ΚΟΚΟΡΕΜΑ...

Απίστευτο και όμως αληθινό! Κάποιος γνωστός επιχειρηματίας, ένας πάμπλουτος από την Αμερική, όποιον άντρα συναντά τον ρωτά ποιος κάνει κουμάντο σπίτι του και αν του απαντήσει ότι κάνει κουμάντο η γυναίκα του, του δίνει απλώς ένα κόκορα και αν του απαντήσει ότι κάνει κουμάντο ο ίδιος, του δίνει ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο, μερσεντές ή τζιπ, ως δώρο.

Μέχρι σήμερα δυστυχώς, δεν έχει κερδίσει κανείς. Έτσι, αν εσείς νομίζεται ότι κάνετε κουμάντο στο σπίτι σας, επικοινωνήστε με τα στοιχεία σας, για να του τα δώσω για να σας στείλει τη μερσεντές ή το τζιπ. Έτσι απλώς.

Προσέξτε όμως να μη την πατήσετε με τις ερωτήσεις που θα σας κάνει, για να διαπιστώσει αν λέτε την αλήθεια. Μόλις προχθές ένας τύπος δυο μέτρα ύψος, τον βρήκε και του είπε με καπετανίστικο ύφος:

- Κύριε, εγώ είμαι ο άντρας που ζητάς. Εγώ είμαι εκείνος που κάνει κουμάντο σπίτι του. Ρώτησε τον τάδε και τον τάδε και τον άλλο να σου πούνε για μένα...

- Μπράβο, κερδίζεις μια μερσεντές, του λέει ο άλλος, όμως πες μου θες ως δώρο μερσεντές ή τζιπ, θες, μαύρη ή κόκκινη μερσεντές;

Και τότε ο ως άνω ψευδο-καπετάνιος του λέει:

- Περίμενε, φίλε, μισό λεπτό να πάω να ρωτήσω τι γυναίκα μου τι κι έρχομαι αμέσως να σου πω!

- Απ, του απαντά ο άλλος, ξεμασκαρεύτηκες, κερδίζεις και συ κόκορα! Μόνο να κοκορεύεσαι ξέρεις!!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΔΝΤ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑ-ΕΛΛΗΝΑ...

Ένα κείμενο που βρήκα και το αναδημοσιεύω, επειδή διαβάζοντας το πέρασε από μπροστά μου όλη η 20ετία 1980 - 2000 και κάτι...

Μια γλαφυρή ακτινογραφία του κομματικού λαμόγιου. Του παρά(σιτου)- Έλληνα.
Ένα οδοιπορικό στην σύγχρονη Ελλάδα! Αγνώστου Συγγραφέως:

Στα μέσα του 1970, μετά την επαναδημοκράτιση είδα τον Φώντα να σουλατσάρει από καφενείο σε καφενείο με δυο τρεις εφημερίδες στη μασχάλη. Όλες στο πρωτοσέλιδο είχαν τη φωτογραφία του ««εθνάρχη» με τα ατάσθαλα φρύδια. Κοτλέ καμπάνα παντελόνι, πουκαμισάκι ξεκούμπωτο με την τρίχα βιτρίνα και τον παχύ σταυρό από τα βαφτίσια του.

Έλεγε ιστορίες στους θαμώνες για την εξορία που τον έστειλε η χούντα. «Αυτοεξορισμένος» κι αυτός στη Σουηδία. Δεν ήταν κι άσχημα τελικά. Έλεγε και ξανάλεγε την ιστορία για τα κορόιδα τους σουηδούς που του αγοράσανε αμάξι επειδή είχε κάνε δήλωση πως το δικό του κάηκε. Κρατική ασφάλεια, κοινωνικό κράτος εκεί. Ένα πλαστό χαρτί απώλειας και να ο δικός σου με το καινούριο volvo.

Mε το volvo ήρθε στην Ελλάδα το 1976 και με την ιδιότητα του αντιστασιακού, αυτοεξόριστου, κατατρεγμένου αντιφρονούντα, κι αμέσως έπιασε δουλειά. Ένας κολλητός του δούλευε στη νομαρχία. τμήμα πολεοδομίας. Κάτι μαγειρέψανε με ένα οικόπεδο, κάτι άδειες πλαστογραφήσανε και με μια αντιπαροχή βρέθηκε με δυο τρία διαμερίσματα στην κατοχή του. Νοίκιασε τα τρία σε φοιτητές της σχολής που άνοιξε στην πόλη και κάαααθονταν. Τώρα είχε χρόνο να σώσει τους συμπολίτες του από την κατάρα της αντιπαροχής που τσιμέντωσε τα πάντα. Στις αρχές του 1980 το σχέδιο των κυβερνόντων πήγαινε καλά. Μαζέψανε όλο τον πληθυσμό στις πόλεις, τον ένα πάνω στον άλλο. Φθηνά εργατικά χέρια.

Το Φώντα τον συνάντησα τότε πάλι στην Αθήνα. Δεν κρατούσε πια «δεξιές» εφημερίδες αλλά κάτι αφίσες με τον πράσινο ήλιο. Μόλις είχε κερδίσει τις εκλογές ο μεσιέ με το ζιβάγκο και η χώρα έμπαινε στη νέα εποχή. Ο Φώντας ήταν πια πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου στα Πατήσια, αλλά και παράγοντας σε ποδοσφαιρική ομάδα. Έδωσε το volvo και πήρε μια 318, Μπεμβέ με καθίσματα από δερματίνη, χαμηλωμένη.

Τα λεφτά έρχονταν μόνα τους από τότε που οργανώθηκε στο κόμμα. Τον χώσανε οι κολλητοί σε κάτι επιτροπές, και ρούφαγε το μερίδιό του από τα πακέτα που έρχονταν από την Ευρώπη. Ο «μεγάλος», ο Ανδρέας, δεν γούσταρε την Ευρώπη, αλλά μια χαρά τα πήγε μαζί τους τελικά. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» ήταν καλή ατάκα για τα αντανακλαστικά του λαού, αλλά μέχρι εκεί. Ο Ανδρέας ήταν όσο Ευρωπαίος ήταν κι ο Κωνσταντίνος. Όσο ο λαός στην Ελλάδα είχε χούντα, αυτοί και οι κουστωδία τους ήταν «εξορία». Όχι, όχι Μακρόνησο. Πιο δύσκολη, στην ξενιτειά. Παρίσια, Στοκχόλμες, Τορόντα, Μανχάταν. Όπου υπήρχαν αμερικάνικες και αγγλικές πρεσβείες, ακριβώς δίπλα κάνανε τα σπίτια τους.

Ο Ανδρέας λοιπόν έφερε λεφτά από την Ευρώπη με το σύνθημα «αλλαγή». Πακέτα Ντελόρ. Λεφτά, πολλά λεφτά. Από αυτά τα λεφτά ο Φώντας ζούσε καλά. Συνδικαλίζονταν στα πράσινα στέκια μαζεύοντας ψήφους για το κόμμα. Με το πακέτο μάλμπορο να εξέχει απ την κωλοτσέπη, τα κλειδιά της μπέμπας σε ρόλο κομπολογιού, το μαλλί μπούκλα μπριγιαντομένο, έτρεχε από σύναξη σε σύναξη πρασινίζοντας τον τόπο. Τα βράδια συνήθως άφηνε στο σπίτι την κυρά, και πήγαινε να «σηκώσει» το κοινωνικό του προφίλ με κολλητούς από κάτι υπουργεία.

Παραλιακή, σκυλάδικο, πρώτο τραπέζι, άσπρη κάλτσα, καφέ λουστρίνι εισαγωγής. ΛεΠά, Χριστοδουλόπουλος, ουίσκι και σαμπάνια μαζί, πιάτα και γαρίφαλα, γκόμενες να κωλοτρίβονται στις γραβάτες, τσιφτετέλια στην πίστα με το χέρι στον αέρα να μοστράρει το μακρύ νύχι του μικρού δακτύλου με το δαχτυλίδι. Παχύς χρυσός με πράσινη πέτρα πάνω. Ξημερώματα για πατσά στη Συγγρού, δίπλα στις πουτάνες.
Αρχές δεκαετίας του 1990.

Ο γιος του Φώντα μεγάλωσε και ήταν πια στο Λύκειο. Από το Γυμνάσιο όμως ήταν «ενεργός» πολίτης. Πρόεδρος του 15μελούς που «κατέβαινε» στις σχολικές εκλογές με το κόμμα. Το κόμμα ήταν παντού. Όχι στα νηπιαγωγεία ακόμα, αλλά από το γυμνάσιο μπορούσες να διαλέξεις το κοπάδι σου. Ο γιος ήταν άξιο τέκνο του Φώντα. Είχε μάθει τα κόλπα πως να βγάζει λεφτά από τις μίζες στις εκδρομές στήνοντας την κατάσταση ανάμεσα στους λεωφορειατζήδες και τους καθηγητές. Όλοι κάτι βάζανε στην τσεπούλα κι όλοι μια χαρά.

Ο γιος είχε εξαντλήσει το όριο των απουσιών αλλά κανένα πρόβλημα, όλα με λίγο λάδωμα από τον μπαμπά κυλάνε καλύτερα. Ο διευθυντής του σχολείου άλλωστε είχε βλέψεις για προϊστάμενος δευτεροβάθμιας και χρειαζόταν πλάτες στο κόμμα. Ο Φώντας είχε καημό ο γιος του να πάει στο Κολέγιο Αθηνών, αλλά δεν του κάτσε. Ήταν σημαντικό να είσαι συμμαθητής με τον γόνο του εφοπλιστή, του εφημεριδά και του μεγαλέμπορου. Αργότερα οι μπίζνες με ποιους θα γίνονταν άλλωστε. με άγνωστους; Με τους συμμαθητές φυσικά! Αλλά κι έτσι όλα τακτοποιήθηκαν.

Στις αρχές του 1990 ο γιος του Φώντα αφού πήγε δυο χρόνια διακοπές στην Αμερική και γύρισε με πτυχίο μάρκετινγκ. Έμαθε απ΄ έξω όλα τα καφέ του Γιέιλ και τις μαζορέτες των αδελφάτων, αλλά τα αγγλικούλια του ήταν επιπέδου lower, ίδια με αυτά του Καραμανλή του νεωτέρου που κι αυτός στο Αμέρικα έφαγε τα νιάτα του σπουδάζοντας πρωθυπουργός.

Γύρισε στην Ελλάδα λοιπόν πτυχιούχος κι άνοιξε με κάτι μαγειρεμένες επιδοτήσεις διαφημιστική εταιρία, ξήγα του μπαμπά. Το μαγαζί πήγε καλά από την αρχή καθώς έπαιρνε «αβέρτα» δημόσια έργα. Τουριστική προβολή Νομού τάδε 150.000, οργάνωση εκθέσεως Υπ. Τουρισμού 900.000, έντυπα Περιφέρειας 1.200.000 κονκάρδες για το Δήμο 500.000 και πάει λέγοντας.

Πουλούσε και μίντια στα κανάλια που γέμισαν τον τόπο, ελεύθερη τηλεόραση γαρ. Είχε κάνει κολλητούς μερικούς Νομάρχες και Δημάρχους και έπαιρνε τη δουλειά.
Με διαγωνισμό πάντα. Διαφανέστατα. Ήξερε καλά πως αν δεν χώσεις μαύρα, δεν θα πάρεις τη δουλειά. Έτσι, ένας δούλευε, δέκα πληρώνονταν. Ένας έσκαβε (κι αυτός με stage επιδοτήσεις) και δέκα κονομάγανε. Η πιο κερδοφόρα δουλειά στην Ελλάδα έγινε ο αέρας.

Χρυσοπληρωμένοι αεριτζήδες, πετυχημένοι και κονομημένοι.

Έτσι κι ο γιος του Φώντα, άλλαξε το φοιτητικό κόκκινο celica με το μπουρί από πίσω και πήρε μια καγιέν μαύρη. Την τούρμπο με φιμέ τζάμια επίσης. Δεν ήθελε όμως να φαίνεται στην εφορία, γι αυτό και το καγιέν το «έβαλε» στην οφ-σορ του που είχε έδρα την Κύπρο. Εταιρικό το αμάξι, όπως και η γκαρσονιέρα που αγόρασε για γαμηστρώνα στο Κολωνάκι κοντά στου Σημίτη για να τον χαιρετάνε οι μπάτσοι της φρουράς.

Στις γκόμενες που ξεμονάχιαζε εκεί έλεγε πως ήταν σύμβουλος του ΥΠ.ΠΟ, έτσι για φιγούρα. Ψέματα βεβαίως, δεν ήταν σύμβουλος, πελάτη τον είχε. Ο μπάρμπα Φώντας ήταν περήφανος για το βλαστάρι του. Είχε βγει στη σύνταξη από τα πενήντα του «δουλεύοντας» το ΤΕΒΕ με πλαστά παραστατικά εργασίας από τη Σουηδία, αλλά έβγαζε χοντρά φράγκα από τότε που το κόμμα τον έβαλε σύμβουλο στο κρατικό κανάλι. Πολλά λεφτά! Και δεν πατούσε και το πόδι του εκεί. Από τη Μύκονο τηλεφωνικώς οι πολύτιμες συμβουλές του μέσα από την πισίνα ή το τζακούζι που φερε απ΄ τη Σουηδία να του θυμίζει την ξενιτειά.

Έφερε και μια σάουνα αλλά την πήγε στο άλλο εξοχικό στην Αράχοβα. Από τη Μύκονο ερχόταν στην Αθήνα μόνο για τα συμβούλια με Υπουργούς, για να ζεσταθεί το κονέ. Έτσι κι αλλιώς με το σκάφος μια ώρα ήταν η Γλυφάδα από τη Μύκονο και τρως και καμιά αστακομακαρονάδα στο διάμεσο να διαπιστευτεί το στάτους. Και τα σκυλάδικα κοντά, λίγο άλλαξαν από το ηρωικό 80.

Το κόλπο του χρηματιστηρίου τους άφησε πολλλλλλλά κέρδη. Ήταν μέσα στις κομπίνες που φούσκωναν ανύπαρκτες εταιρίες. Πιο γρήγορα κι από φαρίνα Γιώτης. Όταν δόθηκε το σύνθημα, τα φράγκα μεταφέρθηκαν στην Ελβετία με τσουβάλια και είναι εκεί για τα γεράματα. Ο μπάρμπα Φώντας έμαθε πως ο καλύτερος φίλος του στο πατρικό του δίπλα αυτοκτόνησε από την απόγνωση. Έχασε τα πάντα. Ο Σημίτης που είχε ψηφίσει τον είχε διαβεβαιώσει πως το χρηματιστήριο θα τον κάνει πλούσιο και εκσυγχρονισμένο. Ο Φώντας έστειλε στεφάνι μια που δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία, είχε επιτροπή.

Στα μέσα του 2000 μπήκε πατέρας και γιος στο μεγαλύτερο φαγοπότι όλων των εποχών. Αρμέγανε από παντού, ήταν πια κολλητοί με τους πάντες και διαχειρίζονταν μίζες και λάδια. Σι Φορ Άι, Αντίρια, Ολυμπιακά Έργα, κατασκευές. ότι μπορεί και δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Ολυμπιακή φλόγα έφερε πολύ χρήμα. Ο Φώντας έχει ακόμα τη δάδα της φλόγας, την μετέφερε κι αυτός για 50 μέτρα. αλλά οι φωτογραφίες βγήκαν «καμένες» επειδή γυάλισε στον ήλιο το ολόχρυσο ρόλεξ και το δαχτυλίδι με την πράσινη πέτρα στο μικρό δάχτυλο με το μακρύ νύχι.

Κάπου σ΄ αυτή την εποχή έχασα τα ίχνη του Φώνταυ και του γιου του. Είχα κι εγώ τα δικά μου προβλήματα επιβίωσης. Έμαθα πως αγόρασαν σπίτια στο Σαν Φραντζίσκο και στο Λονδίνο για τις δύσκολες ώρες. Μάλλον είχαν την πληροφορία πως η Ελλάδα θα γίνει επικίνδυνος τόπος για την κάστα τους αι έφυγαν νωρίς. Οι κολλητοί τους όμως είναι ακόμα εδώ, άπληστοι, αδίστακτοι, ψεύτες απέναντι σε εκατομμύρια φτωχών πια Ελλήνων.

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΚΟΜΜΑΤΩΝ...

Το πρόβλημα όλων των κομμάτων σήμερα είναι η κομματική σαβούρα που κουβαλάνε.

Λέμε συχνά ότι στην Ελλάδα δουλεύει ο ιδιωτικός τομέας για να θρέψει το δημόσιο. Ακριβέστερο είναι το ότι στην Ελλάδα δουλεύει το ένα μισό για να ζει καλά το οργανωμένο στα κόμματα άλλο μισό.

Ό,τι δουλειά και να κάνεις είτε στον δημόσιο, είτε στο ιδιωτικό τομέα, μπροστά σου βλέπεις να σου κλείνει το δρόμο ή να σου έχει φάει τη δουλειά ή τη θέση "πλαγίως" κάποιο κομματόσκυλο του ενός ή του άλλου κόμματος.

Αυτό το έρμα που κουβαλάνε σήμερα τα κόμματα είναι αυτό που τα καθηλώνει στην αναξιοκρατία και στην αποφυγή λήψης σοβαρών αποφάσεων.

Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση πλέον. Η Ελλάδα για να προχωρήσει μπροστά χρειάζεται μεγιστοποίηση του έργου που μπορεί να παράξει και αυτό μόνον με τη διαφάνεια και τη αξιοκρατεία μπορεί να επιτευχθεί.

Ποια είναι σήμερα η αίσθηση του μέσου πολίτη για την πολιτική και τα πολιτικά κόμματα; Η μόνη λέξη που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει την πολιτική κατάσταση είναι η απαξίωση. Και να γιατί:

- Στα 5 ½ χρόνια πρόσφατης διακυβέρνησης της Ν.Δ. η χώρα βούλιαξε οικονομικά. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Σκάνδαλα, μίζες, ομόλογα, ασφαλιστικά Ταμεία, Βατοπέδι. Δεν είχαμε καν μια στοιχειώδη διαχείριση της παραπαίουσας οικονομίας μας. Θυμηθείτε μόνο πόσο τα ΜΜΕ μας παρουσίαζαν τον Καραμανλή ως τον καλύτερο "μεταπολιτευτικό" πρωθυπουργό!

Ο σημερινός αρχηγός της ΝΔ έχει επανειλημμένως κατηγορήσει τον Παπανδρέου ότι εφαρμόζει λάθος οικονομική πολιτική και αναφέρεται σε ένα διαφορετικό μείγμα οικονομικής πολιτικής που αυτός θα έβλεπε να εφαρμόζεται. Βέβαια πέρα από γενικότητες δεν έχει καταστήσει σαφές το περιεχόμενο, τις πολιτικές και τα εργαλεία του δικού του μείγματος για την σύνθεσή του οποίου έχει δεσμευτεί να μιλήσει σε μια εβδομάδα. Τότε θα κρίνουμε αν οι οικονομικές ιδέες του είναι εφαρμόσιμες, αν ακολουθούν γραμμή αποδέσμευσης από το μνημόνιο, αν μπορούν να εφαρμοστούν στη συγκεκριμένη συγκυρία ή είναι "έπεα πτερόεντα" στη βεβαιότητά του ότι δεν πρόκειται ποτέ να τις εφαρμόσει.

- Από το παλιό ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησε τη χώρα για χρόνια, θα υπήρξαν υπουργοί που σίγουρα έφαγαν χρήματα από μίζες έργων, εξοπλισμούς και άλλα (όπως βέβαια και η Ν.Δ.). Αλλά και από την κακή διαχείριση τόσων ευρωπαϊκών προγραμμάτων, τι ουσιαστικά απέμεινε;

- Ο ΣΥΡΙΖΑ σπαράσσεται σήμερα από τις εσωτερικές του ατέλειωτες διαμάχες. Μέχρι σήμερα τι έκαναν οι συνιστώσες του για να διατηρηθεί αλώβητος; Έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ ουσιαστικές προτάσεις για μια διέξοδο απ΄ τα αδιέξοδά μας; Δεν είναι αυτός που εκμεταλλεύτηκε πολλές άθλιες τρομοκρατικές επιθέσεις, για να κινδυνολογήσει πως το σύστημα καταρρέει; Πρότεινε ποτέ κάτι άλλο ως εναλλακτική λύση;

- Το ΚΚΕ αποτελεί μια από τις καλύτερες επιχειρήσεις με την ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ του που τυπώνει τις εφημερίδες των μεγάλων κεφαλαίων που σε άλλες συνθήκες κατηγορεί! Και φυσικά σε κανένα δεν επιτρέπει να κάνει έλεγχο στα οικονομικά του, γιατί πολύ απλά δεν επιθυμεί τον έλεγχο! Αλλά ως κόμμα του Κοινοβουλίου, δεν πρέπει να υφίσταται έλεγχο για τα οικονομικά του;

- Το ΛΑΟΣ λαϊκίζει στοχεύοντας σε ψήφους από τα δεξιά, ενώ και οι Οικολόγοι Πράσινοι που έδωσαν κάποια ελπίδα σε κάποιους αφελείς για κάτι "άλλο", εξαφανίζονται σε όλα τα καυτά θέματα της καθημερινότητας...

Και όσο η κοινωνική αδικία θα αυξάνεται, τόσο θα αυξάνονται οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες. Αλλά κι αυτοί που θα απέχουν από τα πολιτικώς δρώμενα.

Μετά την επίσημη εξαγγελία από τον Φ. Κουβέλη της ίδρυσης του κόμματος της "Δημοκρατικής Αριστεράς" αναμένεται με βεβαιότητα η αναγγελία και του κόμματος της Ν. Μπακογιάννη για το οποίο όπως λέγεται ενοικιάζονται γραφεία σε όλη τη χώρα. Και στις δυο περιπτώσεις η γέννηση κάθε κόμματος μπορεί να θεωρηθεί αποτέλεσμα ενός διαζυγίου. Επειδή μετά την γέννηση ακολουθεί ο θηλασμός, το ερώτημα είναι αν τα νέα κόμματα έχουν προοπτικές επιβίωσης μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο κλυδωνίζεται και αυτοϋπονομεύεται...

Για την "Δημοκρατική Αριστερά", η οποία στοχεύει στην προσέλκυση ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς οι οποίοι δεν καλύπτονται πλέον από το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ, οι λόγοι που οδήγησαν στο διαζύγιο, φαίνεται ότι είναι ικανές συνθήκες για την επιβίωσή του, ενώ για το κόμμα της Μπακογιάννη εκτιμάται ότι θα συντηρηθεί από το ρεύμα των ψηφοφόρων της ΝΔ που συνωστίζονται προς την έξοδο απογοητευμένοι από τις επιλογές της ηγεσίας και αναζητούν νέα πολιτική στέγη.

Πάντως και από τους δυο δεν περιμένουμε πολλά, αν χρησιμοποιήσουν παλαιούς και φθαρμένους "άστεγους" πολιτικούς που οι πολιτικές τους έχουν αποτύχει.

Εφ' όσον λοιπόν, στους κόλπους των νέων εγχειρημάτων συμπεριληφθούν άνθρωποι εγνωσμένου κύρους και χαρακτήρος, που απεχθάνονται την ξύλινη γλώσσα, μπορεί με το κύρος τους και τις γνώσεις τους να διαμορφώσουν συγκεκριμένες προτάσεις.

Η επαναχρησιμοποίηση ανθρώπων αερολόγων, που βλέπαμε στις τηλεοράσεις, θάναι μια από τα ίδια. Οι προσωπικές φιλοδοξίες και το σύνδρομο της "καρέκλας" απεμπόλησαν τις δυνατότητες ανάπτυξης λες και είχαν υπογράψει συμβόλαιο να μην εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες, που κατά καιρούς τους παρουσιάζονταν.

Οι παλαιοί που πέρασαν άφησαν τα ίχνη τους, δοκιμάστηκαν στη δημόσια ζωή, ο κόσμος τους έμαθε για τα καλά και δεν πιστεύει πια, ότι οι ίδιοι σε νέα κόμματα θα βοηθήσουν τους αρχηγούς των στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Η δυσπιστία του κόσμου, ως προς τη διαχείριση της εξουσίας οφείλεται στο ότι πιστεύει, πώς δεν υπάρχει ιδεολογικό υπόστρωμα και το ενδιαφέρον των πολιτικών εξαντλείται στην προσωπική των ευμάρεια.

Παρά ταύτα υπάρχουν πολλοί, που θεωρούν, ότι πολιτικά πρόσωπα υγιή, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες, υπό στιβαρή ηγεσία θα μπορέσουν να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Οψόμεθα...

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΥΠΟΓΕΙΟΣ (Η ΤΑΙΝΙΑ)...

Ταινία - documentary του 2005.

Ηλίας Πετρόπουλος: Παρουσιάζω τον κόσμο με ένα διαφορετικό βλέμμα, από ό,τι μας έμαθαν στο σχολείο ή στο στρατό. Πιστεύω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να βλέπει την κοινωνία με το δικό του βλέμμα. Προσωπικά με ενδιαφέρει περισσότερο ο Διάβολος παρά ο Θεός.

Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα, που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την επίσημη ιστορία της χώρας του...

Ο φακός τον συναντάει στο γραφείο του στο Παρίσι όπου έζησε, αυτοεξόριστος, τα τελευταία τριάντα χρόνια, όταν απογοητευμένος από την πολιτική της πατρίδας του και κουρασμένος από τις αλλεπάλληλες καταδιώξεις και φυλακίσεις, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Σε αυτή την τελευταία του συνέντευξη, μερικούς μήνες μετά πέθανε από καρκίνο, ο Πετρόπουλος μας ταξιδεύει σε άγνωστα τοπία της παράδοσης και της ελληνικότητας μας και μας γνωρίζει με όλους αυτούς τους ανθρώπους του κοινωνικού υπογείου, που κυριάρχησαν στα βιβλία του.

Ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πουτάνες και πούστηδες, φυλακισμένοι, άνθρωποι βασανισμένοι και καταδιωκόμενοι από τον κοινωνικό τους περίγυρο συναντιούνται μπροστά στον φακό, όπως κάποτε συναντήθηκαν στα βιβλία του.



Και σε πλήρη οθόνη:

http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=4994891152687042789&hl=el&fs=true

DR JECKYLL AND MR HYDE (OLD SILENT MOVIE)...

This old (1920) movie "Dr. Jekyll And Mr. Hyde" is silent adaptation of the Robert Louis Stevenson classic about a Victorian scientist who turns himself into a murderous abomination...

ΚΙ ΑΛΛΑ ΜΕΤΡΑ...

Χαρές που κάνει ο λαός
μ' αυτά τα νέα μέτρα
καινούργια κάνει δίαιτα
και την καρδιά του πέτρα.

Μέτρα εδώ, μέτρα εκεί
και μέτρα παραπέρα,
φοβάμαι μη μας κόψουνε
σε λίγο τον αέρα.

2 μαντινάδες που εκφράζουνε την άποψη του πολύ λαού για τα μέτρα που ανακοινώνονται από την κυβέρνηση κάθε τόσο, που έρχονται όλο και χειρότερα να συμπληρώσουν αυτά που ήδη έχουν παρθεί νωρίτερα κι έχουν αποδειχτεί αναποτελεσματικά...

Το οτι η χώρα χρειάζεται γενναίες μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς δεν είναι μόνον ευκταίο αλλά και αναγκαίο για να διορθωθούν πεπραγμένα δεκαετιών. Το θέμα είναι τι μεταρρυθμίσεις θέλουμε, ποιες λαμβάνουν χώρα, ποια κοινωνικά στρώματα πλήττουν και ποια η απόδοσή τους;

Μέχρι τώρα βλέπουμε να γίνονται σαρωτικές αλλαγές κυρίως σε βάρος μισθωτών και συνταξιούχων. Μα η μείωση 15% των μισθών με εξαπλάσιο πληθωρισμό από την ΕΕ μειώνει την κατανάλωση άρα και την ζήτηση άρα και την προσφορά άρα και τις θέσεις εργασίας.

Δεν είδαμε κανένα λαμόγιο να μπαίνει φυλακή, ούτε και να συλλαμβάνονται φοροδιαφεύγοντες. Κι ακόμη, ούτε κάν ένας από τους τόσους "διαπλεκόμενους" διεφθαρμένους πολιτικούς, ή προϊστάμενους διαφόρων δημόσιων οργανισμών και υπηρεσιών, να τιμωρείται...

Έτσι ανεύθυνοι και στο απυρόβλητο συνεχίζουν να παραμένουν: η διαπλοκή, οι υπαίτιοι των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του χρέους υπουργοί, οι τράπεζες που παγίδευαν τους απλούς πολίτες με τα διακοποδάνεια, τα εορτοδάνεια κ.λπ., οι αρχάγγελοι του Χρηματιστηρίου, τα δομημένα ομόλογα, τα πάρτι που έκαναν (και κάνουν) σε βάρος μας οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις.

Ανεύθυνοι παραμένουν οι επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα, που δεν μπορούσαν να απολύσουν όσους και όποτε ήθελαν! Γι αυτό το λόγο αποφάσισε η κυβέρνηση να μπορούν να απολύουν σε μεγαλύτερα ποσοστά εργαζόμενούς τους δίνοντάς τους μάλιστα μικρές αποζημιώσεις. Αλλά και να έχουν τη δυνατότητα να προσλαμβάνουν άλλους με κατά πολύ φτηνότερο μεροκάματο.

Το πρόβλημα δεν ο 13ος και 14ος μισθός. το πρόβλημα είναι το ακαθάριστο ετήσιο εισόδημα το οποίο συνεχώς μειώνεται, έχει σημασία αν θα το πάρει κάποιος σε 10- 12- 13- 14 η 20 δόσεις;

Τόσο η κυβέρνηση όσο και τα συνδικάτα κοροϊδεύουν τους εργαζομένους, ετοιμάζουν το έδαφος για την πλήρη παράδοση του εμπορίου στις μεγάλες πολυεθνικές και το σίγουρο είναι ότι πλέον εκφράζουν μόνο την μεγαλοεπιχειρηματική ελίτ της χώρας.Κάθε κρίση, ιδιαίτερα οικονομική, αποτελεί μια ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Μέχρι τώρα ζούμε τα χειρότερα... Με τέτοια κακάσχημη οικονομική κατάσταση, τι να δώσεις και από πού να πάρεις. Είμαστε στην άκρη του γκρεμού και είθε κάποια ανώτερη δύναμη να μας βοηθήσει.

Για την πλειοψηφία των πολιτικών κι εργατοπατεράδων, η τσίπα έχει πια χαθεί. Τους σιχτιρίζουν όπου εμφανιστούν αλλά αυτοί πιστεύουν πως σώζουν τη χώρα και στο τέλος δεν θα σώσουν ούτε τις καρέκλες τους!!

Τόση απαξία που χει ο λαός γι αυτούς για να την αντέξει κανείς πρέπει να ναι πολύ αναίσθητος ή πολύ κοντόφθαλμος.

Πόσοι ανεγκέφαλοι ψηφοφόροι σε επόμενες εκλογές θα τους ξαναπιστέψουν και θα θελήσουν να τους ξαναδώσουν και το μαχαίρι και το πεπόνι να νετάσουν τις ζωές τους;

Πρέπει νομίζω να υπάρξει μια ελάχιστη έστω εθνική ομοψυχία και συναίσθηση της σοβαρότητα αυτής της τωρινής κατάστασης.

Τα αντικοινωνικά μέτρα που παίρνονται μάλιστα πολλά με παράκαμψη του Συντάγματος αποτελούν άραγε μια πραγματικά αναγκαστική επιλογή της κυβέρνησης, ή μήπως παίρνονται με την ευκαιρία της κρίσης;

Μήπως πιο απλά, ό,τι γίνεται, γίνεται προς όφελος μόνο του κεφαλαίου, των επιχειρηματιών και των τραπεζών; Όσο για τον πολύ λαό, ας μη μιλάμε γι' αυτόν...

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΟΧΙ ΦΟΡΟΥΣ...

Απανωτά χτυπήματα κατά των Ελλήνων, πραγματοποιεί η κυβέρνηση λες και θέλει να κρατήσει σε εγρήγορση τους πολίτες ή να τους εξοργίσει περισσότερο. Προτού ακόμη το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και εργασιακό καθεστώς πάει στη Βουλή για να ψηφιστεί η κυβέρνηση ετοιμάζει νέο μνημόσυνο, όπως άλλωστε έχει προαναγγείλει και το μνημόνιο.

Τριετές πάγωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Το είπε εμμέσως πλην σαφώς ο κυβερνητικός εκπρόσωπος χωρίς φυσικά να αναφέρει αν υπάρχει κάποιος διάλογος με τα συνδικάτα ούτε τον τρόπο που θα αναπληρωθεί το χαμένο εισόδημα εκατομμυρίων Ελλήνων.

Το φθινόπωρο θα υπάρχει επαναδιαπραγμάτευση μισθών και συνθηκών εργασίας στο ιδιωτικό τομέα με τα μέτρα που εφαρμόζει και επειδή στη μεγάλη πλειοψηφία υπάρχουν διαπροσωπικές σχέσεις η σφαγή θα γίνει στις μεγάλες που είναι τράπεζες super market όμιλοι εκεί θα γίνει το έλα να δεις...

Με τον πληθωρισμό να τρέχει στο 6% και τους μισθούς στάσιμους η αγοραστική δύναμη αναμένεται να πέσει τόσο χαμηλά ώστε πολλοί δε θα μπορούν να επιβιώσουν.

Η περικοπή δημόσιων δαπανών δεν αρκεί, είναι απαραίτητη αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται ανακατεύθυνση του δυναμικού της χώρας, χρειάζεται βιώσιμη αναπτυξιακή προοπτική.

Μόνο η ανάπτυξη, η σοβαρή οργανωμένη και χωρίς ταμπού ανάπτυξη μπορεί να μας βγάλει από την κρίση.

Παράλληλα με νέα φοροεπιδρομή από σήμερα 1η Ιουλίου, στραγγαλίζει την αγορά και τις εναπομείναντες επιχειρήσεις. Με αμφίβολα οφέλη, αφού η ανάπτυξη δεν γίνεται με φόρους επί στάσιμων εργασιών, μα με νέες επενδύσεις και αύξηση ποιοτικής παραγωγής.

Η παροχή φορολογικών και άλλων κινήτρων σε μεγάλους ξένους επενδυτές είναι μονόδρομος.

Ας σκεφτούμε μια εταιρεία που απασχολεί 1000 υπαλλήλους και έχει ετήσιο τζίρο 1 δις ευρώ. Ας θεωρήσουμε οτι προτίθεται να δώσει αύξηση 100 ευρώ το μήνα σε κάθε υπάλληλο. Αυτό συνεπάγεται 100000 ευρώ επιπλέον έξοδα για μισθοδοσίες το μήνα. Ετησίως 1,2 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον. Με λίγα λόγια ψίχουλα μπροστά στο καθαρό της κέρδος.

Από την άλλη εαν προσελκύσεις υποψήφιους επενδυτές με τον όρο της χαμηλής φορολογίας για ένα χρονικό διάστημα (10 χρόνια ας πούμε), και θέσεις εργασίας ανοίγεις, και το ιδιωτικό κεφάλαιο αυξάνεται, και περισσότερο κέρδος έχει η εταιρεία από τη χαμηλή φορολογία σε σχέση με το πάγωμα των μισθών και των συντάξεων.
Για παράδειγμα εαν φορολογείς μια εταιρεία με 10% επι των κερδών και η εταιρεία έχει κέρδη 500 εκατομμύρια. Της αφαιρείς ως φόρους 50 εκατομμύρια. Εαν τη φορολογήσεις 5% της αφαιρεις 25 εκατομμύρια...

Επομένως έχουμε από τη μια 1,2 εκατομμύρια κέρδος για την εταιρεία από το πάγωμα των μισθών.

Και από την άλλη 25 εκατομμύρια από την μείωση της φορολογίας.

Γιατί μια εταιρεία να επενδύσει στην Ελλάδα όπου απλά θα κερδίζει ένα 0,25% από το πάγωμα των μισθών και όχι σε κάποια χώρα με χαμηλή φορολογία, όπου θα κερδίσει το 5% επι των κερδών της;

Πως θα παραχθεί νέος πλούτος χωρίς νέες δυναμικές επενδύσεις, που όποιος τολμήσει με το σημερινό νομικό καθεστώς, βρίσκει μπροστά του ένα βουνό εμπόδια, ακόμη και τη τοπική κοινωνία στο μέρος που θα επιλέξει να εγκατασταθεί;

Επομένως αναρωτιέται κανείς, μήπως οι πολιτικές που υιοθετούνται δεν είναι για το καλό της χώρας;