ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ...

Είναι εμφανές ότι το ασφαλιστικό δεν είναι βιώσιμο και ότι στο μέλλον ή θα το αλλάξουμε ριζικά ή θα σκάσει στα χέρια μας μια βόμβα μεγαλύτερη και από τα τρία μνημόνια μαζί.

Από την άλλη όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν είναι αποκλειστικά Ελληνικό πρόβλημα, περισσότερο ή λιγότερο σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες με τον γερασμένο πληθυσμό έχουν μη βιώσιμα ασφαλιστικά συστήματα και συστήματα κοινωνικών παροχών.

Υπάρχει μια ευρέος διαδεδομένη πεποίθηση ότι έχουμε ασφαλιστικά συστήματα επειδή οι λαοί με τους αγώνες τους τα διεκδίκησαν και τα κέρδισαν. Τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την αλήθεια. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα ασφαλιστικά συστήματα ή επιβλήθηκαν από αυταρχικά καθεστώτα (Ο Μεταξάς εδώ), ή "πουλήθηκαν" στο κοινό με μεγάλες, ακριβές και παραπλανητικές διαφημιστικές καμπάνιες...

Αυτό που λέμε ασφαλιστικό σύστημα, στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από φόρος στην εργασία.

Το κράτος έρχεται και:
1. Επιβάλει έναν απίστευτα υψηλό φόρο στα εισοδήματα μας από την εργασία.
2. Τα έσοδα αυτά (και σταδιακά με το πέρασμα των χρόνων όχι μόνο αυτά) τα αναδιανέμει.
3. Όλο αυτό υποτίθεται προσφέρει δίχτυ προστασίας στους φτωχούς.

Πόσο ψηλός είναι αυτός ο φόρος; Πολύ ψηλός, στην Ελλάδα όλοι οι εργαζόμενοι πληρώνουν πάνω από το 40% τον χρημάτων που κερδίζουν σε ασφαλιστικές δήθεν "εισφορές"(η παραπλανητική γλώσσα είναι βασικό συστατικό του ασφαλιστικού, βάφτισαν τον φόρο "εισφορά").

Φανταστείτε το μέγεθος, σχεδόν όλη σας την εργασιακή ζωή το κράτος σας παίρνει λίγο λιγότερα από τα μισά που κερδίσατε με το καλημέρα και μετά σας φορολογεί κανονικά στο υπόλοιπο (φόρος εισοδήματος, Φ.Π.Α. κτλ)...

Θα πει κάποιος: "δεν είναι όλα του εργαζομένου, πληρώνει και ο εργοδότης". Αυτό είναι άλλο ένα από τα ψέματα του ασφαλιστικού, δεν πληρώνει τίποτα ο εργοδότης. Ο εργοδότης έχει έναν εργαζόμενο που του κοστίζει π.χ. 1.000 ευρώ, αν αυτά τα δίνει όλα στον υπάλληλο ή 700 στον υπάλληλο και 300 στο ΙΚΑ τι τον νοιάζει; Ο εργοδότης υπολογίζει το συνολικό κόστος και τίποτα άλλο, μετράει πάντα τα μικτά και βάση αυτού του υπολογισμού καθορίζει τον μισθό που θα δώσει, δεν πληρώνει εισφορές, μόνο τις αποδίδει στο κράτος. Ο λόγος που υπάρχει η απάτη των λεγομένων εργοδοτικών εισφορών είμαι μάλλον για να μην πέσει βαρύ το ποσό στον εργαζόμενο όταν το δει ολόκληρο να βγαίνει από την τσέπη του...

Πόσο ανταποδοτικό είναι το σύστημα; Ελάχιστα.

1. Αν στα 65 σας πεθάνετε τα λεφτά σας χάνονται για πάντα, γίνονται καπνός. Δεν τα παίρνουν τα παιδιά σας γιατί απλούστατα δεν σας άνηκαν ποτέ από την στιγμή που τα δώσατε ως φόρο.
2. Το ύψος της σύνταξης σας μόνο χαλαρή σχέση έχει με τα χρήματα που δώσατε, το ύψος εξαρτάται με το ταμείο που είχατε την τύχη ή την ατυχία να ανήκετε.
3. Το πότε θα βγείτε στην σύνταξη και αυτό δεν εξαρτάται από τα χρήματα που δώσατε ή δεν είναι ίδιο για όλους, κάποιοι θα βγούν στα 40 και κάποιοι θα αναγκαστούν να δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν.
4. Η σύνταξη όσων δεν έχουν δώσει τίποτα στο σύστημα έχει πολύ μικρή σχέση με την οικονομική τους κατάσταση. Δηλαδή μπορούν να κρατούν χρήματα μια ζωή και να μην τα αποδίδουν στο σύστημα , να κάνουν κομπόδεμα και μετά να δικαιούνται σύνταξη πολύ κοντά ή και ίδια με αυτή που θα πάρετε εσείς που δουλεύατε μια ζωή και αντί να τα μαζεύεται τα αποδίδατε στο σύστημα.

Το σύστημα προστατεύει τους φτωχούς; Όχι, το αντίθετο, τους παίρνει τα λεφτά και τα δίνει στους εύπορους!

Οι φτωχοί μπαίνουν στην αγορά εργασίας δέκα χρόνια πριν την μεσαία τάξη και βγαίνουν δέκα χρόνια μετά μιας και ποτέ δεν τους αφορούν προγράμματα εθελουσίας, πρόωρης και χαριστικής συνταξιοδότησης. Επίσης επειδή ακριβώς είναι φτωχοί και δικαίωμα για κάποια σύνταξη να έχουν σχετικά νωρίς δεν θα την πάρουν και θα συνεχίσουν να δουλεύουν.

Αυτό σημαίνει ότι θα συνεισφέρουν στα ταμεία για μια εικοσαετία περισσότερο από τους εύπορους αλλά θα πάρουν μισή και κάτω από την μισή σύνταξη από αυτούς, μιας και η σύνταξη εξαρτάται από το ταμείο που είχε κάποιος την τύχη να ανήκει και όχι από το ύψος των εισφορών.

Ένας εργαζόμενος σε εργοστάσιο δηλαδή θα δουλέψει 45 χρόνια και θα πάρει μια μικρή σύνταξη για 15 χρόνια, ενώ μια τραπεζιτική υπάλληλος θα δουλέψει 15 χρόνια (με συνταξιοδότηση λόγω ανηλίκων τέκνων) και θα παίρνει μια ψηλή σύνταξη για 45 χρόνια...

Μετά από όλα αυτά είναι εμφανές ότι η αλλαγή του ασφαλιστικού δεν είναι ένα αναγκαίο κακό, είναι μάλλον ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνης.

Το ασφαλιστικό όπως το ξέραμε πεθαίνει και στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, το θέμα είναι αυτό που θα το αντικαταστήσει να είναι δίκαιο και κυρίως να διανέμει χρήματα πλουσίων προς τους φτωχούς και όχι το ανάποδο!

ΧΑΜΗΛΑ Ο ΠΗΧΗΣ...

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης, μα θα μπορούσα να το έχω γράψει κι εγώ:

Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Ολυμπιονικών αριθμεί αρκετές εκατοντάδες μέλη ενώ τα μετάλλια που έχουν κατακτήσει Έλληνες αθλητές είναι μερικές δεκάδες. Ο λόγος είναι ότι, ενώ σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου Ολυμπιονίκες θεωρούνται όσοι ανέβηκαν στο βάθρο, στη χώρα μας όσοι πλασαρίστηκαν στην οκτάδα.

Σημασία έχεις πού βάζεις τον πήχυ. Και εμείς τον βάζουμε χαμηλά για να φαινόμαστε πολλοί οι καλοί. Αυτός είναι περίπου ο εθνικός τρόπος να βλέπουμε τα πράγματα.

Τα ελληνικά Πανεπιστήμια σε διάφορες διεθνείς κατατάξεις καταλαμβάνουν όχι ιδιαίτερα αξιοζήλευτες θέσεις. Αυτό δεν μας πτοεί. Τα δημοσιεύματα θριαμβολογούν διότι υπάρχουν «5 Ελληνικά Πανεπιστήμια ανάμεσα στα 500 καλύτερα του κόσμου» και όχι κανένα ελληνικό ΑΕΙ στα 400 καλύτερα. Ο ολιγαρκής πήχυς της αυταρέσκειας που λέγαμε.

Στις εισαγωγικές συνήθως μπαίνουν εύκολα θέματα και κάθε χρόνο ανεβαίνουν οι βάσεις. Όταν κατ' εξαίρεση κάποιες φορές βάζουν ζόρικα, όπως φέτος, τότε μιλάμε για σφαγιασμό, κατάρρευση των βάσεων, «Παιδεία κάτω από τη βάση». Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς έχουν τα ίδια ποσοστά επιτυχίας, εμείς όμως προτιμούμε ατυχήσαντες αριστούχους από αποτυχημένους.

Οι ομάδες μας στην Ευρώπη παίζουν συνήθως κακό ποδόσφαιρο αλλά εμείς το περιγράφουμε με εκφράσεις όπως «στάθηκαν καλά», «έπαιξαν σαν ίσος προς ίσο», «αμύνθηκαν ηρωικά» γιατί ο πήχυς που έχουμε βάλει είναι η αποφυγή διασυρμού. Αγνοώντας ότι ακριβώς το νόημα του αθλητισμού είναι να αντιπαρατεθείς ίσος προς ίσον και αν είσαι χειρότερος να χάσεις. Συνήθως είμαστε εξ ορισμού χειρότεροι αλλά αφού το ξέρουμε παραμένουμε ικανοποιημένοι στις συχνές αξιοπρεπείς ήττες γιατί εκεί ακριβώς έχουμε βάλει το όριο επιτυχίας. Πώς να ομολογήσουμε μεταξύ μας ότι μάλλον αγωνιζόμαστε σε άλλο άθλημα.

Τα στήθη των ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών όλων των σωμάτων είναι τίγκα στο παράσημο. Όλοι τους, ευτυχώς, είναι άκαπνοι. Τι πραγματικά πιστοποιούν τα γυαλιστερά μετάλλια με τις πολύχρωμες κορδέλες και οι εντυπωσιακοί μεγαλόσταυροι; Φαντάζομαι ότι τα αριστεία εξαίρετης ανδρείας που υπήρχαν για να δίνονται σε ήρωες πολέμου, τώρα δίνονται σε αυτούς που κατάφεραν να τελειώσουν επιτυχώς μία άσκηση. Αυτός είναι στις μέρες μας ο πήχυς. Δίνει όμως σε όλους μας τη χαρά να θαυμάζουμε το αξιόμαχο και ηρωικό του στρατεύματος, το οποίο δόξα τω Θεώ δεν χρειάστηκε ποτέ να επιβεβαιώσουμε.

Ανεβάζουμε ο ένας το επίπεδο του άλλου, καμιά φορά αλληλοθαυμαζόμαστε και αλληλοδοξαζόμαστε και ανεβαίνουμε όλοι μαζί επίπεδο. Χαμηλώνουμε τις απαιτήσεις και πολλαπλασιάζουμε τις θέσεις των αρίστων για να βρουν να κάτσουν οι μέτριοι. Έτσι σιγά σιγά μάθαμε το ανεπαρκές να το θεωρούμε κανονικό και να επιβραβεύουμε ως εξαιρετικό το αυτονόητο. Σαν τους υπαλλήλους που πάνε κανονικά στη δουλειά τους και τους δίνουμε επίδομα εγκαίρου προσελεύσεως αντί να επιπλήττουμε τους αργοπορημένους.

Η νεαρή και όμορφη αστυνομικός που συνέλαβε τον δολοφόνο χρυσαυγίτη έκανε τη δουλειά της. Είναι μια δύσκολη, επικίνδυνη και κακοπληρωμένη δουλειά αλλά είναι η δουλειά που διάλεξε. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει κανένα λόγο να παρασημοφορήσει έναν άνθρωπο επειδή απλώς έκανε τη δουλειά του- το μήνυμα είναι αρνητικό. Φαντάζομαι ότι εκατοντάδες συνάδελφοί της έχουν συλλάβει ακόμα πιο επικίνδυνους κακοποιούς- δεν καλεί καθένα τους μετά να τον βραβεύσει. Αυτό είναι το επάγγελμα για το οποίο πληρώνονται.

Ας δίνει με περισσότερη φειδώ τα μετάλλια ο Πρόεδρος, έτσι κι αλλιώς αρκετούς ντοπαρισμένους Ολυμπιονίκες έχει ήδη βραβεύσει. Το κορίτσι μπορεί να αρκεστεί σε μια έκφραση ευαρέσκειας του διοικητή της. Ο οποίος στη συνέχεια πρέπει να ερευνήσει αν αληθεύουν οι καταγγελίες αυτοπτών μαρτύρων ότι κάποια από τα αγόρια που ήταν μαζί της έβλεπαν ένα έγκλημα να εκτυλίσσεται μπροστά τους, αμέτοχα. Αν η ευσυνείδητη παρασημοφορηθεί σαν ηρωίδα, η συμπεριφορά των αδρανών θα φαίνεται κανονική.

ΒΕΝΤΕΤΑ: Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΗΣ...

Βεντέτα συνηθίζουν να λένε στην Κρήτη την εκδίκηση που παίρνουν οι συγγενείς κάποιου που δολοφονήθηκε, σκοτώνοντας το δράστη ή κάποιον συγγενή του.

Ο φόνος δηλαδή που τελείται με κίνητρο την εκδίκηση για έναν άλλο φόνο. Είναι ένας κοινωνικός κώδικας που στηρίζεται στην έννοια της τιμής και της προστασίας της.

"Μόνο σαν πάθει ό,τι κάμε, δίκη σωστή θα γίνει", δηλαδή όπως λέγεται στην Κρητική διάλεκτο "τα δίκια θα γεννούσι" Και πρόκειται για ένα φαινόμενο παλιό όσο και η οργάνωση των πρώτων ανθρώπινων κοινωνιών.

H βεντέτα, ο φόνος δηλαδή που τελείται με κίνητρο την εκδίκηση για ένα άλλο φόνο, υπήρξε από τα πολύ παλιά χρόνια και, δυστυχώς, εξακολουθεί ακόμη να αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της κρητικής ιδιαιτερότητας.

Η εκδήλωση αυτή εξεταζόμενη με ιστορικά και εγκληματολογικά κριτήρια, μπορεί να εξηγηθεί ως ο απόηχος ενός μακρινού παρελθόντος και πιο συγκεκριμένα ως επιβίωση ενός αρχαίου τρόπου απονομής Δικαιοσύνης. Ενός τρόπου ο οποίος προέβλεπε τον κολασμό του δράστη ενός εγκλήματος, με ποινή που έπρεπε να είναι ανάλογη σε είδος και βαρύτητα με το κακό που διέπραξε. Η άποψη αυτή που ας σημειωθεί, συνιστά την πρώτη στην ιστορία του ποινικού δικαίου βαθμίδα ορθής απονομής της Δικαιοσύνης, χάνεται στα βάθη του χρόνου...

Καμιά θάλασσα δεν είναι τόσο ανοιχτή, όσο η αστείρευτη θάλασσα της εκδίκησης. Της εκδίκησης που όταν φωλιάσει στην ψυχή του ανθρώπου, τον μεταμορφώνει σ' ένα άγριο θηρίο διψασμένο για αίμα, που δε διστάζει να φτάσει ακόμη και στο φόνο.
Για να ξεπλύνει τη ντροπή του, την προσβολή που του έγινε, για να υπερασπιστεί την τιμή και αξιοπρέπεια του.

Κάποιοι ξεπερνούν τα όρια και φτάνουν στα άκρα. Δεν αφήνουν κανένα περιθώριο επιστροφής. Ανοίγουν τον αιματηρό κύκλο των αντεκδικήσεων και διψούν για το αίμα της ανταπόδοσης, που στη θέα του αισθάνονται εξαγνισμένοι και δικαιωμένοι.
Οι λέξεις φόβος, δισταγμός, υπαναχώρηση ή άρνηση δεν έχουν θέση στον κόσμο της βεντέτας.

Μερικά χαρακτηριστικά περιστατικά:

1. Στις αρχές του 19ου αιώνα, στην γιορτή των Αγίων Αποστόλων στο Καλλικράτη Σφακίων, μετά τη λειτουργία ένα πουλί κάθισε στο καμπαναριό, προκλητικό σημάδι για τους άνδρες που ήταν συνήθως οπλισμένοι...Κάποιος το σημάδεψε του έριξε μα ούτε το σκότωσε ούτε το πουλί έφυγε. Αμέσως του έριξε ένας άλλος και το σκότωσε και τότε όλοι μαζί άρχισαν να πειράζουν τον πρώτο. Στην αρχή τα πειράγματα τον έκαναν να γελά, αλλά όταν συνεχίστηκαν, του προκάλεσαν θυμό, καθώς θεώρησε ότι τον ταπείνωναν δημόσια. Πυροβόλησε, λοιπόν, σκοτώνοντας έναν από τους πολλούς που τον ειρωνεύτηκαν, αλλά αμέσως έπεσε νεκρός και αυτός από βόλι...Εφτά άνδρες σκοτώθηκαν μέσα σ' ένα λεπτό. Η εκκλησία ύστερα από αυτό το περιστατικό εγκαταλείφθηκε κι ερημώθηκε και μόνο ύστερα από πολλά χρόνια αναστυλώθηκε ξανά...
2. Οι Βοριζανοί στο Ηράκλειο είναι περήφανοι για τον Άγιο Φανούριό τους και τον γιορτάζουν κάθε χρόνο στις 27 Αυγούστου με τον γνωστό σε όλους μας κρητικό τρόπο: κρασί, κρέας, λύρα και μπαλωτιές. Το κακό άρχισε τη νύκτα της 27ης Αυγούστου 1955, σε μια στιγμή που ολόκληρο το χωριό ζαλισμένο από το κρασί και την κρητική λίρα συνέχιζε το γλέντι που είχε αρχίσει από το πρωί. Έξι νεκροί και δεκατέσσερις τραυματίες μέσα σε λίγες μόνον ώρες...
3. Σπάνια θάνατος ανθρώπου, ως τιμωρία για όσα έπραξε σε βάρος συνανθρώπων του, υπήρξε τόσο δικαιολογημένος και έγινε δεκτός με τόσο βαθύ αίσθημα αγαλλίασης, όσο αυτός ο θάνατος που επιφύλαξε στο ανθρωπόμορφο τέρας τον Νίκο Μαγιάση, ένας γενναίος ανωγειανός κτηνοτρόφος, ο Γιώργος Βρέντζος, μπήγοντάς του θανάσιμα στην κοιλιά το κρητικό μαχαίρι του, στις 30-4-1947 μέσα στο δικαστικό μέγαρο Ηρακλείου, επάνω στο εδώλιο του κατηγορουμένου...Αλλά σκοτώνοντας με τον συμβολικό αυτό τρόπο το φονιά του αδελφού του, ως είχε χρέος σύμφωνα με τον κώδικα της τιμής, δεν ενήργησε μόνο ατομικά: ο Γιώργος Βρέντζος στην περίπτωση αυτή ενήργησε και ως εντολοδόχος μερικών εκατοντάδων συμπατριωτών του, στενοί συγγενείς των οποίων είχαν χάσει τη ζωή τους είτε απ' ευθείας από το χέρι του αιμοσταγούς Μαγιάση, είτε από το γερμανικό στρατό στον οποίο τους κατέδωσε, καλυπτόμενος πίσω από την παραπλανητική ιδιότητά του ως διερμηνέα των κατακτητών.

Μάλιστα η λαική μούσα χαιρέτισε το βαρυσήμαντο εκδικητικό του διάβημα με την ακόλουθη μαντινάδα:

Ένας αϊτός των Βρέντζηδων σκότωσε το Μαγιάση

Κι όλοι μαζί φωνάξαμε το χέρι του ν' αγιάσει

Μέσα στο Δικαστήριο γιατί 'χενε σκοτώσει

Κι έπρεπε οπωσδήποτε ζωή κι αυτός να δώσει...

Κι ακολουθούν άλλα πολλά περιστατικά, που δεν χρειάζεται να μνημονευτούν τώρα εδώ..