ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ...

Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία προθχές έθεσε ένα ερώτημα:

Γιατί οι αγανακτισμένοι δεν είναι στις πλατείες;. Γιατί το κίνημα των πλατειών έχει υποχωρήσει;

Τι να πάνε να κάνουνε αλήθεια; Να είναι καθημερινά στο πόδι, ν' ακούνε τις μπούρδες του κάθε πικραμένου που βρήκε ευκαιρία να κάνει την λόξα του ιδεολογία, ελπίζοντας να την πουλήσει σε κάποιους από τους ακροατές του;

Για άλλη μια φορά τα κόμματα προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα μέσα από τις συνηθισμένες και ξεπερασμένες στενόμυαλες δικές τους αλήθειες, όπως αυτές βολεύρουν τις πολιτικές και τα συμφέροντα τους.

Οι Πασόκοι ίσως πουν ότι ο κόσμος κατά βάθος κατανοεί τις προσπάθειες μας...

Οι Νεοδημοκράτες ίσως πουν ότι ο κόσμος έχει πάρει τις αποφάσεις του και περιμένει τις εκλογές και τον μεσσία....

Το ΚΚΕ θ' αναμασήσει ότι ο κόσμος της εργατιάς ανασυντάσσεται και οσονούπω θα αντεπιτεθεί.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ ότι ο κόσμος έχει τρομοκρατηθεί από την αστυνομοκρατία αλλά κάποια στιγμή θα απαντήσει.

Τι είναι αλήθεια λοιπόν από όλα αυτά που ισχυρίζονται για τον κόσμο, για την κοινωνία δηλαδή, τα πολιτικά κόμματα;

Ευτυχώς τίποτα!

Ο κόσμος ξέρει στο βάθος της καρδιάς του ότι οι Ευρωπαίοι έχουν δίκιο που μας ασκούν αυτή την αφόρητη πίεση.

Περιμένουμε τους άλλους να είναι σωστοί απέναντι μας, όταν εμείς οι ίδιοι αδυνατούμε να σεβαστούμε τους εαυτούς μας.

Καμμιά απόφαση από όσες έχουν ληφθεί δεν κατάφερε να δείξει κάτι διαφορετικό από την εικόνα που οι ξένοι έχουν διαμορφωμένη για εμάς. Ότι μας χαρακτηρίζει σοβαρό έλλειμμα επαγγελματισμού, συνέπειας και συνεργασίας.

Αλλά δυστυχώς οι πολιτικοί μας ακόμη αποφεύγουν να πουν απλά την αλήθεια. Αποφεύγουν και οι αυτόκλητοι προφήτες και σωτήρες των πλατειών να προτείνουν κάτι εφικτό κι εφαρμόσιμο που θ' αναστρέψει την κατάσταση.

Ενώ ο σκεπτόμενος τουλάχιστον κόσμος κατανοεί πιά πως το "μαζί τα φάγαμε" του Πάγκαλου, όσο θράσος κι αν περιέχει, περιέχει και μια μεγάλη δόση αλήθειας.

Όλοι κρύβονται και ο κόσμος απλά περιμένει τον κανένα.

Ο λαός ξέρει πολύ καλά τα δικά του λάθη, ξέρει πολύ καλά οτι το γνωστό πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι κατα τη συντριπτική του πλειοψηφία είτε άχρηστο είτε ανεπαρκές, ξέρει πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άλλο και εκεί ξεκινούν τα "δεν ξέρει".

Δεν ξέρει τι να υποστηρίξει, ποιον να εμπιστευτεί, πως από αγέλη διαμαρτυρίας να γίνει συλλογικότητα γύρω από κάτι αξιόπιστο (το οποίο βλέεπει οτι δεν υπάρχει στον ορίζοντα ακόμη).

Και κυρίως δεν ξέρει το αύριο και δεν ξέρει την αλήθεια γιατι κανείς δεν του τη λέει, ίσως γιατί ακόμα και το τωρινό πολιτικό προσωπικό δεν την ξέρει, ή εξακολουθεί να υποτιμά και να εξαπατά το λαό που δεν ξέρει για να κρατηθεί. Άλλωστε ποιος καλύτερος τρόπος να συγκρατείς τους λαούς από την άγνοια και την αμάθεια;

Περιμένει να κάτσουν τα κατακάθια και να ξεκαθαρίσουν λίγο τα πράγματα μπας δεί μια κατεύθυνση, πέρα από όσα ακούει από τους συνήθεις που εξακολουθούν (σταθερά μειούμενοι) να περνούν τις νύχτες στις (κρύες σε λίγο) πλατείες...

ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΑΠΟΡΙΕΣ...

Για να δούμε τι έχουν πετύχει οι όλο και λιγότεροι θαμώνες της πλατείας που ζούνε στη φαντασία τους ένα τάχα "κίνημα".

Συγκέντρωση-πορεία-συνθήματα-ταραχές και βία-γιαούρτια-εκτόνωση μαζών-αερολογία. Και μετά τί;

Βλέπουνε όσοι συνηρούνε τις μαζώξεις να δικαιώνεται ο πολυήμερος "αγώνας" τους;
Έχουν επηρεάσει καμιά κυβερνητική απόφαση ως τώρα;

Πιστεύουν πως θα εισακουστούν ποτέ και πουθενά τα "ψηφίσματα" και οι δήθεν αποφάσεις των συνελεύσεων μιας περιθωριακής μειοψηφίας που βρήκε ευκαιρία να καπελώσει τις πρώτες συγκεντρώσεις που μπορεί να ήταν αυθόρμητες, μα η συνεχής επανάληψη τις έκανε βαρετές και χωρίς νόημα.

Τι έχουνε να προτείνουν οι αυτόκλητοι "αρχηγοί" στον πολύ κόσμο σαν λύση των προβλημάτων του, πέρα από μια αέναη έκθεση των απολιθωμένων προσωπικών τους αντιλήψεων περί κράτους και κοινωνίας;

Φτάσανε να ζητούνε πάλι τακτικά "οικονομική ενίσχυση" για να ταίζουνε τους ανεπιθύμητους αραπάδες που δεν έχουν θέση ούτε δουλειά φυσικά στον τόπο αυτόν.

Ως απάντηση ας συγκρίνουν τον δικό τους κόσμο με αυτόν που προτιμά τις παραλιακές ταβέρνες και καφετέριες κάθε βράδυ την ίδια ώρα της καθημερινής μάζωξης, να δούνε πως αντιλαμβάνονται την κρίση οι πολλοί/ές βολεμένοι με κάθιε τρόπο, ότι κι αν λένε οι κατά φαντασία "διαφωτιστές" του λαού, που εκτός τους συνήθεις από πριν παρόντες σε συγκεντρώσεις /πορείες, φαίνεται να τους αγνοεί εντελώς κι επιδεικτικά.

ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ...

Αποδοκιμασίες βουλευτών όπου φανούν, με κραυγές, συνθήματα, ενίοτε καφέδες και πέτρες.

Καταστροφές και πυρπολήσεις γραφείων συγκεκριμένων βουλευτών, ενώ άλλοι παραμένουν εσκεμμένα στο απυρόβλητο...

Χωρίς καμμιά συνέπεια για τυος δράστες.

Καθημερινές ταραχές και πορείες για το τίποτα, από συγκεκριμένους σεσημασμένους ταραξίες που κανείς δεν πειράζει χρόνια τώρα, αφήνοντας τους ολοκληρωτικά ελεύθερους να κάνουν ότι γουστάρουν, από το να κλείνουν δρόμους με κάθε αφορμή, μέχρι να καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια για ιδιοτελείς σκοπούς.

Τώρα και μερικές βδομάδες έχουν καταλάβει τις πλατείες και παριστάνουν τους ηγέτες κάθε περίεργου και πικραμένου που καταφεύγει σε αυτές, περιμένοντας σωτηρία που όμως δεν έρχεται.

Οι εκλεγμένοι βουλευτές παραχώρησαν τον ζωτικό τους χώρο αμαχητί στους ΣΥΡΙΖΑίους, ΑΝΤΑΡΣΥτες, αναρχικούς, περιθωριακούς φοιτητές κλπ μειοψηφίες και μονοπρόσωπες "συνιστώσες" μιας περιθωριακής Αριστεράς, που δείχνουν την εικόνα πως κυριαρχούν στις πόλεις με τα καμώματα τους κάθε που σκοτεινιάζει...

Άλλος στήνει αντίσκηνο και αγωνίζεται κοιμώμενος κι άλλος βγάζει τα απωθημένα του στο άδειο γραφείο του απόντως βουλευτή.

Αφού τους άφησαν ελεύθερους να κάνουν ότι θέλουν, στο όνομα μιας παρεξηγημένης δημοκρατίας.

Αφού δεν αποφασίζει ο βουλευτής να συνάξει μερικές εκατοντάδες δικούς του ανθρώπους από τις πολλές χιλιάδες που τον ψήφισαν και να πάνε όλοι μαζί στην ταλαίπωρη πλατεία που δεν ησυχάζει ποτέ.

Εκεί θα ασκήσουν και το δικό τους δικαίωμα του "συνέρχερθαι", δείχνοντας πως δεν είναι αποκλειστικότητα των αριστερών, θα φωνάξουν τα δικά τους συνθήματα όπως δικαιούνται να κάνουν σε μια δημοκρατία και θα καταλάβουν τον δικό τους ζωτικό χώρο.

Κι αν υπάρξουν αντιρρήσεις από τους συνήθεις θαμώνες - καταληψίες των πλατειών, ας λύσουν τις διαφορές τους όπως προκύψει. Στην ανάγκη ας θυσιαστούν στη μάχη μερικές οξύθυμες αριστερές κοτσίδες, ποιός νοιάζεται...

Αρκεί να δείξουν σε όλους που είναι κι αυτοί παρόντες και μάχιμοι.

Αυτά είναι οι συνέπειες του "αγώνα" κι όχι πλήρη ατιμωρησία σε κάθε αριστερίστικο έκτροπο.

Άντε κάντε το να το δώ, όσοι τουλάχιστον δεν έχετε λόγους να είστε απόντες από κάθε κοινωνική έκφραση...