ΟΧΙ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ...

Αν και στη κοινωνία τα προβλήματα όλο και αυξάνονται, ένας μεγάλος αριθμός ατόμων απλά αδιαφορούν.

Αδιαφορούν ή βαριούνται τόσο που δεν σηκώνονται από το κυριακάτικο κρεβάτι ή την τεμπελοκαφετέρια να πάνε να ψηφίσουν, τη μοναδική μέρα που έχουν την ευκαιρία να προσφέρουν κάτι στον τόπο τους.

Μοναδική του δίοδος είναι η ψήφος του, μέσω της οποίας μπορεί είτε να συνεχίσει να ζει στον εφησυχασμό του είτε να φέρει την ανατροπή όπως τη φαντάζεται. Ας θεωρήσουμε πως  ο νεοέλληνας διαλέγει τη δεύτερη λύση και επιλέγει να ξυπνήσει από το λήθαργο.

Στις 18 του Μάη αυτοί που κοιμούνται πρέπει να ξυπνήσουν και αυτοί που ονειρεύονται να οραματιστούν έναν καλύτερο κόσμο.

Τέρμα πια τα παράπονα και οι γκρίνιες. Καιρός είναι να παίρνουν θέση οι πράξεις!

Η αδιαφορία ας ξεπεραστεί και ας δείξουμε την πολιτική ενεργητικότητά μας. Πόσες φορές πόσα χρόνια ακούμε στους δρόμους και τα καφενείατα παράπονα ανθρώπων για τις κυβερνήσεις και τους πολιτικούς, τις παράνομες πράξεις τους, τις «λαμογιές» που όλοι πληρώνουμε ως θύματα.

Παρόλα αυτά αυτοί οι ίδιοι πολιτικοί εναλλάσσονται στο πολιτικό σκηνικό, τρέχουν την τελευταία προεκλογική στιγμή να μας βοηθήσουν με ψίχουλα για να μας έχουν σίγουρες ψήφους στην τσέπη τους. Και ο λαός όλο και παραβλέπει και συνεχίζει...

Υπαίτιοι όλοι της κατάστασης εμείς, όσοι δεν αντιδρούμε με τη ψήφο μας!

Πειθήνια όργανα του συστήματος, ευάλωτα και ευαίσθητα μέλη αυτής της κοινωνίας που αν και κατά τη διάρκεια της τετραετίας καταριόμαστε κάποιον, την ώρα της ψήφου τον υπερασπιζόμαστε. Οξύμωρο σχήμα; Διχασμένη προσωπικότητα; Μωρία; Όπως και να χαρακτηρίσω αυτή τη στάση το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ας αλλάξει πια αυτή η συνήθεια.

Η ώρα της ψήφου είναι απαραβίαστη υποχρέωσή μας. Δεν πρέπει να μας θεωρούν δεδομένα πιόνια στη σκακιέρα τους, αλλά αντάξιους αντιπάλους τους, έτοιμους να κάνουμε την κίνηση που φοβούνται Οι νέοι πρέπει να αφήσουν τους καφέδες στην άκρη και να αναλάβουν τα ηνία της ετοιμόρροπης αυτής χώρας.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ...

Σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις καλούσε από το πρωί η ντουντούκα του "αγωνιστή", μα μάλλον το ψιλό δούλεμα και την αδιαφορία των πολιτών που περνούσαν από μπροστά του βιαστικοί εισέπραττε, αντί την συμπαράσταση και την παρουσία τους στον αγώνα.

Για να ανοίξουνε τα μαγαζιά τους οι επαγγελματίες που δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τον συνδικαλισμό για την εξασφάλιση του σημερινού επιούσιου...

Ή άλλοι σπεύδουν να τακτοποιήσουν τις δουλειές και τους λογαριασμούς εκμεταλλευόμενοι τις διήμερες απεργίες, που αφορούνε όμως μόνο κεκτημένα δικαιώματα ήδη βολεμένων υπαλλήλων...

Οι συνήθεις ύποπτοι που δίνουν το παρόν πιεζόμενοι κομματικά και μερικοί αργόσχολοι θα φέρουν εις πέρας και τον σημερινό "αγώνα", έτσι για το θεαθήναι...

Είπαμε, όταν η συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα του τόπου μας εξαντλείται στο να απαντάνε σε γκάλοπ για το ποιος είναι καταλληλότερος πρωθυπουργός και μια - δυό φορές κάθε τέσσερα χρόνια μπροστά από μια κάλπη, τους αξίζουν να κυβερνώνται από αυτούς που συνήθως κυβερνάνε.

Τα κεφάλια μέσα και κουπί στην γαλέρα με την ελπίδα να βρεθεί ένας Καραμανλής, Παπανδρέου, Καρατζαφέρης, Παπαρήγα, Τσίπρας, Σαμαράς ή οποιοσδήποτε άλλος επίδοξος μεσσίας για να τους σώσει με το αζημίωτο φυσικά...

Η πλειοψηφία είναι μέτριοι και δουλικοί στα συμφέροντα που τους βοήθησαν να αναδειχθούν παρά την ανεπάρκεια τους.

Και αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα.

Μα ταυτόχρονα εκλεγμένοι από αρκετά ηλίθιους πολίτες με το σιγοντάρισμα και των ΜΜΕ, ώστε να σιγουρευτούν πως δε θα καταλάβουνε πόσο φαύλοι είναι...

Και υποδαύλιση του ατομικού πάνω από το κοινό καλό...

Στην επόμενη συγκέντρωση για το ασφαλιστικό, τα εργασιακά δικαιώματα, την παιδεία ή την υγεία όλοι στις δουλειές τους μην χάσουν κανά μεροκάματο ή μην τους βάλει στο μάτι το αφεντικό...

Και εννοείται γκρίνια για τους ασυνείδητους διαδηλωτές που δεν τους αφήνουν να προλάβουνε έγκαιρα να πάνε να τραβήξουνε το καθημερινό τους κουπί στην γαλέρα.
Μόνο συμμετοχή σε μαζικές κομματικές συγκεντρώσεις ή ομιλίες για να δώσουνε το παρόν και να καταφέρουνε να διπλαρώσουνε κανά επίδοξο βουλευτή προκειμένου να τους κάνει μελλοντικά κανένα ρουσφέτι.

Σούζα όλοι μπροστά στους έχοντες την εξουσία. Με καμμιά θεατρινίστικη έξαρση πού και πού, με γουρλωμένα μάτια, φουσκωμένες φλέβες στον λαιμό, χέρια ψηλά στον αέρα και πολλά ντεσιμπέλ, όταν τα ατομικά συμφέροντα και μόνο θίγονται.

Θέλει μεγάλη δύναμη για να αποδεχτείς ότι αυτοί που πίστεψες και εμπιστεύτηκες σε πρόδωσαν...

Μα είναι ώρα προσωπικής ευθύνης για τον καθένα και την καθεμιά, για όλους να ορθώσουνε το ανάστημά τους διότι θα βρεθούνε με την πλάτη στον τοίχο για πολλά, πολλά χρόνια. Να θυμηθούνε πως έχουνε χρέος στους εαυτούς τους, στις οικογένειές τους, στις νεότερες γενιές να αντιδράσουνε.

Η ζωή τους είναι πολύ μικρή. Μην τους αφήνουνε να τη λεηλατούν. Τα παιδιά τους περιμένουν από αυτούς, να μην αφήσουνε τα κερδοσκοπικά αρπακτικά να τα κάνουν κιμά για τα μπιφτέκια των σκύλων τους.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι εδώ. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι εδώ!. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι εδώ.

Δι' αντιπροσώπων τους στο καφενείον "Η Ωραία Ελλάς". Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώσετε...Τα ζαλισμένα κοτόπουλα που τους αφορά πρωτίστως, πάλι απουσιάζουν...

ΕΞΑΡΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ...

Ανησυχητική έξαρση της βίας καθημερινά, με περιστατικά που αναστατώνουν και σοκάρουν την Κοινή Γνώμη. Που την κάνουν να φοβάται για το παρόν και ν' ανησυχεί για το μέλλον.

Τόση ωμή βία, γιατί; Τόση επιθυμία να βλάψεις το συνάνθρωπό σου, γιατί;
Τόση βουλιμία να κάνεις ό,τι ικανοποιεί κάποια (πρωτόγονα και απάνθρωπα) ένστικτά σου σε βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του άλλου, γιατί;

Και η Κοινή Γνώμη άραγε έχετε αναλογιστεί τι μερίδιο ευθύνης έχει για τα διάφορα καθημερινά κρούσματα βίας; Οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν χαθεί στο καθημερινό διαρκές τρέξιμο για βιοπορισμό. Συνάμα όμως, πολλοί από εμάς, στον αγώνα για επαγγελματική ανέλιξη, κοινωνική καταξίωση και ικανοποίηση των ορμέμφυτών μας αντιμετωπίζουμε γεμάτοι εγωισμό, το γύρω μας περιβάλλον με σνομπισμό και αδιαφορία.

Πολλές φορές, επίσης, αποδίδοντας το κατάντημα των σημερινών κοινωνιών στους κρατούντες, αρνούμαστε να αναλάβουμε τις ατομικές μας ευθύνες ως μελών του κοινωνικού συνόλου και περιοριζόμαστε σε ένα στείρο και άγονο "ωχαδερφισμό", που εν γνώσει μας συντελεί στην παραίτησή μας, αφενός από κάθε αγώνα για βελτίωση της καθημερινής μας ζωής και αφετέρου, επιτρέπει στους κάθε λογής επιτήδειους να καρπώνονται τους κόπους μας ή να μας "βιάζουν" ποικιλοτρόπως με τη σιωπηρή ανοχή μας..

Όπως όλα δείχνουν σήμερα, είμαστε ένας κόσμος που επειδή αναζητεί στηρίγματα και δε βρίσκει στους κοινωνικοπολιτικούς και πνευματικούς ταγούς της εποχής μας, περιορίζεται άθελά του στην επιφανειακή καταδίκη κάθε θηριωδίας και όποιου καταπατά τις αρχές και τις αξίες μας, μολονότι εξαναγκαζόμαστε από τους διαρκώς μεταβαλλόμενους ρυθμούς της καθημερινότητας να είμαστε οι ίδιοι ξάγρυπνοι συνέχεια, στις επάλξεις για τον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων μας και του μέλλοντος του δικού μας και των παιδιών μας...

ΣΙΩΠΕΣ...

Σιωπές ένοχες, σιωπές συναινετικές, σιωπές αδιάφορες. Αλλά και σιωπές γόνιμες, σιωπές ανατροφοδότησης, σιωπές γαλήνης.

Πόσα επίθετα άραγε μπορούν να πλαισιώσουν τη σιωπή, πόσες λέξεις μπορούν να χαρακτηρίσουν την ποιότητά της; Μα η σιωπή μία είναι και αδιαφοροποίητη θα πει κάποιος.

Και όμως η σιωπή μπορεί να είναι βουβή, αλλά ποιος είπε ότι μόνο ο λόγος σηματοδοτεί και εκφράζει τη βούληση, τη σκέψη, την πρόθεση.

Πόσα έχει τη δυνατότητα να σημαίνει μια σιωπή. Ενίοτε η σιωπή μπορεί να είναι τόσο εκκωφαντική ώστε να υπερβαίνει το όριο της ανοχής...

Ένα παιδί που κακοποιείται αλλά κανείς δεν μιλά γιατί είναι θέμα οικογενειακό, μια αλλοδαπή που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης αλλά δεν μιλά γιατί είναι θέμα επιβίωσης, ένας μετανάστης που υπομένει τους ρατσιστικούς εξευτελισμούς του εργοδότη του, ο άνεργος που κοροϊδεύεται και απομονώνεται από τους έχοντες εργασία γιατί δεν έχει εναλλακτική λύση, ένας επαίτης που εισπράττει την περιφρόνηση και την αδιαφορία των περαστικών, καταθέτουν τη σιωπή τους καθημερινά στην κοινωνία των αντιθέσεων, την κοινωνία των διαδηλώσεων και ταυτόχρονα της εκκωφαντικής σιωπής.

Και είμαστε όλοι συνένοχοι γιατί όταν γνωρίζουμε και σιωπούμε εκδηλώνουμε μια ανεύθυνη παθητικότητα που είναι χειρότερη από την πράξη καθαυτή.

Όμως οι σιωπές δεν φορτίζονται απαραίτητα μόνο με αρνητική χροιά. Υπάρχουν σιωπηρές περίοδοι που καταγράφονται ως αναγκαίες για ανασύνταξη δυνάμεων, υποβοηθούν στην αυτοαξιολόγηση και οδηγούν σε δημιουργία και νέες αφετηρίες.
Έχουμε ανάγκη τις σιωπές αυτές στην πολύβουη και αγχογόνο καθημερινότητά μας προκειμένου να εκτιμήσουμε ξανά τους ήχους που έχουν ξεχαστεί, τους αυθεντικούς τόνους που η φύση προσφέρει απλόχερα.

Μόνο που, τελικά, τις σιωπές όπως φαίνεται, δεν μπορούμε να τις επιλέγουμε πάντα εμείς οι ίδιοι· κάποτε μας επιβάλλονται με την μορφή που οι συγκυρίες ωθούν. Αυτό που σε αυτές τις περιπτώσεις μάς απομένει, είναι να αντιδράσουμε με μιας άλλης ποιότητας σιωπή που θα δώσει το μήνυμα της αξιοπρέπειας και του σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης.

Την ποιότητα αυτή ο καθένας ας την αναζητήσει με βάση τις εμπειρίες του, τη συγκρότησή του, τις ανάγκες του, την ιδιαιτερότητά του και κυρίως πάντα με ελπίδα ...