό είναι η καλύτερη απόδειξη του ότι είναι καθαρή ληστεία οι εισφορές και δεν έχουν κανέναν ανταποδοτικό ή κοινωνικό χαρακτήρα. Είναι άλλος ένας κρυμμένος φόρος με τον οποίο χρηματοδοτείς το κράτος, όχι το ταμείο σου.

'Οσο για τα 1000 ευρώ ιδιωτικής και τα 1000 ευρώ δημόσιας ασφάλισης, το πρόβλημα είναι ότι με τα 1000 της ιδιωτικής αγοράζεις ΠΟΛΥ καλύτερες υπηρεσίες, άρα τελικά στην πράξη είναι πολύ φτηνότερη η ιδιωτική ασφάλιση από τη δημόσια.

Δηλαδή οι εισφορές για κάθε ασφαλισμένο, είτε είναι ελεύθερος επαγγελματίας είτε υπάλληλος, να μπαίνουν στον προσωπικό του «κουμπαρά». Και να αποφασίζει εκείνος τον τρόπο της διαχείρισης ή της επένδυσής του. Η σύνταξή του και οι παροχές υγείας να προέρχονται από αυτόν τον λογαριασμό, με τελικό στόχο να μπορεί κάθε πολίτης να επιλέγει ελεύθερα τον ασφαλιστικό φορέα που προτιμάει, κρατικό ή ιδιωτικό, και να ξέρει τι δίνει και τι παίρνει απ' αυτόν...

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...

Είναι εμφανές ότι το ασφαλιστικό δεν είναι βιώσιμο και ότι στο μέλλον ή θα το αλλάξουμε ριζικά ή θα σκάσει στα χέρια μας μια βόμβα μεγαλύτερη και από τα τρία μνημόνια μαζί.

Από την άλλη όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι αποκλειστικά Ελληνικό πρόβλημα, περισσότερο ή λιγότερο σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες με τον γερασμένο πληθυσμό έχουν μη βιώσιμα ασφαλιστικά συστήματα και συστήματα κοινωνικών παροχών.

Υπάρχει μια ευρέος διαδεδομένη πεποίθηση ότι έχουμε ασφαλιστικά συστήματα επειδή οι λαοί με τους αγώνες τους τα διεκδίκησαν και τα κέρδισαν. Τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα ασφαλιστικά συστήματα ή επιβλήθηκαν από αυταρχικά καθεστώτα (Ο Μεταξάς εδώ), ή "πουλήθηκαν" στο κοινό με μεγάλες, ακριβές και παραπλανητικές διαφημιστικές καμπάνιες...

Αυτό που λέμε ασφαλιστικό σύστημα, στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από φόρος στην εργασία.

Το κράτος έρχεται και:
1. Επιβάλει έναν απίστευτα υψηλό φόρο στα εισοδήματα μας από την εργασία.
2. Τα έσοδα αυτά (και σταδιακά με το πέρασμα των χρόνων όχι μόνο αυτά) τα αναδιανέμει.
3. Όλο αυτό υποτίθεται προσφέρει δίχτυ προστασίας στους φτωχούς.

Πόσο ψηλός είναι αυτός ο φόρος; Πολύ ψηλός, στην Ελλάδα όλοι οι εργαζόμενοι πληρώνουν πάνω από το 40% τον χρημάτων που κερδίζουν σε ασφαλιστικές δήθεν "εισφορές"(η παραπλανητική γλώσσα είναι βασικό συστατικό του ασφαλιστικού, βάφτισαν τον φόρο "εισφορά").

Φανταστείτε το μέγεθος, σχεδόν όλη σας την εργασιακή ζωή το κράτος σας παίρνει λίγο λιγότερα από τα μισά που κερδίσατε με το καλημέρα και μετά σας φορολογεί κανονικά στο υπόλοιπο (φόρος εισοδήματος, Φ.Π.Α. κτλ)...

Θα πει κάποιος: "δεν είναι όλα του εργαζομένου, πληρώνει και ο εργοδότης". Αυτό είναι άλλο ένα από τα ψέματα του ασφαλιστικού, δεν πληρώνει τίποτα ο εργοδότης. Ο εργοδότης έχει έναν εργαζόμενο που του κοστίζει π.χ. 1.000 ευρώ, αν αυτά τα δίνει όλα στον υπάλληλο ή 700 στον υπάλληλο και 300 στο ΙΚΑ τι τον νοιάζει; Ο εργοδότης υπολογίζει το συνολικό κόστος και τίποτα άλλο, μετράει πάντα τα μικτά και βάση αυτού του υπολογισμού καθορίζει τον μισθό που θα δώσει, δεν πληρώνει εισφορές, μόνο τις αποδίδει στο κράτος. Ο λόγος που υπάρχει η απάτη των λεγομένων εργοδοτικών εισφορών είμαι μάλλον για να μην πέσει βαρύ το ποσό στον εργαζόμενο όταν το δει ολόκληρο να βγαίνει από την τσέπη του...

Πόσο ανταποδοτικό είναι το σύστημα; Ελάχιστα.

1. Αν στα 65 σας πεθάνετε τα λεφτά σας χάνονται για πάντα, γίνονται καπνός. Δεν τα παίρνουν τα παιδιά σας γιατί απλούστατα δεν σας άνηκαν ποτέ από την στιγμή που τα δώσατε ως φόρο.
2. Το ύψος της σύνταξης σας μόνο χαλαρή σχέση έχει με τα χρήματα που δώσατε, το ύψος εξαρτάται με το ταμείο που είχατε την τύχη ή την ατυχία να ανήκετε.
3. Το πότε θα βγείτε στην σύνταξη και αυτό δεν εξαρτάται από τα χρήματα που δώσατε ή δεν είναι ίδιο για όλους, κάποιοι θα βγούν στα 40 και κάποιοι θα αναγκαστούν να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν.
4. Η σύνταξη όσων δεν έχουν δώσει τίποτα στο σύστημα έχει πολύ μικρή σχέση με την οικονομική τους κατάσταση. Δηλαδή μπορούν να κρατούν χρήματα μια ζωή και να μην τα αποδίδουν στο σύστημα , να κάνουν κομπόδεμα και μετά να δικαιούνται σύνταξη πολύ κοντά ή και ίδια με αυτή που θα πάρετε εσείς που δουλεύατε μια ζωή και αντί να τα μαζεύεται τα αποδίδατε στο σύστημα.

Το σύστημα προστατεύει τους φτωχούς; Όχι, το αντίθετο, τους παίρνει τα λεφτά και τα δίνει στους εύπορους!

Οι φτωχοί μπαίνουν στην αγορά εργασίας δέκα χρόνια πριν την μεσαία τάξη και βγαίνουν δέκα χρόνια μετά μιας και ποτέ δεν τους αφορούν προγράμματα εθελουσίας, πρόωρης και χαριστικής συνταξιοδότησης. Επίσης επειδή ακριβώς είναι φτωχοί και δικαίωμα για κάποια σύνταξη να έχουν σχετικά νωρίς δεν θα την πάρουν και θα συνεχίσουν να δουλεύουν.

Αυτό σημαίνει ότι θα συνεισφέρουν στα ταμεία για μια εικοσαετία περισσότερο από τους εύπορους αλλά θα πάρουν μισή και κάτω από την μισή σύνταξη από αυτούς, μιας και η σύνταξη εξαρτάται από το ταμείο που είχε κάποιος την τύχη να ανήκει και όχι από το ύψος των εισφορών.

Ένας εργαζόμενος σε εργοστάσιο δηλαδή θα δουλέψει 45 χρόνια και θα πάρει μια μικρή σύνταξη για 15 χρόνια, ενώ μια τραπεζιτική υπάλληλος θα δουλέψει 15 χρόνια (με συνταξιοδότηση λόγω ανηλίκων τέκνων) και θα παίρνει μια ψηλή σύνταξη για 45 χρόνια...

Μετά από όλα αυτά είναι εμφανές ότι η αλλαγή του ασφαλιστικού δεν είναι ένα αναγκαίο κακό, είναι μάλλον ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης.

Το ασφαλιστικό όπως το ξέραμε πεθαίνει και στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, το θέμα είναι αυτό που θα το αντικαταστήσει να είναι δίκαιο και κυρίως να διανέμει χρήματα πλουσίων προς τους φτωχούς και όχι το ανάποδο!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΚΙ ΑΣΦΑΛΙΣΗ...

Διαβάζω ότι το δημοσιονομικό κενό θα καλυφθεί σε μεγάλο μέρος του από την "εισφοροδιαφυγή", που κατά τον ορισμό της κυβέρνησης περιλαμβάνει προπαντός ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ και άλλων ταμείων αυτασφάλισης, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν μπορούν να πληρώσουν τις εισφορές που τους χρεώνουν.

Η πολιτική αυτή είναι άδικη και παράλογη. Οι ασφαλιστικές εισφορές δεν είναι φόρος. Είναι υποχρεωτική αποταμίευση που δίνουν οι πολίτες για να έχουν μια σύνταξη όταν γεράσουν. Δεν επιτρέπεται ποτέ να ξεπερνούν τις αντικειμενικές δυνατότητες του πολίτη για αποταμίευση και το κράτος έχει υποχρέωση να τις επιστρέφει και με τόκο.

Οι περισσότεροι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ πλήρωναν κανονικά τις εισφορές τους όταν μπορούσαν. Τα χρήματά τους όμως εξανεμίστηκαν. Ο ισολογισμός του ΟΑΕΕ δεν εμπεριέχει καμία αποταμίευση και το κράτος που υποτίθεται ότι εγγυάται τις συντάξεις (στο αναδιανεμητικό σύστημα) χρεοκόπησε και το χρέος του είναι τόσο μεγάλο ώστε παρακαλάει τους δανειστές να του το περικόψουν. Ταυτόχρονα δεν έχει καν ως οφείλειεπικαιροποιημένη αναλογιστική μελέτη για τη συνολική βιωσιμότητα του συστήματος.

Τι μπορεί ένα τέτοιο κράτος να εγγυηθεί και γιατί βάζει αυτούς τους ανθρώπους στο στόχαστρο σε μια περίοδο που η οικονομία συρρικνώθηκε κατά 25% και σε πολλούς κλάδους ο τζίρος μειώθηκε κατά 70% και 80%. Οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ είναι σε δεινή θέση. Οι επιχειρήσεις τους έκλεισαν ή κλείνουν, οι φόροι αυξάνονται και το εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών έχει μειωθεί δραματικά.

Πρέπει να συνυπολογιστεί και το τέλος επιτηδεύματος που πληρώνουν και είναι ανεξάρτητο της κερδοφορίας τους.

Αναφέρονται συχνά οι μη μισθωτοί και συνταξιούχοι ως φοροφυγάδες, όταν είναι γνωστό σε όλους ότι το 60% των ελεύθερων επαγγελματιών δεν είναι ενήμεροι ασφαλιστικά και ουσιαστικά στερούνται υγειονομικής περίθαλψης. Αλήθεια αφού φοροδιαφεύγουν, γιατί δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν;

Πάνω από τους μισούς (370.000), δεν έχουν να πληρώσουν τις εισφορές τους και το κράτος τους καταδιώκει σαν εγκληματίες. Ποινικές διώξεις, κατασχέσεις, δεσμεύσεις περιουσίας, αποκλεισμός των ιδίων και των οικογενειών τους από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η καταδίωξη αυτή δεν έχει κανένα ηθικό και πολιτικό έρεισμα. Η λύση δεν είναι η καταδίωξη των ασφαλισμένων.

Η λύση είναι να αποταμιεύουν για σύνταξη αυτά που μπορούν όσο και όπως μπορούν. Έτσι θα αυξηθεί ο αριθμός όσων πληρώνουν, έστω και λίγο και θα επανέλθουν στην κανονική παραγωγική οικονομία.

Και ταυτόχρονα το κράτος να μειώσει τις δαπάνες του και να μοιράζει με ισονομία την τριμερή χρηματοδότηση που τώρα πηγαίνει προνομιακά στα "ευγενή" ταμεία κάποιων συντεχνιών.

Η παραγωγικότητα της χώρας πνίγεται διότι ο αδηφάγος δημόσιος τομέας με τους υπέρογκους φόρους που απανωτά επιβάλει για τη δική του επιβίωση, καταβροχθίζει την μηδαμινή ρευστότητα και πνίγει τον ιδιωτικό.Οι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν δει τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται κατά 80%, κλείνουν καθημερινά, και τους βρίζουν κι από πάνω οι μανδαρίνοι γιατί τάχα "δηλώνουν λίγα"...

Καιρός είναι τώρα να παρθεί η γενναία απόφαση να αποδεσμευτεί η αυτασφάλιση από τον ΟΑΕΕ και να επιλέξει ένας επαγγελματίας αν θέλει αυτόν ή μια ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία όπου θα πληρώνει ένα πρόγραμμα ασφάλισης - συνταξιοδότησης στα μέτρα του.

Αλλιώς θα βλέπουμε όλο και περισσότερους επαγγελματίες να "κλείνουν" τα βιβλία και τις νόμιμες επιχειρήσεις τους μα να συνεχίζουν να δουλεύουν σε ότι έκαναν και πριν, τώρα πια μαύρα. Οι ικανοί μπορούν (να βγάζουν και να κρύβουν) και δεν θα διαστάσουν μπροστά στις όποιες απειλές - μπούρδες αντιτάξει κάποιος γραβατωμένος ανευθυνο-υπεύθυνος, είναι θέμα επιβίωσης...

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ - ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ...

Η Ελλάδα ασθενεί βαρέως. Κόλλησε απ' την Ευρώπη την αρρώστια της σύγχρονης οικονομικής κρίσης.

Μπορεί να μην είμαστε πια στο "κάδρο" στις Συνόδους Κορυφής της ΕΕ. Ολοι τους εκεί στην προσπαθούν να προλάβουν επιμολύνσεις σ' άλλες χώρες του Γιουρογκρούπ. Οι Ευρωπαίοι ετοίμασαν μια φαρμακευτική αγωγή για μας, μήπως σωθούν και οι ίδιοι από τη μόλυνση.

Εφηύραν το Μνημόνιο Στήριξης, να πάρουμε μέτρα χειρότερα από την ίδια την αρρώστια. Φτιάξαμε το γενικό πλάνο με τον νόμο 3845, που πέρασε τον Μάιο στη Βουλή και σιγά - σιγά ξεφουρνίζονται υλοποιήσιμα τα επί μέρους μέτρα. Τώρα πήραμε την πρώτη "δόση" δανείου με αντάλλαγμα - αντικαταβολή το εργασιακό. Μετά για τη χορήγηση της δεύτερης "δόσης" θα πρέπει να σφραγίσουμε και το ασφαλιστικό που κλείδωσε κι αυτό με την κατάθεση του ν/σ στη Βουλή. Κάθε φορά που θα φθάνει το πλήρωμα του χρόνου για κάποια άλλη "δόση" του φαρμάκου, θα δεχόμαστε και από ένα σκωτσέζικο ντουζ κι όποιος αντέξει το σοκ...

Όλα αυτά για να μην χρεοκοπήσουμε, να μην πτωχεύσει η οικονομία μας, για το καλό μας! Προπαντός όμως για μην χάσουν τα λεφτά τους οι δανειστές μας.

Αλλά σε τι ωφελεί μια οικονομία, που απέφυγε την πτώχευση, όταν οι άνθρωποί της γίνονται πένητες; Οση διάθεση νάχει κανείς να ωραιοποιήσει αυτά τα μέτρα, δεν μπορεί να βρει πουθενά κανένα θετικό στοιχείο. Ολοι διαισθάνονται γύρω τους ότι επίκειται κοινωνική έκρηξη που μπορεί να γίνει από στιγμή σε στιγμή. Το εργασιακό πέρασε με Π.Δ. αλλά το ασφαλιστικό ίσως νάναι η σταγόνα να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Για την κυβέρνηση το πρόβλημα είναι πολιτικό, προκαλεί νέες προκλήσεις με αντίκτυπο τη φυσιογνωμία και την υπόσταση του κόμματος.

Η νέα κατάσταση, που προκύπτει αντιστρατεύεται όσα προεκλογικά είχαν λεχθεί και αξιολογηθεί απ' τον Ελληνικό λαό για να προκύψει μια αλλαγή, η οποία αναποδογυρίζει σχεδόν βιαίως το προϋπάρχον από 10ετίες κοινωνικό πλαίσιο προς το χειρότερο.

Το κοινωνικό ζήτημα γίνεται πιο εκρηκτικό και θα φανεί όταν παρέλθει η καλοκαιρινή απουσία αντιδράσεων και φθάσουμε στον μήνα Σεπτέμβρη, που θάναι διαφορετικός των περασμένων ετών. Τα αποτελέσματα έρχονται όλο και πιο κοντά και θα τα νοιώσουμε πιο καλά στο πετσί μας, όταν εφαρμοσθούν οι μειώσεις των μισθών των νεοπροσλαμβανομένων κατά 15 - 20%, όταν θα αυξηθεί το ποσοστό των απολυομένων, οπότε θα φεύγουν οι ακριβότεροι με τη μεθοδευμένη μείωση της αποζημίωσης, για νάρχονται οι φθηνότεροι των 590 ή των 630 ευρώ.

Ποιος λογοδοτεί για την αφαίρεση τέτοιων πλεονεκτημάτων απ' την αγορά; Ο κ. Λοβέρδος εκεί που βρέθηκε είναι υποχρεωμένος να διαχειριστεί υπό τις πλέον δυσμενείς συνθήκες αυτές τις κυβερνητικές αποφάσεις και να επωμισθεί με αξιοπρέπεια και θάρρος το πολιτικό κόστος, με ό,τι τούτο συνεπάγεται για το άτομό του. Γιατί το θέμα είναι γενικότερα συνολικό της κυβέρνησης και όχι προσωπικό. Και ο ίδιος τώρα εξανίσταται για το τι μπορεί να πάθει μια χώρα, όταν έχει ανάγκη από χρήματα και δεν τα βρίσκει.

Είπαμε ότι είναι υποχρεωμένος να διακρίνει ο κ. υπουργός και να υποστηρίξει τα θετικά σημεία, ανεξάρτητα αν ταυτιστεί τ' όνομά του με τις αποφάσεις που πάρθηκαν και που θα ληφθούν, γιατί το ασφαλιστικό γυρνάει πίσω. Είναι λάθος που μερικοί λένε πως επειδή έτσι γίνεται στην Ευρώπη πρέπει να το αντιγράψουμε κι εμείς.

Δεν μπορεί να συγκριθεί η Ελλάδα με καμία ευρωπαϊκή χώρα στο θέμα των απολύσεων, των αποζημιώσεων και στην κοινωνική προστασία. Δεν υπάρχει ταύτιση μ' αυτούς ούτε και μπορεί να βρεθεί τρόπος να αμβλυνθούν και μαλακώσουν οι κατάφωρες αδικίες.

Τα μέτρα παίρνονται για ν' αποφευχθεί της πατρίδας ο χαμός; Μ' αυτές τις ρυθμίσεις θα διορθωθούν τα δημοσιονομικά μας; Θα εξασφαλισθεί η ανταγωνιστικότητα; Θα προσέλθουν επενδυτές ν' ανοίξουν δουλειές;

Όταν τα πάντα μετακυλίονται στην εργασία με γνώμονα το τι γίνεται στην Ευρώπη, σώζονται μόνο τα συμφέροντα των επιχειρηματιών και φαλκιδεύεται η ισχύς των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

40 ΕΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑΣ...

Ριζικές αλλαγές στο Ασφαλιστικό φέρνει το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας που αναμένεται να συζητηθεί τη Δευτέρα στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο προβλέπει κατάργηση από το 2013 των πρόωρων συντάξεων και καθιέρωση του 60ου έτους ως ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης.

Αλλά αφού συμπληρώσει ο εργαζόμενος 40 χρόνια πλήρους εργασίας κι ασφάλισης...

Ο μόνος που θα συνταξιοδοτηθεί κανονικά και στην ώρα του είναι ο τυχερός που θα έχει έτοιμη μια εμπορική επιχείρηση ή άλλο επιτήδευμα από τον πατέρα του, ο οποίος τελειώνοντας το Λύκειο και τη στρατιωτική του θητεία θ' αναλαμβάνει κατευθείαν το μαγαζί κληρονομικά και στα 60 του θα συνταξιοδοτείται με πλήρη σύνταξη χωρίς να έχει γίνει δούλος σε αφεντικό...

Ή όσοι το πάρουν απόφαση στα 15 τους να γίνουν καραβανάδες, μπάτσοι, παπάδες, ακολουθώντας τον ανάλογο δρόμο που θα τους εξασφαλίσει έτοιμη ισόβια καριέρα χωρίς πολλές απαιτήσεις (πέρα από μερικές δεκάδες πιλότων μαχητικών και κυβερνητών πολεμικών πλοίων).

Ακόμη κι όποιος δεν "παίρνει τα γράμματα" όπως έλεγαν παλιότερα και τον στείλουν σε μια μέση Τεχνική Σχολή (αφότου οι κατώτερες καταργήθηκαν) τελειώνοντας με το ζόρι το Γυμνάσιο. Μιας και δεν απαιτούνται χρόνια σπουδών για να γίνει τεχνίτης σε συνεργείο ή αυτοαπασχολούμενος, θα ελπίζει κι αυτός σε πλήρη σύνταξη στα 60 του, πριν τον βάλουν κάτω τα χρόνια και δεν μπορεί να δουλεύει με σφυριά και κατσαβίδια...

Αυτό που θα πάθει δηλαδή όποιος περάσει με πανελλαδικές εξετάσεις σε μια "εύκολη" Τριτοβάθμια Σχολή κι αν σταθεί τυχερός και τελειώσει στην ώρα τους τα εξάμηνα και μπει αμέσως στην αγορά εργασίας με μόνιμη δουλειά, από την οποία θα φύγει στα 65 του με σύνταξη, αν όλα του πάνε δεξιά και δεν απολυθεί ή χρεωκοπήσει ή, ή...

Χειρότερα θα τα βρει όποιος υψηλόβαθμος "καλός μαθητής" εισαχθεί στο Πολυτεχνείο ή στην Ιατρική, από όπου θα αποφοιτήσει κοντά στα 30 του όπως οι πλειοψηφία των φοιτητών κι αν δεν γυρεύει μεταπτυχιακά και δύσκολες εξειδικεύσεις μα πέσει με τα μούτρα σε μια δουλειά, θα ελπίζει να συνταξιοδοτηθεί αισίως λίγο πριν καβαλήσει τα 70 του...

Οποιοσδήποτε άλλος που θ' αναζητήσει γνώση, ακαδημαϊκές περγαμηνές, ή άλλη σοφία, θα πρέπει να διαθέτει τα γονίδια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να λαλεί αναντρανιστά και με διαύγεια πνεύματος στα 90 του, αν θέλει να φτάσει να πάρει μια σύνταξη και να ζήσει κάποια χρόνια με αυτήν...

Και τα παραπάνω αφορούν την καθιέρωση βασικής σύνταξης σε όλα τα Ταμεία και τη θέσπιση ανταποδοτικής σύνταξης σύμφωνα με τα έτη ασφάλισης και τον συντάξιμο μισθό, αν όλα πάνε καλά και προβλέψιμα στην ζωή κάποιου που ζει εργαζόμενος...

Σε μια αναποδιά, όλα αλλάζουν προς το χειρότερο βεβαίως, μόνο και μόνο για απλή επιβίωση σε αφιλόξενο περιβάλλον.

Η ζωή είναι αλλού κι αυτά που πρέπει να γίνουν επίσης.

Ή γεννιέσαι πλούσιος, ή κατορθώνεις στον βίο σου να πλουτίσεις, ειδάλλως μην κάνεις τον κόπο να γεννηθείς καθόλου!

ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΛΛΩΝ...

Σ' αυτόν τον τόπο οι κοινωνικοί αγώνες μιας συντεχνίας ήταν και είναι εναντίον όλων των άλλων.

Η μεν κυβέρνηση θέλει να πείσει με τη σκληρή πολιτική της, για το δίκαιο και την άμεση ανάγκη των μεταρρυθμίσεών της, οι δε απεργοί αγωνίζονται για τη διατήρηση των κεκτημένων τους και για μια πιο ανθρώπινη ζωή για πάρτη τους.

Αλλά, κυβέρνηση και απεργοί είχαν και έχουν δεκαετίες ως θύματα πάντα εμάς τους υπόλοιπους πολίτες.

Κι αυτό επειδή ποτέ δε γίνεται πριν ένας σοβαρός, ειλικρινής και με επιχειρήματα διάλογος, ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στους εργαζόμενους, ώστε να βρίσκεται η χρυσή τομή για ανεκτές και βιώσιμες λύσεις όπως τώρα στο ασφαλιστικό.

Οι εργαζόμενοι από την πλευρά τους, απεργούν σε περιόδους κρίσιμες για την το μέλλον τους, ή σε ώρες αιχμής στρεφόμενοι πολλές φορές, ως παράπλευρη πια απώλεια, και κατά του κοινωνικού συνόλου.

Εδώ σήμερα στην ουσία στρέφονται οι επιστήμονες και οι δημόσιοι υπάλληλοι με τα «ευγενή ταμεία» (που όλοι πληρώνουμε αναγκαστικά με τους νόμους που κατά καιρούς επιβλήθηκαν) ενάντια στους εργάτες και λοιπούς του ΙΚΑ με τους οποίους δεν θέλουν να ενσωματωθούν και να υποβαθμιστούν οι ίδιοι όπως λένε.

Πάγια επιδίωξη της εκάστοτε κυβέρνησης σε τέτοιες περιπτώσεις κοινωνικής ταραχής: να καταφέρνει να στρέφει τη μια τάξη εργαζομένων εναντίον μιας άλλης που απεργεί, ώστε να προκαλείται αγανάκτηση, να σπιλώνεται ο αγώνας των απεργών και τελικά να δικαιώνεται η κυβερνητική πολιτική (με πιθανές επιτάξεις ή επιστρατεύσεις όταν φτάσει στο απροχώρητο μια κατάσταση κι υπάρξουν κοινωνικές αντιδράσεις).

Αυτή η τακτική αντιμετώπισης των απεργιών διαιωνίζεται, χωρίς να λύνεται ποτέ κανένα πρόβλημα σ' αυτή τη χώρα. Αν τώρα η ίδια η κυβέρνηση ήθελε πραγματική λύση των προβλημάτων που τις πιο πολλές φορές η ίδια δημιουργεί με τις άστοχες μεταρρυθμίσεις και την οικονομική της πολιτική, ας φρόντιζε να γίνονται οι αλλαγές, όσο επώδυνες κι αν είναι, κοινή συναινέσει κυβέρνησης, κομμάτων, επιχειρηματιών, οργανισμών και πολιτών.

Αν δεν τα καταφέρνουν σ' αυτό οι υπάρχοντες υπουργοί, ας δοκιμάζουν άλλοι, η υπουργική θέση δεν αποτελεί «κεκτημένο» κανενούς κομματόσκυλου, μα πεδίο δράσης και προσφοράς ικανών στελεχών.