ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ...

Ο 8χρονος Τάκης έτρεξε από νωρίς στο κρεβάτι του. Όχι πως νύσταζε ιδιαίτερα, αφού θα κοιμόταν έτσι κι αλλιώς μιάμιση ώρα αργότερα, όπως κάθε μέρα.

Σήμερα όμως είχε έναν ιδιαίτερο λόγο να απομονωθεί νωρίτερα: ήθελε να τα πούνε με τον Ηρακλή, όπως είχε ονομάσει τον φανταστικό φίλο που ο ίδιος δημιούργησε και μαζί συζητούσαν τα προβλήματα που είχε στο μυαλό του ...

Όλα ξεκινούν από τα παιδικά χρόνια, με μια απλούστατη όσο κι αθώα ερώτηση "Γιατί μπαμπά;"

-         Πως γίνονται τα παιδιά, μπαμπά;

-         Γιατί σκοτεινιάζει νωρίς και κρυώνουμε τον χειμώνα;

-         Τι είναι το χαρτόμουτρο; 

-         Γιατί λειώνει το παγωτό όταν αργώ να το φάω;

-         Τι σημαίνει «πέθανε ο γείτονας» που είπες στη μαμά το πρωί;

-         Γιατί το δικό μας αυτοκίνητο είναι πιο μικρό από κείνο που έχει ο μπαμπάς του Αλέξη;

-         Γιατί μπαμπά θα γίνει πόλεμος στην Συρία όπως ακούω να λένε; Εμένα δε μου αρέσει ο πόλεμος! Οι άνθρωποι σκοτώνονται, γίνονται καταστροφές, τα παιδάκια πεινάνε, δεν έχουν παιχνίδια, χάνουν τους γονείς τους...

Αν πάρει απάντηση ησυχάζει κι όλα βαίνουν καλώς, αν μείνει η απορία ή αισθανθεί ότι παραπλανήθηκε  σκοπίμως, αναζητά εμμόνως τη λύση στο ερώτημα, με την βοήθεια τώρα του φανταστικού του φίλου...

Συνήθως στα παραπάνω ερωτήματα έπαιρνε κάποια απάντηση αργά ή γρήγορα. Σε άλλα όμως ζητήματα που ήθελε να ρωτήσει τον πατέρα του, ήξερε ήδη πως δεν θα είχε απάντηση κι έτσι δεν γίνονταν ερωτήματα θέματα όπως:

-         Γιατί μπαμπά σε διώξανε από τη δουλειά όταν ήρθε εκείνος ο Αλβανός;

-         Γιατί κάνω μάθημα μαζί με ξένα παιδιά που δεν καταλαβαίνουν κι εγώ βαριέμαι όταν η δασκάλα προσπαθεί να τους εξηγήσει;

-         Θα φέρουν και τσιγγανάκια στο σχολείο; Αφού δεν κάθονται παρά για λίγες μόνο μέρες και μετά δεν ξανάρχονται κι όλο κλέβουν από τις τσάντες ...

-         Γιατί έβριζες το κράτος μπαμπά, όταν άνοιξες εκείνο το γράμμα που έφερε ο ταχυδρόμος;

-         Γιατί φωνάζει και κάνει σαν παλαβός αυτός στην τηλεόραση; Τι είναι το μνημόνιο και τι λέει πως ψήφισε ο χοντρός με τη φάτσα σαν γουρουνιού;

-         Θα παντρευτούμε όταν μεγαλώσουμε με την Ελενίτσα που έρχεται συχνά και παίζουμε;

-         Τι τρώει το λαμόγιο; Πως είναι και γιατί το γράψανε στον τοίχο;

-         Γιατί να μην πάω στο πάρκο μόνος μου; Εσύ μου έλεγες πως όταν ήσουν μικρός πήγαινες με άλλα παιδιά στη θάλασσα όλη μέρα κι ερχόταν το βράδυ ο παππούς να σε πάρει στο σπίτι ...

-         Γιατί έριξαν τη γιαγιά κάτω στον δρόμο και της πήραν τον σταυρό που φορούσε, όπως μας είπε όταν πήγαμε να την δούμε στο νοσοκομείο που ήταν;

-         Τι είναι η επανάσταση που μας λέει ο νεαρός με τα μακριά και άλουστα μαλλιά κάθε Σάββατο που περνάμε από την αγορά; Τις άλλες μέρες που πάει;

Αφού δεν έπαιρνε τις απαντήσεις που ήθελε για να καταλάβει, προσπαθούσε να τις βρει μόνος του με τον Ηρακλή και γιαυτό ήθελε την ησυχία του και πήγαινε νωρίς στο κρεβάτι να μην τον ρωτάνε, που να τους εξηγεί τώρα ...

Έτσι τις ώρες της γόνιμης σκέψης του, κατέληξε στα δικά του συμπεράσματα:

Ότι κακοί άνθρωποι ήρθαν στον τόπο που ζούσε, έβλεπε κιόλας πολλούς από αυτούς όταν έβγαινε έξω να είναι μαζεμένοι και να τους κοιτούν, πολλοί ήταν μαύροι και μιλούσαν άγνωστη γλώσσα που δεν καταλάβαινε τι έλεγαν, παίρναν τα λεφτά και τα πολύτιμα αντικείμενα που είχαν οι άνθρωποι σαν κι εμάς, το κράτος δεν είχε λεφτά κι έπρεπε να πληρώνουμε εμείς, πώς όμως αφού ο μπαμπάς τώρα δούλευε  λιγότερο και κάποιες μέρες δεν πήγαινε πουθενά μα έλεγε στην μαμά πως γερνά και ο Αλβανός που ήρθε στη δουλειά ήταν νεαρός και του έδιναν λιγότερα, ο μπαμπάς μπορεί να έχανε τη δουλειά του μια μέρα και δεν θα έβγαζε λεφτά που χρειαζότανε παντού για να πάρουνε κάτι, κάποιοι άλλοι γέροι είχανε εξαφανίσει πολλά λεφτά και τα τρώγανε κρυφά μόνοι τους μέσα στη φυλακή που τους πήγε το δικαστήριο, η δασκάλα είχε άδικο που του έλεγε να αγαπάνε και να παίζουνε με τα ξένα παιδιά αφού κείνα δεν θέλανε, ο καινούριος δάσκαλος που είπε έναν πατέρα ένα πρωί «ρατσιστή», αυτός που τους έλεγε για κάποιον Μωάμεθ με την καμήλα σε κάποια έρημο και φαινόταν να υποστήριζε αυτούς που ρίξανε κάτω την γιαγιά να την κλέψουνε, αμέσως τον κατάλαβε, τους είπε προχθές να μην πάνε στην παρέλαση, αυτοί όμως πήγαν όπως ήθελε ο μπαμπάς με την μαμά και τον είδε να είναι εκεί, να θέλει να τη σταματήσει μαζί με άλλους που φώναζαν και κάποιοι τους κυνηγούσαν, είδε κι αυτόν που ήρθε στο σπίτι παλιά και τους έλεγε να ψηφίσουν να φεύγει με ένα μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο με αστυνομικούς με μηχανές μπροστά...

Ο φίλος του ο Αλέξης του είπε πως ο δικός του μπαμπάς έκρυβε πολλά λεφτά στον τοίχο σε ένα σιδερένιο κουτί και ήταν αλήθεια, αφού μόλις προχθές πήρε καινούρια αθλητικά παπούτσια αυτός, ενώ τα δικά του τα είχε φέρει ο παππούς πριν μήνες, πήρε κι ένα ολοκαίνουριο κινητό με πολλά παιχνίδια μέσα που το έδειξε μόνο αυτουνού, μη  το δούνε και το πάρουν τα ξένα παιδιά.

Το παιδάκι που κάθονταν στο μπροστινό θρανίο μια μέρα δεν ήρθε στο σχολείο και η δασκάλα είπε πως σκοτώθηκε με τον μεγάλο του αδελφό, όταν ένα αυτοκίνητο χτύπησε την μηχανή του και υπήρχανε πολλά αυτοκίνητα που τρέχανε στους δρόμους και περίμενε πολύ ώρα για να περάσει απέναντι όταν ήθελε, αφού κανένα δεν σταματούσε ούτε για λίγο ...

Ήξερε πως κάτι πήγαινε στραβά, μα δεν μπορούσε να κάνει πολλά αυτός, που ήταν μόνο 8 χρονών τώρα...

Όμως ο Ηρακλής με το ρόπαλο του θα μπορούσε να νικήσει τους κακούς και να προστατέψει τη γιαγιά, τον μπαμπά τους γείτονες, τους μαθητές,,,

Κι αν δεν μπορούσε μόνος, θα καλούσε αυτός τον Θώρ, τον ξανθό γίγαντα με το τσεκούρι να διώξουνε τον Μωάμεθ με την καμήλα να πάει στην ξερή έρημο, ο δικός τους τόπος ήταν όμορφος, με δέντρα πολλά και νερό σε ποτάμια και θάλασσες όπως έβλεπε όταν πήγαινε στο χωριό, με πολλά νόστιμα φαγητά, γλυκά και φρούτα, υπέροχα μέρη να πάει να παίξει όποιος θέλει χωρίς να φοβάται και ο καιρός ήταν καλός για να είναι έξω, θα έστελναν και τον δάσκαλο τον καινούριο να πάει μαζί τους αφού τους θέλει πολύ, θα έδιωχναν και τους κακούς γέρους που κρύψανε τα λεφτά, θα τα βρίσκανε και θα φέρνανε πίσω, σε όλους που δεν είχανε ,οι πατεράδες θα είχανε όλοι δουλειές όπως παλιά, θα έπαιρναν λεφτά για τις οικογένειες τους και οι γιαγιάδες θα πηγαίνανε στην εκκλησιά κάθε Κυριακή πρωί άφοβα. Θάπαιρνε κι αυτός σίγουρα το ποδήλατο που σκόπευε να ζητήσει όταν θα τελείωνε την Τετάρτη τάξη, αν έβρισκε λεφτά δεν θα έλεγε όχι ο μπαμπάς...

Δεν ήταν μόνος τώρα, οι φίλοι του ήταν εδώ και θα τους έδειχναν αυτοί ...

Τι καλά θα ήταν να μπορούσαν να γίνουν όλα πραγματικότητα!

ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΑΠΟΡΙΕΣ...

Για να δούμε τι έχουν πετύχει οι όλο και λιγότεροι θαμώνες της πλατείας που ζούνε στη φαντασία τους ένα τάχα "κίνημα".

Συγκέντρωση-πορεία-συνθήματα-ταραχές και βία-γιαούρτια-εκτόνωση μαζών-αερολογία. Και μετά τί;

Βλέπουνε όσοι συνηρούνε τις μαζώξεις να δικαιώνεται ο πολυήμερος "αγώνας" τους;
Έχουν επηρεάσει καμιά κυβερνητική απόφαση ως τώρα;

Πιστεύουν πως θα εισακουστούν ποτέ και πουθενά τα "ψηφίσματα" και οι δήθεν αποφάσεις των συνελεύσεων μιας περιθωριακής μειοψηφίας που βρήκε ευκαιρία να καπελώσει τις πρώτες συγκεντρώσεις που μπορεί να ήταν αυθόρμητες, μα η συνεχής επανάληψη τις έκανε βαρετές και χωρίς νόημα.

Τι έχουνε να προτείνουν οι αυτόκλητοι "αρχηγοί" στον πολύ κόσμο σαν λύση των προβλημάτων του, πέρα από μια αέναη έκθεση των απολιθωμένων προσωπικών τους αντιλήψεων περί κράτους και κοινωνίας;

Φτάσανε να ζητούνε πάλι τακτικά "οικονομική ενίσχυση" για να ταίζουνε τους ανεπιθύμητους αραπάδες που δεν έχουν θέση ούτε δουλειά φυσικά στον τόπο αυτόν.

Ως απάντηση ας συγκρίνουν τον δικό τους κόσμο με αυτόν που προτιμά τις παραλιακές ταβέρνες και καφετέριες κάθε βράδυ την ίδια ώρα της καθημερινής μάζωξης, να δούνε πως αντιλαμβάνονται την κρίση οι πολλοί/ές βολεμένοι με κάθιε τρόπο, ότι κι αν λένε οι κατά φαντασία "διαφωτιστές" του λαού, που εκτός τους συνήθεις από πριν παρόντες σε συγκεντρώσεις /πορείες, φαίνεται να τους αγνοεί εντελώς κι επιδεικτικά.

ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ...

Ένα ακόμη τρομοκρατικό χτύπημα, αυτή τη φορά στον προθάλαμο του γραφείου του κυρίως αρμόδιου υπουργού, προκαλεί τον αποτροπιασμό όλων των σκεπτόμενων πολιτών. ΄Ένας άνθρωπος με οικογένεια είναι νεκρός.

Όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός της έκρηξης και τα δελτία των καναλιών θα προχωρήσουν στην επόμενη είδηση της μέρας, θα μείνει στους απλούς πολίτες κάτι πολύ πιο τρομαχτικό.

Η ανασφάλεια. Το αίσθημα του φόβου.

Να περπατάς στον δρόμο και να φοβάσαι μην γίνεις χαλκομανία στον τοίχο από μια βόμβα, ή σε στείλει να συναντήσεις τους προγόνους σου κάποιος αλλοδαπός ή ημεδαπός κακοποιός, αν δεν προλάβεις να τον φας εγκαίρως εσύ.

Κανείς δε μπορεί να αισθάνεται πλέον ασφαλής όταν το καλύτερα φρουρούμενο κτίριο της Ελλάδας έχει τόσα κενά στην ασφάλειά του. Όταν ο "εξολοθρευτής της τρομοκρατίας" κτυπιέται μέσα στο γραφείο του.

Σε ποια ασφάλεια και δημόσια τάξη να ελπίζει πλέον ο κάθε οικογενειάρχης που φοβάται για τους ανθρώπους του και την περιουσία του;

Η Νέα Δημοκρατία είχε χάσει τη μάχη της καθημερινότητας και ήταν αυτός ένας λόγος που έχασε και την εξουσία. Τώρα έχασε και το ΠΑΣΟΚ τη μάχη. Είτε με τους τρομοκράτες, είτε με τις μυστικές υπηρεσίες, είτε με την εγκληματικότητα της γειτονιάς που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.

Χωρίς λεφτά στην τσέπη μπορεί να ζήσουν οι άνθρωποι αν μάθουν και συνηθίσουν έτσι. Χωρίς την αίσθηση ότι είναι ασφαλείς στη χώρα τους δεν μπορούν ούτε να κουνήσουν...

Όσο για το άλλο κρίσιμο θέμα, αυτό του "timing" που επιλέγουν πάντα οι τρομοκράτες, ασφαλώς και έχει μεγάλη σημασία και προκαλεί πολλές απορίες. Είτε είναι προβοκάτορες με στόχο την επιτάχυνση της αποσταθεροποίησης, είτε αδίστακτοι ανόητοι που επιχειρούν ένα τέτοιο κτύπημα την ώρα που ο κόσμος συσπειρώνεται και εμφανίζεται πρόθυμος ν' αγωνιστεί για να ανατρέψει την πολιτική της κυβέρνησης και της Τρόικας...

Ας μην ξεχνά κανείς την συγκυρία, αλλά και την στιγμή που έγινε η επίθεση: ενώ η κυβέρνηση θέλει να περάσει το Εργασιακό και το Ασφαλιστικό. Και ενώ γύρω μας παίζονται μεγάλα γεωπολιτικά παιχνίδια, τα οποία η κυβέρνηση παρακολουθεί μονόπλευρα συνδεδεμένη στο άρμα της Ουάσιγκτον και χωρίς να ενημερώνει το λαό και την Βουλή για τις συμφωνίες που κλείνονται στα παρασκήνια...

Την ίδια ώρα η περιοχή γύρω μας βράζει, Τουρκικά πλοία πλέουν από το Αιγαίο μέχρι το Ιόνιο, φτάσανε μέχρι την Κρήτη οι φρεγάτες για άσκηση (αναβίωσης του πάλαι ποτέ σουλτανάτου;)

Έρχεται λοιπόν δήθεν απρόσμενα μια τρομοκρατική ενέργεια να κανει τι;

Μα να συσπειρώσει,να μαντρώσει, να φοβίσει τα πρόβατα. Συσπειρώνει τον κόσμο σε αυτόν που υπέστη το χτύπημα (υπουργός - κυβέρνηση), καθιστώντας τους πιο συμπαθείς και φοβίζει ακόμη περισσότερο τον λαό και τον σπρώχνει μακριά από διεκδικήσεις και διαμαρτυρίες.

SEXY ΞΑΝΘΙΑΣ ΑΠΟΡΙΑ...

Μετά από μια ολόκληρη νύχτα εντατικού κι ιδιαίτερα ενθουσιώδους sex με μια νεαρή ξανθιά, ένας άντρας πηγαίνει στην κουζίνα για ν' αναπληρώσει δυνάμεις.

Βάζει ένα ποτήρι γάλα από το ψυγείο, μα πριν το πιει διαπιστώνει ότι το πέος του από την χρήση έχει κοκκινήσει, έχει ανάψει και τον τσούζει.

Το βουτάει στο παγωμένο γάλα για να το ανακουφίσει, όταν ξαφνικά μπαίνει η ξανθιά και τον βλέπει:

- Α! Ώστε έτσι γίνεται, αναφωνεί...Και πάντα είχα την απορία πώς ξαναγεμίζει!

ΠΑΠΠΟΥ ΑΠΟΡΙΑ...

Δεκάδες συνταξιούχοι συγκεντρώθηκαν χθες το πρωί για να υψώσουν όπως τόνισαν "φωνή διαμαρτυρίας και απόγνωσης" ενάντια στη σκληρή πολιτική της λιτότητας που εφαρμόζεται χρόνια τώρα και απ' ό,τι φαίνεται δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Η αγανάκτηση ΚΑΙ των συνταξιούχων διαρκώς αυξάνεται, όπως δηλώνουν αρκετοί όπου δούν κάμερα:

Είναι ντροπή στη σημερινή εποχή να μην μπορούμε να πάρουμε ένα κομμάτι ψωμί στα παιδιά μας, να δώσουμε ένα χαρτζιλίκι, να μην έχουμε γιατρούς. Δεν υπάρχει τίποτα, όλα έχουν καταργηθεί. Η κυβέρνηση αντί να μας βοηθήσει βρήκε την ευκαιρία και λέει ότι υπάρχει κρίση.

Είναι ενδεικτικός του κλίματος που επικρατεί αλλά ταυτόχρονα και γεμάτος πικρό θεατρικό χιούμορ ο παρακάτω διάλογος, ανάμεσα σε δυο παππούδες με αρκετές δεκαετίες στην πλάτη έκαστος:

- Δεν μπορώ να αντιληφθώ, λέει ο ένας, γιατί, άραγε μου περισσεύουν τόσες μέρες κάθε μήνα, αφού με το που θα πάρω τον μισθό μου, θα ψωνίσω ή θα πάω στους γιατρούς, αυτός τελειώνει νωρίτερα;

Και ο άλλος γέρος του απαντά σαρκαστικά:

- Δεν περισσεύουν οι μέρες σου, καημένε... Είναι που εσύ ζεις περισσότερο απ' τον μισθό σου!

ΑΠΕΝΤΑΡΟΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΣ...

Μπορεί να φαίνεται το άκρο άωτο της ανθρώπινης μαλακίας, μα έχει σάρκα και οστά στο πρόσωπο κάποιου Μιχάλη. Να είναι φτωχός αγρότης σε ορεινό κι άφορο κατσικοχώρι και να ψηφίζει φανατικά τη δεξιά μόνο και μόνο να μη βγει λέει "ο Παπανδρέου ο κουμουνιστής" και του πάρει τα ανύπαρκτα υπάρχοντα...

Προεκλογικά να κρεμά μια "γαλάζια" σημαία στο σαραβαλιασμένο τρακτέρ 30ετίας, το μοναδικό όχημα που διαθέτει και να την περιφέρει περήφανα στην πλατεία του χωριού του, ατάραχος από τα χάχανα και τις μούτζες που έτρωγε από τους συγχωριανούς του, που διασκεδάζανε με τον δεξιόφρονα πατριώτη.

Το μοναδικό του εισόδημα στα γεράματα ήταν η αγροτική σύνταξη που του έβγαλε ο Αντρέας κάποτε στην πρώτη του τετραετία, τότε που έδωσε κατιτίς στους μη προνομιούχους πριν ανακαλύψει κατόπιν τις Ελούντες και τις ιπτάμενες συνοδούς και αφήσει το πόπολο με το στόμα ανοιχτό να περιμένει τις καλύτερες μέρες που ήρθανε μόνο για τους υπουργούς και τους κολλητούς του...

Με κείνα τα λεφτά πήρε και τη σημαία με τον δαυλό που την κρατούσε κρυμμένη και την παρουσίαζε κατά τις προεκλογικές περιόδους...Τέτοια σημαία σε διαστάσεις διπλού σεντονιού ούτε ο Αλαφούζος δε θα τολμούσε να υψώσει στο ταχύπλοο κότερο, μα ο φτωχός χωριάτης αμετανόητος ψήφιζε κι έβγαζε τα μάτια του...

Όταν στηρίζεις το ίδιο κόμμα με τον Αλαφούζο και τον Βαρδινογιάννη κάτι τρέχει, κάποιος κάνει λάθος από τους δυό σας, οι επιτυχημένοι ή εσύ ψηφίζουνε λάθος τι λές; Δεν βλέπεις τον Μπόμπολα και τον Λαμπράκη που δεν είναι δεξιοί, εσύ τι περιμένεις από τους υπηρέτες των εφοπλιστών... του λέγανε άλλοι γνωστικοί, μα ήταν έλεγε "πασόκοι και κουμουνιστές" και θέλανε το κακό του τόπου.

Αυτός που πάσχιζε για το καλό του τόπου έφερε δυό φορές τη δεξιά στην εξουσία και κατάφερε να μειωθεί η σύνταξη του από τον Ψηλό το '93 λίγο πριν τον ρίξει ο κύριος υποστηριχτής του κι ακόμη χειρότερα από το 2004 μέχρι σήμερα να χειροτερεύει ραγδαία το επίπεδο της ζωής του από τον ανεπαρκή ανηψιό "εθνάρχου" που δεν μπορεί "να μοιράσει 2 γαιδάρων άχερα" όπως διαπιστώνανε εύκολα όλοι οι υπόλοιποι.

Βέβαια οι εφοπλιστές και οι κουμπάροι και τα λοιπά λαμόγια προωθούσανε τα συμφέροντα τους και κάνανε τις δουλειές τους πλουτίζοντας, αν κι αγνοούσαν την παρουσία του, τι κι αν αυτός τους έφερε στην εξουσία...

Είχε κι αυτός καμιά διευκόλυνση βέβαια: Κάνοντας συνεχόμενα τάματα στο άγιο Μαλακογιάννη της περιοχής του, κατόρθωσε να πάρει κάποτε μια διήμερη άδεια ο εγγονός του από τον Στρατό, να παραβρεθεί στο πανηγύρι του χωριού του και να πάρουνε εποχικό εργάτη έναν μακρινό του ξάδερφο στο συσκευαστήριο πορτοκαλιών τον χειμώνα, πράγμα που δεν επιβάρυνε τους φορολογούμενους πολίτες σαν τις αρπαχτές των υψηλά ιστάμενων κόπρων της αληθινής δεξιάς, που λυμαίνονται άγαρμπα το κοινό χρήμα...

Το περίεργο είναι που νοιώθει περήφανος και κομπάζει όταν κοιτά τα γκάλοπ λαθραία στην εφημερίδα που κοιτά κρεμασμένη στο περίπτερο επειδή δεν μπορεί ν' αγοράσει και διαπιστώνει πως κι άλλοι ανιδιοτελείς μαλάκες σαν του λόγου του έβγαλαν "καταλληλότερο" τον αρχηγό του, έστω και μόνο με 0,5% έναντι του άλλου.

Θάθελε να κεράσει όλους τους χωριανούς του από χαρά, μα όσο και να μετρά τα ψιλά στην τσέπη του, δεν βγαίνει ο λογαριασμός...

ΑΠΛΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ...

Όλα ξεκινούν από τα παιδικά χρόνια, με μιά απλούστατη όσο κι αθώα ερώτηση

"Γιατί μπαμπά;"

Αν πάρει απάντηση ησυχάζει κι όλα βαίνουν καλώς, αν μείνει η απορία ή παραπλανηθεί αναζητά εμμόνως τη λύση στο ερώτημα, όχι χωρίς συνέπειες...

Για αυτό αν ξέρουμε απαντάμε νωρίς και κατανοητά, αλλιώς Ουγκαγκαμπούμ....

http://www.youtube.com/watch?v=FwSEKgR5eL0

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ...

Η οικογένεια του Μπλαζουδοβαγγέλη κάθεται γύρω από το τραπέζι για το βραδινό φαγητό.
Είναι όλοι έξυπνοι, πνευματώδεις και συνηθίζουν να πειράζονται και να αστειεύονται με τις παρέες τους, μα και μεταξύ τους.

Σε μια στιγμή ο μικρός γιος, συνεννοημένος από πριν, ρωτά τον πατέρα του:
- Μπαμπά, πόσα είδη από γυναικεία στήθη υπάρχουν;

Ο Βαγγέλη τάχα έκπληκτος, του απαντά:
- Πως σου ήρθε εδά τουτονά Νεκτάριε; Μα να ξέρεις, υπάρχουν τρία είδη στήθη ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας. Στα 20 χρόνια, τα στήθη των γυναικών είναι όπως τα πεπόνια, στρογγυλά και στητά. Στα 30 και στα 40, είναι όπως τα αχλάδια, εξακολουθούν να είναι όμορφα αλλά είναι και λίγο πεσμένα. Μετά από τα 50 όμως, είναι σαν τα κρομμύδια.

- Τα κρομμύδια, μπαμπά;
- Ναι, τα βλέπεις και βάζεις τα κλάματα!

Αυτό εξαγρίωσε λιγάκι και κέντρισε τα θηλυκά, τη σύζυγο, την Γιαννούλα και την κόρη του την Κλειώ που τον άκουγαν.

Σκέφτηκε για μια στιγμή η κόρη που τελείωνε το λύκειο, και χαμογελώντας πονηρά γυρίζει και λέει στην μάνα της:

- Μαμά, πόσα είδη από ανδρικά «πουλιά» έγραφε το περιοδικό προχθές πως υπάρχουν;

Η μητέρα καταλαβαίνει, χαμογελά πονηρά, κοιτάζει την κόρη της και απαντά:
- Κόρη μου υπάρχουν τρία είδη «πουλιά» ανάλογα και με την ηλικία του άντρα.
Στα 20 και τα 30, το «πουλί» του είναι σαν την βελανιδιά, γερό και σκληρό. Στα 40 και στα 50 του, είναι σαν την λυγαριά, εύκαμπτο αλλά αξιόπιστο ακόμη. Μετά τα 60 του, τότε μοιάζει με το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

- Σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο μαμά;
- Ναι, παιδί μου, νεκρό ολόκληρο από τη ρίζα κι επάνω και οι μπάλες είναι απλά διακοσμητικές!!

Η ΧΩΡΑ ΤΗΣ «ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗΣ ΕΚΠΛΗΞΗΣ»

Ακούγοντας και διαβάζοντας τις τελευταίες μέρες την δήθεν κοινωνική έκπληξη που διατυπώνεται από τους φορείς εξουσίας γύρω από το φαινόμενο «Ζωνιανά» και εν γένει όπλα, ναρκωτικά, τραμπουκισμοί, άντρες αληθινοί κι ανυπότακτοι, πραγματικά έχω μιά απορία!
Καλά που ζουν τελικά αυτοί οι φορείς της εξουσίας,
τα αυτο- γελοιοποιούμενα κουστουμάκια που μιλούν σε κάθε ευκαιρία αυτή την αηδιαστικά βαρετή και προβλέψιμη «ξύλινη γλώσσα»;
Αλήθεια δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν ρώτησαν ποτέ τίποτα;

Ή μας δουλεύουν για μια ακόμη φορά κανονικότατα;

Γιατί έτσι και αλλιώς και η άγνοια και το δούλεμα είναι εξίσου επιλήψιμα.
Έρευνες επί ερευνών για τα παραπάνω και πολλά - πολλά άλλα θέματα,
δημοσιοποιούνται στον τύπο τα τελευταία χρόνια.
Μαχητικοί δημοσιογράφοι εντοπίζουν κι αναδεικνύουν ΔΕΚΑΔΕΣ θέματα, τροφοδοτούν τις εκπομπές κι εφημερίδες τους συνεχώς με πολλές «αποκαλύψεις».
Μάλιστα σε κάποιες από αυτές φαίνεται ότι είμαστε και πρωταθλητές ως χώρα...

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι για μια ακόμη φορά λειτούργησε αυτό που πολύ εύστοχα ακούσαμε κάποτε τον καθηγητή Γιώργη Γραμματικάκη να ονομάζει "Ελλάδα, η χώρα της εκ των υστέρων έκπληξης".

Από ότι φαίνεται η παραπάνω διαπίστωση του καθηγητή θα έπρεπε να συνοδευτεί και από το "Ελλάδα, η χώρα της τηλεοπτικής έκπληξης" καθώς διανύουμε μακρά περίοδο κατά την οποία τα καθημερινά μας ζητήματα (μικρά και μεγάλα) αρχίζουν να «υπάρχουν» από τη στιγμή που θα τα ανακαλύψει και μεγιστοποιήσει για δικό της όφελος βέβαια η τηλεόραση, ιδίως η ιδιωτική με τον ανελέητο ανταγωνισμό.

Και οι εκλεγμένοι πολιτικοί μας (από ποιούς μαλάκες ψηφίστηκαν οι περισσότεροι αλήθεια;) συνεχίζουν να εκπλήττονται δημοσίως κάθε φορά που αποκάλυψη εκραγεί, διαρκέσει όσο να εντυπωσιάσει το τηλεοπτικό κοινό της και να προχωρήσουμε σε άλλη φρέσκια, πιό πικάντικη κι ενδιαφέρουσα...