Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ...

Οταν οι τριακόσιοι της Βουλής παίρνουν ο κάθε ένας πάνω από 7.000 ευρώ τον μήνα και ισχυρίζονται ότι μόλις καλύπτουν τα έξοδά τους για μια αξιοπρεπή διαβίωση...

Όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης τονίζει πως ο πρώτος μισθός ενός πρωτοδιοριζόμενου δικαστικού είναι 1.800 ευρώ και τον θεωρεί απαράδεκτο, ξεχνώντας ότι ο αντίστοιχος του γιατρού είναι 900 ευρώ...

Οταν οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ χρυσοπληρώνονται και αμφιβάλλουμε εάν δουλεύουν ποτέ χωρίς ακόμα να χάσουν τα προκλητικά τους προνόμια, τότε κάτι δεν πάει καλά στη λογική μας...

Ποιοί είναι και τολμούν χωρίς ντροπή να μας διαχωρίζουν, γιατί αυτό κάνουν όταν θεωρούνται οι πολιτικοί και οι δικαστικοί υπεράνω όλων ημών και θα πρέπει να παίρνουν πολλαπλάσια από όλους;

Το διαθέσιμο εισόδημα προς αναδιανομή εν μέσω ύφεσης πρέπει να είναι για όλους το ίδιο μειωμένο .
Εάν υπήρχε ακόμα στη σημερινή Ελλάδα το φιλότιμο, θα έπρεπε όλοι που παίρνουν πάνω από 2.000 ευρώ τον μήνα να τα δίνουν στο κράτος που με τη σειρά του θα βοηθούσε τις πράγματι άπορες οικογένειες.

Ένα απλό μπακαλίστικο παράδειγμα: εάν οι 300 της βουλής διέθεταν από 4.000 ευρώ κάθε μήνα θα είχαμε 1.200.000 όπου θα μπορούσαν 2.000 οικογένειες να έχουν εισόδημα κάθε μήνα από 600 ευρώ.

Φαντασθείτε πόσες χιλιάδες Έλληνες πολίτες που υποφέρουν, χρωστούν και αυτοκτονούν θα ανακουφίζονταν εάν υπήρχε κοινωνική αλληλεγγύη από όλους τους αυτοαποκαλούμενους προνομιούχους κλάδους...

Η δημοκρατία κινδυνεύει όχι από τους λίγους "φασίστες", αλλά από αυτούς που υποτίθεται πως τη διαφυλάττουν.

Όμως να προσέξουν γιατί η αδικία γεννά οργή και όταν ξεχειλίσει, πρώτοι χαμένοι θα είναι αυτοί, γιατί ο φτωχός δεν θα έχει να χάσει τίποτα.

ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΗ ΛΟΞΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ;

Αναστάτωση επικρατεί το τελευταίο διάστημα στο κέντρο της πόλης των Χανίων έξω από το υπεραστικό ΚΤΕΛ σε δρόμο με πολύ κίνηση, μαγαζιά κι ένα φροντιστήριο από ένα ναρκομανή γνωστό στις αστυνομικές αρχές, ο οποίος κυκλοφορεί ισχυριζόμενος ότι κρατάει όπλο και απειλεί όποιον βρεθεί στο διάβα του.

Οι αρχές τον αναζητούν ενώ είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για εγκληματία αλλά για ασθενή που χρειάζεται βοήθεια....

Άστε τέτοιες μαλακίες και μαζέψτε τον για απόσυρση, πριν τον συναντήσω εγώ που περνώ συχνά από κει να μου κάνει νούμερα και του δείξω πόσα απίδια βάνει ο ντορβάς...

Μετά θα μου ζητούνε τα ρέστα οι αρχές...

Υποχρεωμένος είναι ο καθένας να ανέχεται το κάθε νεαρό ρεμάλι που ξέπεσε από δικά του λάθη;
Ή περιμένουν να πληρώσω εγώ για την "βοήθεια" του, δηλαδή να τον συντηρώ τζάμπα εφ όρου ζωής και να βρούνε και 1 - 2 θεσούλες κάποιοι παλαβογιατροί.

Αν συμμεριζόμουνα τη λόξα του κάθε ψευδο-ευαίσθητου που εμφανίζεται στην πόλη τελευταία, θάπρεπε μόνο να φροντίζω να ταίζω, να κοιμίζω και να ντύνω όλους τους λαθρο-εισβολείς που συνεχώς έρχονται ακάλεστοι κι αχρείαστοι, όλους τους ξεπεσμένους δικούς μας και ξένους χασικλήδες και μέθυσους, τους κατά φαντασία "κακοπαθημένους" οικόσιτους κι αδέσποτους σκύλους και τα ορφανά γατάκια, που τέτοια πλάσματα τετράποδα και δίποδα υπάρχουνε σε αφθονία εδώ, χωρίς να φταίω εγώ για την παρουσία τους και την κατάντια τους...

Ας φροντίσει ο καθείς μοναχός του το αντικείμενο της λόξας του, με δικά του μέσα χωρίς να απαιτεί τίποτα από τους άλλους (ιδίως τους φτωχούς στη λαϊκή που φορτώνεται τακτικά, αφού οι κονομημένοι τον έχουνε γραμμένο όπως πρέπει). Εξάλλου εντελώς δική του ήταν και η πρωτοβουλία να ασχοληθεί με αυτά, χωρίς να ρωτήσει κανένα πέρα από μερικούς όμοιους του, που δεν βάζουνε δεκάρα δική τους. Ας αξιοποιήσει την περιουσία του, τα λεφτά του και τα ρούχα του για τέτοια, χωρίς να απαιτεί των άλλων να πάνε για τον δικό του σκοπό.

Προσωπικά τα δικά μου παλιά ρούχα κι άλλη βοήθεια αλληλεγγύης θα πάνε (όπως έχουνε πάει πολλές φορές) σε δικούς μου που δουλεύουν σκληρά στα χωράφια, να πάρω όποτε έχει και μπορεί έναν τενεκέ φρέσκο λάδι, ένα βάζο γνήσιο μέλι, ένα κομμάτι καθαρό κρέας και λίγα χωριάτικα αυγά, αντί να τα χαραμίσω σε κανένα μέθυσο χασικλή να τα φορεί να κυλιέται στο παγκάκι όλη μέρα, όσο δεν παραπατεί με το μπουκάλι την μπύρα στο χέρι, σιχαμένο θέαμα και παρουσία χωρίς ελπίδα γιατρειάς, αφού πάντα ίδιος θάναι όσο ζήσει ακόμη.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και σε όποιον αρέσει!

Ψευδο-ευαισθησίες δεν χωράνε σε καιρό κρίσης...

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ...

Ένα από τα θετικά στοιχεία που αναδύεται από αυτήν την κρίση είναι η φιλαλληλία και αλληλεγγύη που φαίνεται να δημιουργείται ανάμεσα στα μέλη της κοινωνίας μας.


Εκεί όπου υποχωρεί το καταρρέον κράτος έρχεται η ανθρώπινη, η ατομική ή ομαδική πρωτοβουλία να αναλάβει δράση.


Η αλληλεγγύη είναι πρωτόγνωρη ανάμεσα στους πολίτες, όπως είναι και πρωτόγνωρη η υποβάθμιση της ζωής μεγάλων κοινωνικών ομάδων. Η μιζέρια, η φτώχεια, η ανημποριά που επιβάλλει το μνημόνιο και τα απανωτά χαράτσια της κυβέρνησης, δημιούργησε μια κατάσταση απερίγραπτη.


Το κίνημα αλληλεγγύης ξεκινά από τα σχολεία, διαχέεται στην κοινωνία από μη κυβερνητικές οργανώσεις και αναπτύσσεται δυναμικά από μικρές ομάδες ατόμων που παίρνουν πρωτοβουλία. Αν και λόγω ενθουσιασμού φτάνουν να το παρακάνουν, με το να υποθάλπουν τον κάθε ένα ανεξαιρέτως κατάστασης, ανάγκης κι εθνικότητας, πράγμα που αυτουπονομεύει τη διάρκεια και το μέλλον της ίδιας της πρωτοβουλίας, τα διαθέσιμα λεφτά δεν φτάνουν για όλους και για πάντα...


Αλληλεγγύη δεν είναι μόνον ένα πιάτο φαγητό. Είναι και η βοήθεια σε ανήμπορα ηλικιωμένα άτομα, είναι η δωρεάν διδασκαλία σε μαθητές που δεν μπορούν να πληρώνουν φροντιστήρια. Είναι η προσφορά φαρμάκων, η παροχή ρουχισμού ή άλλων ειδών. Είναι η οικονομική ή ψυχολογική στήριξη άστεγων, απελπισμένων ή αρρώστων.



Υπάρχουν και οι "αλληλέγγυες" προθέσεις της κυβέρνησης με εξαγγελίες φιλανθρωπικού χαρακτήρα που δύσκολα υλοποιούνται και φτάνουν στους αποδέκτες.


Πρώτα σε εξαθλιώνω, σε αφήνω χωρίς δουλειά κι ύστερα έρχομαι ως φιλάνθρωπος να σου πετάξω ένα κομμάτι ψωμί ως φιλοδώρημα.


Αυτό που χρειάζονται όμως οι άνθρωποι είναι δουλειά κι αξιοπρέπεια κι όχι να εξαρτώνται από τη "φιλανθρωπία" μιας κυβέρνησης που τους οδηγεί στην ανεργία, τη φτώχεια και την απόγνωση.

Πραγματική λύση θα είναι να σταματήσουν τα χαράτσια, να ξεκαθαρίσουν οι κόπροι από το δημόσιο, να δοθεί δουλειά ή ευκαιρία να επιχειρήσουν σε όλους τους ικανούς πολίτες...

Η κρίση θα μας οδηγήσει τελικά να κάνουμε επιλογές ουσίας. Έφτασε ο καιρός να αλλάξουμε τρόπο ζωής.

Και ν' αγωνιστούμε για μια κοινωνία που θα δημιουργεί δουλειές πρώτα για όλους τους πολίτες της και μετά τους ξένους, που δε θα πληρώνουν οι φτωχοί χαράτσια για να σώζονται οι τράπεζες.

ΕΜΠΟΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ...

Μάθαμε και το εμπόριο ανθρωπισμού.

Με μία χούφτα "ανεξάρτητων πολιτών" που όλοι εδώ ξέρους πως γενικά ψηφίζουνε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (χώρια οι συνιστώσες) να σηκώνουν το λάβαρο του κατ' αυτούς δίκαιου αγώνα, για την άμεση νομιμοποίηση των 300 γνωστών πια παράνομων μεταναστών.

Δείχνοντας μια επιλεκτική αλληλεγγύη προς τους ξένους, κάτι που ποτέ ως τώρα δεν έκαναν ούτε καν δημαγωγικά για πολλούς περισσότερους δοκιμαζόμενους Έλληνες άνεργους ή αλλιώς υποφέροντες, ανάμεσα δε και αρκετούς 4οάρηδες εργάτες που έχασαν την περιστασιακή δουλειά τους από 20άρηδες αλλοδαπούς σαν κι αυτούς που θέλουν δικαιώματα και μόνιμη διαμονή σε έναν τόπο που αδυνατεί πλέον να τους σηκώσει όλους...

Προσδοκώντας φυσικά να κερδίσουν κάποια πολιτικά ωφέλη (από ποιούς;) όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, είναι αποφασισμένοι όπως δείχνουν να φτάσουν μακριά...

Ζητώντας ακόμη και θύματα.

Τώρα έχουν φτάσει να πουλάνε με το κομμάτι.μετανάστη/ευαισθησία και ανθρωπιά. Είναι τάχα μου πιο ευαίσθητοι από τους υπόλοιπους Έλληνες. Δίπλα στα ανθρώπινα κουρέλια όπως τους κατάντησαν τους μετανάστες απεργούς πείνας, στέκονται εκείνοι με την πραμάτεια τους, τα ιδεολογικά κουρέλια της σύγχρονης ροζέ Ελληνικής Αριστεράς. Η "ορθοδοξία" του ΚΚΕ δεν τους αγγίζει...

Να μας κοιτούν "αλληλέγγυοι" από το δικό τους μεταρίζι, της μιας χούφτας ανθρώπων - οπαδών. Εκείνοι που πλήρωσαν και οργάνωσαν τη μεταφορά του εμπορεύματος με καράβι από την Κρήτη προ μηνών στην Αθήνα.

Αλληλέγγυοι ήταν εκείνοι που οδήγησαν το εμπόρευμα - πακέτο στη Νομική και καταχράστηκαν την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου. Για να το προβάλουν. Και φυσικά "αλληλέγγυοι" είναι οι ευαίσθητοι αυτοί ακτιβιστές που με ομάδα περιφρούρησης όπως δηλώνουν, περιφρουρούν την απεργία πείνας των μεταναστών της Υπατίας. Από πότε ένας απεργός πείνας χρειάζεται περιφρούρηση;

Από τα παραπάνω νομίζει κανείς πως αλληλεγγύη σημαίνει κάτι σαν καθοδήγηση...

- Το Φόρουμ Μεταναστών μας έχει πει ότι οι απεργοί πείνας μένουν μέσα...δήλωσε στα Νέα προχθές ο Σαίντ, ένας απεργός πείνας που έχει νεύρα γιατί θέλει να κάνει μία βόλτα και δεν τον αφήνουν αυτοί μέρες τώρα, κρατώντας τον καθηλωμένο στον "αγώνα". Απεργοί πείνας που νοσηλεύονται να ζητούν χυμό ή τροφή από τους νοσηλευτές και οι "αλληλέγγυοι" συνοδοί τους να το απαγορεύουν (σύμφωνα τουλάχιστον με καταγγελία του Άρη Μουσιώνη, διοικητή της 1ης Υγειονομικής Περιφέρειας). Για το καλό τους δήθεν και την "αίσια" κατάληξη - νίκη του δήθεν αγώνα.

Είναι φανερό πως τα παραπάνω σημαίνουν χειραγώγηση κι εκμετάλλευση. Αλληλέγγυος όμως είναι ο αμοιβαία εγγυόμενος, που έχει κοινή υποχρέωση ή ευθύνη μαζί με άλλον ή άλλους. Συνώνυμα: συνυπεύθυνος, συνυπόλογος.

Οι περισσότεροι από τους 300 που φόρτωσαν και κουβάλησαν δεν ξέρουν καλά Ελληνικά ούτε έχουν σπουδάσει φιλολογία. Δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν τι σημαίνει αλληλέγγυος. Και οι εξαθλιωμένοι αυτοί μετανάστες - πρωταγωνιστές ενός εκβιασμού που οι πατρώνες τους επιχειρούν να κάνουν προς την κυβέρνηση, είναι και οι μόνοι που δεν φταίνε, και πληρώνουν με προβλήματα υγείας που θα τους ακολουθούν πάντα.

Αλλά οι έμποροι της ανθρωπιάς; Οι "αλληλέγγυοι" ακτιβιστές και συνήθεις ταραξίες σύμφωνα με τις γνωστές τακτικές τους, θα την γλιτώσουν έτσι απλά με τον αέρα του αγωνιστή συμπαραστάτη;

Αν κάποιος από το εμπόρευμα τους, τους απεργούς πείνας χάσει τη ζωή του αύριο, είναι κι εκείνοι συνυπεύθυνοι...

Θα είναι όμως και συνυπόλογοι, όταν έρθει η ώρα της ευθύνης;